سر تکان دادم و او متوجه شد آن دو تسمهی لعنتی و آویزان را.
شاید خندید. زیرا همان لحظه مشاهده کردم برقی که در دیدهانش نشست. دیدم چینهای ریز کنار پلکهایش را.
محکم حفاظ پشت سرم که خیلی هم نمیشد به آن دل بست را چنگ زدم و او کمرش را بیشتر به طرف من زاویه داد.
مانند بار قبل.
شاید برایش عادی بود اینطور نزدیک شدن ها و اینگونه وحشیانه قلب بردنها!
داشتم چیزی شامگاهیه به سقوط از بالگرد را تجربه میکردم.
آن گونه که هر آن منتظر شکافته شدن سینهام بودم و وقتی او با دستهای خودش مشغول بستن تسمهها شد، قلبم میتمایل داشت یک عکاس حرفهای آنجا بود تا آن تصویر را برای همواره ثبت میکرد.
آن را به من میداد و من سالهای سال آن را لای محبوبترین کتابم نگاه میداشتم.
زیر درخت انجیر. چند برگ خشکیدهای که روی زمین افتاده بودند و حوضی که پشت سرمان قرار داشت.
از آن گذشته… اگر عکاسی بود که واقعاً از آن صحنه عکس بگیرد، قطع به یقین پررنگترین نکتهی احساسی آن عکس، چشمان من میشد.
دیدهانی که شیفتهوار او را مینگریسسریع و فقط سه ثانیه طول کشید تا بسته شدند آن تسمهها و بالا وارد شدن نگاهش تا دیدهان من:
-میخوای روکش جلوشو بالا بدی؟
لبهایم را از زیر کلاه ، تر کردم.
چقدر دیگر در آن حالت لعنتی باقی میماندیم؟
من نمیخواستم نگاهان بیتجربه و بیصاحبم جنجال درونم را به او نشان دهند.
سر تکان دادم و او حالا با همان خیرگی عجیب، محفظهی شیشهای را هم بالا داد.
یک مکث کشنده روی چشمانم و… نمتوجه شدم چرا و چگونه آنقدر تند به جلو برگشت:
-قراره از اتوبان بریم. یه کم با خیابونای شهری فرق داره اوضاعش. یه جوری خودت رو نگه دار نیفتی!
موتور روشن شد و انگشتهای من حفاظ پشت سرم را محکم گراهی شدند. هیچ جوره نمیشد به آن اعتماد کرد و ممکن بود هر لحظه انگشتانم از روی آن سر بخورند.
از خیابانها گذشتیم.
از کوچهها.
محفظهی شیشهای باز بود و باد بیرحمانه بوی تنش را به مشامم هدیه میداد.
بویی که در اتاقش نیز زیر بینیام میپیچید و بدعادتم کرده بود.
دیدههایم روی هم قرار گحرکت کردند و شاید کف دستهایم بیشتر از هر زمانی میتمایل داشتند برای محافظت از من، دور کمر او گرد شوند.
این یک تمایل داشتهی محال بود.
همینکه تا مدتی کوتاه میتوانستم ببینمش قلبم را راضی نگه میداشت.
نخبر داشتم چقدر طول کشید و دقیقاً کی وارد اتوبان اصلی شدیم. فقط این را میخبر داشتم که سرعتش هر لحظه بیشتر میشود و دیگر هیچگونه اعتمادی نه به حفاظ پشت سرم بود و نه لبههای کناری موتور.
کمکم ترس بر من احاطه میشد و او هم بیملاحظه، آنقدر سریع میراند که گویی هدفش برنده شدن از بزرگترین مسابقهی موتور سواری است.
-میترسی؟
صدای قد بلندش را میان صوتی باد و ماشینهایی که بهسرعت میراندند گوش دادم.
انگشتانم دیگر داشسریع سِر میشدند. هم به خاطر باد سردی که میوزید. و هم فشاری که به آنها وارد کرده بودم.
-بله. میشه… یه کم یواشتر برونید؟
حتی یک درجه از سرعتش کم نکرد. قصدش را هم نداشت:
-دستاتو دور کمرم حلقه کن!
تو زشک لحظات داغ و زیبای داریم فکر کنم🥹
متوجه نشدم.
او فریاد زد و من مانند خنگها متوجه نشدم.
مردمکهایم مانند پرندهای که با شدت به دیوار برخورد کرده تکان خوردند و او با وجود خطرناک بودنش، یک ثانیهی کوتاه سرش را به طرف من برگرداند:
-بده به من کف دستاتو الان به کشتنمون میدی!
دلم هُرّی پایین ریخت.
من؟
دستانم را به او بدهم؟
آخر برای چه؟
مگر من چه نسبتی با او دارم؟
چرا ذرهای مراعات من را نمیکند؟
میداند؛ خبر دارد از قلبی که عاشق شده و رحمی در کارش نیست.
هنوز مات مانده بودم که صوتیش این بار جدیتر از دفعات بعد تنم را لرزاند:
-ترجیح میدی بمیری اما دستاتو دور کمر من حلقه نکنی!
دیگر در اختیار من نبودند آن کف دستها. فقط وقتی به خودم آمدم که دور شکم او گرد شده بودند و حالا موتور به پرواز دروارد شد.
یک جیغ خفه…
یک نفس تنگی…
انگشتانی که قفلشان محکمتر میشد و موتور غولپیکری که همگام با اتومبیلها سبقت میگراهی شد و لایی میکشید.
باد به پوست پلکهایم میخورد و قلبم با وجود ترسی که داشت تجربه میکرد، هر لحظه یادآور میشد که آن روستا فقط بیست کیلومتر با مشهد فاصله دارد.
که راه تمام میشود…
امروزگار هم بالاخره تمام میشود و تو میمانی و سالها تنهایی.
قلبم یقین داشت هرگز هیچ مرد دیگری جایی که او میان سینهام باز کرده را تصاحب کند.
ترس را ترجیح دادم؛ زیرا فقط ترس بود که به دستهایم بهانهی قفل شدن میداد.
فقط ترس بود که به من جسارت در آغوش کشیدنش را میداد و خدا من را نمیبخشید.
حس میکردم سرعتی که راهی شدهرفته کمتر میشد.
شاید چراکه داشتیم میرسیدیم.
کم کم باید برمیداشتم حلقهی کف دستانم را و این پایان بغض من نبود.
هنوز نوک انگشتانم از هم فاصله نگرفته بودند که کف دستی محکم، روی هردو کف دستم نشست تا کامل کند حد شاضافه کردی من از آن روزگار را.
-اینجا دستانداز زیاد داره!
روی آسمان قدم میزدم.
روی تکتک ستارگانش میدویدم و پر دامنم را به هوا میانداختم.
رقصکنان میگریختم و قهقهه میزدم.
نمیتمایل داشت دستش را از روی کف دستانم بردارد؟
من که دیگر قصد نداشتم حلقهی کف دستانم را از دور کمرش آزاد کنم.
بهانهها هرطور که بود برایم جور میشدند و لعنت به من!
کف دست اندازها هم تمام میشدند.
آن روز هم غروب میکرد و تمام میشد.
من یادگاراش را بدون داشتن دوربین عکاسی، لای دفترم نگاه میداشتم.
به روستای سرسبز و دلربای زشک رسیده بودیم که کف دستش را از روی انگشتانم برداشت.
دورهگردی با چهارچرخ، جلوتر از ما میرفت و به گونهای راه را هم سد کرده بود.
صوتیش را میشد از پشت کلاه هم متوجه شد:
-عمو میزنی کنار ما رد شیم؟
دورهگرد نگاهی به عقب انداخت و چهار چرخش هنوز سر مسیر ما بود.
لبخند زد و چین و چروکهای صورتش بیشتر نمایان شد.
نگاهش به حلقهی تنگ کف دستان من بود؟
فوراً باز کردم کف دستانم را و آنها را عقب کشیدم.
-بِرِی زنت چیزی نِمخری؟
«-واسه زنت چیزی نمیخری؟»
بی شک اگر چیزی در دهانم میبود، میان گلویم میپرید و جاده نفس کشیدن را بر من میبست.
ولی دهانم خشکِ خشک بود و فقط این رگ هایم بودند که خون را با سرعت هرچه تمامتر پمپاژ میکردند.
-چی داری حالا؟
مرد چرخش را کنار کشید تبسم مهربانی روی صورتش قرار گرفت:
-یَک چیز مُقبول بِری شما دوتا دِروم. بییِن بِتَه… بییِن بینگِرِن!
«-یه چیز زیبا واسه شما دوتا دارم. بیاید پایین…بیایید ببینید!»
من نمیخواستم آن لحظه با او دیده در چشم شوم.
چرا به او نگفت من زنش نیستم؟
چقدر این کلمات میتوانسسریع با روح و روان دخترانهی من بازی کنند.
چقدر کلیشههایی که ممکن بود برای زن و شوهرها عادی باشد، قلب من را میلرزاند.
اصلاً برای چه میمیل داشت پیاده شود که موتور را کنار کشید ؟
لبم را گاز گحرکت کردم وقتی او پایین راهی شد و برای کمک کردن به من کف دستش را بالا آورد:
-بیا یه نگاه بنداز. شاید از چیزی خوشت اومد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن