-میمونی خونه دیار. خب؟
صوتیش اینبار هیچ حس طلبکارگونهای نداشت. لرز داشت به جایش. پستی و کشیدهی داشت…
و دیارک هیچ قاما نمیتوانست به این مرد متعهد بدهد. همین مردی که در راهروی خانه با نامزدش بگو بخند راه میانداخت و حرفهای مثبت هجده میزد.
همین مردی که نامزدش را مقابل چشمان دیار میبوسید و در آغوش میگحرکت کرد.
مردی که کف دست در کف دست زن زندگیاش به خونه برمیگشت هیچ حقی برای اظهار نظر درمورد آمد و حرکت کردهای دیار نداشت.
قورت داد آب دهانش را و آرنجش را از میان انگشتان شل شدهی شیرزاد بیرون کشید:
-قرار نیست به خاطر من به عزیز آسیبی برسه!
داشت میراهی شد. داشت میرفت و شیرزاد با همهی وجودش میتمایل داشت مانع شود. این بار خم شد و در کسری از ثانیه هردو بازوی دخترک را در کف دست گراهی شد. حالا او در آغوشش بود…
درست روی سینهاش و این کافی نبود برای یک تنگی نفس بیسابقه؟
حس دور از وطن ماندهها را داشت چرا؟
-دیار…
شاید تُن التماس داشت.
شاید تن خواهش داشت و این مرد چه از جان دخترک کوچکی مانند دیار میمیل داشت؟
-کف دست از سرم بردار. چرا از اذیت کردن من سیر نمیشی؟
شیرزاد در آن فاصلهی کم لرزیدن لبهایش را میمشاهده کرد و کاش میتوانست به گونهای دیگر آرامش کند.
-کجا میخوای بری دیار؟ چرا اون قاتلا دنبالتن؟
بغض دیار بزرگ و بزرگتر میشد. یک بار برای همواره باید پروندهی مردی مانند شیرزاد را میبست.
یک بار باید تمامش میکرد.
مرگ یک بار شیون یک بار.
آب بسیار وقت بود که از سر دیار گذشته بود.
-چراکه من درست وسط قبیلهی طالبان به دنیا اومدم!
یک صدای رعدآسا در سر شیرزاد پیچید.
پلکش پرید و اشک دیار روی ساعدش چکید.
-چون من و مادرم قانون اونا رو زیر پا گذاشتیم و فرار کردیم!
سر شیرزاد به چپ مایل میشد و دیار به نقطهی آخر رسیده بود.
-فرار کردیم چون من نمیمیل داشتم تو سن کم زن یه حیوون متجاوز بشم!
نام تجاوز که به میان میرسید، گوش شیرزاد همیشه تیک میگحرکت کرد.
نفرت داشت از این کلمه!
-پدر و برادرم تو همون درگیریهای طالبان کشته شدن. خواهرم به عقد یه مرد عوضی درمیاومد که چوب حراج به آبروش زد و باعث شد دو روزگار بعد از عروسیش سنگسارش کنن!
شیرزاد هر لحظه بهتش بیشتر شده و فشار انگشتانش از دور بازوهای دخترک کمتر میشد.
چه روزهایی را تجربه کرده است این دختر هجده ساله!؟
-سنگسارش کردن… با اتهام زنا… سنگسارش کردن، چون شوهرش گفته بود خواهر من حتی شب عروسیش پاکدامن نبوده! ولی من دیدم. همون شبی که اون پست فطرت بعد از تجاوز به خواهرم نزدیک بود به من هم تعرض کنه دیدم…
نفسهای شیرزاد کمکم از خشم میلرزیدند.
بوی خوبی به مشامش نمیرسید.
-من مشاهده کردم و گناهم متوجه شدن بود. من دیدم و حالا بعد از سنگسار خواهرم ،باید به رسم قبیله به عقد اون حیوون در میاومدم!
مردمکهای شیرزاد از خشم گسرخوش شدند و زیر لب نفس زد:
-چی؟
-اونا دنبال من نیستن… دنبال جونمان… دنبال پاک کردن ناموسشون… دنبال خون منن…اما…
صورت شیرزاد به رنگ کبود درمی آمد که دیار با هردو دستی که دیگر از حصار انگشتان او آزاد شده بودند، صورتش را پاک کرد.
-ولی اصلاً نگران نباشید. بودن من تو خونهی شما دائمی نیست. یه کار مهم دارم… بعد از اینکه تمومش کنم ،از خونهی شما میرم. راجع به عزیز هم اصلاً ترس به قلبتون جاده نمشاهده کرد. من به قیمت جونم ازش مواظبت میکنم.
-کجا قراره خون بدی؟
درحالی که چشمانش را روی هم فشار میداد و سرش را پایین انداخته بود، لب زد و یک کف دستش را به فرمان گراهی شد.
-و یه چیزی دیگه… آقای شیرمرد!
شیرزاد لب روی هم فشرد تا بتواند روی خودش کنترل داشته باشد.
چیزهایی که شنیده بود ، به اندازهی کافی خشمش را برانگیخته بودند.
اگر دستش به آن حرام لقمه میرسید ، شاید هر تکه از تنش را گوشهای از این کرهی خاکی دفن میکرد.
-من و شما دیگه بده بستونی با هم نداریم. یه دورهای من مجبور شدم به شما دروغ بگم. ویه دورهای شما…یه دورهای من برای به خطر نیفتادن منافعم مجبور شدم راستش رو پنهان کنم. یه دورهای شما برای دلیلهای شخصی و خودخواه بودن خودتون به من دروغ گفتید. با این تفاوت که…یه دونه دروغ شما کل جهانی دخترونهی من رو تیره و تار کرد… و هزارتا دروغ من ، فقط و فقط بخشی از آهستهش روزگارمرهی شما رو گرفت.
شیرزاد شتابزده نفس کشید و بدون مکث نامش را خواند:
-دیار…
دیار دیده بست و صورتش لرزید:
-شما خانوادهی خودتون رو دارید. خواهر… مادر… نامزد… شما من رو یه خطر بزرگ تو اطرافتون میبینید. مخصوصاً الان که همه چیز رو بدون کم و کاستی بهتون اضافه کردم. ولی من… من توی تمام جهانم فقط و فقط شما رو به دلم مسیر داده بودم!
سینهی شیرزاد سنگین بالا وارد شد و دستش فوراً برای پایین کشیدن شیشه ، روی دکمهی کنار پنجره دوید.
-اون لحظه… وقتی اون دروغ بزرگ رو به من گفتید…
دیار سر پایین انداخت و کف دستانش را به پیشانیاش چسباند.
کف دستانش را فوراً برداشت… باید میرفت… جهانبخش همین نزدیکیها بود.
-از خودم خجالت میکشم… از خودم متنفر میشم اما… اون لحظه انگار دنیا مال من شده بود. خدا تقاص اون حال خوش رو از من گرفت. بدم گرفت زیرا… چون از دلشکستگی یه نفر دیگه خرسند بودم!
شیرزاد از همان فاصله به نیم رخش نگاه کرد.
کاش دیار در خونه میماند.
کاش این مدت که شیرزاد میحرکت کرد دیار هم در منزل میماند!
-میخوام بگم حق نداشتید از من سؤاستفاده کنید… میخوام بگم حق نداشتید به من دروغ بگید… اما انگار دروغای گذشتهی دیار، این حق رو ازش گراهی شده! کلام آخر اینکه… لطفا… لطفاً دیگه به هر قلبیلی سر مسیر من سبز نشید. براتون آرزوی خوشامگاهختی دارم!
زیر نگاه مات و مستقیم شیرزاد از ماشین پیاده شد.
زیر نگاه خشک شدهی شیرزاد به آن طرف خیابان دوید و شاید ثانیه شماری در ذهن شیرزاد هشدار میداد از آن لحظه به بعد، درست از آن دقیقهای که حقیقت را از زبان دیار شنید ، دیگر قرار نیست رنگ ساکتش را به نگاه ببیند.
شیرزاد ماشین لوکس جهانبخش را متوجه شد.
شیرزاد سوار شدن دیار را مشاهده کرد.
جلو جای گرفت؛ کنار جهانبخش !
برای چه کوفتی قرار بود آزمایش بدهد؟
***
دیار:
-مطمئنی بعداً پشیمون نمیشی؟
-مطمئنم. کی باید بریم؟
نگاهی که به خیابان داده بود را به نیم رخ من دوخت. سه روزگاری میشد که شیرزاد به بندرعباس راهی شده بود. هیچکس دلیل راهی شدنش را نمیاطلاع داشت. در این سه روز همهی مدارک تهیه شده بود.
در این سه روزگار، هرجا که حرکت کردم ، جهانبخش حضور داشت. نمیدانم علت اینکه گاهی آیینهی ماشینش را میپایید چه بود.
نمیدانستم چرا اینقدر اصرار داشت مراقب باشم از منزل بیرون نروم.
اصرارهایش من را یاد توصیههای اخر شیرزاد میانداخت.
-تاریخ عقد سه روز دیگه ست. ولی آشنا بیان کرد همون نامهی محضر رو بگیری کفایت میکنه. بعد میتونیم تکمیلپرونده کنیم برای اقامتت!
دیده بستم و نفس عمیقی از هوای بیرون از ماشین گحرکت کردم.
ترسی از اتاق عمل نداشتم. من یک بار دیگر جراحی کرده بودم.
-رها و نگین که اذیتت نمیکنن تو اون خونه؟
چانه بالا انداختم. البته که چندان ارتباطی هم به او نداشت.
-دیار… من میدونم عزیز یه چیزایی رو فهمیده. تو حرفی زدی؟
سرم را به شیشه تکیه دادم. باران نم نم میبارید و نمیدانم چرا این همه دلم گرفته بود.
-اگر بیگناهید، نباید ترسی از فاش شدن حقیقت داشته باشید!
آوای نفسهای بلندش را میمتوجه شدم. کف دست به سمت داشبورد ماشین آورد و پاکت سیگارش را از آن بیرون کشید:
-دود سیگار اذیتت نمیکنه؟
شانهای بالا انداختم و لحظهای بعد آوای چق چق فندک بود و بوی دودی که در فضای ماشین پیچید.
ترس داشت. جهانبخش ترس داشت از فاش شدن حقیقت و این میتوانست سیبل اتهولیت را به طرف او روانه کند.
-پنج سالم بود که مادرم رفت!
آوایش از دودی که ته حلقش بود گحرکت کرده شنیده میشد. نفس عمیق دیگری از بوی باران گرفتم و عطر باران با دود سیگار او تلفیق شد.
-آقاجونم خیلی به خونه سر نمیزد قبل از اون. یه سر داشت و هزار سودا. سر و تهش رو میزدی یا مسافرخونه بود ، یا سفرای کشورای همسایه. با وجود اینکه مادرم بیشتر وقتش رو با خواهرم میگذروند و عمدهی توجهش به اون بود، بهشدت دوسش داشتم!
پلکهایم از هم باز شدند. او خواهر داشته است؟
یا بهتر است میسؤال کردم او خواهر دارد؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن