موتور رو نزدیک به درب های بزرگ و مجلل خونه نگه داشتم و پیاده شدم و به سمت در رفتم تا با کلید بازش بکنم.
سلدا هیجان زده به سمتم اومد.
درحالی که با حیرت نمای ساختمان ودرهای مجللش رو تماشا میکرد گفت:
-خدای من! واقعا اینجا مال خودته !؟
کلید رو توی قفل فرو بردم و جواب دادم:
-اهوم!
چرخی زد و با لذتی کاملا آشکار اون قسمتهایی از خونه رو که در معرض مشاهده کردش بودن تماشا کرد و اظهار کرد:
-واااای! عجب جای خفنیه…مثل قصره…همیشه آرزوی داشتن همچین خونه ای داشتم.همواره….
درو که باز کردم کلید رو کشیدم سمت خودم و بعد هم درو کنار زدم و گفتم:
-برو داخل منم موتور رو بیارم!
ثانیه ای صبر نکرد و حتی بی توجه به وسایلش خودش رفت داخل.
سراسر شوق و ذوق بود.
شوق و ذوقی که ناخوداگاه منو هم شاد میکرد!
موتور و وسایل رو بردم داخل و درهارو بستم.
با حسرت و تحسین مشغول تماشای اون حیاط بزرگ شد.
حیاطی که بهشدت وقت بود پا توش نگذاشتم اخه راستش من اون خونه ی پایین شهر رو همه جوره به اینجا ترجیح میدادم.
سلدا چرخی به دور خودش زد و بعد درحالی که نگاهش رو به من بود و عقب عقب قدم برمیداشت متحیر پرسید:
-تو اینجا رو داشتی و اونوقت هی میراهی شدی اون آشغالدونی پیش اون پیرپاتالهای گداگوله!
اصلا از این حرفهاش خوشم نیومد….
اصلا از این حرفهاش خوشم نیومد.
دوست نداشتم در مورد اون ادمها اینطوری حرفی بزنه چون اونا توی این دنیای کثیف ،بی غل و غش ترین و ساده دل ترین و بی ریا ترین آدمهایی بودن که تو حیاتم متوجه شدم و میشناختم.
با برداشتن وسایلش،
از سنگفرشایی که دو طرفشون فضای سبز و چمنهای مرطوب و خوش بو بود عبور کردم و اظهار کردم:
-من اونارو دوست دارم! کنارشون حالم خوشه!
آدمای مورو علاقه امن!
اومد و خوش خوشان از کنارم رد شد و گفت:
-خب اشتباه میکنی!
اونا بوی فقر میدن و فقر مزخرف ترین اتفاق و بدشانسیه که میتونه واسه یه آدم اتفاق بیفته …
مزخرفترین !
ادمای فقیر هم خب لابد مزحرفن که فقیرن!
بعضی حرفها و تفکراتش عجیب بودن و سمی و خطرناک.
مثل صحبتهای الانش.
تبسم محوی زدم و اظهار کردم:
-آدمای فقیر که بد نیستن!
تازه اگه نظر منو میخوای بعضی پولدارا مرخرف ترن!
من که کف دست و دلباز ترین آدمایی که مشاهده کردم همونهایی بودن که بقول تو فقیرن!
اونا دل بزرگتری دارن…
شونه هاش رو بالا انداخت و با ذدق از پله های منتهی به سکوی بزرگ نیم دایره ای جلوی خونه بالا حرکت کرد و اظهار کرد:
-من که مثل تو فکر نمیکنم
دلم نمیخواد با آدمای فقیر بگردم…
من همیشگی دلبسته شدم با آدمای پولدار تیک بزنم!
با آدم فقیر که بگردی ذهنتم فقیر میشه!
اینو بیان کرد و کنار در از حرکت ایستاد و هیجان زده و با شعف اشکاری اضافه کرد:
-یالا بازش کن که قلبم میخواد بسیار زود داخلشو ببینم…
درهای ورودی رو براش باز کردم و اون با دیدههای درشت شده و دهان باز از کنار من رد شد و راهی شد داخل و برای چندمینبار تکرار کرد:
-واااای! فوق العاده اس…مثل کاخ می مونه!
اصلا اینجا نفس کشیدن لذتی داره که نگو و نپرس!
امیرسام اینجا واقعا مال خودته !؟
پشت سرش حرکت کردم داخل.
وسایلش رو گذاشتم یه گوشه و جواب دادم:
-آره ولی خب بسیار نمیام اینورا! اونجارو بیشتر دوست دارم ترجیح میدم پیش ننجون و بقیه باشم!
شروع کرد خندیدن
هر و کر خنده های دلنشینش تو کل خونه پیچید و اون خاموشی سنگین رو شکست.
اونقدر ریز خندید که درنهایت مجبور شد کف دستشو بزاره روی شکمش و آهسته فشارش بده تا از دردش کم بشه و همزمان لا به لای خنده هاش اظهار کرد:
-وای خدایااااا…تو خیلی عجیبی عزیزم…بهشدت!
باورم نمیشه بودن تو این قصر دلبر رو به بودن درکنار اون گدا گوله ها که فقر و نداری از سرو ریختشون میباره ترجیح میدی…
چرخید.چشمش که به آکواریوم افتاد با هیجان بیشتری به سمتش حرکت کرد.
کنارش ایستاد و گفت:
-خدایاااا…این اکواریومه یا یه رودخونه ی کوچیک!؟
چقدر خوشگله…
چقدر اینجا آدم حس خوبی بهش کف دست میده!
خدایاااا…ماهی هارو…
شوق و ذوقش تبسمی روی صورتم نشوند.
کف دست تو جیب بردم و با بیرون آوردن پاکت سیگارم
قدم زنان به سمتش رفتم….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن