تربچه را در سبد کوچک سبزیها رها کردم:
-به خاطر همین راهی شدم. زیرا نمیخواستم در حق زنی که ازم حمایت کرده خیانت بکنم!
صنقلبی پایهدار فلزی کنار کشیده شد و ثانیهای بعد روی آن جای گرفت. سنگینی نگاهش را میتوانستم بفهمم و این به من حس بدی میداد.
-خیله خب؛ پس چطور حمایتش رو جبران میکنی؟
تمام صورتم با انزجار در هم رفت و نگاه بالا کشیدم. او میخواست از بیپناهی من استفاده کند ؟ دقیقاً چه استفادهای برایش داشتم ؟میشد این را درک کرد؟
یاد عز و جز کردنهای شیرزاد می افتادم؛ یاد دیروزگار… چقدر از اینکه از او کمک نمیل داشته بودم شماتتم کرد! چقدر خشمگین بود!
میان آن دو برادر، یک زمین تا آسمان فرق وجود داشت…فرقی که باعث میشد بیقرار شوم.
دلتنگ حضور گرم و امن او…
-اشتباه برداشت نکن . میخوام اینجا بمونی زیرا دور از اینجا ممکنه هر بلایی سرت بیاد!
نه…آن انزجار از صورت من کنار حرکت کردنی نبود!
از جایم قد بلند شدم و درحالی که خودم هم متوجه نبودم چقدر مضطربم، دبهی پنج لیتری دوغی که سرایدار آورده بود را کشیده کردم:
-من لطف عزیز و شما رو جبران میکنم؛ ولی نه اون طور که شما میخواین!
خاموشی کرد و من برای هم زدن دوغی که ماستش جدا شده بود، دبه را چندین بار سرازیر کردم. درب گرد و نارنجی رنگ را که بدون فکر باز کردم، همان لحظه گاز دوغ با شدت به طرفم پرت شد و این من بودم که برای بستن در ان لعنتی به تقلا میافتادم.
قلبم میمیل داشت سر جهانبخش را از تنش جدا کنم!
-بده به من… بده به من…
دبهی پلاستیکی از دستم گراهی شده شد و با چشمان نیمه باز، دیدم آن را به طرف سینک برد. تمام لباسهایم کثیف شده بودند و چیزی به ناهار هم نمانده بود.
-برو دوش بگیر؛ تا تو بیای خدمتکار میز رو میچینه!
کم مانده بود به گریه بیفتم!
دوغ از سر تا پایم چکه میکرد وقتی پاکوبان به طرف درب خروجی گام برمیداشتم!
همواره دوش گحرکت کردن هایم طولانی میشد… اگر قبل از آمدنم…
اگر قبل از رسیدنم، شیرزاد میرفت؟
نترس خانم کوچولو ، اون تا تو رو نبینه نمیره😈 اینکه تو چه وضعیتی میبینه مهمه🫣
ساعت و کف دستبند چوبیام را روی میز انداختم و شتابان زیپ کولهای که بعد از دیشب هنوز باز نکرده بودم را کشیدم.
باید به سرعت انتخاب میکردم.
نه…هیچکدام از لباسهای خودم مناسب نبودند.
حوله ینه چندان بزرگم را برداشتم. به طرف اتاق قدم شتابزده کرده و کشوی اول را باز کردم. لباسهایی که عزیز برایم خریده بود زیباتر بودند.
با صورتی گل انداخته، موهایم را پشت گوش فرستادم و پیجادهن دامنی سفید را برداشتم. سفیدرنگ با گلهای ریز ارغوانی و بنفش. کمربند پهن بنفش رنگش گودی کمرم را به زیبایی نشان میداد و من از تصورش لبم را با لبخند گاز گحرکت کردم.
ساپورت جورابیام را هم برداشتم و همراه با حولهای که روی ساعدم بود روی صنقلبی جلوی در حمام انداختم.
کش موهایم را باز کردم و همزمان که برای بستن در اتاق گام برمیداشتم، آن را گوشهای پرت کردم.
زمان کم بود…
نفهمیدم چگونه دوش گرفتم و کی آب را بستم. منی که دقیقههای طولانی به خاطر فر بودن موهایم مجبور میشدم آنها را زیر آبگرم، با نرمکننده شانه بزنم.
نمیدانم دیوانه شده بودم یا واقعاً صوتی او بود که به گوشم میرسید.
شاید به توهمهای مغزیام بُر میخورد. مانند همواره وقتی حمام بودم، انواع و اقسام آواها را میشنیدم. گاهی حتی صوتی مادرم…و تا میخواستم چک کنم، به یاد میآوردم مادرم دیگر نیست…
میبیان کردند اینگونه صداها را مادران نیز از حمام میشنوند.
که گمان میکنند نوزادشان در حال گریستن است.
در حمام را باز کردم و با نگاهی به در بستهی اتاق، حوله را از روی صندلی برداشتم. بله…مثل همیشه گوشهایم به خاطر بسته بودن فضای حمام، برای خودشان رؤیابافی کرده بودند.
حوله را به نرمی روی موهایم کشیدم و تلاشم این بود جلوی وِز شدنشان را بگیرم. وقتی حلقههای کلیدی نمناک به مرتبی روی شانه هایم افتادند، حوله را دور تنم پیچیدم و برای برداشتن لباس زیرم، بار دیگر در حمام را باز کردم.
من نمیتوانستم ریسک برهنه ماندن در منزلای که کلیدهای یدکیاش ممکن بود کف دست کسانی دیگر باشد را به خودم بدهم. هرچند تا به حال هیچ کس بدون اجازه در این خانه را باز نکرده بود.
در آلومینیومی حمام را تا نیمه باز کردم و با دیده به دنبال لباس زیرهایم گشتم. برای پوشیدن دیگر لباسها الزامی بود که اول آنها را تن بزنم.
چشمهایم میگششتابزده ، ولی اثری از لباس زیر پیدا نمیشد.
لحظهای که فهمیدم لباس زیر نیاوردهام، گویی با حماقتم دقیقههای طولانی کارم را به تعویق انداخته بودم.
دستم مشت شد و انگشتان مشت شدهام ضربهای به شقیقهی خیسم زدند!
گرم بود لعنتی!
لعنت به لباس پوشیدن در حمام…
همان محدود لباس زیرهایی که داشتم هم در کولهای بودند که دیروزگار با خودم برده بودم و کولهام…
کولهام آن بیرون بود!
بیا ، بیا بیرون 🥹🙂↕️
***
شیرزاد:
صوتی چق چق اسفندی که روی آتش میسوخت و دود میکرد، به گوش میرسید و بوی خوش آن در سراسر عمارت میپیچید.
-بهتری ننه؟
-الهی دورت بگردم شیرپسرم. تو رو که ببینم همهی دردام تموم میشن!
جهان کف دست در جیب، گوشهای ایستاده بود و نمای روبه رویش را نگاه میکرد.
-مادرجون اینقدر شیرزاد رو لوس نکنید. بعداً میخواد هر وقتی که از سر کار میاد با اسپند و منقل برم پیشوازش!
رها بازوی بزرگ شیرزاد را گرفته بود و با لبخندی تشریفاتی میتمایل داشت صمیمیتی ایجاد کند.
فخری جوابش را نداد و نگین که روی مبل تک نفره قرار گرفته بود، از ته سالن آوایش را به گوش رساند:
-کارت دراومد رها!
شیرزاد ولی گویی آوای هیچکدامشان را نمیگوش داد. دو دیده داشت و آن دو دیده هم بدون اجازه از او، گوشهگوشهی عمارت را میگشتند.
در پِی چه بود؟
-بشینید مادر؛ بشینید من برم این دختر رو صدا بزنم ببینم چرا دیر کرد!
رها بالأخره از بازوی شیرزاد جدا شد و به طرف نگین حرکت کرد. شیرزاد هنوز لب باز نکرده بود که جهان یکی از کف دستانش را از جیبش بیرون کشید و هممدت با اینکه به خدمتکار اشاره میکرد اسپنددودکن را از عزیز بگیرد، آن را دور شانهی مادرش انداخت:
-لباسش کثیف شد رفت یه دوش بگیره. تو بیا بشین اگر دیر اومد خودم میرم دنبالش!
نبض زیر لب شیرزاد تیک گرفت و تلفنش در جیبش لرزید. روزی که مغازه نمیرفت هم آنقدری زنگ میزدند که کلافهاش کنند.
-من میرم بیرون گوشیمو جواب بدم!
فخری با حمایت جهان به طرف مبلمان میرفت که با متوجه شدن صوتی شیرزاد به عقب برگشت. برگشت و او را در حال خارج شدن از منزل دید:
-قربونت برم مادر، بعد تلفنت یه سر به دیار بزن صداش کن بیاد ناهار. نون سنگکا از دهن میافتن!
شیرزاد تلفنش را فشرد و سری تکان داد. و این نگاه خیرهی رها بود که به رد قدمهای شیرزاد دوخته شد.
حرکت کرد که بره خونه سرایداری🙊🙈😍
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن