نمیدونم چرا بااینکه جوابهارو قاطعانه میداد ولی نمیتونستم باورش کنم.
من هرجا که اون می پرید خطر رو هم حوالی خودم حس میکردم.
حتی گاهی احساس میکردم هر آن ممکنه بار آدمهاشو بفرسته سراغم.
من ازش واهمه داشتم.حس خوبی بهم نمیداد.
یک قدمیم که توقف کرد گفتم:
-چی از جونم میخوای وقتی که قول دادم حرفی از جنایتهات به کسی نزنم !؟
بدون جواب دادن به سوالم اظهار کرد:
-من همچی رو میدونم.لابد الان باخودت میگی خب همچی یعنی چی!؟
همچی یعنی اینکه میدونم مادرت عموت رو کشته….
مبدونم الان حبس…میدونم این دوسه ماه هرچقدربدو بدو میکنین خانواده ی عموت حتی حاضر نمیشن محل سگ بزارن..و میدونم…و میدونم پسرعموت درازای آزادی مادرت 3میلیارد پول نقد تمایل داشته….
متحیر نگاهش کردم.جوری زیر بم و زندگیمو ریخت رو داریه که حس کردم یکی از اعضای خونوادمون هست که اینجوری از همچی باخبر!
ابروهامو درهم گره زدم.
خطر ناک بود حالا با زدن این حرفها خطرناک بهم بنظر می رسید.
زل زدم تو دیدههاش و با عصبانیت گفتم:
-تو این چیزارو از کجا میدونی!؟
تبسم ملیحی زد.از این لبخندها که فقط کنج لبه کش میان و یه طرح تبسم ملایم به خودشون میگیرن.
سرش رو به آرومی تکون داد و گفت:
-حالااااا….من که بهت اضافه کردم. از هرچیزی که به تو ریط داشته باشه باخبرم…
کف دستشو سمت صورتم دراز کرد که لمسم کنه و هممدت آروم آروم کلمات بعدی رو به زبون آورد:
-مگه میشه آدم از احوالات اونی که دوستش داره بی خبر باشه!؟
سرمو بردم عقب که کف دستش صورتمو لمس نکنه.
نمیمیل داشتم حتی سرانگشتاش هم به پوستم برخورد کنن.
مات و مبهوت فقط آهسته لب زدم:
-دست از سرم بردار نویان.راحتم بزار….
خطرناک بود.شاید یه آدم نرمال به نظر برسه ولی از نظر من اصلا اینطور نبود.حس خوبی بهش نداشتم.اصلا نداشتم.
آروم آروم دوسه بار باخودش کلمه ی ” باشه” رو تکرار کرد و بعد گفت:
-بسیار خب…اگه تو بخوای من میرم اما….میخوای مادرت آزاد بشه یا نه؟
عقب راهی شدم و اضافه کردم:
-منظورتو نمیهمم…
دیگه تبسم نزد.جدی و محکم بیان کرد:
-خب…خوب گوش کن تا منظورمو بفهمی.آزادی مادرت کف دست من….سه میلیارد پول میخوان؟
واسه من این رقم پول خورده عزیزم…میاظهار کرد ده میلیارد هم همینو میاضافه کردم…من این پول رو میدم به شرطی که …
زل زدم تو چشمهاش.پرسشی نگاهش کردم و لب زدم:
-به شرطی که چی؟
.پرسشی نگاهش کردم و لب زدم:
-به شرطی که چی؟
از نگاه های خیره ی پر حرفش خوشم نمیومد.از اون نگاههای نافذش که ترجمه ی حرفش خیلی سخت و گاهی حتی غیرممکن بود.
و الان برای من عجیب تر از همیشگی بنظر می رسید.
چرا باید اونهمه پول رو بده به من !؟
نمیدونم چی توی سرش میگذشت.
منتظر گوش دادن جواب سوالم بودم که شمرده شمرده اضافه کرد:
-اگه…تو…حاضر…بشی…با من به خونه ی من بیای و مال من بشی سه میلیاردو بهت میدم!
خشکم زد.انگار هم قدرت تکلمم رو از کف دست داده بودم و هم قدرت حرکت و تکون دادن دست و پاهام رو.
چی داشت میاظهار کرد!؟
باید…باید صیغه اش میشدم!
اینا مرخرف ترین و خائنانه ترین حرفهایی بودن که تو زیستنم گوش دادم.
مزخراهی شدرین…سرم رو آرام جنبوندم.
لبخند تلخی زدم و سؤال کردم:
-باید صیغه ات بشم !؟ صیغه…؟؟؟
ریلکس تر از اونچه که بشه فکرش رو کرد تنه اس بهم زد.
شونه اش به شونه ام خورد و قدم زنان از کنارم رد شد:
-آره…بهای آزادی مادرت اینه..مال من بشی مادرت آزاد میشه..مال من بشی مادرت دیگه تا پای طناب دار نمیره..مال من بشی شر پسرعموهات کم میشن…
مکث کرد.چرخیدم سمتش و توی فاصله ای نه چندان دور بهش خیره شدم.
کف دستهاشو ازهم باز کرد و بدون اینکه بچرخه سمتم بیان کرد:
-مال من بشی یعنی رفااااه داری…
یعنی میتونی عین یه ملکه زندگی کنی…یعنی هیشکی نمیتونه چپ چپ نگاهت کنه.
یعنی یه مرد پشتته که اگه کسی چپ نگاهت کنه نگاهاشو از کاسه درمیاره
یعنی اصلا کسی جرات نداره بگه بالا چشمت ابروئه….
نویان ترسناک بود.ترسناکتر از اونی که حتی به نظر می رسید.
یه نقاب داشت که اونو مهربون و خندون نشون میداد ولی پشت همون نقاب یه آدم ترسناک پنهون بود.یکی که نمیشد پیش بینیش کرد و نه حتی حدس زد چی توی سرش میگذره.
چرا…چرا آخه من باید تو همچین شرایطی گیر کنم.؟
من و مادرم سزهوار این سرنوشت نبودیم.ابداً نبودیم.
بغضپو قورت دادم و بیان کردم:
-پولتو نمیخوام….میشنوی نویااااان…؟؟؟من پولتو نمیخواااام….
کف دستهاشو پایین آورد و آهسته به سمتم چرخید.
بهمدیگه خیره شدیم.بازم تبسم زد.
این لبخند انگار سپر صورتش بود.
سپر صورتی که به نقابی گمراه کننده بیشتر شامگاهاهت داشت….
سرش رو تکون داد و گفت:
-خیلی خب….پس برو و با مادرت کم کم خداحافظی کن زیرا تا اعدام فاصله ای نداره…
بهشدت سعی داشتم قوی بنظر بیام اما نشد.
نشد چراکه اشک تو چشمهمام جمع شد و بعدهم سرازیر…
نشد زیرا اعدام یعنی ندیدن و نداشتن همیشگی مادرم…
و این فاجعه بود…ویرانی بود…
با آوایی لرزون بیان کردم:
-اما من این پولو جور میکنم…
با اطمینان جواب داد:
-نمیتونی…نمیتونی ساتو..نمیتونی مگر اینکه با من مسیر بیای….
با اطمینان جواب داد:
-نمیتونی…نمیتونی ساتو..نمیتونی مگر اینکه با من مسیر بیای….
صدام می لرزید.عین کف دستهام.سرمو تکون دادم.
نذاشتم اشکی ازدیدهم بیرون بیاد و تکرار کردم:
-میتونم…میتونم.من نمیزارم مادرم بمیره.به کمک عوضی ای مثل تو هم هیچ احتیاجی ندارم.میفهمی؟
هیچ احتیاجی….
ریز خندید.عین دیوونه ها.اون تبسم لعنتی هنوزم روی صورتش بود و همچنان منو رنج میداد.
چی از جونم میخواست؟
کی هوار شد روی حیاتم؟ کی که من نمتوجه شدم…
با صدای رسا و کشیده اظهار کرد:
-نمیتونی دختر خوشگل…نمیتونی دختری با موهای مشکی رنگ موج دار…میدونی چرا؟چراکه پسرعموهات تا پول رو نگیرن محال کف دست از سر مادرت بردارن….
داد زدم:
-منمیتونم…میتونم…
لباشو جمع کرد تا راحتتر نچ نچ کنه و بعد اضافه کرد:
-نمیتونی.و میدونی بعدش چه اتفاقی میفته؟
مادرت یه روزگار قبل از اعدام میتونه تورو ببینه.یا حتی مادربزرگت رو …نوازشت میکنه و میگه ساتو…دوست دارم عزیزم ولی دیگه هیچوقت قرار نیست همدیگرو ببینیم…چراکه من قراره برم اون دنیا.
و تو تنها میشی…
تو میری خونه اون میره پای چوبه ی دار…
تو میری تو اتاقت اون سپرده میشه به فرشته های بالدار…
عین ابر بهاری اشک می ریختم.بی امون و پی درپی.
مادرم بهم میگه دوستم داره و این آخرین حرفیه که ازش میشنوم؟ من میرم خونه و اون میره پای چوبه ی دار..؟
داد زدم:
-نه نه نه نه نه….
لبخند زد و خونسردانه جواب داد:
-متاسفم اما آینده همینیه که من برات دارم پیش بینی میکنم
دیگه نتونستم خودداری کنم.شونه هام لرزید و اشک از نگاههام سرازیر شد.
نه…نه…نمیتمایل داشتم مادرمو از دست بدم.
حاضر بودم مثل همیشگی نزارن ببینمش یا آواشو بشنوم ولی فقط باشه.
آره…پدر و مادر فقط حضورشون کافی بود.
فقط حضورشون….
بهش خیره بودم که کف دستشو بالا آورد و با تکون دادن انگشتاش به معنای خداحافظی ازم رو برگردوند و اظهار کرد:
-خدانگهدار دختر خوشگل!
وقتی روبرگردوند وراهی شد دلم هزار تیکه شد.
چراکه منو یا هزار حس بد تنها گذاشت.
از مرگ مادرم یه تصویرسازی برام به جا گذاشت که سخت آزارم میداد.
دویدم دنبالش و اظهار کردم:
-صبر کن….صبر کن باهات کار دارم…
واینستاو.میخندید و به راهش ادامه میداد. مجدداً با صوتی قد بلند اضافه کردم:
-وایسا…وایسا نویان خواهش میکنم…
زیرا اسمش رو به زبون آوروم از حرکت ایستاد.به آرومی چرخید سمتم و اظهار کرد:
-آهاااااان! این شد یه حرف درست و حسابی.
باید بگی وایسا نویان… هروقت باهام کار داری تو..عزیرم تو باید اسممو به زبون بیاری…
مکث کرد.تبسم زد و بعد انگشتاشو به معنای جلو اومدن تکون داد و گفت:
-خب…بیا سمتم…بیا….بیا و ححرکت کردو بزن….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن