دیار:
-منم میآم!
دکمهی یقهاش را بست و در آینه نگاهی به خودش انداخت تا موهایش را با همان عجله شانه کند:
-نمیخواد. بمون خونه استراحت کن ؛ زنگ میزنم از حالشون بهت خبر میدم!
دستم به چهارچوب در ماند.
بیشتر از آن نمیتوانستم اصرار کنم. توانش را نداشتم. توان روبهرو شدن… توان متوجه شدن مجدداً… توان آن حجم از فشار را نداشتم دیگر.
کتش را برداشت و هممدت که سوییچش را چنگ میزد ، مخاطبش من بودم:
-از هیچی نترس. اینجا به همه چیز مجهزه. هم دزدگیر داره که مستقیم با پلیس تماس میگیره، هم نگهبانا رو دوبرابر کردم. اونا دیگه قرار نیست سر مسیرت قرار بگیرن…
به طرفم وارد شد. بوی ادکلنش در اتاق پیچیده بود. نگاهش روی نگاهانم مکث کرد و با لحن مصممتری لب زد:
-یکی رو گذاشتم بپاشون!
مردمکهایم از ترس لرزید.
لبهایم کش وارد شدند. او با خودش چه در ذهنش گذرانده؟
که آنها مچ بپای او را نمیگیرند؟
سر یک ساعت نشده گیرش میاندازند و هر بلایی قلبشان بخواهد سرش میآورند.
-نترس. از هیچی نترس. اونا از اینکه امنیت ایران بو ببره وارد خاکمون شدن به صبح نکشیده از اینجا میرن!
-تو فکر میکنی همهی کاراشون رو شخصاً انجام میدن؟ هزار تا آدم توی این شهر گذاشتن. فقط برای پیدا کردن من… اونا اگر فکر کنن ناموسشون لکه دار شده، تا پای مرگ هم میرن برای پاک کردنش!
نزدیکم شد و سعی کرد با نگاه آهستهش آن حس را به من هم القا کند:
-اونا اعتقادات خاصی دارن. حتی اگر کثیفترین آدما باشن، علناً به زن کسی کف دست درازی نمیکنن.
پوزخند زدم.
آری… در ظاهر اینگونه بود!
دینشان، مذهبشان اینگونه بود. اما چه کسی به آن عمل میکرد؟
تا وقتی آنقدر قدرت داششتابزده، هیچکس نمیتوانست به اسبشان بگوید یابو!
-تو زن من محسوب میشی. هیچکدوم از آدماشون نمیتونن یه قدم هم بهت نزدیک بشن؛ چون اونا از نفوذ من خبر دارن. میدونن اگر خطا برن، دیگه خبری از جنگ قبیلهای و ناموسی نیست و ممکنه یه کشور علیهشون بسیج بشه. به خاطر همین هم که شده، تا وقتی زن من هستی کاری به کارت ندارن!
ناخنم را به فلز چهارچوب در فشار دادم.
این را بارها به یاد من میآورد تا لحظهای فراموش نکنم.
میمیل داشت ملکهی ذهنم باشد!
**
دانههای تسبیح میان خواب و بیدار روی هم میافتادند و لبهای من عادت کرده بودند به خواندن آن ذکر.
بوی سجادهی عزیز میان شامهام بود و رنگ فیروزهای تسبیح مقابل چشمان نیمه بازم.
برای بچه دعا کرده بودم. برای مادرش…
کاش خدا تقاص قلب شکستنهای نگین را از آن نوزاد بیگناه نگیرد…
ذکر میخواندم و کف دست به دعا بودم برای عزیز. از خدا میخواستم هرچه زودتر چشم باز کند تا تمام شوند این کابوسها. عزیز که چشم بست، مشکلات شروع شد.
عزیز که از خانه رفت کابوسها آغاز شد.
من عزیز را میمیل داشتم. قدمهای مبارکش را میخواستم. ملایمشش… مهربانیاش… من مادرم را میتمایل داشتم!
-خدایا مادرمو بهم برگردون!
صدای لرزش موبایل روی میز عسلی، من را از خلسهای که با خدایم ساخته بودم بیرون کرد. منتظر تماس بودم و دلم اشوب بود از روبه رو شدن بار دیگری شیرزاد و جهان.
امروزگار گویی هیچ محدودیتی برای خشم و عصیانش وجود نداشت.
سینهام فشرده شد و تلاشم این بود نگاه مات آخرش را به یاد نیاورم. من برای همیشه از او بریده بودم.
-الو؟
-ضجه زدی؟
جهانبخش بود. آب دهانم را قورت دادم و دست زیر پلکهای خیس شدهام کشیدم:
-بچه خوبه؟
کاش میشد بپرسم شیرزاد هم آنجاست؟ با او گلاویز شمتوجه شد؟
نه… دیگر نباید حتی در مخیلهام نامش را میخواندم.
-سزارین اورژانسی شد. نگین خوبه!
دستم را روی سینهام گذاشتم.
-بچه… بچه چی؟
-اوضاع تنفسی خوبی نداره؛ زود به دنیا اومده. مجبور شدن ببرن N ICU!
کف دست روی دیدهان داغم کشیدم. زنده بود و این یعنی هنوز هم جای امیدواری هست!
-خوب میشه؟
خودم هم نفهمیدم صوتیم چگونه از ته حنجرهام بیرون آمد.
شیرزاد کجا بود؟
لعنت به من.
نباید به ذهن مریض و روان معتادم اجازهی جولان میدادم.
جهان پوفی کشید و در جواب مکث کرد.
-خوب میشه بچه. آره؟
-نگین خودشم حال خوبی نداره. فشارش بهشدت بالاست! دکتر گفته احتمالش هست دچار سکتهی مغزی بعد از زایمان بشه؛ برای همین باید فعلاً بخش مراقبتهای ویژه بستری بمونه!
نفسم بند وارد شد. اوضاع خرابتر از آن بود که فکر میکردم.
این دیگر تاوان نبود. کار خدا بود و من ذرهای در آن نقش نداشتم.
نه من… نه دل شکستهام و نه اشکهای ریخته شدهام.
-آخه چش شد یههو؟
باز هم مکث. ولی جوابی که به من داد، برای لحظهای کوتاه من را وارد شوک عظیمی کرد.
-به خونهی شیرزاد دستبرد زدن. چند نفر مسلح وارد خونه شدن و همه چیز رو به هم ریختن. نگین هم خونه بوده!
-ی… یعنی چی؟ مگه شهر بی در و پیکره؟ پلیس خبر نکردن؟
-نه. فرار کردن. تو ذهنت رو درگیر نکن…
چیزی در سینه ام تب و تاب گحرکت کرده بود.
اضطراب بود…قلبهره بود…دلواپسی بود…
– راستی…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن