مرد ناجی ای که حالا درک کردم اسمش نویان دستشو بالا برد و گفت:
-نه…اوکی ام!
مشتاق بودم ببینمش آخه تو اون بلبشو نتونسته بودم درست و حسابی چهره اش رو ببینم.
بالاخره بعداز چند لحظه وقتی اون مرد گنده لات سه تا پسرعموی قلچماق و لغز خونم رو کشوند عقب، خیلی آروم به سمتم برگشت و با نگاه به صورت زخمیم سؤال کرد:
-خوبی !؟
از پشت عینک شکسته ام صورتش رو درست و حسابی نمی مشاهده کردم بااین حال سرم رو تکون دادم و بعد سر انگشتمو رو لب خونیم گذاشتم و اضافه کردم:
-بله خوبم…ممنون….
خودش عینکم رو از روی دیدهام برداشت و بعد نگاهی به صورتم انداخت و با تاسف گفت:
-تو اینجا هستی و این بلارو سرت آوردن بری بیرون چیکارت میکنن! ؟
سرمو خم کردمو آهسته بیان کردم:
-مهم نیست!
کف دست برد توی جیب شلوارش و هممدت پرسید:
-داشتن میکشتنت مهم نیست!؟
جوابی بهش ندادم.از کمک کردنش ممنون بودم از قلبسوزیش خوشم نمیومد.
جوابی بهش ندادم که از توی جیب شلوارش یه کف دستمال سفید بیرون آورد و به سمتم گرفت.
سرم رو بالا گحرکت کردم و بهش خیره شدم.بنظر میومد کمی نگران شده.
نگران یه دختر بی پناه که سه تا قلچماق دوره اش کردن و هرکدوم به ضربه بهش میزنن!
کف دستمال رو ازش گحرکت کردم و بیان کردم:
-ممنون!
دست برد سمت عینکم.نگاهی بهش انداخت و بعد با تاسف اضافه کرد:
-چ چ چ! دیگه به درد نمیخوره! آشغال شده بندازش دور…
متاسف و دلگیر لب زدم :
-آره باید بندازمش دور..
عینک شکسته ام رو به کف دستم داد و بعد سرش رو به سمت سربازی که حالا دیکه ظاهرا دعوا رو ختم به خیر کرده بودن و میخواست به سمت من بیاد نگاهی انداخت و بیان کرد:
-حقشه یه سال دیگه اضاف خدمت بهش بدن! مواظب خودت باش دختر خصوصا وقتی از اینجا میرنی بیرون…
چراکه میدونستم میخواد بره مصمم شدم ازش تشکر کنم برای همین اظهار کردم:
-ممنون بابت…
حرفمو ناتموم گذاشت و بیان کرد:
-مهم نیست فقط تذکری که بهت دادم یادت بمونه
از من فاصله گحرکت کرد و هممسیر اون مرد قوی هیکل به راه افتاد درحالی که نگاهش پی سه تا پسرعموهام بود…
عینک شکسته و خرد شده ام رو تو دست گحرکت کردم و با تمیز کردن خون روی کف دستمال نگاهی به سربازی که هنوزم متوجه نشده بود پسرعموهام با من چیکار کردن انداختم.
کلاه روی سرش رو مرتب کرد و با لهجه ی غلیظ ترکی اضافه کرد:
-شونصد بار تاحالا پریدن بهم عین چی همدیگرو کتک زدن.انگیزه و تلاش و همتشون برای زدن همدیگه از سنجاب عصر یخبندان هم بیشتر!
وسط حرف زدنهاش متوجه شد صورتم خونیه.نگاهاشو درشت کرد و آفتابی کلاهشو داد بالا و متحیر، باهمون لهجه ی غلیظ اما بانمکش پرسید:
-عه! کی تورو اینجوری کرده تو هم دعوا کردی!؟
اشاره ای به پسرعموهام که هرسه به ردیف یه جا وایستاده بودن کردم و جواب دادم:
-کار اون سه نفر…وقتی تو حرکت کردی اونا منو زدن!
دو کف دستی تو سر خودش زد و بیان کرد:
-اَی دَدم هی! جناب سروان منو میکشه!
یعدهم رفت سمت سروش و سبحان و سیامک و باعصبانیت سؤال کرد:
-برای چی کتکش زدین!؟ هیچ میدونین الان جناب سروان بدونه پدرتونو درمیاره!
سبحان خیلی جدی و با قیافه ای مطمئن و حق به جانب اظهار کرد:
-دروغ میگه بابا سرکار…خودزنی کرده مارو خراب کنه مثلا آتو بگیره در بره!
سرباز که بنزد زیادی زود باور بود این بار اخمش رو حواله ی من کرد و پرسید:
-راس میگه!؟ خودزنی کردی دختر نادون!
باخشم و تعجب به اون سه عوضی که راست راست تو نگاههام نگاه میکردن و بهم انگ میچسبوندن نگاه کردم و بعد خیلی زود جواب دادم:
-نه سرکار…اونا هستن که دروغ میگن…بامشت زدن توعینکم….لبم رو هم خودشون زخمی کردن…
دروغ اظهار کردن واسه اون لعنتی ها از آب خوردن هم سهل تر بود.
سرباز یه نگاه به من و یه نگاه به اوم سه تا که خیلی مطمئن و جدی میاظهار کردن من خودزنی کردم چشم دوخت و بعد گفت:
-وقتی بردمتون پیش جناب سروان تکلیفتون مشخص میشه! وای به حالت اگه خودزنی کرده باشی دختر!
بااخم بهش خیره شدم و اظهار کردم:
-مگه عقلم کم شده خود زنی کنم کار خودشون!
درست همون موقع جناب سروان از داخل با آوای بلند اضافه کرد:
-سرباز خوشامگاهختی…بیاین داخل!
قبل از اینکه باهم بریم داخل رو کرد سمت سه تا قلچماقهای مظفر که هربار واسه خر کردنم منو به یه کدومشون واسه ازدواج یشنهاد میداد و اظهار کرد:
-شما سه تا یه وقت جایی نریدااا…بمونید تا جناب سروان آواتون بزنه!
درو باز کرد و باهم رفتیم داخل.مظفر و زنش هنوز درحال پچ پچ بودن.
میدونستم به این راحتی ها رضایت نمیدن خصوصا اینکه سامی حسابی لت و پارش کرده بودم.
جناب سروان تا دیدهش به صورت خونی و عینک شکسته ام که از عمد رو چشمام زده بودمش تا ببینش افتاد رو کرد سمت سرباز و پرسید:
-کی اینو به این روزگار درآورده خوشبختی!؟
سرباز با ترس و باهمون لهجه ی بهشدت به قلبنشینش گفت:
-جناب سروان خودش میگه پسرعموهاش یعنی پسرای این آقا کتکش زدن اما پسرای این آقا یعنی پسرعموهاش میگن خود زنی کرده!
زد روی میز و داد زد:
-پس تو کدوم گوری بود ی خوشامگاهختی!؟
آب دهنشو قورت داد و اظهار کرد:
-م..من…ج..جناب سروان بجان آقام چندنفر دعواشون شده بود راهی شدم سواشون کنم!
مظفر بلافاصله بیان کرد:
-خوزنی کرده جناب سروان.وقتی بهتون میگم این دختر هفت خط عالم واسه همین میگم…
حرفهای سه تا پسراش رو میزد.پلیس با تکون انگشتاش اضافه کرد:
-بیا جلو ببینم!خوشامگاهختی تو هم پسرای این آقارو بیار داخل!
سرباز نگاهی گفت و راهی شد بیرون ومنم به میز پلیس نزدیک شدم و مقابلش ایستادم.نگاهی به سرو وضعم انداخت و جویا شد:
-خود زنی کردی خودتو مظلوم جلوه بدی بدون اینکه اسمی از ضارب و شریکت بیاری خلاص بشی بری!؟ کار خودتو سخت کردی دختر!
بهشدت سریع اظهار کردم:
-بخدا من خودزنی نکردم.کار پسرعموهام..سه تایی ریختن سرم…
حرفمو کامل نزده بودم که سبحان وسروش و سیامک هموقت باهم داخل شدن و سبحان خبلی سریع گفت:
-جناب سروان تا سربازه ازش غافل شدبا کف کف دست زد به عینک خودش و یه مشت هم به لب خودش زد.ماهم تا درک کردیم تریپ و نیتش چیه خداوکیلی جلوشو گحرکت کردیم وگرنه خودشو داغونتر از این حرفها میکرد و مارو بدنام
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن