آوای عزیز پس از سه بوق در گوشش نشست و شیرزاد به طرف اتاقش رفت.
-جونم شیر بچه؟
-عزیز این چی میگه؟
-چی میگه؟ نمیخوام دخترمو ولش کنم که جور دیگه تحویلم بدید.
دست به پشانیاش کشید و کم مانده بود کلهاش را به دیوار بکوبد. نگاه بست و این تنها راه حل کنترل خشمش بود:
-د اگر اینطوری بود که خبر مرگ من میذاشتیم همونجا تو عمارت بمونه که تو هم تو دردسر نیفتی!
-دور از جونت پسر؛ چی میگی؟ این دختره ما رو دیوونه کرد بس که اضافه کرد کیوان به خاطر کمخوابی مریض شده. اینجا باشه مجبوره سهی شامگاه از خواب بیدار بشه بره سر کار. کارش دوره، فلانه، بهمانه. الانم که مریض شده، آروم و قرار نداره!
دندانهای شیرزاد کیپ تا کیپ همدیگر قرار گرفتند.
لعنت…این راهش نبود… نبود!
-عزیز…گوش کن به من!
-بگو بچه؛ گوشم با توعه! اما هیچجوره نمیتونی راضیم کنی الان دخترمو ولش کنم!
مشت شیرزاد به آهستگی روی دیوار فرود وارد شد و همانجا نگهش داشت:
-تو هر وقت بیای قدمات رو جفت تخم نگاهای من. نوکرتم هستم تا آخر عمر؛ اما الان نه..الان سلامتی تو از هر چیزی مهمتره …و یه چیزی دیگه اینه که…
-و یه چیزی دیگه اینه که؟
لعنت. حتی نمیاطلاع داشت چگونه به زبان بیاورد.
-چیز دیگهای برای نگرانی هست؟ من مراقبم؛ ماسک میزنم؛ بهداشت رو رعایت میکنم؛ نگران نباش، غذاشونم میدم تو ببری تو اتاقشون؛ خوبه؟
با همان مشت روی دیوار ضرب گرفت و حتی نمیخبر داشت رنگ پوستش چگونه به رنگ ارغوان سرخ درآمده است:
-اون…اون دختره…
-کدوم دختره؟
عزیز قصد داشت آزارش بدهد؟ مگر چند دختر در منزلاش حیات میکرد؟
پیشانیاش را کنار مشتش تکیه داد. عزیز بیرحم شده بود.
-دیار؛ اونو…میخوای تنها بذاریش؟
-تنها نیست که؛ جهان خونهست!
رگ باریک کنار شقیقهاش به شدت تند میزد و باعث شد ابرویش تیک بگیرد. نمیاطلاع داشت این بدتر از هر چیز دیگریست برای شیرزاد؟
نمیخبر داشت تنها درد لعنتی او هم همین است؟
-شیرزاد من باید قطع کنم؛ نگین داره آوام میکنه!
نه. نباید به این سادگی کوتاه میآمد. دهان باز کرد که چیزی بگوید، اما عزیز تماس را به رویش قطع کرد. شیرزاد مانند دیوانهها به صفحهی تلفن زل زد.
الان یعنی حتی یک درصد هم نمیخواهد از موضعش پایین بیاید؟
یعنی قسم خورده که روان شیرزاد را مسموم کند؟
چرا شیرزاد حتی یک بار هم نمیخواست قلبیل این آشفتگیها را از خودش بپرسد؟
زیرا سؤال کردن را ممنوع کرده بود. کر ماندن، کور بودن، دلیل نخواستن، جز عادات آن روزگارهایش شده بود!
اما یک حقیقت بزرگ وجود داشت.
حقیقتی به نام احساس مالکیت!
و چقدر ترسناک که شیرزاد راهی شده حرکت کرده آن حقیقت را قبول میکرد!
بهتر نبود هدفونش را در گوش بگذارد و کل خیابان های آن اطراف را بدود؟
**
جوراب هایش را میپوشید که کیوان به اتاقش وارد شد. آن هم درحالی که یک دم سرفهاش بند نمیوارد شد و شیرزاد حتم داشت تا چند روز دیگر خودم هم دچار میشود:
-من نیام، این خواهرت تیکه پاره میکنه منو!
پاچهی شلوارش را پایین کشید و در حالی که به خاطر آن ماسک لعنتی گرمش شده بود، از روی تخت بلند شد:
-نترس من ضامنت میشم. به جاش یه چیزی واسه شام به هم بزن!
کیوان باز هم سرفه کرد و شیرزاد مقابل آینه ایستاد.
-بعد قول نمیدم ویروس پلو براتون بار نذارم!
شیرزاد موهایش را مرتب کرد و در حالی که با نگاه اظهار تأسف داشت، ادکلنش را به گردنش پاشید.
-خیر باشه داداش؟ سر جاده میری پیش رها؟
شیرزاد سوییچ پراید شاهپور را برداشت و همزمان که به هال میرفت لب زد:
-چطور؟
کیوان پشت سرش راهی شد:
-آخه زیاد نمتوجه شدم بری پا آینه؛ عطر بزنی و فلان … اضافه کردم شاید خبریه!
ابروهای شیرزاد به هم نزدیک شدند. چرا خودش به این فکر نکرده بود؟
پای آینه نمیرود؟
این دیگر چه مزخرفی بود؟
-میرم زن تو رو بیارم. رفتی یه ویروس برداشتی آوردی؛ خدا خدا کن منو نگیره!
داشت دور میشد که صدای کیوان کشیدهتر از دفعات قبل به گوشش رسید:
-عزیز و هم میاری؟
کتونیهایش را پا زد و کمر راست کرد. نگاهش به برگهای پهنی بود که یکییکی روی زمین نقش زده بودند:
-نه…شاید یکی دیگه رو آوردم!
***
-حتی اگر نگین هم اجازه بده، من نمیذارم. تا همین الانم که تو اتاق قرنطینه نشدی به خاطر این بوده که قلب نگین نشکنه!
جهانبخش با سرخی روی و موضع جدیاش محکم سر حرفش ایستاده بود و اجازه نمیداد عزیز حتی فکر رفتن به خونهی شیرزاد به سرش بزند. نمیدانم نگین کجا بود؛ اما حتم داشتم اگر آوای جهانبخش را میشنید، دلخور میشد و با قهر از آنجا میرفت.
-یهکم آرومتر پسر! ببیینم تو مگه با ولیراتیها جلسه نداشتی؟ تو خونه چکار میکنی؟
جهان ناباور ریز خندید و کف دست بین موهایش کشید:
-یعنی اگر من نمیاومدم بیخبر از من میرفتی؟ هیچ به فکر سلامتی خودت نیستی؛ نه؟
-همین الانشم اون ویروس تو خونهی ماست. امروز نگیرم، فردا حتماً علایمش مشخص میشه؛ چون بیشتر از همهتون من با نگین سر و کار داشتم!
-طبق این حرف، پس قطعاً هر کسی که توی این خونهست، تا چند روز دیگه علائمش مشخص میشه؟
عزیز با کلافگی سری تکان داد و جهان اجازه نداد رویش را آن طرف کند. مقابلش از حرکت ایستاد :
-پس هیچکس هیچ جایی نمیره!
-متوجه نیستی بچه؟ نگین زمین و وقت رو واسه کیوان به هم دوخته. پسره محل کارش از اینجا دوره؛ نمیتونه پیش زنش بمونه. اینا زن و شوهرن؛ نمیشه که از هم جدا بمونن؛ مخصوصاً الان که مریض هم شدن!
-عزیز…نگین تا پنج ماه دیگه حاملهست؛ بعد از اون بچهش به جهان میاد. اون موقع هم نیاز به حمایت داره!
یک آشفتگی محض در چهرهی جهان بود. یک ترس…شاید ترس از حرکت کردن عزیز …شاید میترسید عزیز برود و برای همواره خانهی شیرزاد بماند.
-الان میگی من چکار کنم دردت به سرم؟دخترمو ولش کنم؟ اونم حالا که بعد از هزار جور نذر و دعا حامله شده؟
خندهی ناباور جهان یعنی ترسش بیمورد نیست. یعنی عزیز نیتهایی داشت و …اگر عزیز به خانهی شیرزاد میرفت؟
کف دستهی صنقلبی را چنگ زدم. ترس کوچکی که در قلبم بود، هی داشت گنده و گندهتر میشد. من نمیمیل داشتم عزیز را از کف دست بدهم. عزیز اگر به خونهی شیرزاد میراهی شد، مجبور میشدم برای همیشه از این عمارت بروم.
تنها دلیلم برای برگشتن به آنجا عزیز بود و اگر میحرکت کرد، قلبیلی برای ماندن نبود!
-داری بهم خبر میدی که میخوای به اون خونه کوچ کنی؟ یا من اشتباه متوجه میشم؟
از پشت ستون آشپزمنزل میدیدمشان. متوجه شدم که عزیز کف دستانش را برای قاب کردن دور صورت جهان بالا آورد:
-بیست و سه ساله که این عزیزِ بهدردنخور تو همین عمارت بوده!
جهان سرش را تکان داد تا عقب برود و عزیز اجازهاش را نداد. صدایش بغضآلود بود:
-بیست سال مادرت بودم؛ اما انگار که تو رو همون بیست سال پیش، خودم به جهان آوردمت.
ذهنم هنوز متوجه اطلاعاتی که دریافت میکرد نمیشد. جهان را میمتوجه شدم که کف دستی که کنار گونهاش قرار گرفته بود را میبوسید.
-همونقدری که شیرزاد پسر منه و برادر نگین، تو هم پسرم بودی و پشت و پناه خواهر کوچیک ترت. نمیرم که همیشه بمونم دردت به جونم!
پیشانی جهان روی شانهی عزیز قرار گحرکت کرد و سلولهای خاکستری من داشسریع یکی یکی کلمات را عقب جلو میکردند.
چگونه ممکن است مردی سی و سه سال داشته باشد و مادرش او را بیست سال پیش به جهان آورده باشد؟
لبهایم از حیرت نیمهباز مانده بودند.
نکند…
«-اون برادر من نیست!»
صدای شیرزاد میان هیاهویی که در مغزم به پا شده بود تکرار میشد و تکرار میشد. اگر برادر نیستند پس چرا عزیز منزلی جهانبخش را به خانهی پسر تنیاش ترجیح داده است؟
چرا شیرزاد سالهای سال تنها مانده؟
-همین جا بمون؛ بهترین پرستارا رو واسش میگیرم. وقتی بهتر شد…
یعنی شاید بهتر بود جواب این سوال را پیدا کنم: چرا شیرزاد سالهای سال پایش را به این خونه نگذاشته بود؟
جهانبخش چه از جان او میمیل داشت؟
-این کار شدنی نیست بچه؛ اینجا بمونم آروم و قرار ندارم!
دست از فشار دادن صنقلبی برداشتم و ندرک کردم پاهایم چگونه من را به طرف هال کشاندند.
معمایی که ذهنم را تمولیً درگیر کرده بود، حل نشده باقی گذاشتم. البته که باید کاری از پیش میبردم.
عزیز بزرگترین لطفها را در حق من کرده بود. نمیتوانستم اجازه دهم هم از سلامتی خودش بگذرد و هم…من را اینجا تنها بگذارد!
-من باهاشون میرم!
هیچ لرزشی در صوتیم پیدا نبود. گویی حتی حنجرهام برای بیان کردن جملهای که همان لحظه روی زبانم جاری شده بود شکی نداشت.
هردو به طرفم برگشتند و نگاه جاخوردهی عزیز روی صورتم قرار گرفت.
پارچهی دامنم میان انگشتانم چنگ شد وقتی مقابلشان توقف کردم:
-تا وقتی نگین کاملاً خوب میشه من پیشش میمونم. بعد که حالش بهتر شد، برای برگشتن یا اونجا موندنش، خودش و کیوان تصمیم میگیرن!
عزیز به علامت نفی، سر تکان داد و جهانبخش صامت و خیره همانجا توقف کرده بود.
معمولاً هیچ حالتی در چهرهاش نمایان نمیشد مگر پوزخندهای گاهیگدارش مقابل شیرزاد. یا اخمهای کمرنگی که بین ابروهایش جا میگحرکت کردند. پس نمیخبر داشتم نظرش درمورد تصمیم من چیست!
-نمیشه دخترم. معلومه که نمیشه…وظیفهی توئه مگه؟
بغضم را مهار کردم و تمام تلاشم این بود که لبخند نمادینی روی لبهایم بکارم:
-وظیفهی هردختری مراقبت از مادرشه. مگه نه؟
برق اشک در چشمانش مشاهده کرده شد. برقی که از غم نبود…بیشتر شامگاهیه اشک شوق بود و اجازه نداد بیشتر از آن، حس میان چشمانش را تحلیل کنم. دستانش گرد تنم قفل شدند و لب هایش به روسریام چسبیدند:
-قربونت برم؛ دختر زیبام تو ولینتی مادرتی. چطور بفرستمت وقتی میدونم ممکنه مریض بشی؟وقتی میدونم واکسن نزدی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن