قدم هایش بلند و سریع بودند.
نگاهش جایی را نمیدید و ذهنش مانند یک آلارم هشداردهنده، لحظهای را یادش میآورد که جهان بیخبر در خونه را باز کرد.
آن صحنهای که شیرزاد متوجه شد؛ آن تصویری که او مشاهده کرده بود را اگر جهان بر حسب اتفاق فقط یک بار دیده باشد…
کف دستانش رگ زدند.
مرتیکه با کنایه حرف میزد.
از تکلیفی که قرار بود روشن شود حرف میزد و شیرزاد باز هم به حرفهای نگین برمیگشت.
به قهر دیروز دیار.
به عزیز که انگار قسم خورده بود دخترک را یک جوری کنار خودش نگه دارد.
شیرزاد نباشد جهان هست؛ مگرنه؟
میمیل داشت آن کف دست مشت شده را به شقیقهی خودش بکوبد، ولی بهشدت خوب میاطلاع داشت کالیوپ کوچک پشت سرش گام برمیدارد.
هرچند که با آن قدمهای کوتاهش از شیرزاد عقب مانده باشد.
خدا را شکر که نمیتوانست پوست ارغوانی رنگش را ببیند. وگرنه میمتوجه شد شیرزاد اکنون آنقدری عصبی و خشمگین است که مانند یک دینامیت، فقط منتظر یک جرقهی کوچک است.
خشمگین حتی از خود لعنتیاش!
-عشقم؟ داشتم دنبالت میگشتم!
صدای رها از روبه رویش گوش داده میشد و شیرزاد بدون نگاه به صورتش خواست از کنارش بگذرد:
-اومدم دیگه!
عذاب وجدان داشته باشد برای هجوم حسهای چندی پیشش؟
رها قبل از گذشتن شیرزاد از محوطهی جلوی عمارت دیارَک را متوجه شد که از دور، به آنجا نزدیک میشد. دیارَک را متوجه شد و نگاهش به پوست تیره شدهی شیرزاد رسید.
-چیزی شده؟
سینه به سینهی شیرزاد دروارد شده بود و در آوایش یک حرص زنانه موج میزد.
شیرزاد کلافه دیده بست و همانجا از حرکت ایستاد:
-الان نه رها!
دیارک میآمد و آن دو را روبه روی هم میدید. اینکه یک زن دیگر مقابل مردی که روزگار و شامگاهش شده بود میتوقف کرد و برای نگاه کردنش، برای نزدیک شدن به او، روی پنجهی پا بلند میشد، میتوانست سینهاش را بفشارد.
-کسی به جز تو نبود که بره سراغ این دختر؟شیرزاد؟ چرا تو صورتم نگاه نمیکنی؟
صدایش آرام بود و فقط شیرزاد آن را میگوش داد.
نگاه باز کرد؛ فقط برای خاتمه دادن به این قائلهی مسخره!
و دید که دخترک با سری پایین افتاده و صورتی تکیده از کنارشان گذشت.
متوجه شدش…
آن پیمسیرن عروسکی چیندار را هم روی تنش دید.
آن کمربند پهنی که باریکی کمرش را به رخ میکشید.
آن پاهای ظریف و کوچکی که سریعتند قدم برمیداشتند. احتمالاً بری اینکه مزاحم خلوت او و رها نشود!
روسری کوچکش را متوجه شد؛ موهای بافته شدهای که روی شانه انداخته بود. همان موهایی که چندی پیش حلقهحلقه و وحشیانه اطرافش را فرا گحرکت کرده بودند و…
-شیرزاد؟میشنوی چی میگم؟
سیب گلویش بد تکان خورد و سوزش اسید را حس کرد.
پلک بر هم زد و با نبضی که کنار شقیقهاش تند میزد به طرف رها برگشت:
-چی میگی رها؟ واضح حرف بزن حالیم بشه که زودتر بریم این نهار کوفتی رو بخوریم و بزنیم به چاک!
-دارم میگم دوست ندارم دور و بر این دختره بپلکی. دوست ندارم نامزدم دور و بر دختری که به جای من بوسیدتش بپلکه، متوجهی؟
شیرزاد داشت از خودش بدش میوارد شد. داشت حالش به هم میخورد از خودش. اما رها زنی نبود که مستحق ترحم باشد. او ترفندهای خودش را داشت و شیرزاد هنوز دروغ هایش را فراموش نکرده بود:
-گوشِت رو بده به من رها…
روی صورتش خم شده بود و با تندی نفس هایش میخواست با او حجت تمام کند. شاید اگر کسی از دور آنها را میدید گمان میکرد در حال معاشقه یا حتی بوسیدن همدیگر هستند.
شاید یک جفت نگاه از پشت پنجره خیرهشان شده بود.
خیرهی بغضی که در نگاه زن مغرور نشسته بود.
خیرهی خیرگی آن زن.
خیرهی حسی که به شیرزاد داشت و …خیرهی قلبی که گویی واقعاً برای آن مرد راهی شده بود!
-تو انتخاب کردی که باهات چطوری رفتار کنم. تو انتخاب کردی که اون احترامی که قبلاً برات قائل بودم رو بذارم در کوزه و اونجوری که خودت هستی باهات تا کنم. نمیدونم چرا اون دروغ رو به خوردم دادی…نمیدونم ولی قلبیلش رو میفهمم. یه چیزی رو خیلی خوب تو گوشات فرو کن؛ اگر ادامهی این رابطه برات مهمه، زیاد با صبر من کلنجار نرو!
دیدهان رها مات میشدند و آوای مکالمهشان به گوش کسی نمیرسید.
نه حتی آن دو نگاه مرموزی که زیر نظرشان داشت.
-میگی چون یه بار بهت دروغ اظهار کردم، تو حق اینو داری که هر طور قلبت خواست باهام رفتار کنی؟ شیرزاد تو اون دختره رو بوسیدی…خدا لعنتت کنه تو اون دختره رو بوسیدی و اونقدری ازش خوشت اومده بود که از من خواستی عطری که اون استفاده کرده رو بزنم. یادته؟ قبل از اینکه رابطهای بینمون…
شیرزاد گام شتابزدهی برداشت و با لرزش عضلات صورتش رها را هم به عقب رفتن ترغیب کرد:
-میخوای این گند رو اونقدری هم بزنی که بوش همه جا بپیچه؟ میخوای اونقدری یادم بیاریش که ملکهی ذهنم بشه؟ نمیشه؛ آسمون هم بیاد زمین رابطهای بین من و اون دختر شکل نمیگیره، پس اینقدر به پر و پای من نپیچ و یادم نیار چه اتفاقی بین من و اون دختر افتاده!
و چرا شیرزاد به اظهار کردههای خودش ایمان نداشت؟
اگر قرار نبود هیچ اتفاقی بینشان بیفتد، پس این عز و جز لعنتی برای بیرون کشیدن دیار از این عمارت نفرین شده چه بود؟
همه چیز را با هم میتمایل داشت؟
مردمکهای ناباور رها روی حال بد شیرزاد دو دو میزدند. یادش نیاورد؟
یادش بیارد چه میشود مگر؟
-از اینکه یادت بیاد میترسی؟
رها بود که با نگاه مات پرسید و همان لحظه مشاهده کرد پریدن پلک چپ شیرزاد را.
دید و ترسی به سینهاش حجوم آورد.
اگر شیرزاد به او تعهدی نداشت چه میشد؟
-مزخرف نباف؛ برو تو تا همه رو اینجا نکشوندی!
رها دیگر کلامی ناضافه کرد. از اضافه کردن هراس داشت؛ از جویا شدن؛ از سوال و جوابهای اضافهای که ممکن بود همه چیز را بدتر از اینی که بود بکند.
فقط با نگاهانی خیره نگاهش کرد و شیرزاد آشفتهتر از قبل کنارش زد.
کنارش زد و…لازم بود به رها بگوید تصمیمش را؟
نبیان کرد چراکه هنوز مطمئن نبود. نگفت چراکه سر بیچاره کردن و نکردن خودش اطمینان نداشت. نبیان کرد چراکه نمیاطلاع داشت عزیز قبول میکند یا نه.
شیرزاد ناظهار کرد، شاید چراکه کمی…حتی شده کمی به رها حق میداد!
از در ورودی داخل شد و یک جفت چشم تیره، مشاهده کرد رهای از هم پاشیده را.
مشاهده کرد؛ کف دستانش در جیب هایش مشت شدند و با گوش دادن صدای عزیز به آن سمت قدم برداشت:
-دیار مادر واسه شیرزاد هم بریز؛ اومد بچهم !
شیرزاد نگاهش را بالا نداد و با اخمهایی گره خورده پشت میز جای گرفت.
جهانبخش و رها هم هر کدام از گوشهای میرسیدند.
کف دستان دیار میلرزیدند هنگام حمل کاسهی دیزی. رنگ سرخ و برّاق آن هر بینندهای را گرسنه میکرد.
همگی پشت میز نشستند و دخترک برای قرار دادن کاسهی شیرزاد روی میز ، باید از پشت سرش نزدیک میشد.
آب دهانش را قورت داد و از شانهی چپ شیرزاد خم شد. شیرزاد گرمای تنش را حس میکرد و لعنت به دیدهانش. لعنت به دیدهانی که ممنوعهها را مشاهده کرده بود و انگار دیگر نمیتمایل داشتند به شیرزاد ولین دهند.
دل دیار چنان تند میزد که تپشهای سریعش باعث لرزش تنش میشد.
کاسه را بالأخره روی میز قرار داد و بیخبر از آنکه کف دستهموهای بافته شدهاش پایین افتاده و درست روی گردن شیرزاد فرود رسیدهاند ، خدا را شکر میکرد که کاسه را با لرزش کف دستانش زمین نینداخته است.
بیخبر از آنکه کف دستان شیرزاد زیر میز مشت شدهاند و موهای بازیگوش عروسک، نقطه ضعف مرد را نشانه حرکت کردهاند!
آری …هیچکس نمیاطلاع داشت نقطهضعف شیرزاد گردنش است.
هیچکس… حتی رها!
بازدمهای تندش از طریق بینی بیرون میوارد شدند و یک دور جانش راهی شد و برگشت تا آن خنگ کوچک از او فاصله گراهی شد.
امروزگار خدا بَـد بازیای با شیرزاد مسیر انداخته بود.
چه نقشهای داشت برای مردی که میخواست مَـرد بماند و نامَـرد نشود؟ چه برنامهای برایش ریخته بود خدا؟
-بیا بشین دیار؛ بقیه رو ناهید میاره!
صوتی جهان بود که به گوش همه رسید. عزیز داشت برای شیرزاد به صورت اختصاصی نان خرد میکرد و زیر نگاهی میپایید تکان خوردن فکش را. میمشاهده کرد سرخ شدن گردنش را و قلبش قیلیویلی میحرکت کرد.
دیار دامنش را میان انگشتانش مشت کرد. هیچ از آن جملهای که جهان به شیرزاد گفته بود خوشش نمیآمد. چه در سر داشت این مرد؟ کاش میخبر داشت.
-ممنون؛ من میل ندارم فعلا!
جهان اخم کرد و با همان اخمها صنقلبی کنار خودش را عقب کشید. نگاه بد نگین روی کف دست جهان سر خورد و صوتی ساییده شدن پایههای صنقلبی به گوش شیرزاد رسید.
-امروزگار میل ندارم و سیرم نداریم. همهمون رو عزیز سر این میز دعوت کرده. زحمت غذا هم با تو بوده. نیومدن و نجای گرفتن سر این سفره یعنی چی؟
-وا مادر چرا اونجا وایسادی؟ بشین دیگه قربونت برم؛ بشین بذار با خیال راحت با بچه هام غذا بخورم!
لبهای دیار به طرف پایین کشیده شدند. باید روی آن صندلی میجای گرفت؟
جهان با سر به صنقلبی اشاره کرد و دیار ناچاراً همانجا قرار گرفت.
قرار گرفت تا ناهار را برای شخصی خاص، زهر کند.
قرار گرفت و نمشاهده کرد نگاههای زوم شدهی روی خود را!
دیار برای جهانبخش خیلی احترام قائل بود. ولی فقط تا وقتی که آن دو را در حیاط خونهی شیرزاد مشغول پچ پچ کردن نمشاهده کرده بود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن