رمان نسب پارت ۱۲

-چشم؛ دیده به خدا من زور خودمو می زنم .ولی شیرزاد، تو که خودت بهتر وضعیت منو می‌دونی!

اجازه نداد بیشتر از این زر بزند.تماس را خاتمه داد و گوشی را کناری پرت کرد.
دست به صورتش کشید.
او عرضه ی این کارها را ندارد.حتی حاضر است از نگین بگذرد اما چنین چیزی را مقابل مادرش عنوان نکند.

-چی گفت؟قبول کرد؟

در صوتی نگین هم بغض بود و هم کنجکاوی.هم شوق بود و هم غروری که خرد شده به نظر می رسید.

-چاره ی دیگه ای هم مگه داره؟

موهایش را عقب فرستاد و از جایش کشیده شد:

-اگر تا آخر هفته خونه گحرکت کرد که گحرکت کرد.اگر عرضه شو نداشته باشه، اول طلاق تو رو ازش می گیرم .بعد جلو نگاه مامانش اونقدری می زنمش که صوتی سگ بده!

نگین سرش را پایین انداخت تا اشک های شر گحرکت کرده اش را شیرزاد نبیند.او ولی دید.
دید و به طرف تنها خواهرش رفت تا در آغوشش بگیرد.
دست که دور شانه هایش انداخت، دخترک بغض ترکاند و های های شروع به گریستن کرد.
دست پشت موهایش برد و روی سرش را بوسید:

-هیشش؛ آروم باش.حلش می کنم من!

شانه های نگین در آغوشش می لرزید و خشم او را هر لحظه بیشتر می کرد:
-از مولینش می ترسه؛ بزدل بیشعور!

داشت دق و قلبی اش را خالی می کرد که چند تقه روی در خورد.
هردویشان متوجه شدند صدای در را و نگین خودش را هنوز از آغوش شیرزاد جدا نکرده بود که در باز شد و قامت ریزه میزه ی یک دختر جوان، در چهار چوب پمشاهده کردار شد.

شیرزاد با اخم سر قد بلند کرد تا به کسی که بی اجازه وارد شده است بتوپد.ولی با مشاهده کردن نگاه مات زده ی دیار به آن دو، نگاه بست و نفس محکمش را فوت کرد.
نگین حتی به آن طرف هم نگاه نی انداخت.اما فاصله گحرکت کرد و کف دستمال را که زیر بینی اش می کشید با خشم لب زد:

-این دیگه کیه؟مگه طویله ست همین‌جوری سرشو میندازه پایین میاد تو؟

دیار؟ آن طفلک بهت زده بود.
تمام چهره اش از سوپرایزی که مقابل دیدهانش قرار گحرکت کرده بود رنگ ناباوری گحرکت کرد.
ناباوری؟
چرا باید ناباور باشد؟
چرا مردی که تازه با او آشنا شده است، باید از کارهای شخصی اش به او خبر بدهد؟
اصلا بهت چرا؟
این پاهای به زمین چسبیده چرا؟
او کیست مگر؟

سیب گلویش تکان خورد و خواست با کف دستپاچگی معذرت بخواهد. ولی لحن سریع شیرزاد چانه اش را بست:

-شما بیرون باش لطفا.میام با هم صحبت می کنیم!

دلش؟حتی نمی خبر داشت چرا درد عمیق و ناشناخته ای در دلش نشست.
قورت داد حجم کوچکی که میان گلویش گیر کرده بود و نگاه از موهای باز و شال روی شانه افتاده ی دخترک گراهی شد.
سر تکان داد و بدون اینکه چیز دیگری بگوید ،زیر نگاه خیره ی شیرزاد به خودش، عقب عقب بیرون راهی شد.
بیرون حرکت کرد و در را هم بست!

**

دیار:

دیگر دلم نمی تمایل داشت آن جا بمانم.
حتی حالا که فکر می کردم ارزشش را نداشت این همه دروغ بگویم که فقط بمانم.که صرفا اینجا کار کنم.
من می توانستم شانسم را در جاهای دیگری امتحان کنم.

کف دست به صورت داغم کشیدم.حتی نمی اطلاع داشتم چرا دیدن آن صحنه اینقدر برایم گران تمام شد.
من چقدر ابله هستم.او یک مرد جوان است و با هر کسی که قلبش بخواهد می تواند ارتباط برقرار کند.
آری من هنوز آنقدر بزرگ نشده ام که خودم را وسط چنین احساساتی بی اندازم.

در اتاقش باز شد و نگاه من، نامیل داشته بالا رسید.
کف دست پشت کمر دختر جوان گذاشته بود و داشت بدرقه اش می کرد.
دختری که حتی موفق نشدم صورتش را ببینم.
نمی دانم چرا انگشت هایم کف کف دستم را خراش دادند.من فقط از لحن سریع و تیزش خوشم نیامد.
دیار تو بدون اجازه و بدون هماهنگی به اتاقش حرکت کردی.خب معلوم است که عصبانی می شود.
مگر تو کی هستی که بگذرد و با تبسم از گندی که زده ای استقبال کند.
حقیقت این است؛ این که تو کارگر این مکان می شوی.و باید چشم بگویی!
ورد زبانت از این به بعد چشم است!

سیب گلویم تکان خورد و بی اختیار از جا بلند شدم.کوله ام را روی دوش انداختم و میل داشتم به طرف درب خروجی قدم بردارم که از مقابلم وارد شد.
هنوز هم اخم داشت.هنوز هم برآشفته بود و این بیشتر من را از کار خودم، ااز حس خودم خجالت زده می کرد:

-با من بیا!

اضافه کرد و از کنارم گذشت.
در طی این چند باری که او را دیده بودم، هیچ گاه این گونه با من راهی شدار نکرده بود.

دلم می تمایل داشت با مشت به سر خودم بکوبم.من بچه بودم…یک بچه ی احمق!

چانه ام لرزید و با مکث پشت سرش حرکت کردم.
نمی‌تمایل داشتم این حس احمقانه و کودکانه را به او هم اثبات کنم.

در اتاق نیمه باز بود.اما این بار ترجیح دادم قبل از اینکه اجازه نداده است داخل نشوم.

چند تقه روی در کوبیدم و متعاقبش صدای او را گوش دادم.

لب فشردم و داخل شدم.ولی نگاهم به زمین دوخته شده بود:

-ببخشید…من نمیدونستم تو اتاقتون تنها نیستید!

نگاهم به زمین بود .اما می توانستم پاهایش را که نزدیک شدند ببینم.

-حتی اگر در ذهنش گذراندی تنها هستم قبل از اومدن هماهنگ کن!

کف دستانم بیشتر مشت شد.نخواستم نگاهش کنم:

-بازم عذر میخوام.اما فکر نمیکنم دیگه چنین موقعیتی پیش بیاد!

-خوبه.قرار شد این بار با مادرت بیای.نتونستن تشریف بیارن؟

لب هایم را تر کردم.سعی داشتم جدی بمانم.سعی داشتم در چهره ام نشان ندهم این تاثیر منفی را:

-من باهاش صحبت کردم.اما قبل از اینکه شما بگید، یه جای دیگه مشغول به کار شدن.اومدم عذر خواهی کنم!

کمی به صورتم خیره شد و سپس دستانش را در جیب هایش فرو کرد:

-یعنی میخوای بگی نمیتونید اینجا کار کنید؟

سر تکان دادم و نگاهم را گراهی شدم.
من بچه ام…یک بچه ی نفهم!

-بله.مامانم نمیتونن اینجا کار کنن.من هم که میدونید…هنوز هجده سالمه.بسیار مونده تا تجربه های مامنمو به کف دست بیارم.ممکنه یه جایی تو کارم اهمال بشه و بعدا شرمندتون بشم.و اینکه…اینکه خودتون هم بیان کردید به یه آشپر باتجربه نیاز دارید!

سکوت بینمان حکم فرما شد.
در قلب به دخترکی که برای رفتن از ایجا مصمم نبود ناسزا می بیان کردم.

-مطمئن باشم به خاطر چیز دیگه ای نیست؟

کف دست به چتری هایم کشیدم.وقتی به صورتش نگاه می کردم دستانم می لرزیدند. اما سعی داشتم مقابل او این لرزش را نشان ندهم:

-چی می تونه باشه؟مگه خودتون ناظهار کردید نمی تونید منو استخدام کنید؟
پا به پا شد و سرش را رو به من خم کرد.این می توانست به خودی خود ضربان دلم را بالا ببرد:

-از نتونستن ناظهار کردم کوچولو.شما هنوز اونقدری تجربه نداری که بتونی یه غذای خونگی رو اداره کنی.ازت تمایل داشتم مادرت رو اینجا بیاری تا در مورد همین موضوع باهاش صحبت کنم.اگر ایشون می تونستن تو این زمینه کمک برسونن شاید می شد کاریش کرد!

لب هایم تکان خوردند.خواستم بگویم اگر فقط بنا به کمک کردن است من می توانم از او بخواهم نوبتی شیفت تعویض کنیم.یعنی من به جای او به هتل بروم و او به جای من .این گونه می توانستیم یک تایم اینجا باشیم و یک تایم در هتل.اما دیگر میلم به اینجا ماندن سرد شده بود.

-مولینم هم همینو گفتن.که ممکنه من از پسش برنیام.ببخشید که این مدت وقتتون رو گراهی شدم!

گویی یک حجم کوچک به گلویم چنبره زده بود و صوتیم را خف می کرد.ولی من با لجبازی سعی داشتم کنارش بزنم.
شاید او حتی به ذهنش هم خطور نکند من احمق در سرم چه ها که نگذرانده ام.

چیزی ناضافه کرد.امروزگار گویی روی مود خوبش نبود.از همان لحظه ای که بی اجازه وارد اتاقش شدم این را متوجه شدم.

بند کوله ام را جابه جا کردم و قدمی به عقب برداشتم:

-به خاطر اون روزگار که کمکم کرمتوجه شد بازم ممنونم.امیدوارم تو کارتون موفق باشید!

باز هم چیزی ناضافه کرد و من این بار برای گحرکت کردن ذره ای اکسیژن ،باید خودم را بیرون می انداختم.
این هم باشد تجربه ای برای حماقت دخترانه ام.
برای خیالبافی های مزخرف و یک طرفه ام…
وای که اگر انسان ها میتوانسسریع مغز همدیگر را بخوانند.آن وقت بود که دیگر برای هیچ کس آبرویی باقی نمی ماند.

-خداحافظ

به قدم هایم سرعت بخشیدم و فورا کف دستگیره ی در را پایین کشیدم.
منتظر شنیدن هیچ کلمه ای نشدم.حرکت کردم…
فقط حرکت کردم و از آن مکان بیرون زدم.

حالا چانه ام با شدت می لرزید.کجا بود پیرزنی که این وضعیتم را ببیند و باز هم با تاسف برایم سر تکان دهد؟

من خنگم.یک خنگ کوچک که آدم نمی شود…

دویدم.به طرف انتهای خیابان دویدم و آن روزگار، حتی حال فروختن غذا و ام را هم نداشتم!

_چته مادر؟مریض شدی دردت به جونم؟

چانه ام را بالا انداختم و پاهایم را بیشتر در شکمم جمع کردم.

میترا از کف دستشویی آمد و خودش را روی تنها مبل خانه انداخت:

-ولش کن خاله فتی…این نتونسته کارو بگیره دپرس شده!

دست گرم مادرم را روی موهایم حس کردم و بغضم بزرگ تر شد.
حتی نمی اطلاع داشتم چرا این همه غمگینم.
نمی خبر داشتم چرا حالم بد است.

-دختر قشنگم؟تو دیگه خانومی شدی برای خودت.بد رو از خوب تشخیص می دی.مگه ما تا چه حد می تونیم دروغ بگیم؟بعدش چی؟اگر مشخص می شد…

از جایم قد بلند شدم.دیگر نمی خواستم درمورد این موضوع صحبت کنم.
تازه اگر کار را هم می گرفتم باید ترس و لرز رسوا شدنم را هم به جان می خریدم.
که این بار می بایست به خاطر طرد شدنم گریه کنم…شاید احساساتم بیشتر می شد.
شاید عمیق تر می شد و آن زمان دیگر کاری از کف دست هیچ کس بر نمی آمد.

به طرف اتاق دویدم و بی آنکه دست خودم باشد اشک از کناره ی گونه هایم سرازیر شد.

-عه واا..دیاار؟

مادرم بود که با تعجب نامم را می خواند.
حتی فکرش را هم نمی کرد به خاطر کار، این گونه زار بزنم و افسرده شوم.

در اتاق را پشت سرم بستم و به آن تکیه دادم.
از عمیق تر شدن آن حس می ترسیدم.اما نمی اطلاع داشتم آن حس کودکانه ،آنقدری در سینه ام ریشه کرده است که من را به این حال و روز بی اندازد.

مگر می شود؟فقط چند روزگار است که با او آشنا شده ام.
اینقدر هول و درمانده بودم و خودم نمی خبر داشتم؟
یا شاید هم…شاید هم اطرافم مرد ندیده بودم.یک مرد واقعی!

پیشانی ام را به زانو هایم چسباندم و از خیس شدن دیده هایم از خودم خجالت زده شدم.
دیار احمق…

-درو باز کن ببینمت؟

-مولین میخوام تنها باشم!

-یعنی چی می خوام تنها باشم؟چت شده تو؟میترا؟تو دردشو میدونی؟

-والا خاله منم نفهمیدم چه مرگشه.ولش کن خودش صبح خوب میشه!

-مگه سردرده که خودش خوب بشه؟دختره بغض کره بود.ببینمت دیار؟چرا این همه اصرار داشتی بری تو اون فست‌فود؟

جواب ندادم.
سوال سؤال کردن های مکرر مادرم بیشتر از قبل باعث می شد سرگشته شوم.
و بیشتر و بیشتر با حقیقت مزخرفی که در سرم جولان می داد آشنایم می کرد.

با چه زبانی بگویم؟من حتی خودم هم دردم را نمی دانم.چگونه برایشان توضیح دهم؟

آوایش نزدیک تر شد.گویی دهانش را به در چسبانده بود و می میل داشت هر طور شده به من امید بدهد:

-یه کار دیگه پیدا می کنیم دردت به جونم.قسم بخورم برات؟قول می دم …قول می دم هم بتونی درست رو بخونی ، هم به همه ی آرزوهات برسی.دختر قشنگم؛ من همه چی‌مو می دم که تو فقط خوشحال باشی!

شانه هایم بیشتر لرزیدند.
من نمی میل داشتم مادرم را شرمنده کنم.نمی میل داشتم او را به این حال بی اندازم.
تقصیر از او نبود که!
این من بودم که نتوانستم احساساتم را کنترل کنم.
دیار فقط از خودش عصبی بود.

و قول می داد که فردای که از راه می رسد تمام این احوالات را فراموش کند.

از پشت در که کنار رفتم ، دستگیره ی آن پایین کشیده شد و مادرم سراسیمه داخل رسید.

چشمش که به دیده های اشکی من خورد، با شبیان کردی شانه هایم را در برگرفت و تنم را محکم به خودش چسباند:

-دیااار؟

بینی ام را بالا کشیدم.باید به خودم می وارد شدم و همین کار را هم کردم.
راسخ ایستادم و با پشت کف دست اشک هایم را پاک کردم:

-هیچی نیست مامان.نزدیک ماهانه م شده…خودت که میدونی این جور وقتا چقدر حساس می شم!

غم دیدهانش را دیدم و از خودم متنفر شدم.او به خاطر من از جانش گذشت.

از خانواده اش.از تمام امکاناتی که می توانست داشته باشد.او به خاطر امنیت جان من تمام پل های پشت سر خود را از بین برد.
گناه بود که من این گونه ناشکری کنم و قلبش را بشکنم.

چانه ام باز هم مانند جوجه ای باران زده لرزید و خودم را در آغوشش انداختم:

-معذرت می خوام مولین …ببخشید به خدا…

و دست های او باز هم نوازشی شدند بر زخم های کوچکم.
چه می خبر داشتم از زخم های بزرگ تری که می توانسشتاب‌زده ریشه ام را بخشکانند؟

من در آن روزگار ها، با وجود همه ی مصیبت هایی که پشت سر گذاشته بودم، با وجود خطراتی که گذر کردن از آن ها کار هر کسی نیست، گویی هنوز طعم درد واقعی را نچشیده بودم.

جهان هنوز آن در بزرگش را به رویم باز نکرده بود.
هنوز وارد گروه آدم بزرگ ها نشده بودم …و کاش همواره بچه می ماندم!

**

سبزی ها را با در تابه ی جدیدی که مادرم دیروز خریده بود سرخ می کردم.کمی روغن ریختم و ناخود آگاه آه غلیظم را بیرون فرستادم.

کفگیر را د کاسه ی استیل کنار گاز گذاشتم و با دو کف دست خودم را روی کانتر سنگی کشیدم.

خودکاری که لای کتاب گذاشته بودم را برداشتم و از ادامه اش شروع به خواندن کردم.

وقتی وارد جهانی کتاب ها می شدم دیگر هیچ فکری نمی‌توانست ذهنم را منحرف کند.

غرق می شدم و با جان و قلب دلبسته شدم که بخوانم.
دیاری که فقط پنج کلاس درس خوانده بود .اما رویای بزرگی در سر داشت.
رویای نویسنده شدن!

همه می اطلاع داشتند هیچ زنی از اقوام ما حق خواندن بیشتر از پنج کلاس را ندارد.باخبر بودند از رسم و رسوماتی که بنیان گذارشان عموهای خودم بودند.

آخ از نارین قشنگم…آخ از جوانی از کف دست راهی شده اش…آخ از آرزوهایی که پاک تر از روشنایی آسمان بودند و به هرزگی خوانده شدند.

لای کتاب را بستم و نفس محکمم را فوت کردم.
قبل تر ها این گونه نبود.
از تمام تایم کوتاهی که میترا کتاب ها را از کتاب خانه می آورد، استفاده می کردم .

هیچ چیز نمیتوانست ذهنم را به خودش مشغول کند.الا همان چند سطری که به کندی می خواندم و هنوز هم نیازمند تلاش بیشتر بودم.

-پخخخخ!

ناگهان صدای بلند و هول محکمی که شانه هایم را از جا پراند، باعث شد با وحشت کف دست روی دلم بگذارم و دیده ببندم.

کتاب از کف دستم پایین افتاد و میترا قاه قاه زیر خنده زد.

-مرضضض…دلم وایساد بیشعور!

خودش را روی زمین انداخت و قلبش را گرفت.

هنوز هم درک نمی کردم چرا از ترساندن من اینقدر لذت می برد.اصلا چه چیز خنده داری در وحشت زده کردن دیگران وجود دارد؟

با چهره ی درهم خودم را از اوپن پایین انداختم و لگد کوچکی نثار پاهایش کردم:

-زهر مار!

به طرف گاز قدم برداشتم و باز هم سبزی ها را هم زدم.
زیر قابلمه ی کلم پلو را خاموش کردم و نگاهی هم به لپه ها ی در حال غل زدن انداختم.
از نظرم کاملا پخته بودند.

مادرم همواره لپه ها را یکجا می پخت و در فریزر می گذاشت تا برای پخت فوری قیمه به مشکل برنخوریم.من هم همین کار را کردم.

صدای قهقهه های کشیده میترا کمتر و کمتر می شد و من می دانستم دارد به من نزدیک می شود.
قبل از اینکه بار دیگر من را بترساند به‌یک‌باره برگشتم و ملاقه را به طرفش گحرکت کردم:

-گمشو میترا!

از خنده سرخ شده بود صورتش.اما گویی این بار، قصد ترساندنم را نداشت که تلفن مشترک من و مادرم را به طرفم گحرکت کرد:

-کاریت ندارم اسکل خانم…

میان حرفش باز هم خندید و تلفن را تکان داد:

-بگیر ببین این خوشتیپ خانی که میگی چه مرگشه…زر گوشی رو درآورد روز تعطیل بیدارم کرد!