- -پررو نشو… به خاطر تو نیست .
- واقعاً فکر میکرد بدخلقیهاش دیگه میتونه روم تاثیر بذاره؟!
- شاد، جاده رفته رو برگشتم. رسیدن به این سیب انقدر
- طولانی شده بود که حس میکردم دارم به موفقیت بزرگی دست
- پیدا میکنم.
- روبهروش توقف کردم و قبل از اینکه پشیمون بشه تندتند بیان کردم:
- -باشه باشه! میدونم. من اون رو میخوام که بالاست… اون
- نهها، اون یکی که از همه درشتتره و کامل همهجاش قرمزه .
- با دقت به اشارهی کف دستم خیره شد و در آخر با تکون دادن سرش
- به سمت درخت راهی شد. با کمی این پا و اون پا کردن، بالاخره
- دست از تنه گحرکت کرد و جلوی چشمهای کنجکاو من، خیلی راحت
- از تنهی درخت بالا رفت .
- اینکه این مرد با این همه دبدبه و کبکبه به خاطر من اینجوری
- از درخت بالا میراهی شد آنچنان جالب و خندهدار بود که نتونستم
[جلوی کش اومدن لبام رو بگیرم .
انگار برای رسیدن به اون نقطهی بالا به دردسر افتاده بود که
غر زد.
-سیب با سیب چه فرقی داره من نمیدونم! کدوم بود؟ ببین
اینه؟ همین یه دونه بسه؟
-آره آره خودشه! همین بسه، بچینیدش دیگه…
عجله داشتم برا خوردنش. جزو اولین ویارهام محسوب میشد.
تنش رو کش داد و بالاخره سیب مورد علاقهم رو با چندتا برگ
دور و برش چید، بد جا بود.
-بگیرش .
حرفش تموم نشده، سیب رو برام پایین انداخت که تند
گراهی شدمش. بدون اینکه نیمنگاهی به آصف بندازم تا ببینم تو چه
وضعیه، سیب رو حسابی به لباسم مالیدم طوری که حسابی برق
افتاد و بدتر چشمم رو زد .
نگاههام رو با لذت بستم و گاز محکم و باآوایی بهش زدم که
طعم ملس و آبدارش تو دهنم پیچید. طوری بهم چسبید که حس
میکردم از بهشت برام فرستادن.
-وای خدا… چقدر خوبه …
سریعسریع جویدمش و دهنم رو برای گاز دوم باز کردم که سنگینی
نگاهی باعث شد نگاههام رو باز کنم و آب سیب توی گلوم
بپره .
بدون اینکه به خودش زحمت بده و عجله کنه، با آرامش جلو
اومد و درنهایت فکر کنم قلبش سوخت که چند ضربه به کمرم
زد تا خفه نشم.
-سهم خودته… خودکشی نکن .
با صورت سرخ از سرفه، بریدهبریده اضافه کردم:
-آصف خان… تقصیر من چیه؟ یه جور نگاه میکنید… خب
ناراضی بومشاهده کرد نمیچیمشاهده کرد!
انگار که اصلاً نگوش داده باشه چی بیان کردم، همینطور خیره نگاهم
کرد و درنهایت گفت:
-بچهت چیه؟
ابروهام بالا پرید. یعنی عسل بهش نبیان کرده؟
اینبار گاز کوچکی از سیب زدم و همونطور که مزهمزهش
میکردم گفتم:
-دختره! با مامان و نازنین خانوم رفتیم سونو، ولی به صدرا
هنوز ناظهار کردم، میخوام وقتی اومد …
میون حرفم پرید و بداخلاق بیان کرد:
-جواب سوالم یه کلمه بود! این همه حرف نزن .
لب برچیدم و قلبخور باشهای اضافه کردم که ادامه داد.
-اسمش چیه؟
شونهای بالا انداختم. هرچی دنبال اسم میگشتم هیچ کدوم به قلبم
نمینشست.
-نمیدونم… یعنی فعلاً اسم انتخاب نکردم.
سر تکون داد و برای لحظهای به درخت سیب خیره موند. طرز
نگاهش برام عجیب بود، انگار تو وجود این درخت دنبال چیزی
میگشت .
لحظاتی گذشت و من انقدر منتظر نگاهش کردم که بالاخره
بدون جدا کردن دیدهاش از درخت، با صوتی بهشدت آرومی
گفت:
-اسمش رو بذار آلما… اگه دلبسته شدی.
و بدون اینکه مهلت اضافه کردن چیزی به من بده، بهسرعت عقبگرد کرد
و به سمت خونه حرکت کرد .
از شو ِک حرفش بیرون اومدم و بلند طوری که آوام به گوشش
برسه، داد زدم.
-آلما یعنی چی؟
قدمهایی که محکم بودنشون از همین فاصله هم مشخص بود،
امتداد پیدا کردن و جوابی نگرفتم .
آلما؟! تا حالا نشنیده بودم .
با عجله و ذوق زیرپوستی از توجه این آدم مغرور به نوهای که
بچهی من باشه، به سمت خونه رفتم و دنبال عسل گشتم. خونه به
این درندشتی به چه درد دوتا آدم میخورد واقعاً که حالا من
اینطور از کت و کول بیفتم؟!
بالاخره تو کتابخونهی بزرگی که طبقه بالا بود پیداش کردم. از
نفس افتاده به خاطر بالا اومدن این همه پله، خودم رو روی مبل
دو نفرهای که اونجا بود انداختم.
-آخ خدا مردم… هرچی میگذره دارم تنبلتر میشم، نمیتونم
دو قدم جاده برم.
همونطور که کتابش کف دستش بود، از بالای عینک مطالعهش
نگاهم کرد و تبسمی کرد.
-عادیه عزیزم. هرچی بگذره این نفس کم وردنها هم بیشتر
میشه. من سر دوقلوها ماههای آخر حس انفجار داشتم. ماشاالله
انقدر درشت بودن که شکمم یه متر جلوتر از خودم حرکت
میکرد.
با حرفش چهرهم کمی تو هم شد. شکمم هنوز انقدر بزرگ نبود
و تصور اینکه قراره خیلی بیشتر از این چاق بشم گاهی دلخورم
میکرد. با یادآوری قلبیل اومدنم، فکرام رو پس زدم و سر جام
قرار گرفتم.
-مولین میدونی آلما یعنی چی؟
عینکش رو از نگاه برداشت و با تعجب نگاهم کردم. حس کردم
صورتش گرفته شد اما جوابم رو داد.
-آلما یه اسم ترکیه، یعنی سیب. چرا پرسیدی؟
دستهام رو با مسروری به هم زدم و خودم رو جلو کشیدم .
-فکر کنم اسم ماهی کوچولو رو پیدا کردم. دلنشینه نه؟ !
صورتش شوکه شد و خنده از روی لبش راهی شد.
-چیزی شده مامان؟ حرف بدی زدم؟
تکونی به تنش داد و با تبسمی که زوری بودنش مثل خار توی
نگاهم فرو میراهی شد گفت:
-نه! بسیار زیباه… مبارکه. چه یهویی! این اسم رو از کجا
پیدا کردی؟
تمام جملهش رو تند اضافه کرد. انگار میخواست زودتر به سوال
آخرش برسه.
لبم رو زیر دندون کشیدم و با استرسی که ناخودآگاه گراهی شده بودم
گفتم:
-میل داشتم سیب بچینم، آصف خان حرکت کرد بالا درخت برام چید.
بعدش بهم گفت اسمش رو بذارم آلما .
چشمهاش گرد شد و تو یه لحظه کتاب از کف دست افتاد. نگاه
جفتمون برای لحظهای روش نشست و عسل با بهت سؤال کرد:
-آصف… آصف حرکت کرد بالای درخت؟ خودش این اسم رو بهت
بیان کرد؟ مطمئنی؟
جوری نگاهم میکرد که انگار توهم زدم و دارم هزیون میگم.
درسته خودمم از اینکه تونستم اون مرد مغرور رو بالای درخت
بفرستم احساس قدرت میکردم، ولی دیگه این همه واکنش برای
یه سیب و اسم، عجیب بود .
-آره به خدا خودش گفت… دارم میترسم، چرا اینجوری
میکنی مولین؟ !
نگاه دودو زنش رو ازم گراهی شد و من اصلاً نفهمیدم کی دیدههاش
به اشک قرار گرفت. از جاش کشیده شد و پردهی مخمل سرخ رنگ
رو کنار کشید و از پشت پنجره به نقطهای اشاره کرد.
-بیا چکاوک… از کدوم درخت سیب چیمشاهده کرد؟ اونی که کنار اون
آلونکهس که نبود؟
جلو حرکت کردم و اشارهی کف دستش رو دنبال کردم.
-چرا خودشه، همونی که سیبهاش قرمزه. چیزی شده؟
کف دستش رو به شیشه تکیه داد و دیدههاش رو بست. چرا
اینجوری میکرد؟!
کف دست روی بازوش گذاشتم و آروم آواش زدم که دیدههاش رو
باز کرد و نگاهم کرد. نمیدونم چی تو صورتم متوجه شد که بالاخره
تبسمی روی لبهاش نشوند، هرچند با غم. جملههای بعدش
برگ جدیدی از زیستن این خانواده رو برام ورق زد.
بیچاره عسل، بیچاره آصف…
***
-بغلم نکن، سنگین شدم.
با بغض لب زدم و اون مصر من رو روی پاش نشوند.
-لوس شدی چقدر… حالا چرا بغض میکنی؟
بوسهای روی موهام نشوند و سرم رو به سینهش تکیه داد.
-شامگاهیه زودپز شدم دیگه، ولم کن.
ریز خندید و من با قلبخوری خودم رو ازش جدا کردم.
نباید میریز خندید.
-آخ چرا میزنی؟ خودت به خودت لقب میدی، خودتم بهت
برمیخوره؟ این بچه کی به دنیا میاد راحت شیم .
جای کف دستم رو روی سینهش ماساژ میده.
-من بگم تو باید رد کنی. نخند! صدرا به خدا بخندی من
میدونم و تو .
حساسیتهام دیوونهکننده شده بودن. دماغ و کف دست و پام ورم
کرده، حتی کفشهام اندازهم نبود.
کمرم رو گحرکت کرد و دوباره مانع کشیده شدنم شد.
-قهر نکن دورت بگردم. شوخی میکنم، تو ۲۰۰کیلو هم بشی
باز زیبای. میخوای ماساژت بدم؟
دستهاش درمانگر بود. جوابی ندادم و سر خود مشغول شد.
به لطف این بچه توی این یک ماه آخر، صدرا هم تقریباً
خونهنشین شده بود. چیزی که برای بعضیها خندهدار بود ولی
صدرا بیتوجه، بیشتر وقتش رو کنار منی میگذروند که کمبود
اعتماد به نفسم یه طرف و ترس از زایمانی هم که قرار بود
داشته باشم و روحیهم رو به حد زیادی تضعیف کرده بود از
طرف دیگه.
طوری که کافی بود یه لحظه تنها میشدم، انقدر خیالبافی
میکردم تا اشکم دربیاد.
روی مبل پهن، به پهلو دراز کشیدم. طبق معمول پاهام رو روی
پاش گذاشت و مشغول ماساژ دادنشون شد.
-صدرا…
-جانم، دوردونه .
شاید احمق بودم که محبتهاش هم بغض به گلوم میآورد. اگه
نتونم دیگه هیچوقت قربون صدقههاش رو بشنوم چی؟!
لبم رو روی هم فشردم تا بیقلبیل زیر گریه نزنم .
-اگه… اگه من بمیرم، میری زن میگیری، نه؟!
کف دستش روی پام برای لحظهای متوقف شد و ثانیهای بعد،
ماهیچهی ساق پام تو چنگش فشرده شد.
آوای نالهم بلند شد.
-آخ پام… چرا اینجوری میکنی صدرا؟
با حرص همون قسمت رو ماساژ داد و پر حرصتر بوسهای رو
اون تیکه که برهنه هم بود نشوند.
-دردت اومد عزیزم؟ حقته! باز چرت و پرت بگو تا اینبار
کاری کنم به گریه بیفتی!
پاشنهی پام رو تو شکمش کوبیدم و نشستم تا دیگه بهم کف دست
نزنه.
-اما من جدیم. مسخرهبازی درنیار.
چنان با غضب نگاهم کرد که یه لحظه هراسیدم اما نباید کم
میآوردم. باید باهاش اتمامحجت میکردم تا خیالم راحت میشد.
-یعنی زنم نبودی و هر دقیقه بغل گوشم نبودی، میاظهار کردم
شیشهای هروئینی چیزی میزنی! ماموریت جدید گرفتی هر
روز با این حرفا بر*ینی تو اعصاب من؟
قلبخور نگاهش کردم.
-اگه یه بار درست جوابم رو بدی، هی نمیپرسم. همش
میپیچونی، تعارف نکن اگه میخوای بعد از من زن بگیری
بگو حداقل بدونم. انقدر سختته جواب دادن؟
***
“صدرا ”
تا جایی که ریهم ظرفیت داشت اکسیژن داخلش کشیدم تا شاید
آروم بشم. بسیار سخت بود کنترل خشم اما میدونستم تو شرایط
سختیه.
بهشدت استرس داشت برای زایمانی که دکتر برای یک هفته دیگه
تخمینش زده بود .
-بلای جون، همین تو اندازه شش تا زن دهنم رو سرویس
کردی. من غلط کنم بخوام به کسی جز تو نگاه کنم .
گیر بیخودی بود که بهشدت زود کوتاه اومد. پوست لبش رو زیر
دندون جوید و مظلوم گفت:
-راست میگی؟
-آره عزیزم دروغم چیه؟
-حتی اگه بمیرم؟
نگاه چپکی اما سرشار از ناامیدی بهش انداختم. خبر نداشت
بیشتر از خودش ترس اون روزگار رو داشتم که انقدر یادآوریش
میکرد؟
دکتر شرایط خاصش رو بهم گوشزد کرده بود و بیتعارف بگم
خواب از چشمهام گحرکت کرده شده بود.
ترس از دست دادنش بزرگترین کابوسم بود و با این تفاسیر،
باید اونقدر خودم رو محکم و بدون غم نشون میدادم که تو
روحیه اون هم تاثیر نذاره.
انقدر این بحث تکراری شده که مثل روزگارهای اول توپ و تشر
جوابگو نبود و به قاما پوست کلفت شده بود .
شکم بررسیدهش رو از روی لباس نوازش کردم و تن بیقرارش
رو بین دستهام چفت کردم. بینیم رو تو گردنش فرو بردم و
عمیق بو کشیدم. مراعاتهای این چند وقته بیطاقتم کرده بود.
قلبم میخواست انقدر به خودم فشارش بدم که تو وجودم حل
بشه .
هرچی میگذشت، زندگی زیباتر میشد. سختیهایی بود که
فرداش یادم نباشه چی بودم اما به هر حال با وجود زنی که
عاشقشم و بچههام، حیات مثل آبی آسمون آهستهشامگاهخش بود .
بوسهای روی اون تیکه نشوندم و همونجا به ملایمش دعوتش
کردم.
-اندازهی یه پلک به هم زدن مونده تا به جهان اومدنش. به این
فکر کن که به شمار هفت انگشت قراره یه فنچ اندازه کف کف دست
تو بغلت دست و پا بزنه و کاری کنه سر خودت رو گاز
بگیری .
تفسیرم انقدر قشنگ بود که تو اوج حال افسردهمون تبسم بزنیم .
چکاوک تو این مورد خیالباف بهتری بود. طوری که تماممدت
باعث شده بود طعم شیرین انتظار واسه چنین چیزی رو بنگاه و
واسه اومدنش لحظهشماری کنم.
با اینکه تجربهی دومم بود، اما من خیلی کم گذاشته بودم برای
زنی که محبتی ازم نمشاهده کردم ولی قلب بزرگی داشت.
موهاش رو یه طرفش جمع کردم و سرم رو فاصله دادم.
-به جای این فکر و خیالهای الکی، پاشو بریم خرید کنیم
براش یا چه میدونم این همه کار بهتر. هرچی میگم، میگی
حال ندارم، خوابم میاد، حوصله ندارم و… . میانگین خواب
ماهانهت از کوآلاها بیشتر شده!
با کف دستمال دماغش رو گحرکت کرد و ریز خندید. تا تقی به توقی میخورد
اشکش درمیاومد.
-صدرا به قول خودت یه کف دست بچه این همه وسیله
میخواد چیکار؟ کف دستهجمعی یه اتاق رو پر کرمتوجه شد. اون روزگار هم
داداش اصلان یه خرس آورد اندازه هیکل من! به خدا دیگه
خجالت میکشم ازش… تو بهش بگو انقدر نخره دیگه .
بیخیال شونهای بالا انداختم و در همون حین نگاهی به در اتاق
کسری انداختم. چرا بیرون نیومد؟
-بذار بگیره، وظیفشه. فقط یادم بنداز بگم انقدر سایز نوزاد
نگیره. بچه رشد میکنه، میمونن رو کف دستمون.
دیدههای سبزش گرد شد و با چهرهای که به نظرم بامزهتر از
هر وقت شده بود نگاهم کرد. لبش رو گزید و اظهار کرد:
-زشته به خدا… بقیه یاری کنن ما بچهداری کنیم؟
به چه چیزهایی فکر میکرد؟ واقعاً چهار تیکه وسیله انقدر مهم
بود؟
-یار ِی چی؟ خودشون ذوق دارن. برای قلب خودشون میخرن
سخت نگیر .
آهی کشید و سرش رو به سینهم تکیه داد. به ظاهر موضوع
قبلی رو فراموش کرده بود.
-برای ما اینطوریهها! میگن پول به پول میباره یعنی
همین… ناشکری نمیکنمها… خدا انشاالله مالت رو بیشتر کنه
حرفم سر حیات مردمیه که مشاهده کردم. میدونی اگه یکی نداشته باشه
و یکی برای بچهش یه تکیه لباس بگیره به هر طریقی شده تو
سرش میکوبن، دیدم و خیلی زیاد یاد این چیزا میفتم غصه رو
دلم میشینه. کاش میشد همه دنیا به یه اندازه داشتن تا کسی
غصه نداشت و حسرت نمیخورد.
همواره همین بود. پول همه چیز نبود اما وجودش هم حیاتی
بود. به خاطر پول، یک نفر خوشبخت میشد و دیگری بدبخت،
یک نفر معتاد و کارتونخواب و دیگری تو بهترین جاهای دنیا
دلدادگی و حال میکرد.
دنیا همین بود، روی ناعدالتی میچرخید.
-صدرا؟ !
با صدای آرومش از فکر بیرون اومدم. همینطور که تنم رو
کش دادم تا کاسهی پشمک رو از روی میز بردارم، جواب دادم.
-جانم؟ !
معلوم نبود چی میمیل داشت بگه که به من و من افتاد.
از فرصت استفاده کردم و مقداری از پشمک رو تو دهنش
گذاشتم و باقی موندهش رو خودم خوردم .
-چیکار میکنی؟! همهش رو ریختی رو لباسم .
-بخور بیخیال… چی میتمایل داشتی بگی؟
با این حرف انگار پشمکهای ریخته شده رو فراموش کرد که
سر موضوعش برگشت .
-اومم… خب میگم، تو با اینکه اسمش رو بذاریم آلما مشکلی
نداری؟ آخه مشاهده کردم هر وقت این اسم رو میارم دلخور میشی.
میخوای یه اسم دیگه انتخاب کنیم؟ بالاخره هرچی باشه …
میدونستم میخواد چی بگه که دستم رو روی لبش گذاشتم و
میون حرفش پریدم .
-چندبار دیگه هم پرسیدی، گفتم مشکلی ندارم یعنی ندارم.
هرچی بیشتر بهش فکر میکنم، میفهمم باید ممنونت هم باشم که
نه نیاوردی و پیشنهاد بابام رو قبول کردی.
آلما… یادآور روزهای تلخی بود که زخمش کهنه شد، اما از
بین نرفت.
وقتی برای اولینبار از این تصمیم چکاوک برای اسم بچه باخبر
شدم، حالم چیزی فراتر از شوکه شدن بود.
آلما، خواهر دو سالهی قشنگ من… خواهری که صورت مثل
قرص ماه و اون دندونهای خرگوشیش هنوز توی ذهنم بود.
خواهری که یه بیماری، مثل توفان تنهی ظریفش رو ظرف چند
ماه به زمین زد و داغش رو به قلب ما گذاشت .
سرطان بهشدت بی رحم بود.
آخرین بچهی خونواده بود و بیست سالی از من کوچیکتر.وقتی
به دنیا اومد که من و اصلان تو اوج جوونی بودیم و از اینکه
پدر و مادرمون دوباره بچهدار شده بودن حسابی غمگین بودیم.
اما اون بچه بعدش جوری شد وصلهی جون کل خونواده، که
مردنش همهمون رو زمین زد.
روزگارای سختی بود…
مولینی که رسماً دیوونه شده بود و بابایی که درجهی خشمش به
اوج رسیده بود.
خیلی طول کشید تا عادت کنیم به نبودش، بهشدت طول کشید تا
تلاش کنیم برای سر پا شدن.
***
-برم پرستار رو آوا بزنم، یه زائو هم اینجا داریم .
انقدر از لودگی بیموقعش عصبی شدم که کف دستم با ضرب پشت
کلهش نشست.
-آخ مرتیکه بیشرف چرا میزنی؟ داری مجدداً بابا میشی،
آدم نمیشی؟
دندونهای کلید شدهم رو روی هم سابیدم.
-اصلان خفه شو، برو از جلوی نگاهم. اعصاب ندارم دق و
دلیم رو سر تو خالی میکنم .
-آهسته… ملایم باش خر من… چته انگار تو داری میزایی! کم
مونده از مسیر حرکت کردن پرستارا هم ایراد بگیری .
متاسف نگاهش کردم.
-انشاالله چنین روزگاری سرت بیاد، ببینم اون روزی رو که
اینجوری منتظر زن و بچهت هستی.
نیشش بیشتر از قبل باز شد.
-آخ خدا از دهنت بشنوه… تو بیا اون دخترهی سرکش رو
راضی کن، من قول میدم سالی یهبار جای تو باشم. تمرکز
میکنم رو دوقلو بودن، سر ۶سال تیم فوتبال تحویل میدم!
بازوم از پشت کشیده شد و مهلتی برای جواب بهم نداد. صدای
مامان بود.
-ولش کن این رو، وقت برای لودگی گیر آورده. توام بیا بشین
انقدر نچرخ. تو که میتونستی باهاش بری داخل، چرا موندی
اینجا وقتی انقدر بیقراری؟
شاید احمقانه به نظر میرسید اینکه هیچ مانعی برای راهی شدن پیش
چکاوک نبود و این خودم بودم که به هیچوجه حاضر به راهی شدن
نمیشدم.
همین حالا هم که کنارش نبودم داشتم از نگرانی جون میدادم،
چه برسه به وقتی که جلوی چشمهام درد کشیدنش رو ببینم…
فکر کنم خودم اون وسط پس بیفتم.
فقط تونستم از چکاوک خواهش کنم که من رو معاف کنه و اون
هم درحالیکه از ترس بغض کرده بود، قبول کرد.
-نمیتونم مولین… ول کن توروخدا .
هر لحظه که چهرهی دلواپسش جلوی دیدهم میاومد، بدتر حالم
دگرگون میشد.
عجب غلطی کردم… کاش میحرکت کردم.
عصبی از این همه دوگانگی که دچارش شده بودم، موهام رو
چنگ زدم. ترس بدترین فرکانس جهان بود که خیلی راحت
میتونست آدم رو از پا دربیاره، طوریکه روی صنقلبیهای
آبیرنگ انتظار آوار بشم و سرم رو توی کف دستهام فشار بدم.
شرایط بدی بود، انقدر بد که یادم نیاد آخرینباری که این حال
بهم کف دست داد، کی بود .
انتظار… انتظار… انتظار…
حالا بود که به وزن سنگین این کلمه پی بردم و در آنی قسم
بخورم که بار اول و آخری باشه که بذارم هوس بچهی دیگهای
به کلهی اون دختر بخوره.
بهش بیان کرده بودم زوده برای بچهدار شدن، انقدر زود که دکترش
هیچ اطمینانی برای سالم بیرون اومدنش نده و فقط بگه امیدوار
باشم که ز ِن قوی دارم.
نازنین و مولین با استرس توی سالن جاده میراهی شدن و بدتر
اعصابم داشت خط میافتاد.
گذشت و گذشت… بالاخره بعد از مدتی که واقعاً نمیدونم چقدر
بود، انتظار سر اومد.
پرستاری با بچهای که از قرار معلوم مال من بود، بیرون اومد
و تموم اعضای خونوادهم به سمتش هجوم بردن که پرستار بسیار
زود بچه رو برد و اجازه نزدیک شدن کسی رو بهش نداد، چون
قطعاً اصلان یه تنه قابلیت این رو داشت که بچه رو بگیره و پس
نده…
انگار تنها کسی که پاش از شدت ترس و هیجان خشک شده بود
من بودم که از جام تکون نخوردم.
حتی شیرینی پرستاری که بچه رو آورد رو هم که چندتا تراول
بود رو اصلان داد.
قلبم نمیمیل داشت قبل از اینکه از سالم بودن چکاوک مطمئن نشدم
بچه رو ببینم .
میون اشکهای شوق مولین و صوتی ذوق زده نازنین، من
نگاهانتظار بودم و نگاهم به اون در لعنتی خشک شده بود.
بالاخره اومد و من با مشاهده کردن تن ظریفش توی اون تخت بزرگ،
انگار که جون دوباره بگیرم به سمتش پرواز کردم. دست
سردش رو تو دستم گراهی شدم و صورت رنگ پریدهش رو
بوسهبارون کردم.
-صدرا…
برخلاف انتظارم به هوش بود اما انقدر بیحال و خسته که
صوتش به زور به گوش منی که کنارش بودم میرسید.
-جونم؟! عمرم، خسته نباشی. خوبی؟ مردم تا بیای…
خرسندی جملهی کمی بود برای توصیف حالم.
انقدر از خدا ممنون بودم به خاطر سالم بودنش که زیر لب تندشتابزده
شکرش رو میگفتم.
پیشونی عرق کردهش رو با کف دست پاک کردم و بوسهای روی
موهای بیرون زده از زیر کلاه بیمارستان زدم.
چشمهای نیمهبازش در حال بسته شدن بود و از قرار معلوم تا
همین الان هم به سختی باز نگهشون داشته بود. انگار
میخواست چیزی بگه.
سرم رو نزدیکتر بردم.
-جونم؟ چی میخوای بگی؟
انتظار هر حرفی رو داشتم جز فحش رکیکی که حتی من هم از
گفتنش خجالت بکشم و تا بناگوش سرخ بشم.
کمرم رو یک ضرب صاف کردم و با بهت نگاهش کردم که
پرسنل بیمارستان هم از فرصت استفاده کردن و بردنش.
ضربهی محکم اصلان روی کمرم نشست و از عالم هپروت
بیرونم آورد.
-چی بهت اظهار کرد خشکت زد؟
مبهوت همانطور که با چشم تختی که هر لحظه دور میشد رو
دنبال میکردم لب زدم.
-فحش داد!
پقی زد زیر خنده، طوری که پرستاری که داشت از کنارمون
رد میشد بهش تذکر داد.
-وای خدا… دمش گرم، یعنی حال کردم…
با اخم به بازوش زدم که به خاطر خندهی زیاد و سستی بدنش،
یه قدم تلو خورد.
-چی رو دمش گرم؟ میگم فحش داد… خب چرا؟! مگه چیکار
کردم؟
خودش رو جمعوجور کرد و کمی از خندهش کاهش داد.
-بگو چیکار نکردی… اون واسه تولهی تو اون همه درد
کشیده، جون داشت یه فس کتکت هم میزد، شاید جبران میشد.
کف دست تو جیبم فرو بردم و با اخم نگاهش کردم.
-من خودم میدونم چطور جبران کنم، لازم نیست تو نظر
بدی.
-خب بابا… من برم شیرینی بگیرم بدم تو بیمارستان پخش
کنن، تو که به فکر نیستی. افت داره نوهی خانواده محرابی به
جهان بیاد همینجوری خشک و خالی. قربونش برم با
گوجهفرنگیهای سر میدون مو نمیزنه!
***
-آخ… اییی… درد میکنه… واییی قلقلکم میاد…
یه لحظه درد داشت و یه لحظه قلقکش میاومد.
داستانی بود…
غریبه قاه
ِر
مراعات کردم تا جلوی پرستا قاه زیر خنده نزدم.
مطمئناً چکاوک ناراحت میشد.
-آروم باش عزیزم. مواظب باش شیر تو گلوی بچه نپره. کمکم
عادت میکنی. به همین صورت سینهت رو بگیر، تا این خانوم
کوچولو غذاش رو بخوره.
بار سومی بود که امروزگار برای شیر خوردن بچه، پرستار رو به
اتاق کشونده بودیم. چکاوک بهشدت بیتجربه بود توی این زمینه و
البته ترسش بیمورد نبود. حتی میوحشت کرد بچه رو بغل بگیره.
پرستار بعد از تذکرهای لازم راهی شد و من اینبار با خیال راحت
تونستم کنارش بشینم و کف دستم رو دور شونهش بندازم.
نیمههای شامگاه بود و همه حرکت کرده بودن و به خاطر خصوصی بودن
اتاق، با خیال راحت مولین و نازنین رو هم که بسیار اصرار به
موندن داشتن رو رد کردم تا خودم پیش زن و بچهم باشم.
از بالای سر نگاهی به زیباترین اثر خدا انداختم. تشامگاهیه جالب
اصلان واقعاً برازندهی دخترم بود.
پوستش به قرمزی میراهی شد و دیدههایی که حاضر به باز
کردنشون نبود.
البته طبق اضافه کردهی مامان، بعد از چند روزگار درست میشد و رنگش
کمکم رو به اونچه که باید میحرکت کرد. به هر حال تنها چیزی که
مهم نبود، رنگ پوستش بود چراکه من همهجوره عاشقش شده
بودم و با هربار چشم دوختنش، دلم از هیجان به تپش میافتاد.
با اون لبهای صورتی کوچیکش سینهی مادرش رو به دهن
گحرکت کرده و با ولع شیرش رو میخورد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن