-فدات شم مادر، حتما زنگ بزن خبر بده باز!
یاد جملهی آخر میترا میافتم…
همانی که در گوشم، دور از چشم او گفت.
«-این بچه پریشونته، این اگر به تو حسی نداره چرا خیابون به خیابون دنبالت میگرده؟»
«-خب به خاطر مولینش!»
«-گم شو بابا اسکل؛ این یالغوز خرِت شده…چشماش داد میزنه قلبش میخواد درسته بخورتت!»
دست به مقنعهام کشیدم و کاش میتوانستم به آن تپش نابهسولین، نظم دهم…نه آن تکه پارچهی سیاه بیجان!
اامان پله را که پایین حرکت کردم، نگاه او جلب صورتم شد:
-نگاه؛ سرتون سلامت. خبرش رو به شاهپور میدم.
-چیزی شده؟
این منِ مضطرب پر از نبض، با گوش دادن جملههایشان ترس به دلش جاده پیدا کرده بود!
مردمکهایش جایی حوالی گونهی راستم جای گرفتند. نقطهی انتهایی و وصلِ چتریهایم به آن مقنعه.
-وسایلتو جمع کن تو راه بهت میگم!
اضطراب بیشتر شد و پاهایم نزدیکتر:
-الان بگید؛ دارید دلواپسم میکنید!
مردمکها از کنار گونه تا چشمهایم پیش آمدند.یک خیرگی…یک مکث…
-حال عزیز بد شده…
گویی گوشهای از سینهام کنده شد:
-چ…چی؟
-وسایلت رو بردار؛ میریم بیمارستان!
**
-اینقدر بزرگش نکنید؛ من خوبم!
بالش را زیر کمرش جاساز کردم و آوای جهانبخش از پشت سرم، حرفی که روی لب های من بود را به گوش رساند:
-اینقدر گفتی خوبم خوبم که کارت به اینجا کشید. ببینم مگه داروهاتو سر وقت مصرف نمیکنی؟
تمایل داشتم کمر راست کنم که کف دستان عزیز دور صورتم قاب شدند:
-بشین همین جا کنارم!
قورت دادم بغضی که مهمان گلویم بود و هموقت که کنار تختش مینشستم، لبهایم را به کف کف دستش چسباندم:
-خیلی ما رو ترسونمتوجه شد!
کف دستش باز هم نوازشوار از کنار شقیقه تا گونهام کشیده شد. چشمانش پر از اشک بودند:
-منم ترسیدم. هراسیدم دیگه برنگردی!
لبهایم به همدیگر فشرده شدند. او گمان میکرد من برای ماندن برگشته ام. و من بیچارهوار نمیاطلاع داشتم چگونه حسم را توضیح دهم.
من نمیخواستم بازیچهی جهانبخش و رها شوم. من نمیتمایل داشتم بمانم در حالی که میخبر داشتم ممکن است چه زیانی به “او” برسانند.
ماندن من به ضرر بود.
ماندن من خنجری بود که هر لحظه میتوانست در دل شیرزاد فرو رود.
نمیدانستم چه بگویم و هنوز لب باز نکرده بودم که صوتی گامهای محکمی به گوش رسید.
-هنوز که بیداری! دکتر نبیان کرد باید استراحت کنی؟
سرم را پایین انداختم و صوتی خشخش نایلون داروهایی که او آورده بود، با نفس عزیز ادغام شد:
-دردت به جونم . این موقع شب رفتی دنبال دارو…همهتونو توی دردسر انداختم!
سنگینی حضورش را حس میکردم و قبل از او این جهان بود که لب زد:
-سلامتی تو از هر چیزی مهم تره. دیگه نمیخوام تو این حال ببینمت!
شاید من را مقصر این حال عزیز میاطلاع داشتند. ولی جهان بهتر از هرکسی میخبر داشت چرا اقدام به راهی شدن کردهام.
-من خوب خوبم… به نگین که چیزی نبیان کردید؟
-نمیدونه؛ فعلاً باید بخوابی . بعداً درموردش صحبت میکنیم!
داشت میراهی شد؟
من را اینجا جا میگذاشت و به خانهاش میحرکت کرد!
من حتی جسارت اینکه برگردم و به صورتش نگاه کنم را نداشتم.
شاید اگر به چشمانش مینگریستم در نگاهم آن فریاد را می دید. آن التماس را…
-فردا دیار یه دیزی پر و پیمون میذاره؛ همهمون دور هم جمع میشیم . ها؟
کف دست عزیز روی شانهی من بود و نگاهش به او. این یعنی مخاطب صحبتش هردویمان هستیم. هم از من میخواهد یک دیزی پر و پیمان بار بگذارم. و هم از او میخواهد فردا ناهار خودش را برساند.
-چی میگی بچه؟هوم؟دو تا لیمو عمانی درشت …
-میام…میام!
ملافه میان انگشتانم چنگ شد. چرا دیگر خودم را آنجا غریب میخبر داشتم؟
چرا گمان میکردم اگر او برود بار دیگر حس غربت تمامم را در برمیگیرد؟
صدای پا رسید. یک گرمای آشنا…همان گرمایی که وقتی سوار بر ترک موتورش به طرف بیمارستان میراند، میتوانستم حس کنم نزدیک آمد و درست بغل گوش من، روی پیشانی مادرش خم شد و آن را بوسه زد.
میشد لب به گوشش نزدیک کنم و از او بخواهم من را هم با خودش ببرد؟
شاید میشد عزیز هم با ما بیاید.
-چیزی نیاز نداری؟
-اگر چیزی نیاز باشه من هستم؛ مضطرب نباش!
وقتی آن ضربدر سرخ میانشان را حس میکردم، ترسم بیشتر میشد. هر آن آمادگی کوبیدن همدیگر را داشتند.
گرمایی که پشت سرم بود دورتر شد. چیزی در جواب جهان نگفت و به جایش عزیز بود که تبسم بیمارش را به روی او پاشید:
-هیچی نمیخوام؛ خودت بیای کافیه!
**
بوی گوشت و حبوبات پخته شده همه جای منزل پیچیده بود. بوی سبزی های تازه . خودم را در آشپزخانه حبس کرده بودم که کسی از دیروزگار نپرسد. اینکه کجا بودم … چرا راهی شدم!
من حتی دیگر نمیمیل داشتم با جهانبخش روبهرو شوم.
-بهت گفته بودم لازم نیست بترسی!
متوجه شدن صدای جهانبخش، آن هم درست پشت سرم میتوانست شانههایم را بپراند.
دقیقاً چه مدتی باید از او میهراسیدم؟
بر خودم مسلط شدم و تربچهی سرخآبی صورتی را برداشتم.
-عزیز خیلی بهت وابسته شده!
کاغذی روی میز و کنار کف دستم افتاد. نامهای بود که برای عزیز نوشتم.
-فقط با یه کاغذ میخواستی ازش تشکر کنی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن