رمان ناسپاس پارت ۱۰۰

مردد و با حسی بسیار بد پشت سرش وارد اتاقش شدم.
این اتاق همونطور که انتظارش رو داشتم باشکوه و بزرگ بود.
اونجا سه تا پنجره ی قدی وجود داشت که با پرده های ضخیم مخمل آبی رنگی ریخت و شمایل جالبی داشتن.
حتی کاغذ دیواری ها هم آبی بودن و همینطور رو تختی…و مبلهای راحتی!
قسمتی از اتاق اختلاف ارتفاع وجود داشت که چندتا پله میخورد و تخت بزرگ هم درست همونجا بود.
اونجا بی نهایت جذاب بود
اما موضوع این بود که قلب من اینجا اصلا خوش نبود.
من قلبم….قلبم همون اتاقکهای کوچیک خودمو میمیل داشت.همونی که پنجره اش رو به حیاط پر از درخت باز میشد.همونی که پرده های کهنه ی سفیدش رو باد همیشه به هوا میبرد.
دلم میخواست مثل همه عصرهای تابستون یا حتی زمستون روی طاقچه بشینم و چایی بخورم.
من اینجا…توی این قصر قلبم خوش نبود تازه ناخوش تر هم میشدم وقتی به این فکر میکردم که قراره مثل یه هرزه یا یه معشوقه ی نامشروع اینجا بمونم .
اومد سمت منی که محو تماشای دور و اطراف بودم و بعد پرسید:

-اینجا رو دوست داری!؟

سرم رو به اهستگی به سمتش برگردوندم.دلبسته شدن و نداشتن من چه اهمیتی داشت.
قلب باید خوش باشه که نبود.
با صورتی درهم جواب دادم:

-دلبسته شدن یا نداشتن من چه اهمیت داره!

اومد سمتم.وسایلم رو ازم گراهی شد و گذاشت و گوشه ای از اتاق و هممدت بیان کرد:

-اهمیت داره…اینجا هفت اتاق خواب دیگه هم داره و اگه تو اینو نپسندی خب یکی از اون اتاقهای دیگه رو امتحان میکنیم…

من به چی فکر میکردم و اون به چی فکر میکرد.
چون خاموشی کردم اشاره ای به قسمت خاصی از دیوار اتاق کرد و اضافه کرد:

-میخوام اونجا تابلوهایی از تو آویز باشه با لباسهایی که من انتخاب کردم…
دلم میخواد وارد اتاق که میشم به هر جهت که نگاه کنم تورو ببینم…

اومد سمتم.دستشو به سمتم دراز کرد و بعد بیان کرد:

-همجادهم بیا!

بااخم به کف دستش که به سمتم دراز شده بود نگاه کردم.
متوجه شد که نمیخوام لمسش کنم ولی سعی نکرد به خواسته ام احترام بزاره.
تعللم باعث شد به سمتم بیاد.
دستمو گرفت و همونطور که دنبال خودش میبرد حرفی زد که ذهنم رو پاک بهم ریخت:

-تو دیر یا زود باید به من عادت کنی ساتین…

کف دستمو گرفت و به دنبال خودش سمت قسمتی که کمدهای بلند لباس اونجا قرار داشت کشوند.
نمیدونم.شاید حق با اون باشه.
شاید باید کم کم عادت کنم به اینکه باید بعضی چیزارو بپذیرم.
اینکه باید از فکر امیرسام بیرون بیام.
اینکه سه میلیارد هیچوقت تهیه کردنش آسون نیست و من باید به این زندگی لعنتی عادت بکنم….

درهای کشویی کمد کنار بودن و کشوها بازشده بودن.
تو کمد انواع لباس آویز بود و توی کشو انواع لباس زیر.
اینهمه لباس به عمرم یکجا ندیده بودم.
یک قسمت لباسهای خواب یک قسمت کفش و قسمت دیگه انواع لباس بیرون و شلوار و …
لباسهایی که هرکدوم قطعا قیمت به‌شدت گزافی داشتن و ظاهرا همه برای من بود.
پوزخندی زدم.
من هیچوقت نمیتونستم همچین لباسهایی بپوشم و جلوی اون جولون بدم.
از من برنمیومد!
تو نمام طول زیستنم تنم رو تنها یه غریبه متوجه شد اون هم سامیار بود که مثل چی پشیمون بودم از اینکه چرا وقتی صرفا نقش یه آروم کننده رو براش داشتم نه کسی که دوستش داره خودم رو براش لخت کردم!؟
لعنت به من لابت اون شب پوشالی!

خلوت ذهنم رو به هم ریخت وقتی دستهاش رو روی شونه هام گذاشت و کنار گوشم اضافه کرد:

-همه ی اینها مال تو هستن!

پس اومدن من رو پیش خودش ، پیش بینی کرده بود که از بسیار وقت پیش همچین لباسهایی رو اینجا آماده گذاشته بود.
خیره به کمد و خصوصا لباسهایی که احتمالا انتظار داشت من توی خونه اش بپوشم اضافه کردم:

-من نمیخوام هیچکدوم از این هارو بپوشم…خودم لباس دارم!

نیشخندی زد و بعد دستهاشو از روی شونه هام برداشت و همونطور که قدم زنان سمت کمد می رفت قلدرانه گفت:

-دور بنداز اون آشغالارو…تو توی خونه ی من چیزی رو میپوشی که من میخوام!
چیزی که در شان تو هست والبته چیزی که من دوست دارم تو تنت ببینم…

پایان یافتن جمله اش همزمان شد با نزدیک شدنش به کمد.
یه لباس مشکی ساده که دوبند ظریف داشت و یحتمل کشیدهیش تارکی زانو بود از رگال بیرون آورد و اونو به سمتم گرفت و گفت:

-بپوشش…امروز قلبم میخواد این تنت باشه.بدون سوتین!

وحشت زده یک قدم عقب راهی شدم وکف دستهامو دور خودم حلقه کردم.
من نمیتونستم و نمیمیل داشتم که خودمو برای اون لخت کنم واسه همین اضافه کردم:

-من اینو نمیپوشم!

با تاکید تکرار کرد:

-چرا میپوشی!

دندکن قروچه تی کردم و بانفرت اضافه کردم:

-نهههه! نمیپوشم!

صورتش جدی شد و ترسناک
اومد سمتم درحالی که همچنان لباس رو تو دست نگه داشته بود.اونو به سمتم گراهی شد و گفت:

-میپوشیش چراکه من میخوام!

اومد سمتم درحالی که همچنان لباس رو تو دست نگه داشته بود.اونو به سمتم گحرکت کرد و اضافه کرد:

-میپوشیش چون من میخوام!

ولی این زورگویی بود.این حتی خلاف چیزی بود که خودش باهام طی کرد.
ما همچین قراری باهم نداشتیم.
پوشامگاهدن همچین لباسهایی عین این بود که
من بخوام لخت بشم.
آره…پوشامگاهدنشون چه فرقی با لخت شدن داشت!؟
با نفرت دستشو پس زدم و اظهار کردم:

-من اینو نمیپوشم! قرار نبود بیام اینجا که لباسهای لختی تنم کنم

جدی و ریلکس سؤال کرد:

-پس قرار بود بیای چیکار کنی!؟ بااین لباسها رو به روی من بایستی و من تماشات کنم !؟ ساتین…باید این لباس رو تنت کنی!

وقتی از بایدها حرف میزد دلم میمیل داشت بدوم سمت پنجره و از اونجا خودمو پرت کنم پایین تا از شرش خلاص بشم.
اصلا من چطور میتونستم این لباس رو تنم کنم وقتی که تا پیش از این همچین لباسهایی رو فقط و فقط برای خودم پوشیده بودم.
وقتی که تک و تنها توی اتاقم بودم نه تو همچین مکانی…

باتاسف بهش خیره شدم و سؤال کردم:

-نو میخوای مجبورم بکنی کاری رو انجام بدم که نمیخوام !؟

زبونشو توی دهن چرخوند و بدون اینکه سعی کنه خودش رو باز مهربون جلوه بده جواب داد:

-ببین ساتین..من نمیگم کشوندمت اینجا که وادارت کنم برام همچن لباسهاایی بپوشی…
شهر پر از دخترایی که بخوان با کمال میل اینکارو انجام بدن…ولی من قلبم میخواد تو توی خونه ی من همونی باشی که من میخوام پس بپوشش!

اومد سمتم و لباس رو چسبوند به سینه ام و اینجوری وادارم کرد بگیرمش.
قلبم میخواست زار بزنم از این حرف زور…
من چجوری میتونستم لخت بشم!؟
دیدهاشو ریز کرد و جویا شد:

-جلوی من میپوشیش!؟

دندون قروچه ای کردم و لباس رو تو چنگهام مچاله کردم و به‌آرامی اظهار کردم:

-توداری وادارم میکنی به کاری که نمیخوام…

اصلا به حرفم توجهی نکرد.
انگار براش مهم نبود من چه حسی دارم اون در نهایت میتمایل داشت من کاری رو انجام بدم که خودش قلبش میخواد با خشم و نفرت براندازش کردم.
تبسم ملیحی زد و از کنارم رد شد و اظهار کرد:

-بسیار خب! میرم بیرون اما وقتی برگشتم تو باید اینو پوشیده باشی!

با زدن این حرف اولتیامیتوم وار، پوزخندی زد و از اتاق رفت بیرون…