اونقدر زیبا دروغ میگفتن آدم حیفش میومد باور نکنه!
نگاه میر غضبانه ای بهشون انداختم.
لعنت به همتون که خواب و خوراک رو هم به خودم هم به مادرم حرام کردین!
عمو مظفر نذاشت من از خودم دفاع کنم و شروع کرد چرند گفتن:
-جناب سروان من شده به بچه خودم خرجی ندم ولی نذاشتم آب تو قلب این دختر تکون بخوره…مدرسه فرستادمش دانشگاه فرستادمش خرج ایاب و ذهابشو دادم..خرج بریز و بپاششو دادم…اضافه کردم بیا این تو واین سه جوون رعنام…قلبت باهرکدوم بگو به نکاح همون درت بیارم بری سر خونه حیاتت بشی خانم خونه ات حالا اینجوری اومده حقمو کف کف دستم گذتشم!
ببین چه بلایی سرم آورده…قلچماق آورده واسه من…یارو رسما تهمتوجه شدم کرد…اظهار کرد دفعه بعد جونمو میگیره….
چراکهه ام از خشم و بغض لرزید.دروغ میبیان کرد عین چی.
اون هیچوقت به من محبت نکرد.
تا اونجایی که یادمهمیشه سرگردون بودم و نمیدونم اگه ننجون کبدی رو نداشتم عاقبتمچی میشد!
کار کردم عین یه مرد و خرجمو خودم درآوردم که منتش نباشه رو سرم ولی حالا جلوی خودم منت چیزایی رو سرممیذاشت که هیچوقت برام انجام نداده بود.
با چشمهایی لباب از اشک گفتم:
-چرا میگی خرجمو دادی وقتی همیشه پیش ننجونم بودم!؟ چرا میگی بهم لطف کردی وقتی دیدهت پی ارث پدرم بود !؟ چه لطفی…آش چی کشک چی… جناب سروان من خود زنی نکردم…
پلیس خیلی جدی بیان کرد:
-اما ادم بردی که این آقارو بزنن!
با بغض و صدایی پر لرزش جواب دادم:
-مادرمو کتک زد و من تلافی کردم فقط همین…شما مادرتون در قید حیات هست!؟ اگه هربار که میرید متوجه شدنش ببینید سر و صورتش زخمیه چه حالی بهتون کف دست میده !؟
پلیس کمی از متوجه شدن حرفهای من دلخور شد و رو به عمو جویا شد:
-حرفهای این خانم صحت داره!؟
عمو باز باجدیت و لحنی طلبکار و حق به جانب جواب داد:
-جناب اون کسی که داره ازش حرف میزنه زن من…اصلاهم کتکش نزدم میخواین اصلا خودتون تماس بگیرین ازش بپرسین
با بغض بیان کردم:
-نمیگه چون از تو میترسه.شکایت نمیکنه چراکه ازتو میترسه…از توی ناجوونمرد!
درست همون موقع یکنفر به در زد و وقتی پلیس اذن ورود داد ماهمه سرمونو به سمت در چرخوندیم.
چنقلبحظه بعد همون جوونی که اظهار کرده بود اسمش نویان تبسم بر لب اومدداخل….
چنقلبحظه بعد همون جوونی که گفته بود اسمش نویان تبسم بر لب اومدداخل….
انتظار اومدن هرکسی رو داشتم به جز اون.
تبسمی بر چهره ای دلنشینش قرار گرفت.درو نیمه باز گذاشت و اظهار کرد:
-خسته نباشی جناب سروان من نویان آردوچ هستم و راستش اضافه کردم قبل از اینکه از اینجا برم موضوعی رو به اطلاع شما برسونم شاید گفتنش لازم بشه!
پلیس با کف دست اشاره ای کرد و اضافه کرد:
-بفرمایید چه موضوعی!؟
یکی دو قدم اومد جلو.یه نگاه به من و یه نگاه یه پسرعموهام انداخت و بعد اظهار کرد:
-وقتی من داشتم ار راهرو رد میشدم این سه تا پسرو رو متوجه شدم که داشتم اون خانم رو کتک میزدن! من و هممسیرم نبودیم معلوم نبود چه بلایی سرش میاوردن!
لبخند عریضی روی صورتم نشست.باخودم اظهار کردم اونو جز خدا کی میتونست برای من بفرسته!؟
پلیس نگاه خصمانه ای به سیامک و سبحان و سروش که حالا گردن کلفتشون از مو نازکتر شده بود انداخت و بعد بیان کرد:
-عجب! که اینطور! بهشدت ممنون از لطفتون آقای آردوچ! کاملا به موقع خبر دادین!
تبسم ملیحی زد گفت:
-جدا !؟ پس چه بهتر! خب خسته نباشید و خدانگهدار!
دور از چشم بقیه به چشمک بهم زد و بعدهم از اتاق بیرون حرکت کرد.
البته…تا وقتی که درو نبسته بود نگاهش رو تبسم عریضم ثابت مونده بود.
چقدر به موقع اومد.
و واقعا چرا نحرکت کرد!؟ چطور به فکرش رسید ممکنه پسرعموهام همچین تهمتی بهم بزنن!؟
باید اسمشو چی میزاشتم؟
فرشته ی مذکر زمینی!؟
شاد و سرافراز سرمو به سمت پلیس برگردوندم.خودکارشو چندبار به میز زد و اضافه کرد:
-که اینطور! پس حالا دیگه اینجا…تو کلانتری یه دختر بی پناه رو به باد کتک میگیرین و بعدهم سینه سپر میکنین که طرف خودزنی کرده!؟ مشتش آهنی بوده دیگه آره!؟
سبحان دوباره ولی مردد بیان کرد:
-تهمت زده جناب…
پلیس باعصبیت گفت:
-بس کن آقا…. دروغ تحویلم نده
عمو که کارد میزدن خوشن درنمیومد رو کرد سمت سه تا پسرش و زیر لب اظهار کرد:
“خاک برسر هرسه نفرتون کنم حیف نونای احمق”
کیفمو روی دوشم انداختم و بدو بدو از کلانتری زدم بیرون.
میدونستم برای اینکه بیرون از اونجا گیرم نیارن و بجونم نیفتن باید زودتر از اون منطقه دور میشدم و خودمو به یه جای دور میرسوندم.
همینطور داشتم توی خیابون می دویدم که یه ماشین از پشت سر بهم نزدیک شد.
درست وفتی کنار هم قرار گراهی شدیم شیشه ی عقب پایین اومد و همونپسر جوون تبسم بر لب با حالتی شوخ سؤال کرد:
-آزادت کردن!؟ ایشالله آزادی قسمت همه
نفس زنون ودرحالی که همچنان نه بهشدت تند درحال دویدن بودم گفتم:
-آره..یه تعهد ازم گحرکت کردن…پلیسه بسیار هوامو داشت.یه جوری حرف زد اونا ترسیدن پای خودشونم گیر بیفته!
راننده ماشین رو آروم و هماهنگ با سرعت من میروند که ما بتونیم حرف بزنیم.کنجکاوانه سؤال کرد:
-برای چی ازت شکایت کرده بودن!؟
اینو یه نوع فضولی به حساب آوردم ولی بعد که یادم اومد چه کمکی بهم کرده مصمم شدم سوالهاشو بی جواب نزارم برای همین گفتم:
-آاااا…خب…خب…اون آقا رو مشاهده کردی که سر و کف دستهاش باند پیچی بود؟
خندید و جویا شد:
-خب!؟ تو زدیش خواهر بروسلی!؟
سرمو تکون دادم و نفس زنان اضافه کردم:
-نه …اون عموم بود که لایق اون کتکها شده بود …و دوستم اون بلارو سرش آورد!
یه سوال دیگه سؤال کرد:
-دوستت مذکر یا مونث!؟
گرچه نمیدونم هدفش از سؤال کردن اون سوالها چی بود اما بااینحال جواب دادم:
-مذکر! خیلیم قویه! همه گنده لاتارو حریف!
به طعنه جویا شد:
-گنده لاتتون میدونه تو رو بردن کلانتری و اونجا یه عده هم نزدیک بود دخلتو بیارن!؟
جملاتش معنی دار بودن.یه جورایی مشخص بود داره به سامی تیکه میپرونه ولی مهم نبود.
من خودم تمایل داشتم سامی تو هچل نیفته برای همین اضافه کردم:
-نه! نمیل داشتم که بیفته تو دردسر
سرش رو متفکرانه تکون داد و بیان کرد:
-اوکی!تو اسم منو میدونی اما من اسمتو نمیدونم!
در حین دویدن گفتم:
-نیازی هم نیست که بدونی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن