شیرزاد نمیمیل داشت صحبت کند. او در افکارش غرق بود. ولی رها تا از او حرف نمیکشید کف دست بردار نبود.
-تا جایی که میدونم مجوز کار ندارن، اما خدا میدونه چطور مثل مور و ملخ همه جا ریختن!
دیار چشم بست. کاش قبل از اینکه شیرزاد چیزی میاضافه کرد، گوش هایش را میگراهی شد.
– همینجوریش هم کل سرمایهٔ ایران خرج کشورای منطقه میشه. حالا افغانیا هم یه مدت بخورن و ببرن!
دیار با نفسهای منقطع سرش را بالا گحرکت کرد. جواب هیچکدام از حرفهای آنها را نداده بود.امّا گویی همیشگی حرف شیرزاد برایش گران تمام میشد:
-جوری میگید افغانیا، که انگار درمورد یه تیکه آشغال حرف میزنید!
صوتی لرزان دیار که در گوشش جای گرفت، بی آنکه انتظارش را داشته باشد، سر قد بلند کرد و نگاه ماتش را به چهرهٔ او دوخت.
جمع در خاموشی فرو رفت و حالا حتی صوتی قاشق و چنگالها هم به گوش نمیرسیدند.
دیار پر بود.لبریز شدنش فقط برای شیرزاد بود؟
شاید زیرا او را نزدیکتر از همه به خودش میمشاهده کرد!
-خودتون از اینکه کشورای اروپایی بهتون میگن جهان سومی متنفرید.امّا تا قلبتون میخواد پناهندههای افغان رو تحقیر میکنید!
نگین نگاه درشت کرد و چنگالش را در ظرفش گذاشت.شیرزاد شوکه بود و نمیفهمید چه گفته است.
چه گفت که باعث شد این دختر بغض کند؟
فقط او متوجه بغضش شده بود یا همه آن را میمشاهده کردند؟
همهی آنها با متوجه شدن این حالش دگرگون می شدند یا فقط او بود که… لعنت!
نگین سر خم کرد و با اینکه دخترک هجده ساله را در حدی نمیمشاهده کرد که با او بحث کند، لب زد:
-یه جوری میگی ایرانیا، انگار خودت ایرانی نیستی. ایران یه کشور متمدنه. وقتی که ایران داشت تمدن رو رواج میداد، عربا و اروپاییا داشتن با جهلشون دنیا رو به گند میکشیدن!
دیار اصلاً عادت به حاضر جوابی نداشت.آن هم وقتی نان و نمکشان را خورده بود و سر سفرهشان جای گرفته بود. ولی حس میکرد تمام آن گلولهها هدفشان سینهٔ اوست!
اوی تنها!
-درسته…ایران یه کشور متمدن “بود”. خدا هر بلادی که جهل و فحشا و جنگ و غارت رواج پیدا میکرد، پیامبر میفرستاد. پیامبر فرستاده میشد تا وحشی گریها و جهالت رو تموم کنه. ایران پیامبری نداشت، چراکه ذهن هر ایرانی سالها جلوتر از کشورهای اطرافش بود. ولی الان همون ایرانیای متمدن، کشورهای جاهل رو به اوج رسوندن. با پولشون؛ با سرمایه شون. از جیب بچه هاشون، از آیندهشون، از زیستنشون میزنن که فقط اسم حاجی رو یدک بکشن. خودشون به قعر میرن و اون کشورا رو به اوج میرسونن. یه عده این وری، یه عده اون وری. این وریا عربدوست ، اون وریا غرب زده. از هر چیزی افراط و تفریط. چیزی به نام تمدن باقی نمونده. ولی وقتی پای افغانهای پناهنده وسط میاد، همه میشن مدافع حقوق هم وطناشون! مگه ایران چی به پناهندههای افغان داده؟ اجازهٔ تحصیل ندارن، اجازهٔ واکسیناسیون ندارن؛ اجازهٔ خروج از محوطهٔ شهری رو ندارن. افغانستانیها اینجا فقط اجازهٔ نفس کشیدن دارن.نفس کشیدن و کارهای سنگین با مزد کم!
همه با مردمکهای مات، خیرهٔ دیار بودند.
دیارکی که تمام شامگاه خاموشی کرده بود و حالا مانند ظرفی پر از آب ، لبریز شده بود.
نگین داشت پس میافتاد که چیزی به دخترک گستاخ بگوید. امّا از به هم خوردن مهمانی خانوادگیشان میهراسید. پس از سالها دور هم جمع شده بودند و دخترک نفهمی که فکر میکرد همه چیز میداند، داشت گند میزد به آن!
دیار بیشتر از آن نتوانست نگاهها را تحمّل کند. با کف دست و پاهایی که میلرزیدند، صنقلبیاش را عقب فرستاد و از جایش کشیده شد:
-معذرت میخوام.من میرم کف دستامو بشورم!
مردمک های شیرزاد روی صورت سرخش دوید و بی توجه به اطراف، او هم از جایش کشیده شد:
-وایسا؛ من راهو نشونت میدم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن