عدد سه هی جلو چشمهای هممون رژه میراهی شد.
به تته پته افتاده بودم.
رقمی گفته بود که اگه جفت کلیه هام که هیچی، نصف اعضای بدنم رو هراج میکردم و میفروختم بازم نمیتونستم جورش کنم.
ننجون با نگاههای پر اشکش پرسید:
-پسرم… ما آه نداریم با ناله سودا کنیم…چه جوری آخه یه همچین پولی رو جور کنیم!؟
سبحان بهشدت جدی وبا عصبانیت گفت:
-همین که هه..یا سه میلیارد جور کنین و رضایت میگیرین یا هم قصاص!
ننجون بازم با اشک گفت:
-پسرم….رحم کن ….ما از پس تهیه ی این…
سبحان حرف ننه رو برید و اظهار کرد:
-اینقدر ناله نکن پیری…یه قرون هم پایین نمیایم
سیامک رو به برادر بزرگترش سبحان سؤال کرد:
-چیمگی سبحان؟ این غربتی سه دتا ده هزاری هم تاحالا باهم یکجا ندیده چه برسه به سه میلیارد! ردشون کن برن کف دسته ی قاتلارو..
زن عمو اومد سمت سبحان.پیرهنشو گرفت و کشید سمت خودش و بیان کرد:
-خوشا به غیرتت.ناسلامتی پسر بزرگه ای.گیریم سه تومن رو هم جور کردن..تو میخوای رضایت بدی!؟
دور بودن ولی صداشون رو میشنیدم.سبحان با جدیت جواب داد:
-خب معلوم که میدیم…خونه رهن بانک…مابقی دارایامونم که مظرف خان تو قمار هاپولی هپو کردن…گُه کف دستمون نیست….خرج کف دفنشم که از پولایی که لا جورابامون قایم کرده بودیم جور کردیم…تو زنده بودنش که چیزی به ما نماسید.لااقل از مرگش یه قرون گیرمون بیاد بزنیم به زخم زیستن به کار و کاسبی جاده بندازیم….
زم عمو پوزخندی زد و اضافه کرد:
-هه! بشین تا گیرت بیاد.این نمشاهده کرد بدیدها گه هم ندارن بزارن کف کف دستت…سه تا نقل هم نمیتونن بدن چه برسه به سه تومن….
سبجان شونه بالا انداخت و جواب سوال مادرش رو با صوتی کشیدهی جوری که به گوش ما هم برسه داد و گفت:
-اون دیگه مشکل ما نیست…مشکل خودشون…اگه میتون جور کنن که هیچ..نتونستن هم قصاص…
چرخید سمتمون.نگاه غضب آلودی حواله مون کرد و گفت:
-نبینم دیگه بیایان اینورا…وگرنه حسابتون با کرولیلکاتبین…پول جور کردین باخودم تماس میگیرین نکردین هم یه جوری برید و بیاین که نگاهمون به نگاهتون نخوره وگرنه بدجور کلاهمون میره توهم …
نگاه آخرو به صورت من انداخت و بعدهم جلوتر از مادر و برادرهاش رفت داخل….
اونا راهی شدن داخل و ما هاج و واج توقف کردیم و به اون دربسته خیره شدیم.
موندیم با یه عدد کوچیک ولی بزرگ….
یه عدد که فقط اسمش کوچیک بود.
غلام عین زغال رو آتیش شروع کرد جلز و ولز کردن:
-بفرماااا…تحویل بگیر.اینم رضایت…حالا سه میلیاردو بزاریم کجای قلبمون!؟
کلافه و عاجزانه گفتم:
-غلام خواهش میکنم…
غلام حاضر نشد بیخیال جاده رفتن رو اعصاب بشه و بار دیگر نق زنان حرف از حقیقتهایی زدکه ما دست کم تو اون لحظه نمیمیل داشتیم بهش فکر کنیم:
-آخه ما تو سه قرونش هم موندیم سه میلیاردو چه جوری جور کنیم!؟
آه کشیدم و با شونه های خمیده سر به زیر انداختم. لگدی به سنگ جلوی پا زدم.من با این عدد باید چیکار میکردم؟!
قطعا نمیتونستم همچین پاما رو تهیه کنم.
ملک و املاک و طلا جواهری هم که نداشتم بفروشم و روش حساب باز کنم. شیرین کف دست ننجون رو گراهی شد و گفت:
-چک و چراکهه میزنیم کمترش کنن!
غلام ریز خندید و اظهار کرد:
-زن مارو باش.میگه چک و چراکهه میزنیم….مگه میخوایم مرغ بخریم
شیرین لب و لوچه اش رو آویزون کرد و گفت:
-خب آره دیگه…زیراه میزنیم کمترش کنیم
غلام واسه مسخره کردن شیرین هم که شده پرید جلوش و سؤال کرد:
-ببخشید شیرین خانم… دقیقا میخوای چند میلیون چک و چونه بزنی!؟ مثلا میخوای سه میلیارد رو بکنی دو میلیارد و نهصد و پنجاه !؟
-داری منو مسخرع میکنی!؟چشماتو از کاسه درمیارما غلومی….
حوصله ی گوش دادن هیچ حرفی رو نداشتم.
دلم میمیل داشت برم مشاهده کردن مولین.برم و بگم مهم نیست چه اتفاقی افتاده من تا وقتی بتونم کف دست از تلاش برنمیدارم.
ننجون خسته از این بگو مگوها اظهار کرد:
-ای باباااا…کف دست بردارین دیگه…
بی توجه به اونا که هی باهم کل کل میکردن دست در جیب به مسیر افتادم.
نیازی به خلوت داشتم.یه کم تنهایی…ننجون از پشت سر آوام زد و گفت:
-کجا میری ساتو!؟
این سوال رو سؤال کرد چوت از کنار وانت رد شدم.
نمیمیل داشتم سوار بشم.
میخواستم برم مشاهده کردن مامان.
توقف کردم و سرمو به عقب برگردوندم و جواب دارم:
-میرم مشاهده کردن یه دوست…
ناضافه کردم مامان که قلبش بگیره.
باید بی حرف میراهی شدم و بی حرف میومدم.
حالا واقعا من باید چیکار میکردم….؟!
تنم که هیچ، تمام اعضا و جوارح بدنمم که میفروختم باز نمیتونستم این پول رو جور کنم….
خدایا باید چیکار کنم!؟ چیکار….
کف دست به زیراه قرار گرفتم رو صنقلبی و منتظر سر رسیدن مولین شدم.طول کشید.
کمرمو خم کردم و سرم رو گذاشتم روی میز .
سه میلیارد…چه جوری باید همچین پولی رو جمع میکردم!؟
واسه جمع کردنش چندسال باید بیگاری میکردم و از عمرممایه میذاشتم ؟
صوتی ضربه به شیشه که اومد سریعی سرمو بالا گراهی شدم.
چادری که خودشون بهم داده بودن سُر خورد و افتاد رو شونه هام. با مولین که
نگاه تو نگاه شدم غصه هام پر کشید.
تبسم زدم که قلبگیری صورتم مشخص نباشه.
ازم خواست گوشی رو بردارم و وقتی اینکارو کردم انگشتاشو زد به شیشه و اظهار کرد:
-ساتو…عزیز دلم…دختر قشنگم…
حرف که میزد صوتش می لرزید.لاغرتر و نحیف تر شده بود.طاقت دیدنش رو از پشت شیشه ها نداشتم.
بغضمو قورت دادم و سؤال کردم:
-سلام مولین…خوبی!؟
با مهربونی و اون آوای آروم و ملایمش که از نسیم هم آرومتر بود جواب داد:
-تو رو میبینم…خوب خوب میشم.رو به موت هم که باشم باز خوب میشم…
-خوشحالم که خوبی…
-منم خوشحالم که تو اومدی پیشم…..بسیار قلبم بدات تنگ شده بود…
یه لبخند مصنوعی رو صورت نشوندم و گفتم:
حتی یک ثانیه هم دیده از صورتم برنداشت.اشکش رو از زیر دیدهش کنار زد و اظهار کرد:
-نه…من هیچی نمیخوام جز اینکه همینجوری بشینم توروتماشا کنم ساتو…چقدر خوشگل شدی…ماه شدی! یادم باشه برات اسپند دود کنم!
زدم زیر گریه.کف دست خودم نبود.کی میتونست مادرش رو تو همچین وضعیتی ببینه و هیچی نگه!؟ یا اینجوری بغضش نترکه!؟
زد به شیشه و تو گوشی آیفن هم گفت:
-ساتین ..ساتین گریه نکن..تو گریه کنی حال من بد میشه هااا ؟!ساتو جان…عزیزم…
سرمو بالا گحرکت کردم و سر آستینمو زیر نگاههام کشیدم و فین فین کنان اضافه کردم:
-مامان من نمیزارم اینجا بمونی.نمیزارم…من تورو هرجور شده از اینجا میارم بیرون…تحمل کن..یه کوچولو تحمل کن فقط…
سرش رو تندتند تکون داد و بیان کرد:
-ساتو…گوش کن …حق نداری بخاطر من کف دست به کاری بزنی.حق نداری خودتو ناراحت کنی یا بری در خونه مظفر و ازشون خواهش بکنی…ما از شرش راحت شدیم.دیگه منو اذیت نمیکنه…توروهم اذیت نمیکنه…
با بغض نگاهش کردم.چقد دلم به حالش میسوخت و دستمم به هیچ جا بند نبود…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن