***
-دیارجان؟خوبی مادر؟
نگاه خیره و ماتم به خیابان بود.
هنوز هم نتوانسته بودم متوجه شدههایم را هضم کنم.
نتوانسته بودم یک مفهوم قاطع از آنها داشته باشم.
و حالا عزیز بود که در ماشین حالم را میسؤال کرد و او متوجه شده بود خاموشی عجیبم را.
-خوبم عزیز!
نمیمیل داشتم از پشت صنقلبی کنار بیایم.نمیخواستم با جهان دیده در نگاه شوم. حس اعتمادی که به او پیدا کرده بودم دچار خدشه شده بود و حتی میشد گفت ترسی که آن اوایل در دلم جای گرفته بود حالا پررنگتر خودنمایی میکرد.
-نه نگین و نه رها از هویت تو خبر ندارن گلبرگم. اگر حرفی زدن بیمنظور بوده؛ خودتو دلخور نکنی قربونت برم!
آه گره خوردهٔ میان سینهام منقطع خارج شد.با چه کسی درمورد گوش دادههایم حرف میزدم؟
چه کسی باورم میکرد؟
خاموشی جهان هم عجیب بود و هم ترسناک.شاید وقتش رسیده بود دلیل اختلاف او و شیرزاد را بفهمم!
-در اصل من معذرت میخوام. چند ساله که منتظر امشب بودید؛ خرابش کردم!
از میان فاصلهٔ صنقلبیها به طرفم برگشت و نگاه پر از محبت و مهربانیاش را به نگاهان من دوخت:
-این چه حرفیه دردت به جونم؟اینا همه از پا قدم توئه. خیر و برکت به خونه هامون آوردی؛ تو باعث وصل شدن دوبارهٔ خانوادهٔ من شدی. از الان تا وقتی زندهم دعای خیرم بدرقهٔ راهته دختر دلنشینم!
سرم را نزدیکتر بردم و هرچه عشق بود در نگاهم ریختم.ولی توان پس زدن آن بغض را نداشتم:
-عزیز؟
-جون عزیز؟
-میشه من …من امشامگاه پیش شما بخوابم؟
چشمانش به برق جای گرفتند و دستم را میان هردو کف دستش گراهی شد:
-معلومه که میشه… تا صبح با هم درد و قلب میکنیم!
فقط ثانیه ای کوتاه نگاهم را بالا آوردم. و همان ثانیه متوجه نگاه کاوشگر جهان روی خودم شدم…
میتوانستم روی حرفهایشان نگاهپوشی کنم؟
میتوانستم اجازه دهم برای هر پلان کوچک یا بزرگی که در سرشان دارند، از من استفاده کنند؟
از آن مهمتر… میتوانستم گوشهایم را بگیرم؛ چشمها و دهانم را ببندم و منتظر نتیجهی کار بمانم؟
شیرزاد چه میشد…؟
ماشین روی سنگفرش باغ متوقف شد و همینکه کف دستهای عزیز را بوسیدم، این صدای جهان بود که جدیتر از هر زمان به گوشم میرسید:
-تو بمون دیار؛ باید صحبت کنیم!
از وقتی با این مرد آشنا شدم حسهای متفاوتی از او گرفته بودم.
گاهی از او میترسیدم ،گاهی آنقدر اعتماد میکردم که گویی هیچکس در جهان نمیتواند مانند او به من کمک کند.گاهی از او متنفر میشدم. و گاهی اینگونه پر از سردرگمی.
هدفش چه بود و چه در سر داشت را فقط خدا میدانست. و شاید زنی به نام رها!
منتظر ماند عزیز کاملا داخل شود و وقتی از راهی شدنش مطمئن شد ،کف دستانش را در جیبهایش فرو برد و قدمی نزدیک رسید:
-خب؟میشنوم!
ناخن انگشت اشارهام در کف کف دستم فرو رفت.فکر اینکه او از شیرزاد متنفر است و به فکر سوزاندن اوست، باعث میشد خودبهخود حس بدی نسبت به او پیدا کنم.
-چی رو؟
با جدیّت نگاهش کردم و او انگار میخواست از نگاههایم بخواند چه چیزی باعث شده که موضعم به روزهای ااما که با او آشنا شده بودم برگردد.
-از سر شامگاه راهی شدی تو قیافه.دیدن رها و شیرزاد عصبیت کرده؟
میتمایل داشتم پوزخند بزنم. چقدر به همه چیز با جزئیات فکر میکرد.اگر میگفتم حرفهایشان را شنیدهام چه میشد؟
شاید آن حد و مرزی که بینمان بود هم برداشته میشد و آن وقت تمایل داشتهاش را علناً بیان میکرد.اینکه چرا من را در این عمارت نگه داشت.چرا از من محافظت کرد.چرا با وجود اینکه میدانست چه حسی به شیرزاد دارم من را استخدام کرد.
-مگه شما دو تا برادر نیستین؟
آنقدر خنگ نبود که متوجه منظورم نشود. نیازی به توضیح اضافه نبود.
یک لنگ ابرویش بالا راهی شد و دستانش را از جیب هایش بیرون کشید.حدس میزدم بخواهد سیگار دود کند و حدسم نیز درست بود.
-قبلا اضافه کردم؛ الانم میگم…اگر متوجه بشم دارم بازی میخورم، اگر بفهمم ازم سؤاستفاده میشه دیگه نمیمونم. ازتون ممنونم به خاطر کمکایی که کرمتوجه شد. من اینجام که جبران کنم؛ اما این به اون معنی نیست که اجازه بدم کسی منو بازی بده!
صوتی چقچق فندکش روی اعصابم بود. من از مردهای سیگاری بدم میوارد شد. علیرغم میترا که همیشگی اعتقاد داشت سیگار مردها را جذابتر میکند، من همیشگی معتقد بودم کسی که از کنار گذاشتن یک عادت بد، عاجز باشد؛ مردی که برای آرام کردن خودش نیاز به چیزی غیر از قدرت درونی خودش داشته باشد، قابل ترحم است.
دود سیگار با پک عمیقی که زد از دهانش خارج شد و از میان هالهٔ آن دود خیرهٔ من.
منتظر جواب بودم؛ منتظر یک جواب قانعکننده. اما دقیقا نمیدانستم آمادگی روبه رو شدن با حقیقت را دارم یا نه.
-خب… انگار حرفامونو شنیدی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن