صوتی عزیز پس از سه بوق در گوشش نشست و شیرزاد به طرف اتاقش رفت.
-جونم شیر بچه؟
-عزیز این چی میگه؟
-چی میگه؟ نمیخوام دخترمو ولش کنم که جور دیگه تحویلم بمشاهده کرد.
کف دست به پشانیاش کشید و کم مانده بود کلهاش را به دیوار بکوبد. چشم بست و این تنها جاده حل کنترل خشمش بود:
-د اگر اینطوری بود که خبر مرگ من میذاشتیم همونجا تو عمارت بمونه که تو هم تو دردسر نیفتی!
-دور از جونت پسر؛ چی میگی؟ این دختره ما رو دیوونه کرد بس که بیان کرد کیوان به خاطر کمخوابی مریض شده. اینجا باشه مجبوره سهی شب از خواب بیدار بشه بره سر کار. کارش دوره، فلانه، بهمانه. الانم که مریض شده، آروم و قرار نداره!
دندانهای شیرزاد کیپ تا کیپ همدیگر قرار گحرکت کردند.
لعنت…این جادهش نبود… نبود!
-عزیز…گوش کن به من!
-بگو بچه؛ گوشم با توعه! ولی هیچجوره نمیتونی راضیم کنی الان دخترمو ولش کنم!
مشت شیرزاد به آهستگی روی دیوار فرود آمد و همانجا نگهش داشت:
-تو هر وقت بیای قدمات رو جفت تخم چشمای من. نوکرتم هستم تا آخر عمر؛ اما الان نه..الان سلامتی تو از هر چیزی مهمتره …و یه چیزی دیگه اینه که…
-و یه چیزی دیگه اینه که؟
لعنت. حتی نمیاطلاع داشت چگونه به زبان بیاورد.
-چیز دیگهای برای مضطربی هست؟ من مراقبم؛ ماسک میزنم؛ بهداشت رو رعایت میکنم؛ نگران نباش، غذاشونم میدم تو ببری تو اتاقشون؛ خوبه؟
با همان مشت روی دیوار ضرب گحرکت کرد و حتی نمیاطلاع داشت رنگ پوستش چگونه به رنگ ارغوان سرخ دروارد شده است:
-اون…اون دختره…
-کدوم دختره؟
عزیز قصد داشت آزارش بدهد؟ مگر چند دختر در خانهاش زیستن میکرد؟
پیشانیاش را کنار مشتش تکیه داد. عزیز بیرحم شده بود.
-دیار؛ اونو…میخوای تنها بذاریش؟
-تنها نیست که؛ جهان خونهست!
رگ باریک کنار شقیقهاش به شدت سریع میزد و باعث شد ابرویش تیک بگیرد. نمیاطلاع داشت این بدتر از هر چیز دیگریست برای شیرزاد؟
نمیاطلاع داشت تنها درد لعنتی او هم همین است؟
-شیرزاد من باید قطع کنم؛ نگین داره صدام میکنه!
نه. نباید به این سادگی کوتاه میرسید. دهان باز کرد که چیزی بگوید، ولی عزیز تماس را به رویش قطع کرد. شیرزاد مانند دیوانهها به صفحهی تلفن زل زد.
الان یعنی حتی یک درصد هم نمیخواهد از موضعش پایین بیاید؟
یعنی قسم خورده که روان شیرزاد را مسموم کند؟
چرا شیرزاد حتی یک بار هم نمیخواست قلبیل این آشفتگیها را از خودش بپرسد؟
زیرا جویا شدن را ممنوع کرده بود. کر ماندن، کور بودن، دلیل نمیل داشتن، جز عادات آن روزگارهایش شده بود!
ولی یک حقیقت بزرگ وجود داشت.
حقیقتی به نام احساس مالکیت!
و چقدر ترسناک که شیرزاد رفته راهی شده آن حقیقت را قبول میکرد!
بهتر نبود هدفونش را در گوش بگذارد و کل خیابان های آن اطراف را بدود؟
**
جوراب هایش را میپوشید که کیوان به اتاقش آمد. آن هم درحالی که یک دم سرفهاش بند نمیرسید و شیرزاد حتم داشت تا چند روزگار دیگر خودم هم دچار میشود:
-من نیام، این خواهرت تیکه پاره میکنه منو!
پاچهی شلوارش را پایین کشید و در حالی که به خاطر آن ماسک لعنتی گرمش شده بود، از روی تخت بلند شد:
-نترس من ضامنت میشم. به جاش یه چیزی واسه شام به هم بزن!
کیوان باز هم سرفه کرد و شیرزاد مقابل آینه ایستاد.
-بعد قول نمیدم ویروس پلو براتون بار نذارم!
شیرزاد موهایش را مرتب کرد و در حالی که با نگاه اظهار تأسف داشت، ادکلنش را به گردنش پاشید.
-خیر باشه داداش؟ سر مسیر میری پیش رها؟
شیرزاد سوییچ پراید شاهپور را برداشت و هممدت که به هال میراهی شد لب زد:
-چطور؟
کیوان پشت سرش راهی شد:
-آخه زیاد ندیدم بری پا آینه؛ عطر بزنی و فلان … اظهار کردم شاید خبریه!
ابروهای شیرزاد به هم نزدیک شدند. چرا خودش به این فکر نکرده بود؟
پای آینه نمیرود؟
این دیگر چه مزخرفی بود؟
-میرم زن تو رو بیارم. حرکت کردی یه ویروس برداشتی آوردی؛ خدا خدا کن منو نگیره!
داشت دور میشد که صدای کیوان قد بلندتر از دفعات قبل به گوشش رسید:
-عزیز و هم میاری؟
کتونیهایش را پا زد و کمر راست کرد. نگاهش به برگهای پهنی بود که یکییکی روی زمین نقش زده بودند:
-نه…شاید یکی دیگه رو آوردم!
***
-حتی اگر نگین هم اجازه بده، من نمیذارم. تا همین الانم که تو اتاق قرنطینه نشدی به خاطر این بوده که قلب نگین نشکنه!
جهانبخش با سرخی روی و موضع جدیاش محکم سر حرفش ایستاده بود و اجازه نمیداد عزیز حتی فکر حرکت کردن به منزلی شیرزاد به سرش بزند. نمیدانم نگین کجا بود؛ ولی حتم داشتم اگر صدای جهانبخش را میگوش داد، ناراحت میشد و با قهر از آنجا میحرکت کرد.
-یهکم آرومتر پسر! ببیینم تو مگه با ولیراتیها جلسه نداشتی؟ تو خونه چکار میکنی؟
جهان ناباور خندید و دست بین موهایش کشید:
-یعنی اگر من نمیاومدم بیخبر از من میراهی شدی؟ هیچ به فکر سلامتی خودت نیستی؛ نه؟
-همین الانشم اون ویروس تو خونهی ماست. امروز نگیرم، فردا حتماً علایمش مشخص میشه؛ زیرا بیشتر از همهتون من با نگین سر و کار داشتم!
-طبق این حرف، پس قطعاً هر کسی که توی این خونهست، تا چند روز دیگه علائمش مشخص میشه؟
عزیز با کلافگی سری تکان داد و جهان اجازه نداد رویش را آن طرف کند. مقابلش از حرکت ایستاد :
-پس هیچکس هیچ جایی نمیره!
-متوجه نیستی بچه؟ نگین زمین و زمان رو واسه کیوان به هم دوخته. پسره محل کارش از اینجا دوره؛ نمیتونه پیش زنش بمونه. اینا زن و شوهرن؛ نمیشه که از هم جدا بمونن؛ مخصوصاً الان که مریض هم شدن!
-عزیز…نگین تا پنج ماه دیگه حاملهست؛ بعد از اون بچهش به دنیا میاد. اون موقع هم نیاز به حمایت داره!
یک آشفتگی محض در چهرهی جهان بود. یک ترس…شاید ترس از حرکت کردن عزیز …شاید میهراسید عزیز برود و برای همواره منزلی شیرزاد بماند.
-الان میگی من چکار کنم دردت به سرم؟دخترمو ولش کنم؟ اونم حالا که بعد از هزار جور نذر و دعا حامله شده؟
خندهی ناباور جهان یعنی ترسش بیمورد نیست. یعنی عزیز نیتهایی داشت و …اگر عزیز به منزلی شیرزاد میرفت؟
کف دستهی صندلی را چنگ زدم. ترس کوچکی که در دلم بود، هی داشت گنده و گندهتر میشد. من نمیخواستم عزیز را از دست بدهم. عزیز اگر به منزلی شیرزاد میراهی شد، مجبور میشدم برای همیشه از این عمارت بروم.
تنها دلیلم برای برگشتن به آنجا عزیز بود و اگر میرفت، قلبیلی برای ماندن نبود!
-داری بهم خبر میدی که میخوای به اون خونه کوچ کنی؟ یا من اشتباه متوجه میشم؟
از پشت ستون آشپزخونه میدیدمشان. دیدم که عزیز کف دستانش را برای قاب کردن دور صورت جهان بالا آورد:
-بیست و سه ساله که این عزیزِ بهدردنخور تو همین عمارت بوده!
جهان سرش را تکان داد تا عقب برود و عزیز اجازهاش را نداد. صدایش بغضآلود بود:
-بیست سال مادرت بودم؛ اما انگار که تو رو همون بیست سال پیش، خودم به جهان آوردمت.
ذهنم هنوز متوجه اطلاعاتی که دریافت میکرد نمیشد. جهان را میمتوجه شدم که دستی که کنار گونهاش قرار گرفته بود را میبوسید.
-همونقدری که شیرزاد پسر منه و برادر نگین، تو هم پسرم بودی و پشت و پناه خواهر کوچیک ترت. نمیرم که همواره بمونم دردت به جونم!
پیشانی جهان روی شانهی عزیز قرار گرفت و سلولهای خاکستری من داشسریع یکی یکی کلمات را عقب جلو میکردند.
چگونه ممکن است مردی سی و سه سال داشته باشد و مادرش او را بیست سال پیش به جهان آورده باشد؟
لبهایم از حیرت نیمهباز مانده بودند.
نکند…
«-اون برادر من نیست!»
صوتی شیرزاد میان هیاهویی که در مغزم به پا شده بود تکرار میشد و تکرار میشد. اگر برادر نیسشتابزده پس چرا عزیز خونهی جهانبخش را به خونهی پسر تنیاش ترجیح داده است؟
چرا شیرزاد سالهای سال تنها مانده؟
-همین جا بمون؛ بهترین پرستارا رو واسش میگیرم. وقتی بهتر شد…
یعنی شاید بهتر بود جواب این سوال را پیدا کنم: چرا شیرزاد سالهای سال پایش را به این خانه نگذاشته بود؟
جهانبخش چه از جان او میخواست؟
-این کار شدنی نیست بچه؛ اینجا بمونم آروم و قرار ندارم!
دست از فشار دادن صنقلبی برداشتم و ندرک کردم پاهایم چگونه من را به طرف هال کشاندند.
معمایی که ذهنم را تمولیً درگیر کرده بود، حل نشده باقی گذاشتم. البته که باید کاری از پیش میبردم.
عزیز بزرگترین لطفها را در حق من کرده بود. نمیتوانستم اجازه دهم هم از سلامتی خودش بگذرد و هم…من را اینجا تنها بگذارد!
-من باهاشون میرم!
هیچ لرزشی در صوتیم پیدا نبود. گویی حتی حنجرهام برای گفتن جملهای که همان لحظه روی زبانم جاری شده بود شکی نداشت.
هردو به طرفم برگششتابزده و نگاه جاخوردهی عزیز روی صورتم نشست.
پارچهی دامنم میان انگشتانم چنگ شد وقتی مقابلشان توقف کردم:
-تا وقتی نگین کاملاً خوب میشه من پیشش میمونم. بعد که حالش بهتر شد، برای برگشتن یا اونجا موندنش، خودش و کیوان تصمیم میگیرن!
عزیز به علامت نفی، سر تکان داد و جهانبخش صامت و خیره همانجا از حرکت ایستاده بود.
معمولاً هیچ حالتی در چهرهاش نمایان نمیشد مگر پوزخندهای گاهیگدارش مقابل شیرزاد. یا اخمهای کمرنگی که بین ابروهایش جا میگحرکت کردند. پس نمیخبر داشتم نظرش درمورد تصمیم من چیست!
-نمیشه دخترم. معلومه که نمیشه…وظیفهی توئه مگه؟
بغضم را مهار کردم و تمام تلاشم این بود که تبسم نمادینی روی لبهایم بکارم:
-وظیفهی هردختری مراقبت از مادرشه. مگه نه؟
برق اشک در نگاهانش متوجه شده شد. برقی که از غم نبود…بیشتر شبیه اشک شوق بود و اجازه نداد بیشتر از آن، حس میان دیدهانش را تحلیل کنم. کف دستانش گرد تنم قفل شدند و لب هایش به روسریام چسبیدند:
-قربونت برم؛ دختر زیبام تو ولینتی مادرتی. چطور بفرستمت وقتی میدونم ممکنه مریض بشی؟وقتی میدونم واکسن نزدی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن