***
-دیارجان؟خوبی مادر؟
نگاه خیره و ماتم به خیابان بود.
هنوز هم نتوانسته بودم گوش دادههایم را هضم کنم.
نتوانسته بودم یک مفهوم قاطع از آنها داشته باشم.
و حالا عزیز بود که در ماشین حالم را میجویا شد و او متوجه شده بود سکوت عجیبم را.
-خوبم عزیز!
نمیتمایل داشتم از پشت صنقلبی کنار بیایم.نمیمیل داشتم با جهان دیده در دیده شوم. حس اعتمادی که به او پیدا کرده بودم دچار خدشه شده بود و حتی میشد گفت ترسی که آن اوایل در قلبم نشسته بود حالا پررنگتر خودنمایی میکرد.
-نه نگین و نه رها از هویت تو خبر ندارن گلبرگم. اگر حرفی زدن بیمنظور بوده؛ خودتو دلخور نکنی قربونت برم!
آه گره خوردهٔ میان سینهام منقطع خارج شد.با چه کسی درمورد گوش دادههایم حرف میزدم؟
چه کسی باورم میکرد؟
خاموشی جهان هم عجیب بود و هم ترسناک.شاید وقتش رسیده بود قلبیل اختلاف او و شیرزاد را بفهمم!
-در اصل من معذرت میخوام. چند ساله که منتظر امشامگاه بومشاهده کرد؛ خرابش کردم!
از میان فاصلهٔ صنقلبیها به طرفم برگشت و نگاه پر از عشق و مهربانیاش را به نگاهان من دوخت:
-این چه حرفیه دردت به جونم؟اینا همه از پا قدم توئه. خیر و برکت به خونه هامون آوردی؛ تو باعث وصل شدن دوبارهٔ خانوادهٔ من شدی. از الان تا وقتی زندهم دعای خیرم بدرقهٔ راهته دختر دلنشینم!
سرم را نزدیکتر بردم و هرچه عاشقی بود در نگاهم ریختم.اما توان پس زدن آن بغض را نداشتم:
-عزیز؟
-جون عزیز؟
-میشه من …من امشامگاه پیش شما بخوابم؟
چشمانش به برق جای گرفتند و دستم را میان هردو کف دستش گرفت:
-معلومه که میشه… تا صبح با هم درد و قلب میکنیم!
فقط ثانیه ای کوتاه نگاهم را بالا آوردم. و همان ثانیه متوجه نگاه کاوشگر جهان روی خودم شدم…
میتوانستم روی حرفهایشان دیدهپوشی کنم؟
میتوانستم اجازه دهم برای هر پلان کوچک یا بزرگی که در سرشان دارند، از من استفاده کنند؟
از آن مهمتر… میتوانستم گوشهایم را بگیرم؛ چشمها و دهانم را ببندم و منتظر نتیجهی کار بمانم؟
شیرزاد چه میشد…؟
ماشین روی سنگفرش باغ متوقف شد و همینکه کف دستهای عزیز را بوسیدم، این آوای جهان بود که جدیتر از هر زمان به گوشم میرسید:
-تو بمون دیار؛ باید صحبت کنیم!
از وقتی با این مرد آشنا شدم حسهای متفاوتی از او گحرکت کرده بودم.
گاهی از او میوحشت کردم ،گاهی آنقدر اعتماد میکردم که گویی هیچکس در دنیا نمیتواند مانند او به من کمک کند.گاهی از او متنفر میشدم. و گاهی اینگونه پر از سردرگمی.
هدفش چه بود و چه در سر داشت را فقط خدا میخبر داشت. و شاید زنی به نام رها!
صبر کرد عزیز کاملا داخل شود و وقتی از راهی شدنش مطمئن شد ،دستانش را در جیبهایش فرو برد و قدمی نزدیک آمد:
-خب؟میشنوم!
ناخن انگشت اشارهام در کف کف دستم فرو رفت.فکر اینکه او از شیرزاد متنفر است و به فکر سوزاندن اوست، باعث میشد خودبهخود حس بدی نسبت به او پیدا کنم.
-چی رو؟
با جدیّت نگاهش کردم و او انگار میخواست از دیدههایم بخواند چه چیزی باعث شده که موضعم به روزگارهای اولی که با او آشنا شده بودم برگردد.
-از سر شامگاه راهی شدی تو قیافه.متوجه شدن رها و شیرزاد عصبیت کرده؟
میتمایل داشتم پوزخند بزنم. چقدر به همه چیز با جزئیات فکر میکرد.اگر میگفتم حرفهایشان را متوجه شدهام چه میشد؟
شاید آن حد و مرزی که بینمان بود هم برداشته میشد و آن وقت میل داشتهاش را علناً بیان میکرد.اینکه چرا من را در این عمارت نگه داشت.چرا از من محافظت کرد.چرا با وجود اینکه میاطلاع داشت چه حسی به شیرزاد دارم من را استخدام کرد.
-مگه شما دو تا برادر نیستین؟
آنقدر خنگ نبود که متوجه منظورم نشود. نیازی به توضیح اضافه نبود.
یک لنگ ابرویش بالا راهی شد و کف دستانش را از جیب هایش بیرون کشید.حدس میزدم بخواهد سیگار دود کند و حدسم نیز درست بود.
-قبلا اظهار کردم؛ الانم میگم…اگر متوجه بشم دارم بازی میخورم، اگر بفهمم ازم سؤاستفاده میشه دیگه نمیمونم. ازتون ممنونم به خاطر کمکایی که کردید. من اینجام که جبران کنم؛ اما این به اون معنی نیست که اجازه بدم کسی منو بازی بده!
صوتی چقچق فندکش روی اعصابم بود. من از مردهای سیگاری بدم میآمد. علیرغم میترا که همواره اعتقاد داشت سیگار مردها را دلپذیرتر میکند، من همواره معتقد بودم کسی که از کنار گذاشتن یک عادت بد، عاجز باشد؛ مردی که برای ملایم کردن خودش نیاز به چیزی غیر از قدرت درونی خودش داشته باشد، قابل ترحم است.
دود سیگار با پک عمیقی که زد از دهانش خارج شد و از میان هالهٔ آن دود خیرهٔ من.
منتظر جواب بودم؛ منتظر یک جواب قانعکننده. ولی دقیقا نمیدانستم آمادگی روبه رو شدن با حقیقت را دارم یا نه.
-خب… انگار حرفامونو گوش دادی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن