وحشت سراسر وجودمو فرا گراهی شد با مشاهده کردن صحنه ای که تو فیلمهای جنایی هم نمتوجه شده بودم…
چند تا مرد گنده لات یه زنو شکنجه میدادن و دو مرد دیگه کف دستهای جوونی که ظاهرا با اون زن نسبت داشت و جلوی نویان زانو زده بود رو گرفته بودن که نتونه تکون بخوره و کاری از کف دستش برنیاد…
از سرو صورت اون و مرد زن خون میچکید و من حتی از اون فاصله هم میتونستم شدت جراحاتشون رو ببینم.
نویان اسلحه به دست رو به روی اون مرد ایستاده بود و میگفت:
-خب خب خب….سزای خیانتکار چیه احد هان!؟ با خیانتکار باید چیکار کرد؟ با آدم فروش چی!؟ با آدم فروشها چی!؟ با اونا باید چیکار کرد!؟
اینو گفت و به اون دو مردی که زن بیجاره رو گرفته بودن کف دستور داد بازم آزارش بدن و وقتی اون دو عوضی بی رحم شروع به شکنجه دادن زن اون مرد در مقابل نگاهاش کردن چشمامو بستم و با لرز دستامو مشت کردم.
نفسم به شماره افتاده بود.
وحشتناک بود.چیزایی که می دیدم واقعا وحشتناک بود.وحشتناک و باور نکردنی.
نویان چطور میتونست اینقدر بی رحم باشه !؟
چطور میتونست با دوتا آدم اینطور رفتار کنه و همچین بلاهایی سرشون بیاره…
آوای جیغها و گریه های اون زن دلمو به درد آورد.
دستهامو گذاشتم روی گوشهام تا نشنوم….و کاش دوتا دست دیگه داشتم تا میذاشتم روی چشمهام!
مرد بیچاره با گریه داد زد:
-آقا تورو خداااا….تورو خدا کاری با زنم نداشته باشین…التماستون میکنم…غلط کردم آقا…غلط کردم…
نویان با بی رحمی تمام بدون ذره ای اهمیت دادن به التماسهای اون زن و مرد جلو دیدههاش قدم رو راهی شد و اضافه کرد؛
-میدونی احد جان خیاننتکار و جاسوسهای دو جانبه همواره حال منو بهم میزنن…
-آقا غلط کردم
-دیگه غلط کردم و گه خوردن به درد من نمیخوره
مردی که تمام سر و صورتش خونی بود و حتی توان تکون خوردن هم نداشت اول نگاهی به زنش انداخت و بعد دوباره با التماس بیان کرد:
-تورو خدا آخه…هر بلایی میخوای سر خودم بیار اما اونو ول کن
نویان کف دستشو بالا برد.توی دستش یه اسلحه بود.
نمیدونم چرا احساس میکردم چیزی که می دیدم توهم…خیال…واقعی نیست.
نویان اینطوری نیود.نویان واقعا اینی نیود که من می مشاهده کردم.
کف دستهامو بهشدت آروم از روی گوشهام آوردم پایین و بهش خیره شدم.
به صورت بی رحمش…
به اسلحه ی توی کف دستش..تبسمی هیستریک زد و سؤال کرد:
-خب انتخاب کن….اول از خودت شروع کنپ یا اون هرزه!؟
اامان یاری بودکه آوای گریه های یه مرد دلمو به درد میاورد.
گریه هاش و التماسهاش برای زنده موندن کف دست کمزنش….
با آوایی گراهی شده و بی رمق التماس گونه بیان کرد:
-آقااا…آقا تورو خدا….رحم کن آقا….رحم کنننن
صحنه هایی که بانگاه شاهدشون بودم برام قابل باور نبود.
انگار داشتم یه صحنه از یه فیلم رمز آلود و جنایی می مشاهده کردم نه یه اتفاق واقعی رو.
چشمهام زوم کرده بودن رو کلتی که تو دست نویان بود.کلتی که اونو درست وسط پیشونی اون مرد بیچاره گذاشته بود.
مردی که التماسها و گریه و خواهش هاش باعث نشده بود دل نویان رو به رحم بیاره.
با بی رحمی و بی توجه به التماسهای اون مرد جویا شد:
-خب احد جان نگفتی…اول از تو شروع کنم یا زنت!؟
ملتمس ودرحالی که همچنان رو زانو روی زمین قرار گرفته بود بیان کرد:
-آقا التماستون میکنم…جبران میکنم اقا…کاری با سحر نداشته باشین.اون این وسط هیچ کاره بود…
سرش رو تکون داد و خیلی ریلکس و راحت جواب داد:
-بخششی در کار نیست…
صوتی ضجه های اون مرد که به نظر می رسید از بخشش و عفو نویانمایوس شده ، گوش اسمونو کرد کرد:
-آقا تورو خداااا…آقا التماستون میکنم…غلط کردم آقا…گه خوردم…
نویان بازهم بی توجه به التماسهای اون مرد در کمال بی رحمی و ناباوری اسلحه رو به سمت اون زن بیچاره و مستاصل گحرکت کرد و اظهار کرد:
-اما خانمها مقدمترن!
اینو گفت و شلیک کرد.نه! باورم نمیشد.باورم نمیشد نویان آردوچ اونقدر راحت به اون مرد شلیک کرده باشه.چطور میتونستم باور بکنم!؟
چطور….خواب بود…خیال بود!
آوای نعره و گریه ی اون مرد سکوت اون فضا رو شکست.
-نهههههه…..سحر…..سحر….سحر….نههههه…..
شوکه شده بودم.بدنم قفل شده بود و حتی نمیتونستم تکون هم بخورم.اون واقعا یه زن رو کشت !؟
یه انسان بی دفاع!؟
اینبار اسلحه اش رو به سمت اون مرد گراهی شد و هممدت اضافه کرد:
-احد….تو دارو کف دسته ی من جایی واسه خیانتکارا نیست…
اینو اظهار کرد و اینبار یه گلوله وسط پیشونی اون مرد خالی کرد. بدون ثانیه ای تعلل
بدون ثانیه ای تامل یا رحم خرج دادن.
تلفن همراهمو که بیرون آورده بودم تا شماره ی ۱۱۰ رو بگیرم از کف دستم افتاد زمین…
نویان دو نفرو کشت.یه زن و یه مرد.
باید یه چشمهام شک میکردم!؟
آره آره…این که واقعی نیست.این یه شوخیه.یه طنز.یه بازی…
نفسهام خورد به خس خس کردن.
اسلحه اش رو پرت کرد سمت مردی که طرفش بود و کف دستهاش رو با یه کف دستمال خشک کرد و گفت:
-سر به نیستشون کنین…
-چشم آقا…
باید زنگ میزدم به پلیس.باید زنگ میزدم و این فاجعه رو گزارش میدادم….
باید زنگ میزدم به پلیس.باید زنگ میزدم و این فاجعه رو گزارش میدادم. به خودم اومدم. دونفر آدم کشته شد نه دو پشه یا دوتا مگس…
تکونی به بدنم دادم و تلفنم رو از روی زمین برداشتم.
عدد های ۱۱۰ رو لمس کردم ولی قبل از اینکه بخوام تماس رو لمس کنم یه نفر از پشت سر تلفنم رو از کف دستم بیرون کشید و هممدت پشت مانتوم رو هم چنگ زد و اظهار کرد:
-تو اینجا چه غلطی میکنی!؟؟
نفسم از ترس تو سینه حبس شد.تته پته کنان چرخیدم و به مرد بزرگ جثه ای که با غضب و خشم بهم خیره شده بود چشم دوختم.
زبونم بند اومده بود و لال شده بودم.
حتی نتونستم جواب بدم. با خشمی رعب آور ازم سؤال کرد:
-تو کی هستی؟ تو داشتی چه گهی میخوردی!؟
ته ته پنه کنان گفتم
-م..من….من….من منشی….من
منتظر ماباقی حرفم نموند.صوتشو برد بالا و اضافه کرد:
-یه موش گحرکت کردم !
حتی حرف زدنش هم رمزی بود.اما من یه چیز رو خوب میدونستم فرار از دست اون هیبت و هیکل خیلی کار ساده ای نبود. منو محکمگرفت که نتونم در برم.کف دست و پا زدم و اضافه کردم:
-ولم کن…ولم کن لعنتی…ولم کن….کمک…کم…
دیگه صدام در نیومد چون دست زمخت بزرگش رو گذاشت روی دهنم و صدام رو توی گلوم خفه کرد.
از وحشت به لرز افتاده بودم.
اگه بگم منو عین یه اسباب بازی یا یه بچه قنداقی زد زیر بغل و با خودش برد دروغ نبیان کردم.
واسش عین عروسک بودم. یه عروسک سبک و بی وزن…
کیفم افتاد روی زمین و وسایل توی جیبم و همونجا پخش و پلا شدن…
کف دست و پا زدم ولی رهام نکرد.
منو برد به همون سمت.حالا همشون حتی اونایی هم که اومده بودن جنازه هارو ببرن بی حرکت توقف کرده بودن تا ببینن کیه که پنهونی اومده بود زاغ سیاهشونو چوب بزنه.
یکی از همونها داد زد:
-پس تو کجا بودی نره غول؟ مگه نگفتم بمون و نگهبانی بده!؟
منو پرت کرد روی زمین و جواب داد:
-خودتون اظهار کردین درای اصلی رو ببندم و داخل رو چک کنم.این اصلا نبود نمیدونم چه جوری سرو کله اش اینجا پیدا شد…
غلت خوردم و افتادم کنار همون جنازه.
جنازه ی مردی که خودم به نگاه دیدم نویان یه مغز تو پیشونیش خالی کرده بود….
یه نگاه پر ترس به اون جنازه و یه نگاه ناباورانه به نویان انداختم.
ریلکس توقف کرده بود و تماشام میکرد.
کف دستهامو روی زمین آسفالت شده گذاشتم و با وحشت از روی زمین بلند شدم .دور تادورمو مردهایی احاطه کرده بودن که تو نگاهشون رحم و مروت مشاهده کرده نمیشد….
گیر افتاده بودم و خودم رو تو قلب یه مخمصه ی بزرگ می دیدم….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن