تبسم زد و اضافه کرد:
-باشه پس خودم دلیل اینکه چرا اجازه ندادم بکشنت رو بهت میگم….
دیگه دستهامو تکون ندادم که خلاص بشم.شاید متوجه شدن جوابش واسم مهمتر از انجام اون تلاش بیهوده بود.
انگشتشو گوشه ی لبش کشید و در ادامه اضافه کرد:
-نکشتمت چراکه دوست دارم!
بی حرکت بهش خیره شدم.حتی پلک هم نزدم.چراکه دوستم داشت منو نکشت!؟
چه بی رحمانه حرف میزد.یعنی اگه دوستم نداشت من تاحالا روحم درحالا پرواز به آسمون بود !؟
پوزخندی زدم و پرسیدم:
-پس اگه دوستم نداشتی احتمالا من الان زنده نبودم وجنازه ام کنار اجسادهمون بدبختایی بود که به رحمی جونشون رو گراهی شدی…
ریلکس جواب داد:
-شاید…
با تاسف اضافه کردم:
– اگه یه نفر روی زمین باشه و من قلبم نخواد حسی بهم داشته باشه اون تویی…
لبخند زد.از اون آدمایی بود که زیرا می ریز خندید و مدام تبسم میزد حتی تو بدترین شرایط،آدمایی که نمیشناختنش تصور میکردن مهربون و جنتلمنه اما اینجوری نبود و نیست.
اون مصوتق بارز همون آدمایی بود که با لبخند و مهربونی پنپه سر میبرن!
کف دستشو بالا آورد و با تکون دادن انگشت اشاره اش گفت:
-بهتره اینو نگی…چون همونطور که گفتم تو زنده تی چون من میخوام وگرنه تاوان اون نگاه…
تو صوتم بغض بود.لبهای خشکیده ام رو ازهم باز کردم و اظهار کردم:
-بزار برم خونه…خواهش میکنم…
یه نفس عمیق کشید.لبهاش رو جمع کرد و بعد دویاره انگشتاش رو ریتمیک روی رون پاهاش حرکت داد و اظهار کرد:
-اوکی! اما …شرط دارم.اگه میخوای بزارم بری شرط داره …
برای خلاصی از اون شرایط ، برای برگشتن به خونمون ، برای اینکه یه بار دیگه طعم ملایمش رو بچشم گفتم:
-چه شرطی!؟
تبسم رضایت بخشی روی صورتش جای گرفت.
سرش رو با رضایت تکون داد و بعد گفت:
-سوال خوبی بود.سوال بهشدت بسیار خوبی بود…آره سوال خوبی سؤال کردی..سوال خیلی خوبی!
از روی صنقلبی قد بلند شد و قدم زنان به سمت من اومد.
نفس نفس میزدم و امیدوارانه انتظار اینو میکشیدم یکم تهدیدم کنه که لوش ندم و بعد ولم بکنه غافل از اینکه….
صوتی قدمهاش تو سکوت اون انباری که حالا میتونستم فضای داخلش رو ببینم و متوجهش شده بودم ،پیچیده بود.
پر از الوار بود و خنزر پنزر..
پشتم ایستاد و کف دستهاشو بهشدت آروم روی شونه هام گذاشت و بعد اظهار کرد:
-تو آزاد میشی و من ازت مراقبت میکنم ولی …
منتظر متوجه شدن شرط لعنتیش بودم.منتظر اینکه زودتر حرفش رو بزنه و من زودتر ازاینجا خلاصی پیدا کنم.
به شوق یرگشتن به خونه و خلاصی از این انبار ترسناک صم و بکم تمولی گوش شدم واسه گوش دادن حرفش.
خم شد. سرش رو به گوشم نزدیک کرد و بعد کنار گوشم آهسته بیان کرد:
-من تو رو میخوام….تنت رو…با من بخوابی و تنتو بهم بدی…تمامت رو به من بدی …
مال من بشی هیچ اتفاقی برات نمیفته.یعنی من نمیزارم که بیفته عین کوه پشتتم…زمین و وقتو به پات می ریزم!
وجودم سست و بی رمق شد از شنیدن این حرفها.
شوکه وار به رو به رو خیره شدم.حتی نتونستم بچرخم و یه اون که پشت سرم از حرکت ایستاده بود نگاه کنم.
از من میتمایل داشت تنمو بهش بدم !؟
باهاش بخوابم!؟آخه چطور میتونست همچین چیزی ازم بخواد!؟
تو بُهت بودم که چرخید و رو به روم از حرکت ایستاد.زل زد تو نگاههام و اظهار کرد:
-خب….عزیزم جوابت چیه!؟
با نفرت دندونهامو روهم فشردم و بهش خیره شدم.حاضر بودم بمیرم.
حاضر بودم تیکه تیکه ام کنن ولی واسه خلاصی از این شرایط تنمو دو کف دستی تقدیمش نکنم.
این ننگ قابل پذیحرکت کردن نبود.
نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
-جوابم !؟
سرش رو تکون داد و اضافه کرد:
-آره جوابت !؟ قبول؟
میتونستم از صورتش بخونم که کاملا ایمان داره و مطمئن قراره از من جواب بله بشنوه.
اما این امکان نداشت.اون هیچوقت همیچن جوابی از من نمیمتوجه شد چراکه من هیچوقت حاضر نبودم تنمو به آدم رذل و قاتلی مثل اون بدم برای همین بدون اینک۶ه نیازی باشه براش فکر کنم اظهار کردم:
-جواب من اینه…برو به درک قاتل!
جاخورد و بی حرکت بهم خیره شد.همیشه از حرکت کردارهاش از کارهاش و از الطافش اینو متوجه میشدم که یه حس خاص بهم داره اما نه هیچوقت اون راجع بهش حرفی زد و نه من به روی خودم آوردم.
حالا در بدترین مدت ممکن وبا ناجوانمردانه ترین حالت روش برای آزادیم نرخ تعیین میکرد.
دندوناشو روهم سابید و گفت:
-نه!؟
صدامو بردم بالا و گفتم:
-آرهههه نههههه….
بازم لبخند زد.بهآرامی و خونسرد تا ترسناکتر بنظر برسه.ترسناکتر و مخوفتر….
بازم ریز خندید.بهآرامی و خونسرد تا ترسناکتر بنظر برسه.ترسناکتر و مخوفتر….
هیچوقت فکر نمیکردم پشت این نقاب مهربون روی صورت اون، یه آدم عوضی پنهون شده باشه.
من براش احترام زیادی قائل بودم.همیشه فکر میکردم یه آدم جنتلمن مهربون با یه قلب بزرگ اما حالا میفهمم همچه چیز بیشتر ظاهرسازی بوده…
سرش رو یه کم خم کرد.با سرانگشتش کنج ابروش رو خاروند و بعد دوباره سرش رو بالا گرفت و اضافه کرد:
-تو پشیمون میشی ساتین..
اونقدر یا اطمینان از پشیمونی من حرف میزد که انگار منو بیشتر از همه میشناسه.حتی بیشتر از خودم.
کف دستهامو تکون دادم و درحالی که مدام تلاش میکردم یه جوری آزادشون کنم در مقابل اون حرفش اظهار کردم:
-اگه پیشنهاد کثیف تورو قبول کنم پیشیمون پیشم قاتل قاتل قاتل….
من ترسو بودم ولی نمیخواستم به هر قیمتی آزاد بشم.نمیتمایل داشتم تنم رو دو دستی و بزدلانه تقدیمش کنم و بعد با سر بلندی آزادیم رو ازش هدیه بگیرم.سرش رو تکون داد و بیان کرد:
-پیشنهاد کثیف ؟ نه نه…نه ساتین.پیشنهاد من کثیف نیست.من میتونم اینکارو به زور انجام بدم درست؟ همونطور که تونستم به زور تورو بیارم اینجا ولی اینکارو انجام ندادم پس پیشنهاد من کثیف نیست.
من تورو دوست دارم.کسی که دوست داره این پیشنهادو بهت میده.
لبهام تو همون حالتی که روی هم بودن تکون خوردن.
هیچوقت همچین اتفاقاتی رو نه تجربه کردم و نه حتی تصور..می وحشت کردم.
می وحشت کردم از بعدش.
بغضمو قورت دادم و بیان کردم:
-اگه واقعا دوستم داری بزار برم..
سرش رو به معنای نمیشه تکون داد و اضافه کرد:
-نمیتونی بری…
تمام خشممو جمع کردم تو صوت و لحنم و اضافه کردم:
-پس دیگه اینقدر نگو دوستم داری….این عشق نیست اسیریه….
نفس عمیقی کشید.گرچه فاصله گحرکت کرده بود ولی دوباره قدم زنان اومد سمتم….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن