قدم هایش کشیده و سریع بودند.
نگاهش جایی را نمیمشاهده کرد و ذهنش مانند یک آلارم هشداردهنده، لحظهای را یادش میآورد که جهان بیخبر در خونه را باز کرد.
آن صحنهای که شیرزاد متوجه شد؛ آن تصویری که او متوجه شده بود را اگر جهان بر حسب اتفاق فقط یک بار دیده باشد…
کف دستانش رگ زدند.
مرتیکه با کنایه حرف میزد.
از تکلیفی که قرار بود روشن شود حرف میزد و شیرزاد باز هم به حرفهای نگین برمیگشت.
به قهر دیروز دیار.
به عزیز که انگار قسم خورده بود دخترک را یک جوری کنار خودش نگه دارد.
شیرزاد نباشد جهان هست؛ مگرنه؟
میتمایل داشت آن کف دست مشت شده را به شقیقهی خودش بکوبد، ولی خیلی خوب میاطلاع داشت کالیوپ کوچک پشت سرش گام برمیدارد.
هرچند که با آن قدمهای کوتاهش از شیرزاد عقب مانده باشد.
خدا را شکر که نمیتوانست پوست ارغوانی رنگش را ببیند. وگرنه میمتوجه شد شیرزاد اکنون آنقدری عصبی و خشمگین است که مانند یک دینامیت، فقط منتظر یک جرقهی کوچک است.
خشمگین حتی از خود لعنتیاش!
-محبتم؟ داشتم دنبالت میگشتم!
آوای رها از روبه رویش شنیده میشد و شیرزاد بدون نگاه به صورتش خواست از کنارش بگذرد:
-اومدم دیگه!
عذاب وجدان داشته باشد برای هجوم حسهای چندی پیشش؟
رها قبل از گذشتن شیرزاد از محوطهی جلوی عمارت دیارَک را متوجه شد که از دور، به آنجا نزدیک میشد. دیارَک را مشاهده کرد و نگاهش به پوست تیره شدهی شیرزاد رسید.
-چیزی شده؟
سینه به سینهی شیرزاد دررسیده بود و در صدایش یک حرص زنانه موج میزد.
شیرزاد کلافه دیده بست و همانجا توقف کرد:
-الان نه رها!
دیارک میآمد و آن دو را روبه روی هم میمشاهده کرد. اینکه یک زن دیگر مقابل مردی که روز و شبش شده بود میایستاد و برای چشم دوختنش، برای نزدیک شدن به او، روی پنجهی پا کشیده میشد، میتوانست سینهاش را بفشارد.
-کسی به جز تو نبود که بره سراغ این دختر؟شیرزاد؟ چرا تو صورتم نگاه نمیکنی؟
صدایش آرام بود و فقط شیرزاد آن را میمتوجه شد.
نگاه باز کرد؛ فقط برای خاتمه دادن به این قائلهی مسخره!
و متوجه شد که دخترک با سری پایین افتاده و صورتی تکیده از کنارشان گذشت.
دیدش…
آن پیجادهن عروسکی چیندار را هم روی تنش دید.
آن کمربند پهنی که باریکی کمرش را به رخ میکشید.
آن پاهای ظریف و کوچکی که تندشتابزده قدم برمیداششتابزده. احتمالاً بری اینکه مزاحم خلوت او و رها نشود!
روسری کوچکش را متوجه شد؛ موهای بافته شدهای که روی شانه انداخته بود. همان موهایی که چندی پیش حلقهحلقه و وحشیانه اطرافش را فرا گرفته بودند و…
-شیرزاد؟میشنوی چی میگم؟
سیب گلویش بد تکان خورد و سوزش اسید را حس کرد.
پلک بر هم زد و با نبضی که کنار شقیقهاش تند میزد به طرف رها برگشت:
-چی میگی رها؟ واضح حرف بزن حالیم بشه که زودتر بریم این نهار کوفتی رو بخوریم و بزنیم به چاک!
-دارم میگم دوست ندارم دور و بر این دختره بپلکی. دوست ندارم نامزدم دور و بر دختری که به جای من بوسیدتش بپلکه، متوجهی؟
شیرزاد داشت از خودش بدش میوارد شد. داشت حالش به هم میخورد از خودش. ولی رها زنی نبود که مستحق ترحم باشد. او ترفندهای خودش را داشت و شیرزاد هنوز دروغ هایش را فراموش نکرده بود:
-گوشِت رو بده به من رها…
روی صورتش خم شده بود و با شتابزدهی نفس هایش میخواست با او حجت تمام کند. شاید اگر کسی از دور آنها را میمتوجه شد گمان میکرد در حال معاشقه یا حتی بوسیدن همدیگر هستند.
شاید یک جفت نگاه از پشت پنجره خیرهشان شده بود.
خیرهی بغضی که در نگاه زن مغرور نشسته بود.
خیرهی خیرگی آن زن.
خیرهی حسی که به شیرزاد داشت و …خیرهی دلی که گویی واقعاً برای آن مرد راهی شده بود!
-تو انتخاب کردی که باهات چطوری رفتار کنم. تو انتخاب کردی که اون احترامی که قبلاً برات قائل بودم رو بذارم در کوزه و اونجوری که خودت هستی باهات تا کنم. نمیدونم چرا اون دروغ رو به خوردم دادی…نمیدونم اما قلبیلش رو میفهمم. یه چیزی رو خیلی خوب تو گوشات فرو کن؛ اگر ادامهی این رابطه برات مهمه، زیاد با صبر من کلنجار نرو!
نگاهان رها مات میشدند و صوتی مکالمهشان به گوش کسی نمیرسید.
نه حتی آن دو دیده مرموزی که زیر نظرشان داشت.
-میگی چراکه یه بار بهت دروغ اظهار کردم، تو حق اینو داری که هر طور دلت میل داشت باهام راهی شدار کنی؟ شیرزاد تو اون دختره رو بوسیدی…خدا لعنتت کنه تو اون دختره رو بوسیدی و اونقدری ازش خوشت اومده بود که از من میل داشتی عطری که اون استفاده کرده رو بزنم. یادته؟ قبل از اینکه رابطهای بینمون…
شیرزاد گام سریعی برداشت و با لرزش عضلات صورتش رها را هم به عقب راهی شدن ترغیب کرد:
-میخوای این گند رو اونقدری هم بزنی که بوش همه جا بپیچه؟ میخوای اونقدری یادم بیاریش که ملکهی ذهنم بشه؟ نمیشه؛ آسمون هم بیاد زمین رابطهای بین من و اون دختر شکل نمیگیره، پس اینقدر به پر و پای من نپیچ و یادم نیار چه اتفاقی بین من و اون دختر افتاده!
و چرا شیرزاد به بیان کردههای خودش ایمان نداشت؟
اگر قرار نبود هیچ اتفاقی بینشان بیفتد، پس این عز و جز لعنتی برای بیرون کشیدن دیار از این عمارت نفرین شده چه بود؟
همه چیز را با هم میخواست؟
مردمکهای ناباور رها روی حال بد شیرزاد دو دو میزدند. یادش نیاورد؟
یادش بیارد چه میشود مگر؟
-از اینکه یادت بیاد میترسی؟
رها بود که با نگاه مات سؤال کرد و همان لحظه مشاهده کرد پریدن پلک چپ شیرزاد را.
مشاهده کرد و ترسی به سینهاش حجوم آورد.
اگر شیرزاد به او تعهدی نداشت چه میشد؟
-مزخرف نباف؛ برو تو تا همه رو اینجا نکشوندی!
رها دیگر کلامی ناظهار کرد. از گفتن هراس داشت؛ از جویا شدن؛ از سوال و جوابهای اضافهای که ممکن بود همه چیز را بدتر از اینی که بود بکند.
فقط با دیدهانی خیره نگاهش کرد و شیرزاد آشفتهتر از قبل کنارش زد.
کنارش زد و…لازم بود به رها بگوید تصمیمش را؟
نگفت زیرا هنوز مطمئن نبود. نگفت زیرا سر بیچاره کردن و نکردن خودش اطمینان نداشت. نبیان کرد زیرا نمیاطلاع داشت عزیز قبول میکند یا نه.
شیرزاد ناظهار کرد، شاید زیرا کمی…حتی شده کمی به رها حق میداد!
از در ورودی داخل شد و یک جفت نگاه تیره، متوجه شد رهای از هم پاشیده را.
متوجه شد؛ کف دستانش در جیب هایش مشت شدند و با گوش دادن صدای عزیز به آن سمت قدم برداشت:
-دیار مادر واسه شیرزاد هم بریز؛ اومد بچهم !
شیرزاد نگاهش را بالا نداد و با اخمهایی گره خورده پشت میز قرار گرفت.
جهانبخش و رها هم هر کدام از گوشهای میرسیدند.
دستان دیار میلرزیدند هنگام حمل کاسهی دیزی. رنگ سرخ و برّاق آن هر بینندهای را گرسنه میکرد.
همگی پشت میز جای گرفتند و دخترک برای قرار دادن کاسهی شیرزاد روی میز ، باید از پشت سرش نزدیک میشد.
آب دهانش را قورت داد و از شانهی چپ شیرزاد خم شد. شیرزاد گرمای تنش را حس میکرد و لعنت به دیدهانش. لعنت به چشمانی که ممنوعهها را مشاهده کرده بود و انگار دیگر نمیتمایل داشتند به شیرزاد ولین دهند.
دل دیار چنان شتابزده میزد که تپشهای سریعش باعث لرزش تنش میشد.
کاسه را بالأخره روی میز قرار داد و بیخبر از آنکه کف دستهموهای بافته شدهاش پایین افتاده و درست روی گردن شیرزاد فرود رسیدهاند ، خدا را شکر میکرد که کاسه را با لرزش کف دستانش زمین نینداخته است.
بیخبر از آنکه کف دستان شیرزاد زیر میز مشت شدهاند و موهای بازیگوش عروسک، نقطه ضعف مرد را نشانه راهی شدهاند!
آری …هیچکس نمیدانست نقطهضعف شیرزاد گردنش است.
هیچکس… حتی رها!
بازدمهای تندش از طریق بینی بیرون میوارد شدند و یک دور جانش راهی شد و برگشت تا آن خنگ کوچک از او فاصله گراهی شد.
امروزگار خدا بَـد بازیای با شیرزاد مسیر انداخته بود.
چه نقشهای داشت برای مردی که میمیل داشت مَـرد بماند و نامَـرد نشود؟ چه برنامهای برایش ریخته بود خدا؟
-بیا بشین دیار؛ بقیه رو ناهید میاره!
صدای جهان بود که به گوش همه رسید. عزیز داشت برای شیرزاد به صورت اختصاصی نان خرد میکرد و زیر دیدهی میپایید تکان خوردن فکش را. میمشاهده کرد سرخ شدن گردنش را و قلبش قیلیویلی میرفت.
دیار دامنش را میان انگشتانش مشت کرد. هیچ از آن جملهای که جهان به شیرزاد اضافه کرده بود خوشش نمیآمد. چه در سر داشت این مرد؟ کاش میخبر داشت.
-ممنون؛ من میل ندارم فعلا!
جهان اخم کرد و با همان اخمها صنقلبی کنار خودش را عقب کشید. نگاه بد نگین روی دست جهان سر خورد و صدای ساییده شدن پایههای صنقلبی به گوش شیرزاد رسید.
-امروزگار میل ندارم و سیرم نداریم. همهمون رو عزیز سر این میز دعوت کرده. زحمت غذا هم با تو بوده. نیومدن و نجای گرفتن سر این سفره یعنی چی؟
-وا مادر چرا اونجا وایسادی؟ بشین دیگه قربونت برم؛ بشین بذار با خیال راحت با بچه هام غذا بخورم!
لبهای دیار به طرف پایین کشیده شدند. باید روی آن صنقلبی مینشست؟
جهان با سر به صنقلبی اشاره کرد و دیار ناچاراً همانجا جای گرفت.
جای گرفت تا ناهار را برای شخصی خاص، زهر کند.
جای گرفت و نمتوجه شد نگاههای زوم شدهی روی خود را!
دیار برای جهانبخش بسیار احترام قائل بود. اما فقط تا زمانی که آن دو را در حیاط خانهی شیرزاد مشغول پچ پچ کردن ندیده بود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن