-همه جا پر شده از افغانی؛ امروزگار اداره بیمه بودم ،مردم دادشون در اومده دیگه!
رها بود که جو سنگین را با جملهٔ سنگین ترش عوض کرد. حالا نگاهها به طرف او کشیده شد.موهای کراتین کردهاش را پشت گوشش فرستاد.
قلب پریشان شدهی دیار که تا آن لحظه مانند پرندهای کوچک، به این طرف و آن طرف پرواز میکرد و مسیر فراری نداشت، حالا گویی میان یک مشت بزرگ فشرده میشد.
و شیرزاد بود که میتمایل داشت خودش را از آن حس یورشوار نجات دهد.جرعه آبش را نوشید و لیوان را کنار گذاشت:
-اینجا به مرز هرات نزدیکه. به خاطر همینه!
کیوان با کارد و چنگال مشغول برش بادمجان شکم پری شد که نگین درست کرده بود:
-آزارشون به کسی نمیرسه.کار میکنن مزد زحمت خودشونو میگیرن!
رها نیشخند زد و کیوان را بد چشم دوخت.نفسهای دیار داشسریع سریع میشدند دیگر.از قبل، انتظار حملههای پیدرپی را داشت.اما چرا فکر میکرد حرفهای رها پر از کنایه هسشتابزده؟
او که نمیخبر داشت اصالت دیار از کجاست!
-درسته؛ ممکنه از لحاظ فیزیکی آزاری نرسونن. اما دارن نون شامگاه هموطنای ما رو آجر میکنن. اون مرد و زن ایرانی که بیکاره، میتونه جای کسی کار کنه که قاچاقی وارد کشور ما شده و با حقوق کمتر از عرف، اون کار رو از مردا و زنای ایرانی گراهی شده!
کیوان جوابی نداشت که بدهد و فقط شانه بالا انداخت. آدم بحث کردن نبود و فقط نظرش را میاضافه کرد.
جهان ولی سرخ شدن دیار را مشاهده کرده بود.فشاری که داشت متحمّل میشد. متوجه شد و نیمنگاهی به صورت شیرزادِ از همه جا بیخبر انداخت.
او که شاید حتی دیگر نمیگوش داد آنها چه میگویند.
-این چه حرفیه رها جان؟یعنی شما میگی اگر یکی از سرناچاری و بیپناهی به کشورمون پناه آورد رو مسیر ندیم؟
عزیز بود که دلواپس دیار شده بود.دخترکی که بغض قورت میداد و شاید برایش عادی بود متوجه شدن این قبیل حرفها. ولی آنجا و میان آن
جمع گویی سنگینتر از همواره حسش میکرد.
لبهای رها بین ریز خندیدن و نیشخند زدن مانده بودند. خودش را مقابل مادر شیرزاد کنترل میکرد تا آتویی کف دستش ندهد که زن بخواهد عروسی را به هم بزند.
اما نگاه مستقیمش به دیار، کمکم کف دست و پاهای دخترک را میلرزاند.
چیزی فهمیده بود؟
– بذارید از شیرزاد بپرسیم. اون بیشتر باهاشون سر و کار داره!
رها میمیل داشت شیرزاد را به حرف بگیرد.شاید هم میمیل داشت حرفی از دهانش بیرون بکشد که کسی را سر جایش بنشاند!
شیرزاد ولی بیحواستر از قبل، در بدترین مدت ممکن یاد آن بوسه افتاده بود. یاد همان چند ثانیه وقفهای که بین بوسهی اول و دومشان رخ داد. یاد تندی نفسهای آن کالیوپ کوچک و رنگی.
همان ثانیههایی که شیرزاد را بدون درنگ، برای دوباره بوسیدنش مجاب کرد.
دیشامگاه…وقتی گره زیر گلویش باز شد…آن حلقه موی فر که گلوی سفیدش را پوشاند.بوی چادرش…
لعنت به وقت بندیهای مزخرفش.
کاش برای اینکه خودش آن پارچ را از کف دست او بگیرد اینقدر زود داوطلب نمیشد.
-شیرزادجان؟
پلکش تیک گرفت و کف دستمال را برداشت:
-چی گفتی؟
-داشتیم درمورد افغانیا حرف میزدیم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن