یه نفر ناشناس،منو از صندوق عقب بیرون آورد.دیگه حتی رمق داد زدن هم نداشتم. داد زدنهایی که بیفایده بودن و فقط خش صوتمو بیشتر میکردن.
تنها کاری که تو اون لحظه کردم این بود که با ترس سرم رو تکون دادم و گفتم:
-کجام ؟ من کجام ؟ تورو خده ولم کنید…خواهش میکنم. من چیزی به کسی نمیگم….به اون نویان عوضی بگید چیزی به کسی نمیگم…
چشمهام هنوز بسته بود.یه نفر دستمو گحرکت کرد و با صوتی زمختی گفت:
-حرف نزن…جاده بیفت…
ملتمس گفتم:
-آقا تورو خدا…
داد زد:
-حرف نزن…حرف نزن به نفعته!فقط راه بیفت.هر حرفی بزنی به ضررته…
هیچ چیز شوخی نبود.هیچ چیز….اون صدای زمخت و جدی که به من اینو اثبات کرد.من تو منجلاب بودم.
لبه ی یه چاه عمیق که تهش مشخص نبود و هر لحظه امکان داشت سقوط کنم…
همون دست بزرگ رو کمرم نشست و هلم داد به جلو …
تلو تلو خوردم درحالی که بخاطر بسته بودن دیدههام حتی گام بعدی رو هم نتونستم ببینم.
خوشبختانه نیفتادم.پیرهنم رو از پشت گحرکت کرد و نگه داشت و خطاب به کسی اضافه کرد:
-وا کن درو…
نمیدونستم کجا بودم و کجا میخواستن ببرنم.
تنها حسی که داشتم ترس بود و ترس و ترس ..
پیرهنمو همچنان تو مشت گراهی شده بود و وقتی صدای باز شدن در اومد باز به جلو هدایتم کرد.من از این شرایط بیزار بودم.از این شرایطی که خیلی برام عجیب و جمشاهده کرد و تازه و ترسناک بود.
وقتی مسیر میحرکت کردم گاهی تو مسیر ساق پام به وسیله هایی میخورد که نشون میداد جایی که منو بردن پراز وسیله اس…
چه وسیله ای رو نمیدونم ولی چیزی شامگاهیه به الوار ،چوب، پلاستیک و هرچیزی شبیه به اونها…
چند لحظه بعد اون کف دست ناملای،روی شونه ام قرار گرفت و با یه فشار هممدت بیان کرد:
-بشین!
نشستم.دلم سریع تند می تپید و پاهام از لرز تکون میخوردن.این مصیبت اصلا برام قابل باور نبود.
مثل یه خواب بود. مثل کابوس…
آب دهنمو قورت دادم و زیرا حس میکردم اون نویان روانی رو شاید بشه دو سه کلام باهاش صحبت کرد بیان کردم:
-تورو خدا بزارید برم…نویاااان….نامرد کثافت ولم کن….بزار برم….
همونی که منو تا اینجا آورده بود اظهار کرد:
-مثل اینکه حرف تو سرت فرو نمیره هااا…
داد زدم:
-بزار برم نامرد…بزار برم
بار دیگر آوای کلافه اش به گوشم رسید و مسیر نیومدنش با من ننه مرده:
-نه مثل اینکه فایده نداره..
وقتی اینو گفت به فاصله ی دو دقیقه بعد یه چسب پهن روی دهنم کشید و حتی کف دستشم روی اون چسب حرکت داد تا درزی نباشه و بعدهم گفت:
-حالا خوب شد…این جنس جماعت همشون وراجن…دهنشون بسته باشه هم به نفع خودشون هم اعصاب ما
چند ساعتی از بودنم تو اون جایی که هیچ درکی از فضاش نداشتم میگذشت و نه کسی میومد سراغم و نه فریادرسی بود که کمکم کنه و از اون خراب شده بیرونم ببره و نجاتم بده….
کاش میکشتنم ولی اینجوری تو بیخبری و معلقی و ترس نمیذاشتنم!
سرم از بیحالی کج شد. چسبی که روی دهنم بود و چشم بندی که حس کوری بهم داده بود حس خفگی بهم میداد.
درست مثل اینکه یه چیزی دور گلوم چمبره زده باشه و بخواد خفه ام بکنه.
آه عمیقی کشیدم که همون موقع صوتی باز شدن درهای آهنی اون فضای نامشخص به گوشم رسید.
حتی رمق نداشتم گردنم رو صاف نگه دارم.
آوای قدم ها هر لحظه بهم نزدیکتر میشد و تو سرم میپیچید.نه به اون چسب و چشم بند لعنتی عادت داشتم و نه به اون طناب زمختی که کف دستهامو باهاش بسته بودن.
کف دستی زیر گوشم قرار گرفت و سرم رو صاف نگه داشت.
حتی نمیتونستم حرف بزنم.
یه صوتی ناواضح نامشخص از لبهام بیرون میومد که فقط خودم معنیش رو میدرک کردم نه اونی که نزدیکم شده بود.
چند لحظه بعدصدای کشیده شدن پایه های صنقلبی رو زمین به گوش رسید.
هرکی بود صنقلبی رو ،رو به روی من قرار داد و روش قرار گرفت.
گوش تیز کردم و اونقدر انتظار کشیدم که بالاخره همون یه نفر مجهول الهویت، چسب رو از روی دهنم کنار زد و چشم بند رو روی چشمهام داد بالا. اون لحظه بخاطر برخورد نور به چشمهام نتونستم چشمامو بازشون کنم.
پلکهامو رو هم فشردم و چند لحظه ای صبر کردم.
حرکت کرده راهی شده که نگاههام به اون نور عادت کرد تونستم بار دیگر پلکهام رو از هم بار کنم.
سرمو آهسته یالا آوردم و خیره شدم به نویانی که دست به سینه و تبسم بر لب زل زده بود به من…
با نفرت دندونهامو رو هم فشار دادمو بیان کردم:
-خیلی کثافتی…بسیار….
بهآرامی ریز خندید.فقط یه آدم مریض میتونست هم آدم بکشه وهم آدم ربایی بکنه و بعد اینقدر راحت و ریلکس بشینه رو صندلی و بخنده.فقط یه روانی…
دستهاشو گذاشت روی پاهاش و گفت:
-کثافت بودن بسیار هم بد نیست.میدونی چیه ساتین گاهی وقتها یه ذره بد بودن و یه ذره لاشی بودن خوبه!
چه حرفهای عجیبی.بوی بدی میدادن این حرفها.بوی بی رحمی…..
چه حرفهای عجیبی.بوی بدی میدادن این حرفها.بوی بی رحمی.بوی قساوت.
یا نفرت بهش زل زدم و اضافه کردم:
-تو قاتلی….تو قاتلی…تو آدم کشتی…تونم نه یه نفر.تو قانل دوتا جونی…قاتل دوتا زیستن
خونسرد بود.مثل یه دریای بی موج و بی تلاطم.
نفس عمیقی کشید و بعد با آوای بم آروم ولی زنگدارش اضافه کرد:
-هرکسی که آدم بکشه لزوما آدم بدی نیست…چرا یه درصد فکر نمیکنی اونا آدمای بدی باشن!
توجیه خوبی نبود .و من اصلا حرفهاش رو نه قبول داشتم نه باور.
صدرصد یه ریگی تو کارهاش بود و من از این بابت شک نداشتم.
اینجور آدما خطرناکتر از همه بودن.آدمایی که گناه هاشون رو بهشدت راحت توجیه میکردن.با غم و بیزاری از نویانی که به کل تصوراتم ازش بهم خورده بود اظهار کردم:
-خوب یا بد تو بهشون رحم نکردی….اونا التماس کردن.چطور تونستی التماسهاشون رو نامشاهده کرده بگیری!؟
انگشتهاشو ریتم وار روی رون پاهاش حرکت داد و بعد اظهار کرد:
-اونا حقشون بود بمیرن و به حقشون رسیدن.همین!
پورخند زدم و بهش خیره شدم.من چه جوری میتونستم از شر آدمی که اینقدر راحت گناه هاش رو توجیه میکرد خلاص بشم!؟ چه جوری!؟
چراکهه ام از بغض لرزید.
نمیخواستم در برابرش یه آدم ضعیف جلوه بدم ولی اینها خواب یا توهم نبودن.
من قلبم میتمایل داشت از اینجا برم.
برگردم به همون خونه ی قدیمی و شب رو ، رو تخت زهوار دررفته ام بخوابم نه اینجا.
من قلبم ننجونو میخواست…
قلبم آغوشش گرم و پر محبتشو میخواست….قلبم…
قلبم راهی شدن از اینجارو میخواست!
لبهامو ازهم باز کردم و آهسته گفتم:
-بزار برم….بزار برگردم پیش مادربزرگم اون بسیار نگرانم شده….
همچنان خونسرد تبسم زد.یه لبخند عجیب.یه لبخند که قابل باور نبود.
سرش رو بهشدت آروم به طرفین تکون داد و گفت:
-نمیتونی برگردی…
چراکه میدونستم دلیل این نتونستن بخاطر این بود که من شاهد اون صحنه ی جرم بودم بیان کردم؛
-من به کسی چیزی نمیگم…فقط بزار برم..
لبخند زد.لعنتی…متنفر بودم از وقتهایی که اینجوری عاجزانه ازش میتمایل داشتم ولم کنه و اون فقط به میل داشته ی من میریز خندید.
آخه اصلا این خنده ها چه معنی ای میدادن و چه منظوری رو می رسوندن؟
بعداز چند لحظه وقتی بشدت و بیصبرانه منتظر متوجه شدن حرفهاش بودم گفت:
-من بین کشته شدن و نشدنت دومی رو انتخاب کردم….تو چیزی رو متوجه شدی که نباید.وقتی میگم نباید یعنی پای تصمیم من در میون نیست.
بهشدت های دیگه بالاتر از من هستن که اگه یکی مثل تو مثل یه موش لا به لای کارهاشون لول بخوره واسه کشتنش تردید نمیکنن ولی من جلوی اون قدرت از حرکت ایستادم و این اجاره رو ندادم .میدونی چرا ساتین !؟ میدونی!؟ میدونی یا نه ساتین…!؟ حرف بزن سکوت بدترین انتخاب…
بابغض جداب دادم:
-نه نمیدونم!
تبسم زد و بیان کرد:
-باشه پس خودم قلبیل اینکه چرا اجازه ندادم بکشنت رو بهت میگم….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن