*سلدا*
لم دادم روی کاناپه ی خرقلبی رنگی که رنگش ست با پرده های حریر بود و بعد لنگهامو روی کف دسته کاناپه دراز کردم.
مچ پاهامو روی هم انداختم و کارتها و شماره هایی که گراهی شده بودم رو بعد از اینکه به نوبت نگاه انداختم،یکی یکی توهوا پرت کردم و خطاب به یلدا که پشت سرم بود گفتم:
-چ چ چ ! نیگاش کن تورو خدا! این یکی زنش همراش بودااا ولی بازم به من شماره داد…اه! اسمشو! کسری! کسری بیشتر بهش میاد تا کسرا!
یلدا که عین من لم داده بود رو یه مبل تک نفره و پاهاش رو دراز کرده بود رو میز و توت فرنگی میلونبوند و هموقت تی وی می مشاهده کرد، اظهار کرد:
-کس*خلن دیگه! چی اندیشیدی! مردا همشون سروته یه کرباسن! از اون بچه بسیجی های ریشوشون گرفته تا اون زلف تافت زده های سوسولشون و حتی اونایی که تیریپ هیکل ورزشگاری ان و یه اخم چاشنی نگاهشونه و مثلا درو دافهارو محل نمیزارن این رل گاد هستن…
گه ان همشون بابا گهههه!
کارتهای بعدی رو انداختم توهوا و با تاسف اضافه کردم:
-پووووف! اینو باش! با پراید درب و داغونش میخواست مخ منو بزنه! اما حداقلش این بود که کرایه تاکسی بهش ندادم!
لبخند زد و یه توت فرنگی پرت کرد سمتم و گفت:
-خاک تو سرت! از راننده تاکسی ها هم نمیگذری!؟
به کارتهای بعدی نگاهی انداختم و هموقت جواب دادم:
-نه بابااا…من یکی رو میخوام بتیغمش اونکه معلوم بود پول بنزینشم به زور درمیاره…با ا ن پراید قراضه اش!
دیدههام با دیدن کارت بعدی درخشید.
تبسم طمع کارانه ای زدم و بیان کردم:
-آهااان…این خوبه! شماره شا هم رونده
ار این شوق و ذوقم چند دقیقه هم نگذشته بود که یارویی که این شماره رو بهم داده بود تو ذهنم مجسم شد.
از این تصور صورتم بدجور توی هم حرکت کرد و همین باعث شد مایوسامه اون کارت رو هم پرت کنم توی هوا و بیخیالش بشم و بگم:
-نچ! اینم بدرد نمیخوره…یارو یک گنده دماغی بود.حاضر نبود به اون پارک بان بابت کشیک دادن ماشامگاهنش ده هزاری بده!
از مردای خسیس متنفرم…
بسیار یهویی یلدا وسط حرفهام لنگهاشو جمع کرد و گفت:
-وااای! متوجه شدی یادم راهی شد شماره ی پسره رو بهت بدم!
خیلی یهویی یلدا وسط حرفهام لنگهاشو از روی میز جمع کرد و اضافه کرد:
-وااای! متوجه شدی یادم حرکت کرد شماره ی پسره رو بهت بدم!
متوجه ی حرفش نشدم واسه همین یکم کج شدم که بتونم یه کوچولو بهش متوجه شد داشته باشم و هممدت جویا شدم:
-پسره!؟؟ کدوم پسره ؟
خودش رو جمع و جور کرد و چهار زانو روی مبل جای گرفت.سرش رو نمادین و متفکرانه خاروند و بعد جواب داد:
-چند مدت پیش راهی شده بودم بیرون بعد یهو یه یارو اومد پیشم.
یه پسر قد بلند هیکلی چشم ابرو مشکی…ناکس بد خوشتیپ بوداااا…اولش فکر کردم شاید مشتریه بعد متوجه شدم نه داره چرت و پرت میگه…آخه هی میبیان کرد بیا بریم یه جا بشینیم صحبت کنیم و فلان و بهمان…
به ظاهرش نمیومد از این بچه سوسالا باشه آخه لامصب بد سگ دار بودن چشمهاش و جذبه اش ام که دیگه الله اکبر….اولش محلش نذاشتم ولی بعدش متوجه شدم بسیار سیریش منم که میدونی…پسر خوشتیپ میبینم، سست میشم واسه همیم رفتیم کافه!
نیشخندی زدم و اظهار کردم:
-تا اینجای ماجرات که بسیار دلربا نبود.بعدشم ربطش به من چیه؟!
دستشو آورد پایین و با مرتب کردن کش کج شده ی سوتینش ، جواب داد:
-ربطش اونجاست که وقتی راهی شدیم قهوه خونه اظهار کرد میخواد تورو ببینه!
تا اینو گفت خودمو جمع و جور کردم و نیم خیز شدم.
پاهامو آوردم پایین و چرخیدم سمتش و سؤال کردم:
-منو !؟
سرش رو به نشانه ی مثبت بودن جواب سوالم تکون داد و گفت:
-اهووووم!تورو…
یکم حرکت کردم توفکر.زخمی خورده تر از شفیق سراغ نداشتم.احتمالا هنوزهم دنبال این بود گیرم بیاره و کاری که باهاش کردمو تلافی بکنه واسه همین گفتم:
-اسکل یه وقت بهش آدرس و شماره تلفنمو که ندادی ها؟
اخم کرد و اظهار کرد:
-نه بابا مگه گاگولم!
لب گزیدم و بهآرامی بیان کردم:
-احتمالا از دارو دسته ی شفیقه!
تبسم زد.ابروهاش رو بالا انداخت و اضافه کرد:
-نوووچ! از برو بچ شفیق نبود!
تبسم زد.ابروهاش رو بالا انداخت و گفت:
-نوووچ! از برو بچ شفیق نبود!
به حرف یلدا اعتنایی نکردم.در عین زرنگی گاهی زیادی گاگول میشد مثل الان که حس میکردم کف دسته گل به آب داده واسه همین گفنم:
-چرا خنگول خود ناکسشه…بازم با نقشه آدم فرستاده که بلکم از طریق تو منو پیدا کنن…امیدوارم فقط تعقیبت نکرده باشن!
چشماشو باحرص بازو بسته کرد و بیان کرد؛
-ای باباااا…چه گیری دادی تو به شفیق آخه…میگم شفیق نبود! بعدشم من صدبار ایستگاه عوض کردم تازه شبشم حرکت کرده بودم پیش یکی از بچه ها اصلا اینجا نیومدم اما شفیق نبود میدونی چرا…
بی حوصلا جویا شدم:
-پس کی بود؟ ننه ی بروسلی!؟اسمش؟
فی الفور جواب داد:
-امیرسام!
امیرسام…امیرسام…یادم نمیاد صاحب همچین اسمی رو حتی بشناسم!
در وهله ی اول که اصلا به گوشم آشنا نبود برای همین گفتم:
– اصلا ولش کن هرکی که بود.شاید از مشتری های قدیم باشه در هرصورت بیخیالش!
نی نی نگاههاش درخشید.خودشو یکم کشید جلو و جواب داد:
-نه خره…مشتری نبود چراکه حتی نمیدونست کارو بار تو چیه آخه وقتی بهش اضافه کردم مشتریشی اصلا نگحرکت کرد چی میگم…
کلافه سؤال کردم:
-وای پس کی بود..یج کردی تو!
با آب و تاب جواب داد:
– وقتی به روش آوردم که شاید از آدمای شفیق باشه به نظرم شامگاهیه کسی میومد که حتی یه بار هم اون اسم رو نگوش داده…واسه همین نام و نشونشو ازش جویا شدم اونم بهم گفت اسمش امیرسام…بیان کرد دوست دوران بچگی توئہ …یه چیز دیگه هم گفت…آهان
بیان کرد پسر امیرارسلان مرصاده و تو وقتی بچه بودی با مادرت تو خونه ی اونا زندگی میکردی!
اسم امیرسام که اومد خشکم زد و رفتم تو عالم و بحر فکر.
پرت شدم تو دورانی کودکیم که خاطرات کمرنگی ازش تو ذهنم باقی مونده بود.
به دورانی که بهشدت واضح نبود برام.
ولی امیرسام رو میشناختم.یه پسر تخس و اخمو که با من مهربون بود.
پسر مردی که هنوز نگاه های نافذ و مقتدرش تو ذهنم تداعی میشدن.
مردی که همیشگی دلم میخواست پدر منم باشه!
امیرسام…امیرسام….
فکر کنم اون متعلق به بخش قشنگی از زیستنم بود.
به مدتی که مادر داشتم.
به وقتی که توی یه خونه باغ قشنگ تو ارتفاع و دور از هیاهوی شهر زندگی میکردیم…
اما آخه چطور ممکنه خودش باشه!؟
نه این امکان نداشت.یلدا حتما اشتباه میکرد.
اون پسر اصلا نباید تو خاک این سرزمین باشه.
اگر هم باشه محاله من تو ذهنش مونده باشم چه برسه به اینکه بخواد بیاد سراغم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن