دو دختر داششتابزده زیر لبی چیزهایی به هم میاظهار کردند که شیرزاد قصد کرد به جای خودخوری، شمارهی عزیز را بگیرد و او را از نگرانی دربیاورد.
-الو بچه؟چی شد؟
موهایش را عقب فرستاد و نیمنگاهی به چهرهی سرخ دیار انداخت. معلوم نبود آن دختر چه در گوشش میخواند که اینگونه سرخ و سفید میشد.
نفس محکمش را پرت کرد :
-پیداش کردم. مضطرب نباش!
صدای نفس راحت و عمیق عزیز به گوشش رسید. بغض داشت هنوز:
-دورت بگردم الهی. میدونستم فقط خودت میتونی پیداش کنی!
حسی ناشناخته وجود مرد را در بر گراهی شد. عزیز نمیخبر داشت با آن حرفها مورمور مالکانهی سینهی شیرزاد را به جریان میاندازد.
مردی که روزگارها دنبال این دختر گشت و اثری از او نمتوجه شد حالا با آن جمله میتوانست آن مورمور لعنتی را ارضا کند.
سینهای صاف کرد:
-کاری نکردم؛ فقط میل داشتم از نگرانی درت بیارم. میبرمش مغازه، خودم یه سری کارا دارم؛ کارم که تموم شد میام عمارت؛ باید باهات صحبت کنم!
-الهی فدات شم. خیر ببینی مادر!
عزیز میتوانست بگوید یک تاکسی بگیر و دخترک را بفرست. اما نگفت!
و چه کسی میگفت شیرزاد بار دیگر اجازه میدهد دیار به آنجا برگردد؟
چرا لحظهای که توجیه کار میآورد، به این فکر میکرد که اگر عزیز از او بخواهد دیار را با تاکسی بفرستد، چه جوابی بدهد؟!
تماس که خاتمه یافت شیرزاد دخترک میترا نام را در حال حرکت کردن مشاهده کرد. به دیار نگاهک میزد و عقبعقب میحرکت کرد.
شیرزاد جلوی دید دخترک را گراهی شد و مقابل دیار تمام سرخ ایستاد:
-سوار شو…!
دیار دیگر نتوانست نگاهش کند و زیپ کولهاش را کشید:
-ببخشید. شارژ گوشیم تموم شده بود!
اگر شیرزاد نزدیکتر میراهی شد، نگاهش را از آن آسفالت درب و داغان میگراهی شد؟
گویی لحظههایی که با این دختر روبه رو میشد، تمام فکر و ذکرهایی که شب و روزگار با آنها سر و کله میزد کنار میحرکت کردند و یک شیرزاد فراموشکار پمشاهده کرد میآمد.
شیرزادی که نه یادش بود کسی به نام رها در زندگیاش حضور دارد و نه یادش بود این دختر رازهای مگوی زیادی دارد.
انگار تنها چالش که برایش به وجود میرسید این بود که چرا این دختر همیشه هر جایی را نگاه میکند به جز صورت او؟
-سوار شو؛ تو مغازه حرف میزنیم!
دیار کف دستهی کوله را فشرد :
-ممنون؛ من زودتر باید برم دنبال کارام.
این جملهی آخری را که اضافه کرد، لحظهای کوتاه سر بالا آورد و نگاه در چشمان دو دو زن شیرزاد دوخت.
سرخ بود؛ سرختر شد!
مگر دوستش چه در گوشش خواند که اینگونه خجالت زدهاش کرده بود؟
-هر کاری داری بگو، من انجامش میدم!
پوست سفیدش در روشنایی روزگار ، خونی که به چهرهاش دویده بود را بهتر نشان میداد. ابروهای کم پشت و هلالیاش. پیشانی کوچکی که کف دسته موی فِری یک طرف آن را پوشانده بود و شاید انگشتان شیرزاد داشتند بالا میرفتند که آنها را زیر مقنعهی بامزهاش بکشانند.
هنوز دست لعنتیاش بالا نرفته بود که چکاوک کوچک، باز هم دیدهانش را به سرعت گراهی شد و این فک شیرزاد بود که بعد از هربار که این کار را میکرد، سفت و محکم میشد.
– نمیخوام مزاحم بشم. من یه آدم مستقلم؛ نه سربار میشم، نه قصد دارم از لطف کسی سؤاستفاده کنم!
شیرزاد فقط نگاهش کرد و شاید میمیل داشت عمق جملاتی که خانم کوچولو روی لب رانده بود را بفهمد.
دیار ولی گویی دلش بدجور پر بود:
-نه حتی قصد تور کردن مردی رو دارم؛ من… من فقط از تنهایی زیاد به خانوادهی شما پناه آوردم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن