دو دختر داشتند زیر لبی چیزهایی به هم میاضافه کردند که شیرزاد قصد کرد به جای خودخوری، شمارهی عزیز را بگیرد و او را از نگرانی دربیاورد.
-الو بچه؟چی شد؟
موهایش را عقب فرستاد و نیمنگاهی به چهرهی سرخ دیار انداخت. معلوم نبود آن دختر چه در گوشش میخواند که اینگونه سرخ و سفید میشد.
نفس محکمش را پرت کرد :
-پیداش کردم. مضطرب نباش!
صوتی نفس راحت و عمیق عزیز به گوشش رسید. بغض داشت هنوز:
-دورت بگردم الهی. میدونستم فقط خودت میتونی پیداش کنی!
حسی ناشناخته وجود مرد را در بر گحرکت کرد. عزیز نمیدانست با آن حرفها مورمور مالکانهی سینهی شیرزاد را به جریان میاندازد.
مردی که روزها دنبال این دختر گشت و اثری از او ندید حالا با آن جمله میتوانست آن مورمور لعنتی را ارضا کند.
سینهای صاف کرد:
-کاری نکردم؛ فقط میل داشتم از نگرانی درت بیارم. میبرمش مغازه، خودم یه سری کارا دارم؛ کارم که تموم شد میام عمارت؛ باید باهات صحبت کنم!
-الهی فدات شم. خیر ببینی مادر!
عزیز میتوانست بگوید یک تاکسی بگیر و دخترک را بفرست. اما نبیان کرد!
و چه کسی میبیان کرد شیرزاد بار دیگر اجازه میدهد دیار به آنجا برگردد؟
چرا لحظهای که توجیه کار میآورد، به این فکر میکرد که اگر عزیز از او بخواهد دیار را با تاکسی بفرستد، چه جوابی بدهد؟!
تماس که خاتمه یافت شیرزاد دخترک میترا نام را در حال راهی شدن مشاهده کرد. به دیار چشمک میزد و عقبعقب میراهی شد.
شیرزاد جلوی متوجه شد دخترک را گحرکت کرد و مقابل دیار تمام سرخ ایستاد:
-سوار شو…!
دیار دیگر نتوانست نگاهش کند و زیپ کولهاش را کشید:
-ببخشید. شارژ گوشیم تموم شده بود!
اگر شیرزاد نزدیکتر میراهی شد، نگاهش را از آن آسفالت درب و داغان میگرفت؟
گویی لحظههایی که با این دختر روبه رو میشد، تمام فکر و ذکرهایی که شامگاه و روزگار با آنها سر و کله میزد کنار میراهی شدند و یک شیرزاد فراموشکار پدید میآمد.
شیرزادی که نه یادش بود کسی به نام رها در حیاتاش حضور دارد و نه یادش بود این دختر رازهای مگوی زیادی دارد.
انگار تنها چالش که برایش به وجود میوارد شد این بود که چرا این دختر همیشگی هر جایی را نگاه میکند به جز صورت او؟
-سوار شو؛ تو مغازه حرف میزنیم!
دیار کف دستهی کوله را فشرد :
-ممنون؛ من زودتر باید برم دنبال کارام.
این جملهی آخری را که گفت، لحظهای کوتاه سر بالا آورد و نگاه در چشمان دو دو زن شیرزاد دوخت.
سرخ بود؛ سرختر شد!
مگر دوستش چه در گوشش خواند که اینگونه خجالت زدهاش کرده بود؟
-هر کاری داری بگو، من انجامش میدم!
پوست سفیدش در روشنایی روزگار ، خونی که به چهرهاش دویده بود را بهتر نشان میداد. ابروهای کم پشت و هلالیاش. پیشانی کوچکی که کف دسته موی فِری یک طرف آن را پوشانده بود و شاید انگشتان شیرزاد داشسریع بالا میراهی شدند که آنها را زیر مقنعهی بامزهاش بکشانند.
هنوز دست لعنتیاش بالا نحرکت کرده بود که چکاوک کوچک، باز هم نگاهانش را به سرعت گرفت و این فک شیرزاد بود که بعد از هربار که این کار را میکرد، سفت و محکم میشد.
– نمیخوام مزاحم بشم. من یه آدم مستقلم؛ نه سربار میشم، نه قصد دارم از لطف کسی سؤاستفاده کنم!
شیرزاد فقط نگاهش کرد و شاید میمیل داشت عمق جملاتی که خانم کوچولو روی لب رانده بود را بفهمد.
دیار ولی گویی قلبش بدجور پر بود:
-نه حتی قصد تور کردن مردی رو دارم؛ من… من فقط از تنهایی زیاد به خانوادهی شما پناه آوردم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن