-میمونی خونه دیار. خب؟
صدایش اینبار هیچ حس طلبکارگونهای نداشت. لرز داشت به جایش. پستی و بلندی داشت…
و دیارک هیچ قولی نمیتوانست به این مرد متعهد بدهد. همین مردی که در راهروی خونه با نامزدش بگو بخند جاده میانداخت و حرفهای مثبت هجده میزد.
همین مردی که نامزدش را مقابل نگاهان دیار میبوسید و در آغوش میگحرکت کرد.
مردی که کف دست در کف دست زن حیاتاش به خانه برمیگشت هیچ حقی برای اظهار نظر درمورد آمد و رفتهای دیار نداشت.
قورت داد آب دهانش را و آرنجش را از میان انگشتان شل شدهی شیرزاد بیرون کشید:
-قرار نیست به خاطر من به عزیز آسیبی برسه!
داشت میرفت. داشت میحرکت کرد و شیرزاد با همهی وجودش میخواست مانع شود. این بار خم شد و در کسری از ثانیه هردو بازوی دخترک را در کف دست گراهی شد. حالا او در آغوشش بود…
درست روی سینهاش و این کافی نبود برای یک تنگی نفس بیسابقه؟
حس دور از وطن ماندهها را داشت چرا؟
-دیار…
شاید تُن التماس داشت.
شاید تن خواهش داشت و این مرد چه از جان دخترک کوچکی مانند دیار میمیل داشت؟
-کف دست از سرم بردار. چرا از اذیت کردن من سیر نمیشی؟
شیرزاد در آن فاصلهی کم لرزیدن لبهایش را میدید و کاش میتوانست به گونهای دیگر ساکتش کند.
-کجا میخوای بری دیار؟ چرا اون قاتلا دنبالتن؟
بغض دیار بزرگ و بزرگتر میشد. یک بار برای همیشه باید پروندهی مردی مانند شیرزاد را میبست.
یک بار باید تمامش میکرد.
مرگ یک بار شیون یک بار.
آب خیلی وقت بود که از سر دیار گذشته بود.
-چون من درست وسط قبیلهی طالبان به جهان اومدم!
یک صوتی رعدآسا در سر شیرزاد پیچید.
پلکش پرید و اشک دیار روی ساعدش چکید.
-چون من و مادرم قانون اونا رو زیر پا گذاشتیم و فرار کردیم!
سر شیرزاد به چپ مایل میشد و دیار به نقطهی آخر رسیده بود.
-فرار کردیم چون من نمیتمایل داشتم تو سن کم زن یه حیوون متجاوز بشم!
نام تجاوز که به میان میآمد، گوش شیرزاد همیشگی تیک میگراهی شد.
نفرت داشت از این کلمه!
-پدر و برادرم تو همون درگیریهای طالبان کشته شدن. خواهرم به عقد یه مرد عوضی درمیاومد که چوب حراج به آبروش زد و باعث شد دو روز بعد از عروسیش سنگسارش کنن!
شیرزاد هر لحظه بهتش بیشتر شده و فشار انگشتانش از دور بازوهای دخترک کمتر میشد.
چه روزگارهایی را تجربه کرده است این دختر هجده ساله!؟
-سنگسارش کردن… با اتهام زنا… سنگسارش کردن، چون شوهرش بیان کرده بود خواهر من حتی شامگاه عروسیش پاکدامن نبوده! ولی من مشاهده کردم. همون شامگاهی که اون پست فطرت بعد از تجاوز به خواهرم نزدیک بود به من هم تعرض کنه دیدم…
نفسهای شیرزاد کمکم از خشم میلرزیدند.
بوی خوبی به مشامش نمیرسید.
-من متوجه شدم و گناهم دیدن بود. من دیدم و حالا بعد از سنگسار خواهرم ،باید به رسم قبیله به عقد اون حیوون در میاومدم!
مردمکهای شیرزاد از خشم گشاد شدند و زیر لب نفس زد:
-چی؟
-اونا دنبال من نیستن… دنبال جونمان… دنبال پاک کردن ناموسشون… دنبال خون منن…ولی…
صورت شیرزاد به رنگ کبود درمی وارد شد که دیار با هردو دستی که دیگر از حصار انگشتان او آزاد شده بودند، صورتش را پاک کرد.
-ولی اصلاً نگران نباشید. بودن من تو خونهی شما دائمی نیست. یه کار مهم دارم… بعد از اینکه تمومش کنم ،از خونهی شما میرم. راجع به عزیز هم اصلاً ترس به دلتون مسیر ندید. من به قیمت جونم ازش مواظبت میکنم.
-کجا قراره خون بدی؟
درحالی که نگاهانش را روی هم فشار میداد و سرش را پایین انداخته بود، لب زد و یک کف دستش را به فرمان گرفت.
-و یه چیزی دیگه… آقای شیرمرد!
شیرزاد لب روی هم فشرد تا بتواند روی خودش کنترل داشته باشد.
چیزهایی که گوش داده بود ، به اندازهی کافی خشمش را برانگیخته بودند.
اگر کف دستش به آن حرام لقمه میرسید ، شاید هر تکه از تنش را گوشهای از این کرهی خاکی دفن میکرد.
-من و شما دیگه بده بستونی با هم نداریم. یه دورهای من مجبور شدم به شما دروغ بگم. ویه دورهای شما…یه دورهای من برای به خطر نیفتادن منافعم مجبور شدم راستش رو پنهان کنم. یه دورهای شما برای قلبیلهای شخصی و خودخواه بودن خودتون به من دروغ گفتید. با این تفاوت که…یه دونه دروغ شما کل جهانی دخترونهی من رو تیره و تار کرد… و هزارتا دروغ من ، فقط و فقط بخشی از آرامش روزگارمرهی شما رو گرفت.
شیرزاد سریع نفس کشید و بدون مکث نامش را خواند:
-دیار…
دیار دیده بست و صورتش لرزید:
-شما خانوادهی خودتون رو دارید. خواهر… مادر… نامزد… شما من رو یه خطر بزرگ تو اطرافتون میبینید. مخصوصاً الان که همه چیز رو بدون کم و کاستی بهتون بیان کردم. اما من… من توی تمام جهانم فقط و فقط شما رو به دلم جاده داده بودم!
سینهی شیرزاد سنگین بالا رسید و کف دستش فوراً برای پایین کشیدن شیشه ، روی دکمهی کنار پنجره دوید.
-اون لحظه… وقتی اون دروغ بزرگ رو به من بیان کردید…
دیار سر پایین انداخت و کف کف دستانش را به پیشانیاش چسباند.
کف دستانش را فوراً برداشت… باید میحرکت کرد… جهانبخش همین نزدیکیها بود.
-از خودم خجالت میکشم… از خودم متنفر میشم اما… اون لحظه انگار جهان مال من شده بود. خدا تقاص اون حال خوش رو از من گرفت. بدم گحرکت کرد چراکه… زیرا از قلبشکستگی یه نفر دیگه خرسند بودم!
شیرزاد از همان فاصله به نیم رخش نگاه کرد.
کاش دیار در خونه میماند.
کاش این مدت که شیرزاد میحرکت کرد دیار هم در منزل میماند!
-میخوام بگم حق نداشتید از من سؤاستفاده کنید… میخوام بگم حق نداشتید به من دروغ بگید… اما انگار دروغای گذشتهی دیار، این حق رو ازش گرفته! کلام آخر اینکه… لطفا… لطفاً دیگه به هر دلیلی سر جاده من سبز نشید. براتون آرزوی خوشامگاهختی دارم!
زیر نگاه مات و مستقیم شیرزاد از ماشین پیاده شد.
زیر نگاه خشک شدهی شیرزاد به آن طرف خیابان دوید و شاید ثانیه شماری در ذهن شیرزاد هشدار میداد از آن لحظه به بعد، درست از آن دقیقهای که حقیقت را از زبان دیار گوش داد ، دیگر قرار نیست رنگ ملایمش را به نگاه ببیند.
شیرزاد ماشین لوکس جهانبخش را دید.
شیرزاد سوار شدن دیار را دید.
جلو جای گرفت؛ کنار جهانبخش !
برای چه کوفتی قرار بود آزمایش بدهد؟
***
دیار:
-مطمئنی بعداً پشیمون نمیشی؟
-مطمئنم. کی باید بریم؟
نگاهی که به خیابان داده بود را به نیم رخ من دوخت. سه روزی میشد که شیرزاد به بندرعباس رفته بود. هیچکس قلبیل رفتنش را نمیخبر داشت. در این سه روزگار همهی مدارک تهیه شده بود.
در این سه روزگار، هرجا که راهی شدم ، جهانبخش حضور داشت. نمیدانم علت اینکه گاهی آیینهی ماشینش را میپایید چه بود.
نمیدانستم چرا اینقدر اصرار داشت مراقب باشم از خانه بیرون نروم.
اصرارهایش من را یاد توصیههای اخر شیرزاد میانداخت.
-تاریخ عقد سه روزگار دیگه ست. اما آشنا اضافه کرد همون نامهی محضر رو بگیری کفایت میکنه. بعد میتونیم تکمیلپرونده کنیم برای اقامتت!
چشم بستم و نفس عمیقی از هوای بیرون از ماشین گرفتم.
ترسی از اتاق عمل نداشتم. من یک بار دیگر جراحی کرده بودم.
-رها و نگین که اذیتت نمیکنن تو اون خونه؟
چانه بالا انداختم. البته که چندان ارتباطی هم به او نداشت.
-دیار… من میدونم عزیز یه چیزایی رو درک کرده. تو حرفی زدی؟
سرم را به شیشه تکیه دادم. باران نم نم میبارید و نمیدانم چرا این همه قلبم گرفته بود.
-اگر بیگناهید، نباید ترسی از فاش شدن حقیقت داشته باشید!
آوای نفسهای کشیدهش را میشنیدم. دست به سمت داشبورد ماشین آورد و پاکت سیگارش را از آن بیرون کشید:
-دود سیگار اذیتت نمیکنه؟
شانهای بالا انداختم و لحظهای بعد صوتی چق چق فندک بود و بوی دودی که در فضای ماشین پیچید.
ترس داشت. جهانبخش ترس داشت از فاش شدن حقیقت و این میتوانست سیبل اتهولیت را به طرف او روانه کند.
-پنج سالم بود که مادرم رفت!
آوایش از دودی که ته حلقش بود گراهی شده متوجه شده میشد. نفس عمیق دیگری از بوی باران گحرکت کردم و عطر باران با دود سیگار او تلفیق شد.
-آقاجونم خیلی به خونه سر نمیزد قبل از اون. یه سر داشت و هزار سودا. سر و تهش رو میزدی یا مسافرخونه بود ، یا سفرای کشورای همسایه. با وجود اینکه مادرم بیشتر وقتش رو با خواهرم میگذروند و عمدهی توجهش به اون بود، خیلی دوسش داشتم!
پلکهایم از هم باز شدند. او خواهر داشته است؟
یا بهتر است میجویا شدم او خواهر دارد؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن