با مضطربی از روی تخت اومدم پایین تا هرچه زودتر برم پیشش…آخه اون حالاحالاها نباید میومد اینجا.از مظفر اصلا بعید نبود خودش یا یکی از پسرهاش رو بفرسته اینجا که زاغ سیاه چوب بزنن و مچم رو بگیرن!
ننجون پرسید:
-کجا میری!؟
بند کفشمو درست کردم و جواب دادم:
-پیش سامی!
-با اون چیکار داری آخه!؟
-هیچی هیچی…
کف دستمو رو بند کوله ام گذاشتم و با همون پاه های کم رمق دویدم سمت اتاقش.عجب کله شق کله خرابیه…حالا خوبه صدبار التماسش کردم که اینجا نیاد تا دردسری بر اش درست نشه.
پله هارو راهی شدم بالا و با کف کف دست داغ شده ام چند ضربه به درش زدم که صداش از داخل به گوشم رسید:
-بیا تو…
درو کنار زدم و با درآوردن کفشهام رفتم داخل.
یه حوله کوچیک دور بدنش پیزیراده بود و از تن و موهای خیسش پیدا بود تازه از حمام برگشته.
پاکت سیگارشو جوری گحرکت کرده بود خیس نشه و وقتی با احتیاط گذاشتش لب طاقچه چرخید سمتم.
نگاهش که بهم افتادنیمچه لبخندی زد و بیان کرد:
-به به! خانوم فراری!
درو بستم و بعداز اینکه چندقدمی به جلو حرکت کردم گله مندانه بیان کردم:
-سامی مگه قرار نبود نیای اینجا!؟
خیلی ریلکس یه نخ سیگار از پاکتی که یه قسمتش ظاهرا خیس شده بود بیرون کشید و بعد خونسرد و قلدرمابانه بیان کرد:
-من هیچوقت باهیچکس هیچ قراری نداشتم
کف دستمو رو دلم گذاشتم و درحالی که برای خودش احساس دلواپسی میکردم گفنم:
-ولی ما باهم حرف زدیم قرار شد تو بری خونه ی دوستت و حالاحالاها اینجا نیای..اگه عموم یا پسرعموهام نزدیک خونه باشن و اینجارو مشاهده کرد بزنن چی؟ اگه تورو ببین و پلیس خبر کنن چی؟
آتیش فندکشو زیر سیگار گرفت و وقتی روشنش شد یه پک سنگین گراهی شد و اونو با دو انگشتش از لبش بیرون کشید و با بیخیال ترین حالت ممکن جواب داد:
-بکنن اهمیت نداره واسم…به من که ضرری نمی رسه..
نمیدونم برچه اساسی ، نسبت به این موضوع اینقدر بیتفاوت و بیخیال برخورد میکرد.
فندکشو که پرت کرد سمت طاقچه حرکت کردم سمتش و با پایین آوردن ولوم صدام بیان کردم:
-تو میدونی من از صبح تا الان کجا بودم!؟
شونه بالا انداخت و جواب داد:
-نه میدونم نه برام اهمیت داره بدونم.
شونه بالا انداخت و جواب داد:
-نه میدونم نه برام اهمیت داره بدونم.
راهی شدارش توی ذوق میزد.نه به حمایتهاش که باعث میشد مهرش بدجور بره توی دل و نه به این بیتفاوتی هاش که نمیدونم چرا من یکی رو پکر و افسرده حال میکرد.
با چشم تعقیبش کردم.حرکت کرد سمت کمد درب و داغون و لنگه ی خراب کج شده اش رو وا کرد و به دنبال لباس مناسبی واسه به تن کردن گشت.
یکی دو گام به سمتش حرکت کردم و دپرس و با لبهای آویزون اضافه کردم:
-میدونم واست مهم نیست اصلا اما من…من از صبح تا ظهر کلانتری بودم…
واکنش خاصی نشون نداد.بهشدت بیتفاوت تر از قبل اظهار کرد:
-پیر میشی یادت میره!
موهام رو پشت گوش زدم و درحالی که تقریبا مطمئن بودم واقعا براش مهم نیست اما گفتم:
-عموم اومد همینجا جلوی در منو باخودش برد! اگه نگرانتم واسه اینکه نمیخوام…
حرفمو برید و بیان کرد:
-لازم نکرده تو نگران من باشی…تو دلواپس خودت باش!
آخه چرا اینطوری سرد راهی شدار میکرد.هرچه بیشتر کنارمون می موند بیشتر میفهمیدم آدم عجیبیه!
نه به غیرتی شدنش نه به این نحوه ی برخورد و حرکت کردارهاش….
عبوس نگاهش کردم بعد سؤال کردم:
-تو پشیمونی!؟
نیم نگاهی انداخت و پرسید:
-بابت چی!؟
با همون حالت غیرسرحال و ناراحت جویا شدم:
-بابت کمک کردن به من؟ بابت زدن مظفر
یه شلوار و تیشرت مشکی بیرون کشید.نگاهی بهشون انداخت و چراکه مطمئن شد همینهارو بپوشه بهتره اضافه کرد:
-من به تو کمکی نکردم که بخوام بابتش پشیمون باشم….
سؤال کردم:
-پس….پس چیکار کردی!؟
خونسرد جواب داد:
– من یه آشغال که فکر میکرد زور بازوش بسیار زیاده رو یکم گوشمالی دادم تا بفهمه یکی از خودش کله خرابتر هم هست!
خیره خیره نگاهش کردم و بعد درحالی که تو قلبم امیدار بودم جواب مایوس کننده ای بهم نده سؤال کردم:
-یعنی…یعنی تو بخاطر من نزدیش!؟
درحالی که تو قلبم امیدوار بودم جواب مایوس کننده ای بهم نده سؤال کردم:
-یعنی…یعنی تو بخاطر من نزدیش!؟
تیشرتش رو پوشید و هممدت درجواب سوالم اضافه کرد:
-چرا در ذهنش گذراندی من بخاطر تو ممکنه کاری بکنم!؟
یه نفس عمیق کشیدم.واقعا من ابله چرا همچین فکری کردم.چرا زودی راهی شدم تو توهم و عالم و فکر و خیال. آقازاده ای مثل اون رو چه به کمک کردن به من.
برای چندمین بار نفس آروم اما کشداری کشیدم و بعد عقب عقب رفتم و بریده بریده گفتم:
-من…من فقط مضطربت بودم نمیخوام بیفتی تو دردسر!
با همون لحن تلخ و سرد بیان کرد:
-لازم نکرده تو مضطرب من باشی…من خودم دردسرم…بعدشم تو مگه کی هستی که بخوای دلواپس من باشی ؟ تو بهتر حواست به خودت باشه!
تلخی رفتارش واقعا آزاردهنده بود.انگار باید عادت میکردم به این خلق و خو ولی چه کنم که عاوت به ناخوشی از توان من خارج بود هرچند در ظاهر خودم رو قوی نشون میدادم.
آب دهنمو قورت دادم و بیان کردم:
-باشه…دیگه در موردش چیزی نمیگم…
سرش رو با رضایت تکون داد و اضافه کرد:
-خوب میکنی
سیگارشو بین لبهاش گذاشت و دست برد سمت حوله ی دور کمرش و تمایل داشت بازش کنه اونم جلو دیدههام و من قبل از اینکه تمام تنش رو ببینم فورا چرخیدم و پشت بهش سمت در رفتم که محکم اضافه کرد:
-وایسا!
از حرکت ایستادم ولی نچرخیدم سمتش اصلاهم برام مهم نبود بهم بگه امل یا هرچیز دیگه.
بار دیگر خودش بود که به حرف اومد و با لحنی کف دستوری اضافه کرد:
-بچرخ!
تحت تاثیر راهی شدار سرد و تو ذوق زنش درحالی که دیگه نمیمیل داشتم باهاش مهربون باشم اظهار کردم:
-لباستو که پوشیدی میچرخم نمیخوای هم بپوشی همینجوری حرفتوبزن میشنوم…
گوش دادم که اضافه کرد”عجب” اما اهمیت ندادم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن