-چکاوک؟ خوبی دخترم؟ یه حرفی بزن .
انگار فقط منتظر تلنگر مستقیم بودم تا خودم از شر این همه
بیخبری رها کنم .
چراکههم از بغض لرزید و صوتم بدتر از اون. ترس اینکه هرچی
که متوجه شدم یه خواب باشه، نمیذاشت درست حرف بزنم .
-من… بابا… بابا دارم؟
نگاه عسل به غم جای گرفت. پدر داشتن من انقدر غمانگیز بود؟
-کاش زبونم لال میشد. خدا بگم این آصف رو چیکار نکنه،
انقدر حرف تو حرف کشید که همه چی رو بیان کردم. زبونم لال
اتفاقی واسه خودت یا بچهت میافتاد چه خاکی …
کف دستهاش رو توی کف دستم گحرکت کردم و میون حرفش پریدم.
-مولین… توروخدا ول کن این حرفها رو. فقط بگو حرفایی
که متوجه شدم راسته؟ یعنی… یعنی واقعاً من بابا دارم؟
آهی کشید و سر تکون داد.
-آره داری… محمد داداشم، باباته. عروسم بودی، عزیز بودی،
حالا برادر زادهم هم شدی عزیزتر هم شدی. دورت بگردم گریه
نکن.
دست روی گونههام کشیدم و با حس خیسی، دستمال رو از
دستش گرفتم. حتی خودم هم نفهمیدم کی اشکهام جاری شد .
-آخه… آخه چطور همچین چیزی ممکنه؟! باورم نمیشه… از
کی فهمیدید؟
نفس کم میآوردم برای حرف زدن. با حس ناراحتی توی دلم،
سینهم رو ماساژ دادم.
-مدت زیادی نیست. خدا مرگم بده، قلبت درد میکنه؟ صدرا یه
چیزی میدونست نذاشت بگیم. پاشو بریم دکتر.
-نمیخواد خوبم. صدرا هم خبر داشت؟ میدونست و بهم
ناظهار کرد؟
ناراحت نگاهم کرد.
-اول از همه اون از ماجرا خبردار شد. دلواپست بود عزیزم.
منتظر بود فارغ شی بعد بهت بگه. تقصیری هم نداشت، حال
یکی دو ساعت پیش و الانت رو ببین .
نفسم رو دردناک بیرون دادم و سرم رو به تاج تخت چسبوندم.
-بهش بگید بیاد، همین الان. میخوام ببینمش.
-کی؟ صدرا رو میگی؟ از اون سر جهان چطور بیاد؟
میون حرفش پریدم.
-با… بابام رو میگم…
نفسم رو با شدت بیرون دادم. چقدر سخت بود به مردی که تا
چند ساعت پیش فقط دایی شوهرت بود، بگی بابا…
بدون حرف سر تکون داد و از جاش قد بلند شد. با این حساب علی
هم برادرم محسوب میشد. مردی که توی این چند وقت اخیر
توی هر دیدار، نگاه خیرهش معذبم میکرد و حالا معنی اون
نگاهها رو میفهمیدم.
تنها چیزی که الان انتظارش رو میکشیدم این بود که یکی یه
سیلی بیخ گوشم بخوابونه و از خواب بیدارم کنم. زیستنم شده بود
مثل خوابهای بیسروته نص ِف شب، همونقدر خندهدار و
غیرقابل باور .
کف دست رو شکمم گذاشتم و نوازشش کردم. تنها حواسپرتی من
همین بچه بود.
-ماهی کوچولو؟ حالت خوبه؟ اذیت شدی امروزگار گنجیشک
مامان؟
بار دیگر چونم لرزید.
-گوش دادی مامانبزرگ چی گفت؟ میگه یه بابابزرگ دیگه هم
داری. چندبار متوجه شدمش، مثل بابابزرگ آصفت بداخلاق نیست.
مهربونه…
به حرفهام واکنش نشون میداد. وول خوردن ریزش زیر دستم
دقیقاً مثل ماهی بود. به همین خاطر اسمش رو گذاشته بودم
ماهی کوچولو.
تک خند تلخی کردم. چقدر سخت بود پیش بچهم اعتراف کنم که
دلم میخواد پد ِر تازه پیدا شدهم، واقعاً دوستم داشته باشه. به
اندازهی یک عمر حسرت داشتم .
به یک ساعت نکشید که انتظار سر اومد و بالاخره اون لحظهای
که منتظرش بودم رسید. تمام پوست لبم زیر دندون کنده شده بود
و مزه خون داشت دلم رو بالا میآورد. قبل از اینکه بخوام برم
دهنم رو بشورم، تقهای به در خورد و مهلت هیچ کاری رو بهم
نداد.
ناخودآگاه به سمت شالم راهی شدم و بهسرعت پوشیدم. احساس راحتی
نداشتم و قرار نبود تو چند ساعت همهی خاطراتم فراموش بشه؛
اینکه وقتی میخواستم برم کلاس اول نبوده، اینکه موقعی که
مجبور بودم لباس کهنههای این و اون رو بپوشم نبوده تا دین
پدر بودنش رو ادا کنه، اینکه یه عمر تو سری خوردم و نبوده،
نه تنها امروز بلکه هیچوقت فراموش نمیشد.
عسل وارد شد. سرک کشیدم تا مرد کت شلواری پشت سرش
رو زودتر ببینم. همیشه آراسته و اتو کشیده بود .
-س… سلام…
انگار امروزگار افتاده بودم رو دور لکنت .
مرد جوابم رو نداد و نگاهی به عسل کرد که سر تکون داد و با
زدن تبسمی به من، از اتاق بیرون راهی شد و در رو پشت سرش
بست .
زیر نگاه خیرهش سرم رو پایین انداختم و قدمی به عقب
برداشتم .جلو اومد و با تمام احساس لب زد.
-سلام یادگار عاطفه م…
آغوشش رو برام باز کرد که بهسرعت فاصله گحرکت کردم و اجازه ندادم
بغلم کنه.
-میشه… میشه نزدیک نیاید؟
دستهاش تو هوا خشک شد و با مکث پایین اومد. لبخند زوری
روی لباش نشون داد و سعی کرد دلخوریش رو بروزگار نده.
-باشه عزیزم، باشه دخترم. بیا بشین اذیت میشی سر پا .
چقدر کلمهی دخترم از زبون این مرد غریب بود.
لبهی تخت جای گرفتم و اون هم با آوردن صنقلبی روبهروم نشست.
از شدت استرس، با پام روی زمین ضرب گرفته بودم و ناخون
انگشتم رو زیر دندون میجویدم.
-عسل بیان کرد وقتی متوجه شدی حالت بد شده، الان خوبی؟ بچهت
خوبه؟
سر تکون دادم و خلاصه جواب دادم.
-خوبیم…
تبسم مهربونش باز به صورتم پاشیده شد. چرا بیدلیل
دلچرکین بودم از این مرد؟
-با اینکه رنگ نگاههات به خانوادهی ما رفته، اما بهشدت شامگاهیه
عاطفهی منی. حتی این خال کوچیک روی مچ کف دستت.
بهشدت بهسرعت با اون یکی کف دستم، مچ کف دستم رو پوشوندم که از
نگاهش دور نموند اما باز هم به روی خودش نیاورد .
عمیق نگاهم کرد.
-مثل رویا میمونی… امروز که با خیال راحت میتونم به
صورت ماهت زل بزنم، انگار جهان رو برای خودم دارم. قرار
بود انتظارم طول بکشه اما خداروشکر بسیار زود سر اومد.
نگاههای دودو زنم رو دزمشاهده کردم و جوابی ندادم.
از هیجان تپش دل گراهی شده بودم. چی باید میبیان کردم؟
انگار خاموشیم حسابی توی ذوقش زد. خودش رو کمی جلو کشید
و این.بار پرسید.
-از من بدت میاد؟
انتظار داشت چه احساسی نسبت به پدری که چند ساعت بود از
وجودش خبردار شده بودم، داشته باشم؟
تنفر که نه… طلبی از این مرد نداشتم و سعی داشتم نبودش رو
تو حیاتم مهم ندونم، اما یه جای کار میلنگید .
باقی موندهی موهام رو زیر شال فرستادم و لبهای خشکم رو با
زبون تر کردم.
-من چیزی از شما نمیدونم.
توی بیربطترین زمان ممکن کوتاه لبخند زد.
-یعنی یکم از زندگیم بدونی میفهمی ازم بدت میاد یا نه؟
ابروهام رو تو هم کشیدم و گیج سر تکون دادم.
-آره… یعنی نه! برام مهم نیست، فقط میخوام بدونم اگه من
بچهی شما هستم، چرا این همه سال اندازهی یه دنیا فاصله
بینمون بوده؟ مگه مامان باباها نباید کنار بچههاشون باشن؟ پس
چرا کسی پیش من نبود؟
بچه شده بودم. بچهتر از سن و مغزی که حس میکردم دیگه
جوهرش خشک شده. مادری که نبود و پدری که به ظاهر داشتم
و هرچی بیشتر به رابطهمون فکر میکردم، بیشتر میمتوجه شدم
هیچوقت من رو مثل دختر واقعیش نمشاهده کرد. چقدر احمق بودم .
-همه چیز کف دست تقدیر افتاد. مادرت، جو ِن من بود. با رفتنش
هم جون من رو گرفت هم تو رو از داشتن زیستن واقعیت
محروم کرد .
اشک توی دیدههام نیش زد. زنی که حتی از یکبار لمسش هم
محروم بودم، زیادی برام مقدس بود.
-نمیفهمم چی میگید… مادرم ترکتون کرده یا مدتی که من
به جهان اومدم شما هم اونجا بودید؟ بیبی هیچوقت حرف از مرد
دیگهای نزد. چرا حرف نمیزنید؟
جملهی آخر رو غریدم و نگاه مرد آشفتهتر شد.
-مادرت ترکم کرد، درست وقتی که من داشتم برای تداوم
زندگیمون تلاش میکردم و دیوونهوار میپرستیدمش، اما دیگه
گذشته، مهم الانه که تو نتیجهی دلرباترین اشتبا ِه حیاتمی .
تا اینجای ماجرا مقصر همه چی مادرم بود و چقدر نفرتانگیز
بود بازی با کلمات اونم تو چنین وقتی .
نسیه حرف می خسته
ِمن
زد و ی کلافه رو داشت به جنون
میرسوند. دلم میمیل داشت در حد انفجار جیغ بکشم و پرخاش
کنم .
-این گذشتهای که برای شما گذشته، خواب رو از من گحرکت کرده.
میخوام همهچی رو بدونم… حقمه !
-باشه باشه میگم آروم باش! با این وضعیت به خودت فشار
نیار .
ای کاش میدرک کرد قلبیل حال الانم خودشه.
قلبیل این همه آشفتگیم، گلهای بود که از اون و زیستن داشتم و
سعی داشتم بگم ندارم. به معنای واقعی، نبودش یه درد بود و
وجودش هم یه غم.
نگاهش ازم فراری شده بود و به وضوح طفره میرفت .
با صورتی به اخم جای گرفته، منتظر موندم و صبر کردم تا شروع
کنه. همیشه یه وقتایی میرسه که قلبت بخواد تو همون جهانی
بیخبری بمونی و ازش بیرون نیای .
اینجا بود که بسیار خوب یقین پیدا کردم که همیشگی آگاهی از
همهچی هم خوب نیست، آرومت نمیکنه، نجاتت نمیده …
مثل حالای من و وزنهای که با هر کلمهی این مرد روی دلم
بیشتر سنگینی میکرد. نگاهم به کینه نشست و دلم از نفرت پر
شد. انقدر پر که دیگه نخوام چیزی بشنوم و فقط ساکت شه. حتی
چشمهایی که شتابزدهشتابزده پر و خالی میشدن هم نتونستن چیزی از
دردم رو کم کنن .
من باید میمردم، میمردم برای زنی که هیچوقت نمتوجه شدمش و
امروز دلم برای مظلومیتش آتیش گراهی شد.
چقدر تو این لحظه دلتنگ اون خاک سرد و قبر رنگ و رو راهی شده
شدم. کاش میشد برای یکبار دیگه هم که شده برای لمس
خاکی که یه فرشته تو بغل خودش پناه داده، به اون روستا
میحرکت کردم.
#
-بیا غذات رو بخور عزیزم. جون تو تنت نیست، زبونم لال
مریض میشی. اون بچهی توی شکمت چه گناهی کرده آخه؟
لعنت به دهنی که بیموقع باز بشه، به خدا از دست این مرد
کفریم. اگه به این زودی برنمیگشت خونه، توام چیزی
نمیمتوجه شدی. ای خدا بگم… لعنت بر شیطون.
تو اوج بیحالی آروم خندیم. یه خط در مورد یه چیزی به
خودش میگفت و دوتا هم بار آصف خان میکرد که با حضور
یکبارهیش من رو از همه چی آگاه کرده بود.
-اینطور نگو مامان. بالاخره که میدرک کردم.
-بله میدرک کردی اما نه الان. رنگ به رخ نداری. بیا عزیزم،
شامت رو بخور انقدر اذیتم نکن.
غمگین لبم رو به دندون کشیدم. این زنم زا به جاده کرده بودم که
تا این وقت شامگاه به خاطر من بیدار مونده بود.
-اشتها ندارم به خدا. دیروقته برید بخوابید.
اخ ِم غلیظی پیشونی زنانهش رو پوشوند.
-اشتها ندارم چیه؟ من سر نازنین حامله بودم، اندازه پنج نفر
غذا میخورم. اونوقت تو با چهار قاشق سر و تهش رو هم
میاری؟ همینه شکمت انقدر کوچیکه. اون بچه از کجا بیاره
تغذیه کنه؟
وقتی آدمای مهربون عصبی بشن، بسیار ترسناکتر از آدمای
همیشگی عصبی میشن. پاهام رو از تخت آویزون کردم و کف
دستهام رو روی تخت گذاشتم. چقدر خسته بودم از هیچی و
همه چی.
سینی غذا رو جلو کشیدم و به ناچار قاشق رو برداشتم.
کاش صدرا زود برمیگشت، میرفتیم خونهی خودمون.
شده شکست یه لشکر
ِر
بودم آدمی که داره به تنهایی با رو به
دوش میکشه. دعوام با اون مر ِد به اصطلاح پدر و حال خراب
بعدش، در چه حد بود که حتی آصف هم از طریق یکی از
خدمتکارا حالم رو یا بهتره بگم حال نوهش رو جویا شده بود و اون
دختر با شیطنت اومد و کف کف دست من گذاشت. چقدر دیگه
بدبخت شده بودم که همچین آدم سنگدلی برام قلب بسوزونه .
یه قاشق از ماس ِت شیرین رو توی دهنم گذاشتم که حرکت ماهی
کوچولو رو توی شکمم حس کردم .
آخ لعنت به من…
صدرا میاظهار کرد من عقل مادر شدن ندارم ولی زیر بار نمیحرکت کردم.
به خاطر مشکلات خودم این بچه رو هم نخواسته عذاب دادم و
تا این وقت شب هیچی نخوردم .
قاشق بعدی رو بق کرده توی دهنم گذاشتم. دلم بهونهگیر شده
بود. چرا صدرا برنمیگشت؟
-صدرا زنگ نزد اصلاً؟
-چرا، گفتم خسته بودی زود خوابیدی.
مکث کرد و با ترمتوجه شد ادامه داد.
-محمد هم از سر شب چندبار زنگ زده. میمیل داشت باهات
حرف بزنه.
باقی موندهی لقمهم رو قورت دادم و نگاه دزمشاهده کردم.
-نمیخوام ببینمش… هیچوقت .
صورتش گرفتهتر از قبل شد.
-چکاوک جان !
قاشق رو توی بشقاب انداختم و میون حرفش پریدم.
-مولین توروخدا اذیتم نکن. یه عمر زدن تو سرم، یه عمر
تحقیر شدم و اندیشیدم پدر دارم اما درواقع ابرهیم برام اصلاً
پدری نکرد. مثل بردهها صبح تا شب براشون کار میکردم تا
آخرش یه لقمه نون با هزار منت بندازن و جار بزنن ما دختر
داریم و خیر سرمون دخترداری میکنیم. این همه سال بیپدری
کشیدم، مگه مردم که حالا نباشه چیزی فرق کنه؟
باز هم این بغض لعنتی بود که حرفم رو برید و شقیقههام رو به
درد آورد.
جلو اومد، با لطافت بازوم رو نوازش کرد و با چهرهی ناراحتی
گفت:
-میدونم بهشدت سختی کشیدی، ولی حالا که هست بذار برات
پدری کنه.
لب برچیدم و زمزمه کردم.
-من صدرا رو دارم… بسمه .
تو اوج آزردهی تبسم با محبتی روی لبهاش قرار گرفت.
-من قربون تو برم که انقدر صدرا رو دوست داری، اما
هرچی باشه محمد هم باباته. مردها رو جون به جونشون کنی،
شاه پریونم که باشی یه وقتی تو عصبانیت یه چیزی بارت
میکنن. محمد رو قبولش داشته باشی به پدری، حکم کوه داره
برات.
قطره اشکی که از نگاهم چکید رو پاک کردم و خندیدم. خیلی
سعی داشتم گریه نکنم.
-داری علیه پسرت شورش میکنی مولین؟! یعنی بفهمهها!
زیادی با محبت بود. برعکس بقیه، انگار واقعاً دوستم داشت.
-چه فرقی داری با نازنینم مگه؟ پسرا یه جوری از پس
خودشون برمیان. اینارو ول کن، من به محمد اضافه کردم یه مدت نیاد
سمتت اما سعی یکم بیشتر باهاش مسیر بیای. طفلک داداشم…
هیچوقت نمشاهده کردم با متوجه شدن اسم یه آدم اینطور ذوق کنه. هنوز
باورم نمیشه وقتی داد زدی که ازش متنفری، بغض کرد.
آ ِه سنگینی از سینه بیرون داد. برادرش بود و به سهم خواهری
حق داشت نخواد غمش را ببینه ولی در هر حال اون مرد از
ابمسیریم هم بدتر بود.
-یکم به منم حق بده مولین… وقتی شنیدم که… ای خدا…
عاجز از کامل نکردن جملهم، زیر گریه زدم و با کف دست صورتم
رو پوشوندم.
من رو تو بغلش کشید و اجازه داد قد بلندتر توی بغلش زار بزنم.
-تو روستای ما… یه زن اگه کشیده بخنده، هزارتا انگ خراب و
هرزه بهش می
ِمن
زنن. ۱۷ساله نخواستم صیغهی یه پیرمرد
بشم، سرم رو گذاشتن رو زمین سرد تا ببرن… یعنی چقدر
کتکش زدن؟ با یه بچهی بدون شوهر چقدر حرف شنیده از بقیه؟
عفت، ز ِن ابمسیریم همیشه بهش بد میبیان کرد. میبیان کرد ماد ِر خراب،
مادر فلان شدت. تن اون بیچاره رو که من حتی یه بار ندیدمش
رو تو گور میلرزوند. من فکر میکردم از حسودیش میگه
اما حالا… حالا میفهمم این حرفا برا چی بوده…
سرم رو به شونهش فشار دادم و از ته دل هق زدم. دلم گراهی شده
بود برای مظلومیت زنی که هم خیانت مشاهده کرده بود و هم خودش
خیانتکار بود تو دیده بقیه.
-همهی اینا تقصیر اون مرده، به خاطر خودخواهیش… همهش
به مولینم میگه عاطفهی من، با محبت یادش میفته ولی اون اگه
عاشق بود، مامانم رو گول نمیزد که اونطور دربهدر شه. من
دردم درد زنیه که نمشاهده کردمش اما میدونم مادرمه. مطمئنم تو اون
چند ماهی که من رو به شکم کشیده، چقدر آزار دیده که حالا
مسرور باشم که مرده. زندگی با اون آدما بسیار سخته. خدا
خیلی دوستش داشت که بردش پیش خودش…
صوتم از شدت گریه گرفته بود و اون مهربون کمرم رو نوازش
میکرد.
-حق داری… حق داری عزیز قلبم. گریه نکن، خودت رو
داغون کردی.
بریدهبریده بیان کردم:
-از… از اون مرد متنفرم… متنفرم که به خاطرش از مرگ
مامانم مسرورم! متنفرم که مسیرش رو طوری انتخاب کرده که
من این همه سال سختی بکشم، بچگی نکنم، جوونی نکنم… ازش
بدم میاد…
-باشه باشه هرچی تو بگی… هلاک شدی دختر. خودم پشتتم،
صدرا هم بدونه دوست نداری، نمیذاره نزدیکت شه. گریه
نکن.
دیدههای متورمم رو روی هم گذاشتم. پیشونیم رو به شونهی
لباس خیس شده از اشکم چسبوندم. تا آخر عمر هم اشک ریختن
دلی ازم آروم نمیکرد. زنی که عاشق شده بود و توی بیخبری
پا تو اشتباه بزرگی گذاشته بود، زیادی قلبم رو به درد میآورد.
گوشهی پیرهن عسل رو تو مشتم فشردم و از ته آرزو کردم که
ای کاش الان آروم باشه. از این جهان که خیری ندیده بود، حداقل
توی اون جهان آرامش داشته باشه، همین هم کفایت میکرد.
***
شال بافت مثلثی رو روی شونههام نگه داشتم. کلافه از چند تار
مویی که توی باد ملایم به رقص دراومده بودند، سرم رو تکون
دادم تا از جلوی نگاهم کنار برن.
سرسبز روبه
ِغ
با روم دقیقاً عین بهشت بود و از توی این بالکن
و با این ارتفاع، تمامش زیر نظرم بود. نگاهم از مردی که
مشغول چیدن علفهای هرز بود و از این فاصله قیافهش
مشخص نبود و حدس میزدم همون باغبون باشه، گرفتم.
دردها از نظر پنهون شده بودند و حالا چیزی جز غصهای که
روی دلم سنگینی میکرد، باقی نمونده بود. مشاهده کردن درخت سیب
تنومندی که سری قبل به خاطر اومدن بهیکبارهی آصف ازش
محروم شدم، بهانهی خوبی برای حواسپرتی بود.
بیتردید بالکن رو به قصد کاسب شدن یه دونه از اون سیبهای
سرخ ترک کردم. باید از باغبون یه چهارپایه یا نربون
میگحرکت کردم.
احساس جالب و خندهداری بود. درست مثل اون روزگار قلبم به
آبوتاب افتاده بود و حس میکردم هیچی جز میوهی اون درخت
به جونم نمیشینه.
از ذوق چشیدن طمع آبدارشون، مسافت سنگفرشها رو با
قدمهای خیلی کشیده طی کردم.
جمعهها اکثر خدمتکارها روزگار استراحتشون بود. تمام عمارت
توی سکوت غرق شده بود و حتی خبری هم از کسری نبود.
زیر درخت سیب ایستادم و نگاهم رو به اطراف گردوندم تا ببینم
تو این فاصله که اومدم پایین، کجا غیبش زده. کف دست به کمر نفسم
رو کلافه بیرون دادم و سرم رو کشیده کردم تا اون ترکیب دلربا
سرخی سیب و سبزی برگهارو کامل ببینم.
با
چرا اسم این باغبون رو قد بلند نبودم که صوتش بزنم؟ حتماً باید
این تنبلی این روزگارهام کل باغ رو گز میکردم تا پیداش کنم؟
-مراد میده این درخت؟ دخیل بستی هر سری؟
دلم از ترس ناگهانی بودن آوا، هوری فوری ریخت اما خیلی
زود شناختمش. این آوای محکم و پر طعنه، مال کسی جز
آصف نبود.
چرخیدم و با نمشاهده کردنش پشت سرم، دیدههام گرد شد. چرخی دور
خودم زدم و با نگاههای گرد اطرافم رو نگاه کردم. نکنه اینجا
جن داره؟!
-بسمالله… آصف خان شمایید؟ چرا صداتون هست اما
خودتون نیستید؟! بسم الله الرحمن الرحیم… بسم الله الرحمن
الرحیم…
توهمی که برای وجود یه موجود بدون تصویر گحرکت کرده بودم واقعاً
ترسونده بودم. بیبی همیشگی درمورد اینکه زن حامله نباید تنها
زیر درخت و لب رود بره میگفتها… چی بود دقیقاً؟
-مگه جنم دخترهی خنگ؟! اینجام، پشت این بوته.
با تحکم تشر زد و من با عجله جلو حرکت کردم و از بالای بوتهی بهشدت
بزرگی که نزدیکم بود، سرک کشیدم. دیدن سر و وضعش انقدر
برام عجیب بود که هین کشیدهی بکشم.
-هیععععع آصف خان! چیکار میکنید؟
بیلچهی سبزرنگ رو روی زمین انداخت و با اخمهایی که دیگه
به یقین رسیده بودم عضو جدانشدنی صورتش هستن، نگاهم
کرد .
همونطور که کف دستهای خاکیش رو به هم میزد و میتکوند،
بیان کرد:
-نمیبینی مگه؟
بداخلاق بود. بهشدت هم زیاد، ولی دیگه تو این چند روزگار وقتی
دیدم کاری به کارم نداره و آسیبی بهم نمیزنه، بهش عادت کرده
بودم. حتی دوبار هم سر یک میز غذا خوردیم و اون هیچ
واکنش خاصی جز بیتوجهی نشون نداد.
انگار واقعاً قبول کرده بود که من مادر نوهش هستم و حالا با
وجود آدمی مثل محمد، دیگه بهانهای هم برای بیخانواده بودن
من نداشت.
چشمهای درشتم رو تاب دادم و با صدایی بلند که ناشی از تعجبم
بود، اظهار کردم:
-این لباسا آخه! باغبونی میکنید؟ باورم نمیشه…
جملهی آخر رو ناخودآگاه اضافه کردم و نمیدونم لحنم چقدر شگفتزده
بود که ابروهای مرد بالا پرید. من این آدم رو در هر شرایطی با
لباس اتو کشیده دیده بودم و حالا واسم عجیب بود .
سرش رو برگردوند و نگاهی به عمارت سفید و باشکوه وسط
باغ انداخت و بدون اینکه نگاهش رو بگیره گفت:
-من بدون زحمت به یه خشت آجر هم نرسیدم که حالا چهار تا
بیل زدن عجیب باشه.
شونه بالا انداختم. هیچوقت نشده بود با من در حد چند کلام
صحبت معمولی داشته باشه و نمیمیل داشتم زود این بحث رو
تموم کنم.
-من خیلیها رو دیدم زحمت زیادی میکشن ولی بازم
هشتشون گرو نهشونه. به نظرم شانس داشتن بهشدت مهمه .
-تو اسمش رو بذار شانس، من میذارم زرنگ بودن. حالا
شاید چند درصد هم شانس دخیل باشه اما تا عقلت رو تو کار و
سرمایهت نندازی، یکت به دو نمیشه.
متفکر بهش خیره شدم. شاید حق با اون بود.
وقتی بخوای برای به کف دست آوردن چیزی از قدرت بدنی مایه
بذاری و با جون کندن بهش برسی ولی از فکرت برای آسونتر
کردن اون کار استفاده نکنی، میشد بیعقلی .
باد خنکی وزید و باعث شد برای یک لحظه لرز خفیفی به تنم
بشینه که از نگاه تیزبین آصف دور نموند. با سر به عمارت
اشاره کرد و همینطور که وسایلش رو از روی زمین
برمیداشت، از پشت بوته بیرون اومد .
-برو خونه، الان مریض میشی، میفتی رو گردونمون.
قطعاً باید از اینکه سربار طلقی شده بودم غمگین میشدم اما
دیگه تاحدودی این مرد رو هم شناخته بودم و میدونستم محبت
کردنش هم با بقیه فرق داره .
برعکس تصورش، خرسند از توجهش نیشم رو باز کردم و
به خودم جرات دادم چهار کلام بیشتر از سلام و صبح بخیر و
شامگاه بخیر باهاش حرف بزنم .
-میخوام یه دونه سیب بچینم. شما میدونید باغبونتون
کجاست؟ میخوام ازش نربون بگیرم .
طوری با اخم نگاهم کرد که حس کردم حرف اشتباهی زدم.
-با این شکم میخوای از درخت بری بالا؟!
پس بگو… مضطرب نوهش بود. لبهام رو تو دهن کشیدم و با
مکث گفتم:
-نه خب… میگم خودش بره بالا برام بچینه .
نفسش رو پر صدا بیرون داد و متاسف طوری که انگار داره به
یه آدم عقب افتاده نگاه میکنه، نگاهم کرد.
-یعنی من بفهمم این پسر دیوونهی من از چی تو خوشش
اومده، عقل درست حسابی هم که نداری. پریروزگار کی بود که از
نردبون افتاد؟!
با یادآوردی روزگاری که مرد باغبون از نربون افتاد و جدای
شکستن نربون، کمر خودش هم آسیب مشاهده کرد، ضربهی ملایمی به
پیشونیم زدم.
-آخ چرا یادم نبود نربون رو شکست؟ الان بدون نربون چیکار
کنم؟
کار آصف از تاسف خوردن گذشته بود. خودم هم بعد از چند
ثانیه متوجه شدم که شکستن نردبون درعوض سلامتی اون آدم،
بیاهمیتترین چیزه و از حرفم کمی خجالت کشیدم .
-خب اینجوری نگاه نکنید… چیکار کنم من الان؟
کف دستی به ریشهای کوتاه و آنکادر شدهی جو گندمیش کشید.
-خونه پ ِر سیبه، برو بردار بخور. انقدر هم مزاحم کار من
نشو. عسل که آمار همه چیز رو بهت میده، یعنی نبیان کرده روزگارایی
که به درختها میرسم خوشم نمیاد کسی دور و برم بپلکه؟!
انقدر از تیکهی اول جملهش دلخور شده بودم که به بقیهش
توجه نکنم. با صورت آویزون نگاه پر حسرتی به سیب
موردنظرم انداختم. آهم آنچنان با غم از سینه خارج شد که هر
کسی نمیدونست، فکر میکرد بزرگترین دارایی حیاتم رو از
کف دست دادم!
با صورتی بغ کرده، زیر لب با صدای ساکت زمزمه کردم.
-ولی من اون سیب رو درخت رو میخواستم …
با شونههای افتاده چرخیدم تا برم که صوتی لعنت بر شیطون
گفتن آرومش رو متوجه شدم.
-وایسا…
چرخیدم و منتظر اما همچنان غمگین نگاهش کردم .
-بله !
دستهاش رو به کمر زد و با مکث نگاهم کرد. بالاخره با ترمشاهده کرد
لب تر کرد.
-بیا برات بچینم.
با هیجان جیغ کشیدم و دستهام رو جلوی دهنم گذاشتم.
-واییییی راست میگید؟
گره ابروهاش کورتر شد و انگشت اشارهش رو تهدیدوار جلوم
تکون داد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن