سر تکان دادم و او مشاهده کرد آن دو تسمهی لعنتی و آویزان را.
شاید خندید. زیرا همان لحظه مشاهده کردم برقی که در چشمانش جای گرفت. مشاهده کردم چینهای ریز کنار پلکهایش را.
محکم حفاظ پشت سرم که بهشدت هم نمیشد به آن دل بست را چنگ زدم و او کمرش را بیشتر به طرف من زاویه داد.
مانند بار قبل.
شاید برایش عادی بود اینطور نزدیک شدن ها و اینگونه وحشیانه دل بردنها!
داشتم چیزی شبیه به سقوط از بالگرد را تجربه میکردم.
آن گونه که هر آن منتظر شکافته شدن سینهام بودم و وقتی او با دستهای خودش مشغول بستن تسمهها شد، دلم میمیل داشت یک عکاس حرفهای آنجا بود تا آن تصویر را برای همیشگی ثبت میکرد.
آن را به من میداد و من سالهای سال آن را لای محبوبترین کتابم نگاه میداشتم.
زیر درخت انجیر. چند برگ خشکیدهای که روی زمین افتاده بودند و حوضی که پشت سرمان قرار داشت.
از آن گذشته… اگر عکاسی بود که واقعاً از آن صحنه عکس بگیرد، قطع به یقین پررنگترین نکتهی احساسی آن عکس، چشمان من میشد.
نگاهانی که شیفتهوار او را مینگریستند و فقط سه ثانیه طول کشید تا بسته شدند آن تسمهها و بالا آمدن نگاهش تا چشمان من:
-میخوای روکش جلوشو بالا بدی؟
لبهایم را از زیر کلاه ، تر کردم.
چقدر دیگر در آن حالت لعنتی باقی میماندیم؟
من نمیتمایل داشتم چشمان بیتجربه و بیصاحبم جنجال درونم را به او نشان دهند.
سر تکان دادم و او حالا با همان خیرگی عجیب، محفظهی شیشهای را هم بالا داد.
یک مکث کشنده روی نگاهانم و… نمتوجه شدم چرا و چگونه آنقدر بهسرعت به جلو برگشت:
-قراره از اتوبان بریم. یه کم با خیابونای شهری فرق داره اوضاعش. یه جوری خودت رو نگه دار نیفتی!
موتور روشن شد و انگشتهای من حفاظ پشت سرم را محکم گراهی شدند. هیچ جوره نمیشد به آن اعتماد کرد و ممکن بود هر لحظه انگشتانم از روی آن سر بخورند.
از خیابانها گذشتیم.
از کوچهها.
محفظهی شیشهای باز بود و باد بیرحمانه بوی تنش را به مشامم هدیه میداد.
بویی که در اتاقش نیز زیر بینیام میپیچید و بدعادتم کرده بود.
نگاههایم روی هم قرار گرفتند و شاید کف دستهایم بیشتر از هر مدتی میخواستند برای محافظت از من، دور کمر او گرد شوند.
این یک میل داشتهی محال بود.
همینکه تا مدتی کوتاه میتوانستم ببینمش قلبم را راضی نگه میداشت.
نخبر داشتم چقدر طول کشید و دقیقاً کی وارد اتوبان اصلی شدیم. فقط این را میخبر داشتم که سرعتش هر لحظه بیشتر میشود و دیگر هیچگونه اعتمادی نه به حفاظ پشت سرم بود و نه لبههای کناری موتور.
کمکم ترس بر من احاطه میشد و او هم بیملاحظه، آنقدر سریع میراند که گویی هدفش برنده شدن از بزرگترین مسابقهی موتور سواری است.
-میترسی؟
آوای کشیدهش را میان صوتی باد و ماشینهایی که بهسرعت میراندند متوجه شدم.
انگشتانم دیگر داشتند سِر میشدند. هم به خاطر باد سردی که میوزید. و هم فشاری که به آنها وارد کرده بودم.
-بله. میشه… یه کم یواشتر برونید؟
حتی یک درجه از سرعتش کم نکرد. قصدش را هم نداشت:
-کف دستاتو دور کمرم حلقه کن!
تو زشک لحظات داغ و زیبای داریم فکر کنم🥹
متوجه نشدم.
او فریاد زد و من مانند خنگها متوجه نشدم.
مردمکهایم مانند پرندهای که با شدت به دیوار برخورد کرده تکان خوردند و او با وجود خطرناک بودنش، یک ثانیهی کوتاه سرش را به طرف من برگرداند:
-بده به من دستاتو الان به کشتنمون میدی!
قلبم هُرّی پایین ریخت.
من؟
کف دستانم را به او بدهم؟
آخر برای چه؟
مگر من چه نسبتی با او دارم؟
چرا ذرهای مراعات من را نمیکند؟
میداند؛ خبر دارد از دلی که عاشق شده و رحمی در کارش نیست.
هنوز مات مانده بودم که آوایش این بار جدیتر از دفعات بعد تنم را لرزاند:
-ترجیح میدی بمیری اما کف دستاتو دور کمر من حلقه نکنی!
دیگر در اختیار من نبودند آن دستها. فقط وقتی به خودم رسیدم که دور شکم او گرد شده بودند و حالا موتور به پرواز درآمد.
یک جیغ خفه…
یک نفس تنگی…
انگشتانی که قفلشان محکمتر میشد و موتور غولپیکری که همگام با اتومبیلها سبقت میگحرکت کرد و لایی میکشید.
باد به پوست پلکهایم میخورد و دلم با وجود ترسی که داشت تجربه میکرد، هر لحظه یادآور میشد که آن روستا فقط بیست کیلومتر با مشهد فاصله دارد.
که جاده تمام میشود…
امروز هم بالاخره تمام میشود و تو میمانی و سالها تنهایی.
دلم یقین داشت ابداً هیچ مرد دیگری جایی که او میان سینهام باز کرده را تصاحب کند.
ترس را ترجیح دادم؛ چون فقط ترس بود که به دستهایم بهانهی قفل شدن میداد.
فقط ترس بود که به من جسارت در آغوش کشیدنش را میداد و خدا من را نمیبخشید.
حس میکردم سرعتی که راهی شدهرفته کمتر میشد.
شاید چراکه داشتیم میرسیدیم.
کم کم باید برمیداشتم حلقهی کف دستانم را و این پایان بغض من نبود.
هنوز نوک انگشتانم از هم فاصله نگرفته بودند که کف دستی محکم، روی هردو کف دستم نشست تا کامل کند حد شبیان کردی من از آن روزگار را.
-اینجا کف دستانداز زیاد داره!
روی آسمان قدم میزدم.
روی تکتک ستارگانش میدویدم و پر دامنم را به هوا میانداختم.
رقصکنان میگریختم و قهقهه میزدم.
نمیتمایل داشت دستش را از روی کف دستانم بردارد؟
من که دیگر قصد نداشتم حلقهی دستانم را از دور کمرش آزاد کنم.
بهانهها هرطور که بود برایم جور میشدند و لعنت به من!
دست اندازها هم تمام میشدند.
آن روزگار هم غروب میکرد و تمام میشد.
من یادگاراش را بدون داشتن دوربین عکاسی، لای دفترم نگاه میداشتم.
به روستای سرسبز و جذابی زشک رسیده بودیم که کف دستش را از روی انگشتانم برداشت.
دورهگردی با چهارچرخ، جلوتر از ما میحرکت کرد و به گونهای جاده را هم سد کرده بود.
صدایش را میشد از پشت کلاه هم گوش داد:
-عمو میزنی کنار ما رد شیم؟
دورهگرد نگاهی به عقب انداخت و چهار چرخش هنوز سر مسیر ما بود.
لبخند زد و چین و چروکهای صورتش بیشتر نمایان شد.
نگاهش به حلقهی تنگ دستان من بود؟
فوراً باز کردم دستانم را و آنها را عقب کشیدم.
-بِرِی زنت چیزی نِمخری؟
«-واسه زنت چیزی نمیخری؟»
بی شک اگر چیزی در دهانم میبود، میان گلویم میپرید و راه نفس کشیدن را بر من میبست.
اما دهانم خشکِ خشک بود و فقط این رگ هایم بودند که خون را با سرعت هرچه تمامتر پمپاژ میکردند.
-چی داری حالا؟
مرد چرخش را کنار کشید تبسم مهربانی روی صورتش قرار گرفت:
-یَک چیز مُقبول بِری شما دوتا دِروم. بییِن بِتَه… بییِن بینگِرِن!
«-یه چیز دلنشین واسه شما دوتا دارم. بیاید پایین…بیایید ببینید!»
من نمیتمایل داشتم آن لحظه با او نگاه در نگاه شوم.
چرا به او ناضافه کرد من زنش نیستم؟
چقدر این کلمات میتوانسسریع با روح و روان دخترانهی من بازی کنند.
چقدر کلیشههایی که ممکن بود برای زن و شوهرها عادی باشد، قلب من را میلرزاند.
اصلاً برای چه میخواست پیاده شود که موتور را کنار کشید ؟
لبم را گاز گرفتم وقتی او پایین رفت و برای کمک کردن به من کف دستش را بالا آورد:
-بیا یه نگاه بنداز. شاید از چیزی خوشت اومد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن