نخبر داشتم چه می گوید.فقط درک کردم که دلم شروع به تاپ تاپ کرد و گوشی را از میان انگشتانش قاپیدم.
-هوووی آروم…تا حالا دو بار زنگ زده…کارش واجب باشه سومین بارشم می زنه!
پوست لبم را جویدم و ملاقه را هم کنار کف گیر گذاشتم.
گوشی را باز کردم و در حالی که گونه هایم گر گحرکت کرده بود نگاهم را از تماس های از دست راهی شده ام گفتم:
-وای میترا…فکر میکنی چرا زنگ زده؟
مردمک هایش را در حدقه چرخاند و به طرف تابه راهی شد:
-اینا سوختن.خاموش کنم؟
خودم جلو حرکت کردم و تابه را خاموش کردم:
-با توام!
میترا قاشق را زیر سوت زودپز قرار داد و در حالی که به سیب زمینی های سرخ شده ی یمه ناخونک می زد شانه بالا انداخت:
-چه میدونم بابا…جوری که تو با دیدن دوست دخترش گرخیدی و در رفتی، طرف هر فکری که درباره ت بکنه حقته.مگه *خلی دختر؟آدم دوست پسر فاب چندین ساله شو هم با یه زن ببینه این اداهایی که تو درآوردی رو در نمیاره!
پشتم را به دیوار تکیه دادم و لب برچیدم.لعنت به من و این همه خامی…
-من دیگه نمیخوام اونجا برگردم!
با بغض گفتم و میترا در حال باز کردن در زودپز پوزخند زد:
-ارواح عمه ت.تویِ خرِ پسر نمشاهده کرده، زدی عاشق طرف شدی…
لب های من بیشتر لرزیدند و او ادایم را درآورد:
-من دیگه نُموخوام بِرگِردم اِونجا!
-به جای مسخره کردن یه جادهکار بهم بده.چه غلطی بکنم؟هرچقدر زور می زنم یادم بره انگار ذهنم بدتر روش قفلی می زنه!
می خندد و قاب عکس روی اوپن را چپ می کند.میدانم دنبال چیست.
سیگار می خواهد.از کف دست مادرم سیگارهایش را همواره قایم می کرد.
یک نخ برداشت و با حرکتی تند خودش را روی اوپن کشید.
من اخم کردم و باز هم نگاهم به تماس های روی صفحه افتاد.
صدای چق چق فندک که آمد، پشت بندش بوی دود هم میان بوی سبزی سرخ شده به بینی ام خورد:
-دوتا جادهکار داری.
نگاهم را بالا کشیدم و متوجه شدم چگونه مانند یک مرد از سیگار کام گراهی شد:
-یکی اینکه خودتو بزنی به چیزخلی و انگار نه خانی اومده و نه خانی راهی شده.جوابشو بدی ببینی چه مرگشه…اصلا تو زنگ بزنی مثلا!
ناخنم را زیر دندان کشیدم و او پک دیگری زد.همزمان با بیرون فرستادن دود آن سیگار من به این فکر می کردم که چگونه می تواند زیبایی زنانه اش را اینگونه به خطر بی اندازد؟
-مورد دوم اینکه مثل زالو بچسبی و کار رو بگیری.آقا دوست دختر داره؟ اینو که هر الدنگی که از مسیر برسه داره.برو قلبشو ببر…تو مشتت بگیرش جغله…اگر ازش خوشت میاد برو تو قلب کار به یه ورت هم نباشه متعهده!
یا نه!
گره میان ابروهایم کور شد و نیشخندم را او دید.
من را چه فرض کرده است میترا؟
-فکر کنم خودم بشینم بد و خوبمو از هم سوا کنم بهتره تا از تو مشاوره بگیرم!
در زودپز را باز کردم و سبزی ها را در همان ریختم.بوی گوشت و لوبیای پخته شده ضعفم را بیشتر می کرد.
-دیوونه من که نمیگم برو مرد متاهل رو از جاده به در کن.یه دوست دختر ناقابل که این حرفا رو نداره.دوفردای دگه خودشون کات می کنن.بعد این خوشتیپ خانت میره با یکی دیگه…
صدایش از شدت دودی که به ریه اش کشیده بود، بم تر از آوای یک زن به گوش می رسید و این باب میل من نبود:
-ممنون از جادهکارت.وقتت رو نمیگیرم.راستی…
کف دستی در هوا برایم چرخاند و کاسه ی کوچکی از آبچکان برداشت:
-مرض و راستی…بیا یه کم گوشت و لوبیا بده من بخورم مردم از گشنگی!
-سبزی ها رو تازه انداختم .بذار یه کم جا بی افته میدم بهت.اون کتابو هم تممتوجه شدش کن هنوز نتونستم کامل بخونم!
دهان کجی کرد و کاسه اش را روی کابینت هول داد:
-بی عرضه!
پشت به من در حال حرکت کردن به اتاق بود که آوای لرزش تلفن کوچک، روی کابینت فلزی به گوش رسید.
صدایی که در لحظه، ضربان قلب من را به اوج رساند و خنده ی میترا را هم راه انداخت:
-جواب بده ببینم چطور تر می زنی!
اامان چیزی که دم کف دستم رسید را به طرفش پرت کردم و او با یک جا خالی، خودش را در اتاق انداخت.
کف دست به گونه های گرگحرکت کرده ام کشیدم و قبل از وصل کردن تماس، با نفسی عمیق، گلویی صاف کردم.
انگشتم دکمه را با لرزش لمس کرد و صوتیم هم کم از آن نداشت:
-الو؟
-چه عجب خانم کوچولومون از خواب بیدار شد!
خانم کوچولویش؟
نمتوجه شدم چگونه حس سقوط از یک سراشیبی تند به من دست داد.نمتوجه شدم چگونه قلبم به یک ماراتون پرسرعت دعوت شد.
-خواب…نبودم که!
-علیک سلام!
این بار صدایش نرم تر بود و این می توانست خون را به زیر پوستم هول بدهد:
-ب…ببخشید؛ سلام!
-راستش من یه عذرخواهی بهت بدهکارم.اون رزی که اومدی حالم زیاد روبه مسیر نبود برای صحبت کردن.یه کم سریع راهی شدم!
لب هایم لرزیدند.و طرحی شامگاهیه لبخند رویشان جای گراهی شد:
-خواهش می کنم.اشتباه از من بود.نباید بدون هماهنگی در اتاقتون رو باز می کردم!
و این می توانست بازهم آن صحنه را برای من یادآوری کند و حماقتم را برای هزارمین بار به رخم بکشد.
-وقت نشد با خواهرم آشنا بشی.اوضاع یه کم قاطی پاطی بود…بگذریم…یه کار مهم باهات داشتم!
او جمله اش را ادامه می داد و نمیخبر داشت دیار احمق از نو در حال رقصیدن زیر آن رنگین کمان خیالی است.
نمی اطلاع داشت در دل آن دخترک هجده ساله چه غوغایی بر پا شده و نمی اطلاع داشت با این نرمش لعنتی اش، چگونه من را تحت تاثیر قرار می دهد.
-گوش می دی به من دیارجان؟
-دیار جان؟
کاش همه همینگونه من را آهنگین و زیبا صوت می زندند.
کاش کسی دیگر بود که با همین آوا نامم را می خواند تا مانند احمقها بیشتر و بیشتر غرق نشوم در قعر آن حماقت بزرگ:
-هوم…بله؟اینجام..
-اول فکر میکنم ما یه حساب تسویه نشده با هم داریم.بعدم یه صحبت های ناتمومی که ممکنه با گفتنشون مشکل بینمون حل بشه!
-حساب؟
-بله..من هنوز پول غذایی که اون روز برام روی میز گذاشت رو حساب نکردم!چقدرم که خوشمزه بود.
مانند هر زمانی که هول می شدم دست به چتری هایم کشدم:
-نوش جون…لازم نیست که…
-فکر کم حضوری صحبت کنیم بهتر باشه! میتونی تا یک ساعت دیگه مغازه باشی؟خونتون نزدیکه؟
نگاهم به طرف ساعت جست کرد و قلبم رقص کنان تایید کرد.
-بله…دارم می رم بازار!
-بهشدت هم عالی…پس قطع کنم که بیشتر از این وقتتو نگیرم.می بینمت!
نفهمیدم چگونه خداحافظی کردم.
ندرک کردم جیغ پر از خرسندی ام چگونه از گلو خارج شد و میترا را با وحشت بیرون کشاند.
به طرفش دویدم و با پرشی کشیده ،خودم را در آغوشش انداختم.
او هنوز شوکه بود و من در اولین ثانیه ای که کف دست هایم را دورش حلقه کردم.
بی توجه به بوی ناخوشایندی که زیر بینی ام پیچید، جیغ زنان تنش را فشردم:
-زنگ زددد…زنگ زددد!
هولم داد و با چشمان سرخش سر تاپایم را از نظر گذراند:
-د زهر مااار و زنگ زد.زهله مو ترکوندی بیشعور!
وقتش بود حالا من به او بخندم.قهقهه هایم را که می دید دهان کج می کرد و زورش می آمد.
حرص میخورد که همینقدر زود تلافی اش را پس داده است:
-میترا…وای میترا، من باید برم.مانتو سبزه تو بهم قرض می دی؟
**
دست های سردم را مشت کردم و کیسه های سنگین هم میان انگشتانم فشرده شدند.
باز هم من …و باز هم این فستفود کوچک یاد انگیز!
لبی تر کردم و داخل حرکت کردم.با نگاه به دنبال مهدی بودم.پسرکی که من را به این جا وصل کرد.
به طرف کانتر راهی شدم و گلویی صاف کردم:
-آقا مهدی؟
بوی پنیر پیتزا و سیبزمینی سرخ شده را دوست داشتم.شاید چراکه به این جا مربوط می شد.
پا به پا شدم و منتظر ماندم که یا او سر و کله اش پیدا شود.یا سرآشپزِ شاهپور نامشان.
ولی درست همان لحظه ،کسی از پشت سر آوایم زد که می توانست فقط با نوع آوا زدنش من را دچار هیجان کند:
-دیار؟
حس کردم که گونه هایم در لحظه گر گراهی شدند و به طرفش برگشتم.
خدای من…چرا هر روز بیشتر از دیروزگار خواستنی تر به نظر می رسید؟
من گمان می کردم او مانند یک شتابزدهیس جذابست یا همه این را می دیدند؟
کیسه ها را فشردم تا بتوانم به خودم بیایم:
-س..سلام!
سر تاپایش را نگاه کردم.شلوار جین سیاه رنگ با پیجادهن سفید.
دو دکمه از یقه اش باز بود و آن گردن عضلانی اش می توانست هر بیننده ای را برای یک ثانیه هم که شده میخکوب کند.
لبخند زد و با کوله ی بزرگ ورزشی اش از کنارم رد شد:
-بیا تو آشپزخونه!
او راهی شد و من ثانیه ای پلک بستم.باید خودم را جمع می کردم.
حتما از باشگاه وارد شده است.به خاطر ورزش های سنگین است که عضلاتش دم کرده اند.
-خوبی کوچولو؟
چشم باز کردم و شاهپور را متوجه شدم که او هم با خنده از کنارم گذشت.او لباس کار به تن داشت و با سینی های کف دستش می راهی شد که سفارش جمتوجه شد را آماده کند.
چرا همهشان را عادت داده بود که من را کوچولو صوت کنند؟
آب دهانم را قورت دادم و به دنبالشان راهی شدم.
در آشپزخونه خبری از آقای شیرمرد نبود و شاهپور متوجه این شد که من به دنبال او می گردم:
-حرکت کرد تو اتاق؛ اون پرده رو کنار بزنی میتونی درشو پیدا کنی!
-میتونم وسایلم رو بذارم این جا؟
یخچال را باز کرد و بسته ی بزرگ فلفل قلبمه ای را بیرون کشید:
-بذار، بذار.فقط زیاد معطل نکن تا این اوستامون بیاد کمک.پاره شدیم از صبح.مهدی و رضا هم که گم و گور شدن!
سر تکان دادم و کیسه ها را رو میز گذاشتم.
دلم تاپ تاپ آوا می داد.
شاید بعد از این چند روزگار به جای اینکه بزرگتر شوم احمق تر شده بودم.
لب پایینم را مکیدم و چند تقه روی در زدم.
-برو تو بابا؛ مگه خودش نبیان کرد بری دنبالش؟ حالا پنج دیقه هم معطل در شیم!
پا به پا شدم و کف دست لرزانم را جلو بردم.
دستگیره ی در را با احتیاط پایین کشیدم و با نفسی عمیق، داخل شدم.دیده چرخاندم.
نبود.
در را بستم و به عقب که چرخیدم، گویی در یک رودخونه ی پر از آب یخ هول داده شدم.
دیدم؛ تک تک آن عضلات پیچ در پیچ و دم کرده را متوجه شدم!
آن بالاتنه ی بزرگ و برهنه!
او بدون خجالت آستین های تیشرتش را از کف دستانش عبور داد و من مانند یک گوسفند ابله، تازه توانستم چشم ببندم و روی برگردانم:
-وای…وای ببخشید؛ ببخشید من بازم بی اجازه اومدم.به خدا اون…
-عیبی نداره؛ برگرد ببینمت!
حالا چگونه می توانستم برگردم؟
چگونه می توانستم در چشمانش نگاه کنم؟
چگونه این دل رم کرده را ساکت می کردم؟
کم مانده بود باز هم به گریه بی افتم.خدای من…گند دیگری زده بودم که جمع کردنش از عهده ی من بر نمی وارد شد.
-دیار؟
محکم و جدی صدایم زد و آوایش در نزدیکی گوش هایم متوجه شده شد.
به عقب برگشتم.فورا…
جدیتش آنقدر زود رویم تاثیر می گذاشت که تنم منتظر کف دستور مغزم نمی ماند.
گویی او کف دستور می داد و تنم اطاعت می کرد.
فقط یک ثانیه به نگاهانش خیره شدم و همان یک ثانیه کافی بود تا به سرعت نگاه بدزدم:
-وای…
-لازم نیست اینقدر خجالت بکشی.بشین باید صحبت کنیم!
گفت و خودش به طرف مبل دو نفره رفت.
باد کنارش می نشستم؟
نه این از من بر نمی وارد شد:
-شما…شما بگید ..من اینجا گوش می دم!
نگاهم به پایین بود.اما مشاهده کردم چگونه زانوهایش را از هم فاصله داد و به مبل تکیه زد:
-نمی خوام خیلی این موضوع کش پیدا کنه.هم من وقتم کمه هم تو…بهتره یه کم جدی تر درموردش صحبت کنیم!
سر تکان دادم و لعنت به منی که حتی از یاد برده بدم چرا این جا هستم!
-بله…بفرمایید گوش می دم!
-غذاهایی که کف دستت بود رو خودت پختی؟
فورا جواب دادم:
-بله!
-دقیقا چقدر طول کشید که این بیست سی بسته رو درست کنی؟
چشم بستم تا فکرم را جمع کنم.
چه جویا شد؟
ها…اظهار کرد چقدر طول کشیده است…
-من …من معمولا بعد از نماز دیگه شروع می کنم.تا ساعت نه و نیم ده دیگه غذاها آماده ست!
کمی مکث کرد.ولی حالا انگار لحنش نرم تر شده بود:
-بدون کمک مامانت؟
سرم را بالا آوردم.لبخندم دستپاچه و پر از ذوق بود:
-خودم تنها.اگر مولینم کمک کنه می تونم دوبرابرشو هم بپزم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن