تو جادهروهای اداره ی آگاهی حیرون و سرگردون اونقدر منتطر موندیم تا بالاخره پلیس مربوط به پرونده ی مامان احضارمون کرد داخل.
اضطراب و استرس زیادی داشتم خصوصا که میدونستم قراره به زودی با سبحان و سروش و سیامک هم رو به رو بشم. و صوتلبته زن عمویی که نفرت عمیقی نسبت به مامان داشت.
روی صنقلبی ها که جای گرفتیم ننجون با گریه و اشک و آه رو به مامور آگاهی اضافه کرد:
-پسرم دستم به دامنت…کاری برای دخترم بکن! دخترم بی کس و بی پناه…بی یار و یاور….
مامور پلیس که کنار قفسه ی فلزی توقف کرده بود و پوشه هایی رو جستجو میکرد در مقابل اونهم اشک و آه ننجون بیان کرد:
-مادرجان جرم دختر شما مخشخص..خودشم به قتل اعتراف کرده….قتل هم از نوع قتل عمده…با گریه زاری که چیزی حل نمیشه.شما اصلا براش وکیل گراهی شدین؟ یه وکلیل خوب و حرفه ای!
از اونجایی که آه در بساطمون نبود من بجای ننجون جواب دادم:
-نه متاسفانه…
چرخید و اومد پشت میزش جای گرفت و بعدهم بیان کرد:
-خب این اامان چیزیه که متهم بهش احتیاج داره…البته اگه از نظر مالی استطاعت مالی نداشته باشین…
تلفنش که رنگ خورد صحبتهاش رو ادامه نداد.نگاهی به صورت خیس اشک ننجون انداختم.
خم شدم و جعبه ی دستمال رو از روی میز برداشتم و به سمت ننجون گراهی شدم و بیان کردم:
-الهی قربونت برم ننجون …اینقدر گریه نکن…من غصه ی کدومتونو بخورم آخه؟ تو یا مولین؟
چند برگ دستمال بیرون کشید و بعد اشک نگاههاش رو باهاش خشک کرد و بیان کرد:
-ننه عین روزگار برام روشن هیچ کاری واسه مولین تو از وکیل و وزیر برنمیاد.اون زن عموی تو و اون گرگهای عموی تو محال به این سادگیا از خون پدرشون بگذرن…من میدونم…دختر بیچاره ام حتما…
بغض کرد و دیگه نتونست حرفش رو ادامه بده.
شروع کرد گریه کردن.
دیگه توانی نداشتم.نمیددونستم چیکار کنم و با این مشکل چه جوری دست و پنجه نرم کنم….
مامور که صحبتهای تلفنی و تماسش تموم شده بود با کنار گذاشتم گوشی موبایلش مجدداً مشغول بررسی پرونده شد.
ننجون فین فیم ننان سؤال کرد:
-پسرم کف دستم به دامنت…دختر من بی کس و بی پناه.چه به روزگارش میاد!
مامور آگاهی حرفی زد که یه جورایی آب پاکی رو ریخت رو کف دستمون:
-مادرجان خانواده ی مقتول کف دستور قصاص دادن…وچراکه جرم مشخصه و دختر شماهم به قتل اعتراف کرده بهترین جاده اینکه رضایت بگیرین یا باهاشون به توافق برسین….
من و ننجون ماتم زده بهم چشم دوختیم.
ما هردونفرمون خوب میدونستیم محال اونها رضایت بدن….محال…
ناراحت و با دیدههای خیس اشک گفت:
-اونا رضایت نمیدن …من میدونم…
بغضم هر لحظه آماده ی ترکیدن بود ولی نباید به گریه هام دردی به درهای ننجون اضاف میکردم. کف دستشو گراهی شدم و اظهار کردم:
-ننجون….خودت همواره میاضافه کردی خدا بزرگ….
آه کشید و گفت:
-آره خدابزرگ…
روزگار به روزگار به اتفاقی که نباید نزدیکتر میشدیم.
با دستهای خالی هیچ کاری از عهده ی هیچکدوممون هم برنمیومد.
هممسیر ننجون و غلام وشیرین سمت خونه ی عمو راهی شدیم.
میدونستیم این تلاشها بی ثمر ولی باز نیمچه امیدی برای راضی شدنشون داشتیم.
شاید قلبشون به حال مادرم میسوخت و رضایت میدادن شاید….
وقتی همه از از ماشین پیاده شدیم غلام کلاه قهوه ای رنگشو از روی سرش کشید و با حرص و جوش گفت:
-بخدا محل که نمیدن هیچی سه چهارتا درشت هم بارمون میکنن…اصلا از کجا معلوم اون قلچماقها تلافی آق باباشونو سرما درنیارن!؟
شیرین نگران گفت:
-راس میگه ننجون…نرید…میگیرن نفله مون میکننااا
ننجون کف دستشو توهوا تکون داد و چادرسیاهشو کشید جلو و گفت:
-تو اگه میترسی خب نیا ننه…ولی ما باید بریم…نمیتونیم که کف دست رو کف دست بزاریم و منتظر بشیم روزگار قصاص سر برسه….باید یه خاکی رو سرمون بریزم یا نه….
غلام اومد جلو و گفت:
-اون گِلی که باید سرمون بریزم التماس کردن به سبحان و سیامک و سروش نیست…بابا تو یه چیزی بگو ساتو…تو که صدبار سر هیچ و پوچ ازشون کتک خوردی..برید اونجا خون جلو چشمهاشونو میگیره دمار از روزگارگارتون درمیارناااا….از ما اظهار کردن بود!
میدرک کردم غلام چیمیگه ولی حرکت کردنمون در خونه ی عمو بهتر از نرفتنمون بود.
اگه میراهی شدم حتی اگه پشیمون هم میشدم کف دست کم میدونستیم تلاش کردیم و نشد…
ولی اگه نمیراهی شدیم شاید بعدش پشیمون میشدیم. که چرا نحرکت کردیم…
چرا تلاش نکردیم…چرا خواهش نکردیم…
همراه ننجون مسیر افتادیم سمت خونه ی عمو….
هنوزهم پارچه های سیاه تسلیت به دیوار آجری خونه قدیمی آویزون بودن.
چشمم که به پنجره ی بالا افتاد بار دیگر یاد مولین افتادم و اشک تو دیدههام حلقه زد.
هروقت میخواستم باهاش حرف بزنم میومدم زیر همین پنجره….
حالا نبودن و نمشاهده کردنش حتی تو این خونه ی پر درد و رنج هم عذاب بود.
ننجون با کمی فاصله ایستاد و من دو سه بار به در ضربه زدم.
چنددقیقه ای منتظر موندیم تا اینکه بالاخره خود زن عمو درو به رومون باز کرد.
لباس سیاه تنش بود و کلی النگو طلا به کف دستش….
دیدهش که من افتاد چشماشو گرد کرد و غرید:
-چی میخوای سلیطه؟ هان؟ چی میخواین قاتلا….!؟
هراسیدم و عقب عقب راهی شدم تا وقتی که نزدیک ننجون شدم.
از این زن بیزار بودم.
مثل افریطه ها بود.افریطه های هفت خطی که با زبونشون درسته آدمو قورت میدادن.
ننجون یک گام جلو راهی شد اضافه کرد:
-ما اومدین چند کلام باهاتون صحبت کنیم …اومدیم بگیم رحم کنید به دختر نگون بخت ما…ببخشینش به من پیرزن..
زن عمو صداشو انداخت رو سرش و کف دستشو توهوا تکون داد :
-ببخشمش!؟؟ پیرزن افریطه تو خجالت نمیکشی اومدی اینجا از من میخوای قاتل شوهرمو ببخشم؟ پا تو زندگیم کردهیچی نبیان کردم…شد هووم و شوهرمو ازم برید هیچی ناضافه کردم هی فتنه انداخت به جون زندگیم بازم هیچی ناظهار کردم…مظفرو از پسراش قلب چرکین کرد هیچی ناضافه کردم حالا هم که شوهرمو کشته ….اومدین که ببخشمش؟!بیخود کردین اومدین….
هیچکدوم از تهمتهاش درست نبودن.مادر من زن آروم و بی زبونی بود.
یه زن صبور و مهربون که کاری به کار هیچکس نداشت.
زنی که سالها رفتارهای بد خانواده شوهرشو تحمل کردوولی طاقت آورد وهیچی ناضافه کرد.
کتکهای عمو رو تحمل کرد و اعتراض نکرد..
زنی که حیاتش سراسر سختی بود.
با بغض اضافه کردم:
-زن عمو تورو خدا نزارین مادرم اعدام بشه…التماستون میکنم.من جز اون هیشکی رو ندارم..
دستشو تخت سینه ام گذاشت و هلم داد روی زمین و بعدهم
شروع کرد هوار کشیدن:
-چی از جونمون میخواین قاتلا؟ الهی خیر نبینین…الهی به زمین گرم بخورین..
الهی روزگار خوش نبینین…آی هوااااار…..آی مردم به دادم برسین….شوهرمو کشتن حالا فرت و فرت میان دم در…میگن رضایت میخوایم…..
سروصداهای زن عمو همه همسایه رو دور و اطرافمون جمع کرده بود.چنان معرکه ای جاده انداخته بود اون سرش ناپیدا.
چنددقیقه بعد سرو کله ی سه تا پسرهاش هم پیداشد.
این چندمینباری بود که اینجا میومدیم و هیچی به هیچی…
شیرین دوید دنبالم و دستمو گراهی شد و از روی زمین قد بلندم کرد و آرام بیان کرد:
-چقذه من اضافه کردم نیایم اینجا.بفرما…اینم نتیجه اش!
سروش با اون صورت ترسناکش که همه جاش میشد رد چاقو و تیزی رو مشاهده کرد اومد سمتم و اظهار کرد:
-تو آدم بشو نیستی؟ حتما باس بفرستمت سینه قبرستون تا دیگه اینورا نیای!؟
شده بودیم فیلم سینمایی در و همسایه.با ترس نگاهشون کردم.
واقعا ما به چه امیدی اینجا اومدیم و انتظار اینو داشتیم این قوم یهود مادرمونو ببخشن!؟
سیامک کف دست کرد توجیب شلوار هشت جیب کتونش و یه تیزی بیرون آورد و بیان کرد:
-به روح آقاجونم ساتو اگه یه بار دیگه با این پیری اینورا بیای جای سالم رو صورتت باقی نمیزارم…
صاف و محکم از حرکت ایستادم و تو نگاههاش خیره شدم.
من نه از تیزی توی دستش واهمه داشتم نه از اون هیبت بدترکیبش.
میدونستم شمر ذی الجوشن اما بخاطر مادرم حاضر بودم هر برخوردی رو تحمل کنم.
سبحان در کمال تعجب درحالی که برخلاف سروش و سیامک کمی آرومتر به نظر می رسید و بسیار باهامون سرشاخ نشد بجای خط و نشون کشیدن چرخی زد و رو به همسایه ها بیان کرد:
-یله ؟؟؟ تماشاخونه است ؟ اومدین فیلم سینمایی ببینین!؟ یالا برید خونه هاتون…زودباشین…..
مگه میشد با اون قیافه ی ترسناکش که خلاف ازش میبارید خط و نشون بکشه وکسی نترسه!؟
همسایه ها به همون سرعتی که جمع شدن به همون سرعت هم از اطراف خونه پراکنده شدن….
زن عمو که شک نداشتم تمام اداهاش فیلمن کف دستشو گذاشت رو دلش و اضافه کرد:
-وای…سبحان…سبحان مادر این آینه های دق رو از اینحا دور کن…قاتلای باباتو از این خونه دور کن.. وای خدا…وای….وای دلم ..
سبحان تای ابروشو داد بالا و قدم زنان اومد سمتمون.
غلام و شیربن با ترس عقب عقب راهی شدن اما من موندم و بهش خیره شدم.
یک قدمیم که رسید در برابر نگاه ی پر ترس ننجون و بقیه سؤال کرد:
-رضایت میخوای!؟
آب دهنمو قورت دادم و بیان کردم:
-آره…
کف دستشو بالا آورد و با انگشتاش عدد سه رو نشون داد و اضافه کرد:
-سه تومن….سه تومن میگیرم رضایت میدم…اونم نه سه میلیون نه…سه میلیارد….سه میلیارد بیار منم حکم آزادی ننه تو امضا میکنم…
هاج وواج نگاهش کردیم.
عدد سه شد شوم ترین عدد حیاتم.
من گاهی پول بلیط اتوبوسمم نداشتم چه برسه به….
اصلا من تاحالا سه میلیون یه جا نمتوجه شدم چه برسه به سه میلیارد!
غلام کف کف دستشو زد رو فرق سرش و با بهت اضافه کرد:
-یا ابلفضل! سه میلیارد!؟؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن