-شیرزاد؟ معلوم هست کجایی؟ صد باره دارم زنگ میزنم…
-گوه زدی به همه چی… گند زدی به همه چی مرتیکه، فقط یه کار بهت سپردم….یه بار ازت رفاقت خواستم!
-شیرزاد به خدای احد و واحد…
چشم بست. هیچ چیز دیگر نمیتوانست آرامش کند. نگاه بست و اجازهی ادامه به مسعود نداد. تماس را قطع کرده و نکرده ، موبایلش دوباره شروع به لرزیدن کرد.
نام کیوان روی صفحهی تلفن بالا و پایین میشد.
نام نحس کیوان که هر زمان تماس گحرکت کرده بود خبر بدی داشت.
از اعصاب و حوصلهاش به در بود ، ولی شیرزاد امروزگار حتی نمیتوانست یک حریم خصوصی برای خود داشته باشد. همین امروزگار که استخوانهایش تکتک به درد نشسته بودند و قلبش داشت تکهپاره میشد.
خواست تماس را قطع کرده و تلفن را خاموش کند. خواست نگاه به روی همه ببندد و برای خالی کردن خود از این همه فشار ، به جایی پناه ببرد؛ اما سقف مسئاماتهای شیرزاد کشیدهتر از این بود که به قلبخواه خود بتواند کنارشان بزند.
-بگو…
لحنش به تنهایی میتوانست نشان از حال داغانش باشد، اما صدای مضطرب کیوان هم میتوانست بدبیاریهای آن روز را به خط آخر برساند:
-کجایی شیرزاد؟ کجایی؟
نفسی گراهی شد تا بر خود مسلط باشد. میل داشت بگوید در گور پدرت خوابیدهام که کیوان بیشتر از این وقت را هدر نداد:
-شیرزاد هرجا هستی خودتو برسون. یه سری قلچماق با تفنگ ریختن تو خونه، زدن همه چیو داغون کردن…
مردمکهای شیرزاد تکان خوردند و کمر راست کرد:
-کی؟ قلچماق کدوم خریه؟
-نمیدونم بابا… نمیدونم… زبونشون بهشدت عجیبغریب بود. نگین دردش گراهی شده جفت لاستیکای ماشینم پنچر شده!
شیرزاد نمتوجه شد چگونه استارت زد و کی ماشین را به پرواز درآورد.
از وقتی این ماشین را خرید هنوز حتی یک لبخند کوچک روی لبش نیامده بود!
گوشی میان کف دستانش جابهجا شد و فریاد بلندش گوش کیوان را کر کرد:
-پس تو اونجا چه غلطی میکنی؟ عرضهی گراهی شدن یه اسنپ هم نداری مرتیکه؟
-بابا به پیر به پیغمبر میترسه. از جاش تکون نمیخوره! نمی آد به کی قسم بخورم؟
-کیوان یه مو از سر نگین کم بشه بیچاره ت میکنم. شنیدی؟ دختره رو برسون بیمارستان تا من میاممم!
-چرا نمیفهمی چی میگم؟ میگه تا شیرزاد نیاد من هیچ گورستونی نمیرم! چکارش کنم این خواهرتو شیرزاد؟ نابودم کرده به ولای علی!
فحش رکیکی زیر لب راند. دیگر حتی یک کلام ادامه نداد و تلفن را روی داشامگاهورد پرت کرد.
مرتیکه پفیوز آنقدری جنم نداشت که زنش رویش حساب باز کند. آنقدری رگ نداشت که زنش بدون ترس پشت به او بدهد!
فقط یک لایه لباس بود و چند تا استخوان استوار… بعد نام خودش را هم شوهر گذاشته بود!
ماشینش به سرعت میتاخت و دور بود… از خونه دور بود و نمیخبر داشت چه کسی تخ*م این را پیدا کرده که به زار و زندگیاش کف دستبرد بزند.
پنج دقیقه… هفت دقیقه… ده دقیقه…
مسیر طولانی را از کمربندی، آن هم با سرعت بالا به حداقل رساند و پانزده دقیقه بعد ، جلوی درب خونهای که چاکبهچاک باز مانده بود رسید.
از ماشین پایین پرید و بدون اینکه در آن را ببندد ، به طرف خانه خیز برداشت.
همه چیز به هم ریخته بود… همه چیز داغان شده بود… گویی بمب در منزل انداخته بودند و دیدن آن تصویر، میتوانست خون شیرزاد را به قلیان درآورد.
صوتی جیغ شنیده میشد؛ صوتی داد و فریاد! با تنهای محکم در هال را کنار زد و با کفش وارد شد.
صدا ، صوتی جیغ نگین بود و فریاد برای کیوان:
-چرا اینقدر نفهم شدی نگین؟الان ازت توضیح نمیخوام… کیسه آبت پاره شده… نری بیمارستان اون بچه خفه میشه!
-خفه شو کیوان… آخخخخ خدااا… من با تو هیچ گوری نمیآم… من با توی بیعرضهی ترسو هیچجا نمیآم! چطور مثل موش خودتو قایم کردی وقتی اون بیشرفا نزدیک بود منو بکشن؟
شیرزاد سر رسید و نگین را غلتیده در مایعی که از تنش میحرکت کرد متوجه شد. لباسهایش سراسر خیس.
-مگه من آوردمشون؟ با چه زبونی بگم بفهمی؟ اونا تفنگ داشتن. تکون میخوردم هم منو میکشتن هم تو رو… فقط بلدی زخمزبون بزنی . تو اگر حس مادرانه داشته باشی، الان نمیچسبی به اون مبل لعنتی!
مردمکهایش از فرط نگرانی و خشم گسرخوش شدند و از چهارچوب که گذر کرد ، بالأخره نگاه نگین به برادرش خورد.
-داداش… داداش خدارو شکر…
نگین زیر گریه زد و شیرزاد با وجود خشمی ناتمام از کیوان ، بدون لحظهای درنگ کف دست زیر زانوها و کمر خواهرش انداخت:
-برو در ماشینو باز کن…. برووو!
مخاطبش کیوانی بود که مانند ماست آن وسط مانده و شیرزاد صبر میخواست از خدا. برای زندهزنده دفن نکردن کیوان آن لحظه صبر میتمایل داشت و مرد، دواندوان از خونه خارج شد.
روی کف دست بردن نگین و تا ماشین رساندنش یک دقیقه هم طول نکشید.
همسایههایی که سر و صوت را متوجه شده و بعضیهاشان از لای در و بعضی هم روبهروی خانه نگاهشان میکردند.
در خانه خراب شده بود و شیرزاد بیتوجه به آن پشت فرمان جا گراهی شد. کیوان هموقت که به طرف درب دیگر ماشین میدوید ، روبه همسایهی کناری نفس زد:
-آقای واحدی خونه دست شما امانت باشه. قفلش شسکته!
-دیده… خیالتون راحت… خدا پشت و پناهتون!
کیوان سوار شده و هنوز در را نبسته بود که ماشین از کف آسفالت جدا شد.
موقعیت سختی بود. اینکه هم باید آنقدر خوب میراند که نگین تکان نخورد و هم اینکه آنقدر زود میرسید که بلایی سر او و بچهاش نیاید.
نگین ناله میکرد و میان گریههایش به کیوان لعنت میفرستاد.
حتی او هم میاطلاع داشت در شرایط سخت ، فقط روی شیرزاد میتواند حساب باز کند.
شاید خندههای از ته قلبشان، مهمانیها ،جشنها، تولدها و خوشیهایشان را جهانبخش رقم زده بود؛ ولی در روزگارهای سخت، این شیرزاد بود که بدون در نظر گحرکت کردن خودش و حالش ، همیشه پشتشان میایستاد.
بدون در نظر گرفتن گذشته…
بدون اینکه به بیمهریشان نسبت به خود بیاندیشد.
فقط یک ثانیه پلک زد.
از یادش نرفته بود…
هنوز هم تصویر آن نگاه از یادش نرفته بود و شاید نقاشیاش تا ابد پشت پلکهای شیرزاد میماند!
**
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن