– بذار سکته کنم . این چه کاری بود آخه با آبروی من کرد ؟
اولین بار بود بابارو انقدر عصبانی میدیدم . همیشه انقدر بابام خونسرد بود که حد نداشت ولی امشب عوض شده بود .
یه لحظه کف دستام و گذاشتم روی گوشام هیچ آوایی نمیومد فقط بابا رو میدیدم که با عصبانیت چیزی میگه و عمو سعی داره آرومش کنه . صورت مولینم از اشک خیس شده بود . من چیکار کرده بودم ؟ انگار تازه به عمق قضیه پی بردم . سوگند من و به سمت اتاقم برد و در و بست . اشکام همینجوری روی گونه هام سر میخورد احسان کجا بود که این وضع من و ببینه ؟
سوگند سعی میکرد با حرفاش آرومم کنه ولی فایده ای نداشت کاری بود که کرده بودم . خودمم میدونستم چقدر کارم بچه گانه بود .
آوای بابا و مولین هی کم و کم تر شد تا اینکه سکوت همه ی خونه رو گراهی شد . زن عمو سروناز در اتاق و باز کرد و اضافه کرد :
– سوگند جان پاشو بریم مادر .
به سمت من اومد و کف دستی به سرم کشید و اضافه کرد :
– دخترم کار درستی نکردی البته این حرفا الان دیگه کارساز نیست .
نفسش و پر آوا بیرون داد و اضافه کرد :
– مولین و بابات و به زور خوابوندیم . توام امشب استراحت کن . عموت با بابات حسابی حرف زد یکم آروم تر شد . چی بگم والا . خداحافظ .
تنها تونستم سری براشون تکون بدم . انگار زبونم نمیچرخید . بعد از راهی شدنشون در اتاقم و قفل کردم و گوشه ای چمباتمه زدم . هیچ خبری نه از رادمهر بود نه از احسان حالا تنهای تنها شده بودم . خودم تمایل داشته بودم که اینجوری تنها بشم . . .
فصل هفدهم
بعد از درگیری لفظی که صبح با مولین داشتم از اتاقم بیرون نحرکت کردم نزدیکای ظهر بود که مامان تلفن به کف دست اومد توی اتاقم همونجوری که باهام سرسنگین بود گوشی بی سیم و به طرفم گراهی شد و گفت :
– تلفن باهات کار داره .
– کیه ؟
– سیما خانوم .
گوشی و از دستش گحرکت کردم . از اتاقم حرکت کرد بیرون .
– سلام مولین
– سلام عروسم . خوبی ؟
– ممنون شما خوبین ؟ بابا خوبه ؟
– سیاوشم خوبه ممنون . امروز که جایی نمیخوای بری ؟
– نه چطور ؟
– هیچی بیان کردم اگه جایی کار نداری شب بیای خونه ی ما .
نمیدونستم چی بگم . حوصله ی مهمونی نداشتم ولی با این وجود نتونستم نه بگم
– نمیخوام مزاحمتون بشم .
– مزاحم چیه عزیزم . دلم برات تنگ شده . دوست دارم هر روز ببینمت .
– لطف دارین .
– پس بگم رادمهر بیاد دنبالت ؟
خودم میام . به اون زحمت نمیدم .
– زحمت چیه عزیزم شوهرته وظیفشه . پس میگم ساعت اومدنش و باهات هماهنگ کنه .
– باشه ممنون .
– میبوسمت عزیزم . خداحافظ .
خداحافظی کردم . از اتاقم اومدم بیرون و دنبال مامان گشتم بالاخره توی اتاقش پیداش کردم توی چارچوب در ایستادم و نگاهی بهش کردم . مشغول مطالعه بود . نیم نگاهی بهم انداخت و هیچی ناضافه کرد . باید خودم سکوت بینمون و میشکستم .
– امروزگار مهمونی دعوت شدم .
– به سلامت .
نزدیک تر رفتم و رو به روش نشستم . یکی از کف دستاش و توی دستم گرفتم و بوسه ای به روش زدم اضافه کردم :
– ببخشید مامان . باور کنین منم از کاری که کردم خوشحال نیستم . من و میبخشی ؟
مامان نگاهی به صورتم کرد و گفت :
– چی میخوای بپوشی امشامگاه ؟
این یعنی که مولین باهام آَشتی کرده بود . تبسمی زدم و بیان کردم .
– نمیدونم یه چیزی پیدا میکنم .
قد بلند شدم و بوسه ای روی گونش کاشتم و بیان کردم :
– قربون قلب مهربون مونس خانوم برم من .
– برو انقدر زبون نریز .
با تبسم از اتاقش بیرون اومدم . در کمد لباسام و باز کردم و دنبال لباس مناسب گشتم . زنگ گوشیم من و به خودم آورد . رادمهر بود نمیدونستم باید چه برخوردی باهاش بکنم . ازش خجالت میکشیدم مخصوصا الان که میدونستم دیگه از احساسم نسبت به احسان خبر داره .
– بله .
با کمی مکث آوای مردونش و شنیدم .
– سلام خوبی ؟
– سلام ممنون تو خوبی ؟
– بد نیستم . امشامگاه مامان شام دعوتت کرده .
– آره زنگ زد بهم اظهار کرد .
– چه ساعتی بیام دنبالت ؟
– اگه کار داری خودم میرم .
– کاری ندارم . ۶ خوبه ؟
– آره خوبه .
– پس میبینمت .
– باشه ممنون .
کمی مکث کرد مجدداً . صوتش خیلی آروم بود . حس کردم از چیزی دلخوره . اضافه کرد :
– خداحافظ .
– خداحافظ .
گوشی و قطع کردم . چرا باید با کسی که قانونا شوهرم بود حرفی برای اضافه کردن نداشته باشم ؟ نمیدونم چرا قبول کردم که باهاش بیشتر راهی شد و وارد شد کنم . شاید ته دلم ناامید بودم . حالا که احسان من و نمیخواست و درگیر محبت یه طرفه بودم پس چرا باید با شوهرم انقدر حرکت کردار بی انصافانه ای داشته باشم ؟ رادمهر مردی بود که از هر نظر میشد بهش تکیه کرد . چرا اون حسی رو که باید داشته باشم و بهش ندارم ؟
خودم و به دست تقدیر سپردم . واقعا نمیدونستم باید چه تصمیمی بگیرم و چه برخوردی کنم .
از توی لباسام دامن کوتاهی که تا روی زانوم بود و انتخاب کردم . تاپ خوش دوختی رو هم برداشتم . نگاهی به تاپ کردم قسمت بازوی تاپ کاملا لخت بود . اول مردد شدم توی پوشیدنش ولی بعد به خودم گفتم نامحرم که اونجا نیست ! قلب و به دریا زدم و لباسارو گذاشتم روی تختم . ۲ ساعتی وقت داشتم تا حاضر بشم . سایه ی صورتی کم رنگی پشت پلکام زدم مژه هام و با ریمل حالت دادم . خط نگاه پشت پلکام کشیدم که باعث شد نگاهای درشتم درشت تر و خوش حالت تر بشه . رژ گونه ی صورتی رو به روی گونه هام زدم و رژلب صورتی خوش رنگی هم به روی لبهام کشیدم . حالا نوبت موهام بود موهام و دو کف دسته کردم و قسمتیش و بالای سرم بستم و گلسر دلبر صورتیم و بهش بستم . بقیه ی موهامم روی شونه هام ریختم . چند تار از موهای فرمم روی صورتم ریختم . نگاهی تو آینه کردم و به تصویر خودم تبسم زدم . قیافم خوب شده بود .
تاپ صورتیم و پوشیدم . شلوار لی آبی تیره به پام کردم و دامنم و توی کیفم گذاشتم تا اونجا عوضش کنم . نگاهی به ساعت کردم ۵:۳۰ بود . مانتوی مشکیم و روی تاپم پوشیدم و شال سرمه ای روی سرم انداختم . کیفم و به کف دستم گرفتم و از اتاق بیرون اومدم . مامان با دیدنم تبسمی زد و گفت :
– زیبا شدی عزیزم .
تبسمی به روش زدم و تشکر کردم . به انتظار رادمهر جای گرفتم . سر وقت رسید . از مولین خداحافظی کردم و از خونه رفتم بیرون . توی ماشین منتظرم بود . با کفشای پاشنه قد بلندم خیلی نمیتونستم شتابزده راه برم . همیشه با کفشای پاشنه کشیده مشکل داشتم کتونی و کفشای اسپرت و ترجیح میدادم ! در ماشین و باز کردم و نشستم .
– سلام .
رادمهر به طرفم برگشت چند ثانیه ای فقط نگاهم کرد . بعد روش و ازم گراهی شد و همینطور که ماشین و روشن میکرد زیر لب جوابم و داد .
دوباره بوی ادکلنش مستم کرد . عاشق بوی ادکلنهای مردونه بودم . به رو به روم خیره شدم . قلبم میمیل داشت باهاش حرف بزنم و احساس بدی که جفتمون دچارش بودیم و از بین ببرم .
– من یه معذرت خواهی بهت بدهکارم
متعجب از اینکه من سر صحبت و باز کردم نگاهم کرد و گفت :
– معذرت خواهی ؟ برای چی ؟
– برای اتفاقای این چند وقت .
– نیازی به عذر خواهی نیست .
مصرانه گفتم :
– چرا هست . میدونم با این کارم تو هم سر زبونا افتادی .
– حرف مردم برام هیچ اهمیتی نداره .
– بالاخره داری با همین مردم زندگی میکنی مگه میشه آزارت نده ؟
شونش و بالا انداخت و سکوت کرد :
– در هر صورت من معذرت میخوام کار درستی نکردم .
دوباره برگشت طرفم و نگاهم کرد همینجوری خیره توی چشمام گفت :
– خوشگل شدی .
از تعریفی که یهو ازم کرده بود دستپاچه شدم . فکر نمیکردم رادمهر بی تفاوت انقدر راحت بتونه از کسی تعریف کنه . لبخندی زدم و اضافه کردم :
– ممنون توام خوش تیپ شدی .
ابروش و بالا انداخت و بیان کرد :
– میدونم .
لبخندم عمیق تر شد بیان کردم :
– یادم راهی شده بود که از آدمای خودشیفته نباید تعریف کرد .
– تو تعریف نکنی آدمای زیادی هستن که تعریف بکنن .
خوردی مُوژان خانوم ؟ این به کارای تو در ! تبسم روی لبام ماسید . اسم اون توی شناسنامه ی من بود فقط من حق داشتم ازش تعریف کنم نه کس دیگه ! نمیدونم چرا انقدر حساس بودم . شاید به خاطر تعهدی که به هم داشتیم . روم و ازش گراهی شدم و به خیابون دوختم . صوتش و شنیدم :
– هوا جون میده واسه پیاده روی .
انگار قلبش میتمایل داشت حرف بزنه . درست مثل من ! ولی هنوز از حرفش دلخور بودم نفهمیدم چجوری حسادت بین حرفام خونه کرد اضافه کردم :
– با همونا که ازت تعریف میکنن ؟
قیافه ی بامزه ای به خودش گراهی شد و گفت :
– بوی حسادت میاد یا من اینجوری حس میکنم ؟
چقدر تو تابلویی مُوژان خودم و به بیخیالی زدم و گفتم :
– نه حسادت نکردم . میل داشتم بدونم با کی میخوای پیاده روی کنی ؟
نمیدونم شاید انتظار داشتم که اسم و من و بگه ولی رادمهر نفوذ ناپذیر تر از این حرفا بود اظهار کرد :
– مگه آدم نمیتونه تنهایی پیاده روی کنه ؟
– چرا حق با توئه .
رادمهر سعی کرد تبسمش و از دیده من دور کنه ولی دیدم که تبسم محوی روی لبش قرار گرفته . تا وقتی به خونه ی سیما جون رسیدیم دیگه حرفی نزد .
ماشین و پارک کرد و هر دو با هم وارد شدیم . بابا و مامان جلوی در به استقبالمون اومده بودن . اول مامان ( سیما جون ) من و توی بغلش گراهی شد و همدیگه رو بوسیدیم بعد نگاهی بهم کرد و گفت :
– ماشالله هر روز عروسم دلبر تر میشه .
از تعریفی که جلوی رادمهر ازم کرده بود خجالت کشیدم و سر به زیر انداختم . بابا هم من و در آغوش گراهی شد و روی موهام بوسه ای نشوند . با تعارفشون داخل راهی شدیم به آروم جوری که فقط سیما جون بشنوه اظهار کردم :
– مامان میخوام لباس عوض کنم کجا برم ؟
– برو توی اتاق رادمهر لباست و عوض کن دخترم .
میدونستم اتاق سابق رادمهر کجاست . به سمت اتاق رفتم و در و بستم . مانتو و روسریم و در آوردم و شلوارم و با دامن صورتیم عوض کردم . توی آینه ی قدی اتاق نگاهی به خودم انداختم و از اتاق خارج شدم . رادمهر و بابا مشغول حرف زدن بودن و متوجه اومدنم نشدن . مولین با دیدنم تبسمی زد و گفت :
– چقدر این رنگ بهت میاد عزیزم .
با این حرف مامان رادمهر سرش و به طرفم برگردوند و چند لحظه ای نگاهش روم ثابت موند . زیر نگاهش داشتم خجالت میکشیدم . سیما جون از جا قد بلند شد و اضافه کرد :
– عزیزم برو کنار رادمهر بشین تا من برم چای بیارم براتون .
رادمهر نگاهش و ازم گراهی شد و کمی روی مبل جابه جا شد . معذب کنارش حرکت کردم و جای گرفتم . سعی میکردم بدنم باهاش تماس پیدا نکنه . هنوز انقدر باهاش راحت نبودم .
بابا حال مولین و بابام و پرسید تشکر کردم دوباره رادمهر مشغول حرف زدن با بابا شد . سیما جون با سینی چای وارد شد و بار دیگر داشت میراهی شد که بیان کردم :
– کمک نمیخواین مولین ؟
– نه عزیزم تو بشین کاری ندارم . همه رو انجام دادم .
زنگ در و زدن . تعجب کردم مگه کس دیگه هم دعوت داشت ؟! رادمهر این سوال من و از بابا پرسید
– بازم مهمون دارین مگه ؟
بابا همینجور که به سمت آیفون میراهی شد بیان کرد :
– آره خالت و بچه هاش هم هستن .
من فکر میکردم فقط خودمونیم نگاهم مجدداً به لباسم افتاد بیش از پیش معذب شدم . رادمهر سرش و کنار گوشم آورد و اضافه کرد :
– نمیخوای بری لباست و عوض کنی ؟
به طرفش برگشتم من منی کردم و اضافه کردم :
– لباس دیگه ای نیاوردم .
– مانتو بپوشی بهتر از این لباسه .
خیلی تو ذوقم خورد . فکر میکردم از لباسم خوشش اومده . ولی لحنش عصبی بود . قلبم میخواست لجبازی کنم باهاش اضافه کردم :
– نه به نظر خودم که لباسم خوبه .
داشتم دروغ میاضافه کردم خیلی معذب بودم توی اون لباس . نگاهش خشمگین شد و بیان کرد :
– مُوژان با من بحث نکن برو لباست و عوض کن .
بار دیگر با لجبازی اظهار کردم :
– نمیخوام .
از جاش بلند شد و قبل از اینکه مهمونا بیان تو ، دستم و گراهی شد و کشیدهم کرد . رو به سیما جون گفت :
– مولین یه لباس دارین بدین به مُوژان ؟ توی این لباس یکم معذبه .
سیما جون تازه از آشپزخونه اومده بود بیرون گفت :
– آره عزیزم . برو از توی کمدم بهش بده خودت .
رادمهر سری تکون داد و آروم کنار گوشم اظهار کرد :
– دنبالم بیا .
قلبم میتمایل داشت به حرفش گوش ندم ولی خودمم از لباسم غمگین بودم . کاش سیما جون بهم میبیان کرد مهمون دیگه ای هم داره تا یه لباس بهتر میپوشیدم . با هم به سمت اتاق بابا و مولین راهی شدیم . رادمهر در اتاق و بست و به طرف کمد مامانش حرکت کرد .
با دستش شتابزده سریع لباسارو کنار میزد . وقتی عصبانی میشد ناخود آگاه دهنم بسته میشد ولی این بار به روی خودم نیاوردم . رفتم جلوی آینه ی اتاق و نگاهی به خودم کردم . الکی کف دست تو موهام میکشیدم و حالتش میدادم . میتمایل داشتم وانمود کنم که عصبانیتش برام اهمیتی نداره . یکی از لباسا رو از توی کمد در آورد و به طرفم گحرکت کرد :
– بیا این و بپوش .
نگاهی به لباس کردم . بلوز ساده ی آستین سه ربعی بود به رنگ صورتی که راه جادهای صورتی پررنگ و کم رنگ توش داشت . نگاهم و به رادمهر دوختم و بیان کردم :
– لباسای مامانت که به من نمیخوره آخه . من تو این لباس گم میشم .
کلافه گفت :
– الان وقت این حرفا نیست بدو بپوشش . وقتی تو خونه لباس انتخاب میکردی باید به این چیزا فکر میکردی .
خیلی دلخور شدم از حرفش بدون هیچ حرفی به سمت در راهی شدم که با یه جهش بازوم و گرفت و اضافه کرد :
– تا این لباس و تنت نکنی هیچ کدوممون پامون و از این اتاق بیرون نمیذاریم اوکی ؟
– برو کنار میخوام برم . اصلا هر لباسی که دوست داشته باشم میپوشم به تو هم هیچ ربطی نداره
پوزخندی زد و گفت :
– چرا هر دفعه وادارم میکنی که نسبتمون و بهت گوشزد کنم ؟
بعد مجدداً جدی شد و گفت :
– بپوش .
به سمت کمد لباسای سیما جون حرکت کردم . همینجوری کنار در وایساده بود و من و نگاه میکرد . کمی گشتم و آخرش شال صورتی رنگی رو پیدا کردم و روی بازوهای لختم انداختم . رادمهر وایساده بود و همینجوری حرکات من و نگاه میکرد . بار دیگر جلوی آینه ایستادم و شال و مرتب کردم و به سمتش برگشتم نگاه موشکافانه ای بهم کرد و نزدیکم اومد . با کف دستش گوشه ی شال و گرفت و بالاتر کشید و نگاه نسبتا ناراضی بهم انداخت و اضافه کرد :
– اینم بد نیست میتونیم بریم .
با تمسخر اضافه کردم :
– مرسی که اجازه دادی !
با همدیگه از اتاق اومدیم بیرون . خاله ی رادمهر همراه با خانوادش قرار گرفته بودن با دیدن ما دو تا همه از جاشون قد بلند شدن و با نگاهای موشکافانه ای من و نگاه میکردن . بار اولی بود که میدیدمشون . انقدر کارای عروسیمون هول هولی شده بود که اصلا این بین وقتی برای آشنا شدن با فامیل رادمهر و نداشتم . زیر نگاهاشون معذب بودم . معلوم بود داشتن به شامگاه عروسی و فرارم فکر میکردن ! کاش سیما جون دعوتشون نمیکرد . رادمهر با لبخند جلو حرکت کرد و با تک تکشون سلام و احوال پرسی کرد بعد به طرف من برگشت و اظهار کرد :
– مُوژان ایشون خاله سها هستن از مولینم ۳ سال بزرگترن و تنها خاله ی من هستن .
سعی کردم تبسم بزنم ولی انقدر زیر نگاهاشون معذب بودم که فکر کنم فقط دهنم کج شد ! رادمهر کمی جلوتر راهی شد و به مرد نسبتا مسنی اشاره کرد و اظهار کرد :
– ایشون آقای محمد ریاحی هستن شوهر خالم .
این بار تبسمم درست از آب در اومد . رادمهر به سمت پسر و دختر جوونی راهی شد و بیان کرد :
– اینم ارسلان پسر خالم که ۱ سال از من کوچکتره و ایشونم افسانه خانوم دختر خاله ی من هستن . فکر کنم تقریبا با هم ، هم سن باشین درست میگم افسانه ؟
دختر لبخندی زد و بعد عشوه ای اومد و اضافه کرد :
– من که خیلی جوونم . من ۲۵ سالمه .
رادمهر تبسمی زد و گفت :
– ولی مُوژان ۲۴ سالشه .
خوشم اومد پوزش به خاک مالیده شد بار دیگر گفت :
– وا حالا سر یه سال که معامله رو به هم نمیزنن .
اظهار خوشامگاهختی کردم و با رادمهر روی مبلی در کنار هم جای گرفتیم . نگاها کم کم از روی من کنار رفت و هر کس مشغول حرف زدن شد . تازه فرصتی پیدا کردم که تک تک خانواده ی خاله ی رادمهر و زیر نظر بگیرم . خاله اش زن نسبتا مهربونی به نظر میومد البته نه به مهربونی سیما جون . ولی چهرش جوری بود که باهاش احساس راحتی میکردم . نگاهم به افسانه افتاد چهره ی جذابی داشت . همه ی حرکتاش لوندی خاصی داشت . پیرهن ساده ی دکلته ای پوشیده بود که قد بلندیش تا بالای زانوش بود . نگاهم و از افسانه گرفتم و به ارسلان دوختم . پسر محجوبی به نظر میومد ولی از نگاهای گاه و بیگاهش به خودم زیاد خوشم نیومد .
شاد بودم که کسی حرفی از شامگاه عروسی نمیزنه . خیلی آروم تر شده بودم . نگاهم به افسانه افتاد که مدام عشوه میومد و بیش از حد با رادمهر احساس صمیمیت میکرد . یه لحظه حسادت به دلم چنگ انداخت . درسته زندگیمون و با هم شروع نکرده بودیم ولی حق نداشت جلوی من با دختری حرف بزنه . ناخود آگاه دستم و دور بازوش حلقه کردم . قلبم میتمایل داشت به افسانه نشون بدم که رادمهر مال منه . رادمهر که از این حرکتم خیلی جا خورده بود با تعجب نگاهش و بهم دوخت . نمیدونم از توی دیدهام چی خوند که لبخندی به روم زد و کف دستش و روی کف دستم گذاشت . گرمای دستش تنم و داغ میکرد . انگار با این حرکتش متوجه شده بودم که چقدر دلم یه همجاده میخواد کسی که متعلق به من باشه . افکارم و پس زدم سیما جون کنار خواهرش جای گرفت و بیان کرد :
– سها جون میبینی چه عروس خوشگلی دارم ؟
لبخندی زدم . خجالت کشیدم همه داشتن بهم نگاه میکردن . رادمهر ولی سکوت کرده بود . حتی نیم نگاهی هم به چهره ی سرخ از خجالتم نینداخت . سها گفت :
– بله . مُوژان جان خواهر نداری ؟ میخوام برای ارسلان بگیرمش .
همگی خندیدن که سیما جون اظهار کرد :
– نه مُوژان تک بچست سها جون .
افسانه که انگار از اینکه همه ی توجها به منه آزرده بود اضافه کرد :
– یعنی بار دیگر میخواین اتفاقات شامگاه عروسی تکرار بشه ؟ بیچاره ارسلان .
میدونستم بالاخره طاقت نمیارن و تیکشون و بهم میندازن . خیلی دلخور شده بودم . منتظر بودم رادمهر حرفی بزنه و ازم دفاع کنه ولی اصلا هیچ حرفی نزد . سیما جون با اخمای در هم بیان کرد :
-مُوژان یه تیکه جواهره . خاله این حرف و نزن کار مُوژان برای ما و رادمهر قابل درک بود و اگه مُوژان خواهر داشت ارسلان باید از خداشم میبود که باهاش ازدواج کنه .
با اینکه سیما جون ازم دفاع کرده بود و به نوعی دهن افسانه رو بسته بود ولی بازم قلبخور بودم . دلبسته شدم رادمهر ازم دفاع میکرد ولی اون ساکت روی مبل لم داده بود . کف دستم و از دور بازوش کشیدم . مغموم و سر خورده سر جام قرار گرفتم . سعی میکردم اشکام نریزه و جلوشون ضعیف جلوه نکنم .
ساعت حدود ۹ بود که میز شام چیده شد . اصلا اشتهایی برای غذا خوردن نداشتم . رادمهر مثل همیشه دیس های غذارو جلوم میذاشت . ولی من همه رو با بی میلی پس میزدم . نمیدونم چرا به جایی که از افسانه به خاطر حرفش ناراحت باشم بیشتر از رادمهر ناراحت بودم که ساکت جای گرفته بود .
بعد از شام نیم ساعتی نشستیم و من عزم رفتن کردم . سیما جون از چهره ی دلخورم متوجه شده بود که چه خبره برای همین زیاد اصرار نکرد که بمونم . فقط دقیقه ی آخر که داشتیم خداحافظی میکردیم کنار گوشم اظهار کرد :
– ببخشید تورو خدا امشب خراب شد . از حرف افسانه قلبخور نشو عزیزم .
لبخند مصنوعی به روش زدم . چقدر این زن فهمیده بود . با اینکه کار من اشتباه بوده بازم درکم میکنه و بهم حق میده . بوسه ای روی گونش کاشتم و اضافه کردم :
– این چه حرفیه مولین . خیلی خوش گذشت بابت همه چی ممنون .
از همه خداحافظی کردم و از در اومدم بیرون . رادمهرم به دنبالم میومد . بارون سریعی میبارید . انقدر از رادمهر دلخور بودم که حتی نمیمیل داشتم باهاش سوار ماشینش بشم . از کنار ماشینش گذشتم . صوتش و شنیدم که اضافه کرد :
– مُوژان ماشین اینجاست .
محلی بهش نذاشتم و مسیر خودم و راهی شدم . آواش نیومد دیگه . باید حدس میزدم که براش مهم نیست من با چی برم . قدمام و تند تر برداشتم . نور چراغ ماشینی رو دیدم و بعد صدای رادمهر و شنیدم :
– بیا بالا خیس شدی .
جوابی بهش ندادم مجدداً اظهار کرد :
– هیچ معلوم هست چت شده ؟ سرما میخوری بیا بالا میگم .
تقریبا به سر کوچه رسیده بودم . گوشه ای وایسادم و منتظر تاکسی موندم . ولی اون موقع شب توی هوای بارونی پیدا کردن ماشین کار سختی بود . رادمهر از ماشین پیاده شد و اظهار کرد :
– با توام میگم چی شده ؟ این مسخره بازیا یعنی چی ؟ نگاه کن خیس آب شدی .
– من مسخرم . همه ی کارامم بچه بازیه . برو تنهام بذار .
– بیا سوار ماشین شو . میرسونمت خونه بعد واسه همیشه تنهات میذارم . الان کف دست من امانتی .
خندم گحرکت کرد . امانت ! احمق من زنتم . بیان کردم :
– خودم میتونم برم . برو نمیخوام ببینمت .
رادمهر که انگار این حرفم براش سنگین بود آواش و بلند تر کرد و اظهار کرد :
– فکر کردی من میخوام ببینمت ؟ دختره ی از خود راضی کله خر ؟ بیا برو بشین توی ماشین . منم خیس شدم با این خل بازیای تو .
قلبم شکست . معلوم بود رادمهر کسی نیست که منت کشی کنه . انقدر مغرور و خودخواه بود که امکان نداشت این کار و بکنه . اضافه کردم :
– من با تو هیچ جایی نمیام ولم کن برو .
نگاهم و ازش گراهی شدم . میخواستم واسه تنها ماشینی که داشت از توی خیابون میگذشت کف دست بلند کنم که مچ کف دستم و بین دستای قویش گراهی شد و با خودش کشید . امکان نداشت بتونم خودم و آزاد کنم . در ماشین و باز کرد و من و گذاشت توی ماشین . در و محکم به هم کوبید . انقدر صدای در محکم بود که احساس کردم گوشام داره سوت میکشه !
خودشم با عصبانیت در طرف راننده رو باز کرد و نشست . تا اومدم به خودم بیام دیدم که قفل کودک و زد . عصبانی شدم . با خشم اظهار کردم :
– در و باز کن میخوام خودم برم .
هیچ جوابی بهم نداد . توی سکوت رانندگی میکرد مجدداً اظهار کردم :
– با توام میگم در و باز کن من با تو هیچ جا نمیام .
خیلی خونسرد بیان کرد :
– فعلا که تو ماشین منی و داری با من میای . پس بهتره انرژیت و نگه داری و تا برسیم هیچی نگی .
تکیه دادم به صنقلبی و زیر لب جوری که مطمئن بودم میشنوه اظهار کردم :
– لعنتی .
جفتمون ساکت شدیم . لباسای خیسم باعث شد که لرز بدی به تنم بیفته . انگار رادمهر فهمید چراکه سریع بخاری ماشین و روشن کرد و دریچه هاشو رو به من تنظیم کرد و زیر لب گفت :
– دختر دیوونه .
شنیدم ولی حس اینکه حرفی بزنم و نداشتم . کم کم دچار رخوت شدم و نفهمیدم کی دیدهام و بستم و خوابیدم .
از خواب بیدار شدم همه ی تنم درد میکرد و گلوم میسوخت . سردم شد با چشمای بسته پتویی که روم بود و بیشتر به خودم فشردم . یکم به مغزم فشار آوردم . من که دیشامگاه تو ماشین رادمهر بودم یهو دیدهام و باز کردم تا ببینم کجام . باورم نمیشد توی خونه ی رادمهر بودم . توی همون اتاق رویایی که دلبسته شدم واسه ی ۱ شامگاهم که شده توش بخوابم . نگاهم به ساعت روی عسلی افتاد نزدیک ۱۰ بود . با تبسم داشتم به اتاق نگاه میکردم که تازه یاد لباسام افتادم . پتو رو کنار زدم ست گرمکن ورزشی مردونه ای تنم بود . که خیلی هم برام گشاد بود . این و چجوری پوشیده بودم ؟ وای نکنه رادمهر تنم کرده باشه ؟ خجالت کشیدم . آروم از توی تخت بیرون اومدم باید سر و گوشی آب میدادم . صدایی از بیرون نمی اومد . در و باز کردم و پاورچین پاورچین بیرون رفتم . آروم صدا زدم :
– رادمهر . . . رادمهر . . . خونه ای ؟
هیچ آوایی نمی اومد خونه توی سکوت مطلق فرو حرکت کرده بود . مجدداً به اتاقم برگشتم . کیف و لباسام و روی راحتی که توی اتاق بود دیدم . سریع لباسام و عوض کردم . یعنی کجا بود ؟ البته بهتر که خونه نیست . چجوری با این اوضاع تو صورتش نگاه میکردم . لبم و به دندون گحرکت کردم . آماده ی رفتن بودم . باید قبل از اینکه میومد میرفتم . نمیتونستم تو نگاهاش نگاه کنم . یه آوایی نهیب میزد بهم که ” اون شوهرته ” خوب شوهرم باشه چه ربطی داره ؟ قانونا زن و شوهریم ولی زندگیمون و که با هم شروع نکردیم که خیلی راحت باشم ! از دیشامگاه تا حالا حتما مولین سکته کرده . باید یه زنگ بهش میزدم و از دلواپسی درش می آوردم . ولی ناخود آگاه اول گوشی و برداشتم و شماره ی گوشی رادمهر و گراهی شدم . بالاخره باید ازش تشکر میکردم . خونسرد باش مُوژان . انگار نه انگار که اتفاقی افتاده . با سومین بوق گوشی رو برداشت :
– سلام بالاخره بیدار شدی ؟
– سلام . آره الان بیدار شدم .
– حالت خوبه ؟
– یکم گلوم میسوزه .
با دیوونه بازی که دیشب در آورده بودم خجالت میکشیدم چیزی ازش بپرسم که خودش گفت :
– دیشب تا دم خونتون بردمت ولی هر چی صدات کردم بیدار نشدی . راستش دیدم چراغ خونتون خاموشه گفتم حتما مولین و بابا خوابن واسه همین مجبور شدم بیارمت خونه .
شرمزده به آرومی اضافه کردم :
– آها ممنون .
– صبح به مولینت زنگ زدم و جریان و گفتم . از نگرانی درش آوردم .
– ممنون .
انگار چیزی جز این توی دهنم نمیچرخید . لحنش یکم شوخ شد و بیان کرد :
– تا دیشامگاه که زبون داشتی امروزگار زبونت و آقا گربه خورده ؟
سکوت کردم که بار دیگر گفت :
– حیف شد کل کل و دعوا باهات حال میداد ! من تا نیم ساعت دیگه میرسم خونه . صبر کن میام میبرمت خونتون .
نمیتونستم تو دیدهاش نگاه کنم واسه ی همین شتابزده و دستپاچه گفتم :
– نه نه من خودم میرم .
– نزدیکای خونم مُوژان صبر کن الانا میرسم دیگه . فعلا .
با این حرف نذاشت من چیزی بگم و گوشی رو قطع کرد . حالا میتمایل داشتی چیکار کنی مُوژان خانوم ؟ اصلا یکی نیست بگه واسه چی اختیار خواب و بیداریت و نداری که حالا بخوای توی همچین مخمصه ای بیفتی ؟ بیا حالا آبروی خودت و بردی !
افکارم و پس زدم . قلبم مالش میراهی شد از گرسنگی به سمت آشپزخونه راهی شدم . در یخچال و باز کردم ظرف پنیر و در آوردم و دنبال جا نونی گشتم . بالاخره پیداش کردم و لقمه های نون و پنیر واسه خودم گرفتم و خوردم . چه بی تعارف شده بودم انگار خونه خودمه . خوب حقیقتشم این بود که خونه ی خودم بود ! وقتی سیر شدم همه چی رو سر جای خودش گذاشتم . نگاهی به ساعت کردم ۱۰:۴۵ بود . خوبه بهش گفتم خودم میرما . روی راحتی ولو شدم و ریموت تلویزیون و به کف دست گحرکت کردم . سرم سنگین بود مثل آدمایی که تب داشته باشن . گلومم خشک بود و میسوخت . فکر کنم با دیوونه بازی دیشامگاهم سرما رو خوردم ! با بی حوصلگی کانالارو عوض میکردم و چند دقیقه یه بار نگاهی به ساعتم میکردم . بالاخره ساعت ۱۱ بود که آوای چرخش کلید و توی در شنیدم . مثل آدمایی که جرمی رو مرتکب شدن یهو با صوتی کلید از جام پریدم . رادمهر اومد تو نگاهی به من کرد و اضافه کرد :
– سلام . حاضری ؟
سرم و پایین انداختم . هنوز ازش خجالت میکشیدم هم به خاطر دیوونه بازیم هم به خاطر لباسام ! اظهار کردم :
– سلام . آره دیگه باید برم .
نزدیکم شد . همینجوری که نزدیک تر میومد من عقب تر میراهی شدم . وای این چش شده . یهو خوردم به میز و نزدیک بود بیفتم که نگهم داشت و اخم ظریفی رو پیشونیش نشوند و گفت :
– چرا اینجوری میکنی ؟
بعد دستش و روی پیشونیم گذاشت . خاک بر سر منحرفت مُوژان فقط میخواست ببینه تب داری یا نه .
یکم کف دستش و نگه داشت و بعد ازم فاصله گحرکت کرد اظهار کرد :
– دیشب خیلی تب داشتی . ولی الان کمتر شده . به هر حال باید دکتر بری امروزگار ، با بارونی که دیشب خوردی صد در صد مریضی بدی در راه داری .
بعد به سمت اتاق خواب حرکت کرد . بلاتکلیف وسط پذیرایی وایساده بودم که دیدم دقیقه ای بعد لباساش و عوض کرد و مجدداً برگشت . نگاهم که بهش خورد وا حرکت کردم بیان کردم :
– مگه نمیخوای من و برسونی ؟
– عجله داری ؟
از لحن خونسردش حرصم گحرکت کرد . بار دیگر خجالت و کنار گذاشتم و گفتم :
– ۱ ساعت پس مرض داشتم با لباس وایسم منتظرت ؟
تبسم محوی زد و بیان کرد :
– خوب حالا چرا عصبانی میشی ؟
آروم به سمت در حرکت کردم و بیان کردم :
– من دارم میرم .
تبسمش عمیق تر شد و گفت :
– صبر کن . چقدر سریع از کوره در میری . با یکی از دوستام هماهنگ کردم عصر بریم پیشش معاینت کنه .
– حالا لازم نیست آشنا باشه الان خودم میرم پیش یه دکتر میگم ویزیتم کنه . یه سرماخوردگی ساکف دست دیگه .
دوباره کف دستم و به سمت کف دستگیره ی در بردم که دیدم با خیال راحت رفت و روی مبل لم داد . اضافه کرد :
– باشه پس راهی شدی در و هم پشت سرت ببند .
هه هه هه هه آقای با مزه نه پس باز میذارم در و ! دیده بسته غیب گفت . از اینکه خونسرد روی مبل لم داد حرصم گحرکت کرد . یکم به فکر من نیست یعنی ؟ من با این وضع و حالم چجوری توی این هوای سرد خودم برم خونه آخه ؟ شیطونه میگه یه چیزی بکوبم تو سرش از این حالت خونسردی در بیادا ! دیدهت کور دندت نرم مُوژان خانوم . اون بنده خدا که اصرار کرد تو هی خودت و گرفتی . در و باز کردم اومدم بیرون . وای حالا کی حال داشت این همه جاده و حداقل تا سر کوچه پیاده بره ؟ کاش بهش میاظهار کردم آژانس بگیره برام . همه شوهر دارن ما هم شوهر داریم . زهی خیال باطل دیدی سیما جون حالا هی ما بخوایم با پسرت رابطه برقرار کنیم خودش نمیذاره .
سلانه سلانه طول جادهرو رو طی کردم و به آسانسور رسیدم با بی حالی دکمش و زدم که بالا بیاد . یکم صبر کردم . بالاخره اومد داشتم میحرکت کردم تو آسانسور که یهو دستم از عقب کشیده شد . برگشتم و نگاهی به پشت سرم انداختم رادمهر و دیدم گفت :
– بیا تو حاضر شم خودم میبرمت .
اِ بالاخره آقا عذاب وجدان گحرکت کردن ؟ بیان کردم :
– ممنون خودم میرم .
– میگم وایسا . الان میام .
نذاشتم به تعارف دوم بکشه سریع رو هوا گرفتم و به انتظارش کنار آسانسور وایسادم . خوشحال بودم که نباید پیاده برم .
چیزی طول نکشید که رادمهر حاضر و آماده برگشت . با هم سوار آسانسور شدیم و دکمه ی پارکینگ و زد . سوار ماشینش شدیم و حرکت کرد . گفت :
– خوب اول بریم دکتر .
– حالم زیاد بد نیست برم خونه استراحت کنم خوب میشم .
جوابی به حرفم نداد . میدونستم کار خودش و میکنه . حوصله نداشتم بحث کنم .
توی سکوت رانندگی میکرد . منم سرم و به شیشه ی کنارم تکیه داده بودم و نگاهام و بسته بودم . صوتش و شنیدم که اظهار کرد :
– من باید خوابم بیاد چشمام و ببندم نه تو !
با تعجب نگاهی بهش کردم بیان کردم :
– برای چی ؟
– خر و پف کردنات مگه دیشامگاه گذاشت من بخوابم ! من توی اون یکی اتاق خوابیده بودم ولی صوتت سکوت خونه رو میشکست !
لجم گرفت اظهار کردم :
– من خروپف میکنم ؟ من ؟! امکان نداره .
– کاش صدات و ضبط میکردم !
– توهم زدی !
– امتحانش مجانیه یه شامگاه دیگه میتونی خونه ی من بمونی و من صدات و ضبط میکنم نظرت چیه ؟
دندونام و روی هم فشار دادم . چشماش میخندید ولی سعی داشت حالت جدی صورتش و حفظ کنه . گفتم :
– یه شب دیگه بمونم معلوم نیست چه بلایی سرم بیاد دیگه !
خودش و به نفهمیدن زد و بیان کرد :
– بلا ؟ کدوم بلا ؟
– لباسام دیگه .
باورم نمیشد که خودم بالاخره این موضوع و پیش کشیدم . چقدر تو بی حیایی مُوژان خجالت بکش یکم دختر .
رادمهر با قیافه ی حق به جانب به طرفم برگشت و بیان کرد :
– باید میذاشتم با همون لباسای خیس میخوابیدی تا صبح تشنج کنی از تب ؟ بیا و خوبی کن !
– باید بیدارم میکردی .
– فکر کردی سعی نکردم ؟ انگار به خواب زمستونی حرکت کرده بودی !
مجدداً با حرص دندونام و روی هم فشردم و اضافه کردم :
– خرس خودتی .
نتونست خودش و نگه داره یهو قهقهه زد اضافه کردم :
– این کجاش خنده داشت ؟
سعی میکرد جلوی خندش و بگیره ولی هر چی تلاش میکرد صوتی خندش کشیده تر میشد سرش و به طرفین تکون داد و گفت :
– اصلا خنده نداشت .
– خودت و مسخره کن .
– اِ چرا حرف تو دهن من میذاری ؟ من کی مسخرت کردم ؟
روم و ازش گرفتم و جوابی بهش ندادم . چند دقیقه یه بار صدای خندش و میشنیدم و بیشتر حرص میخوردم ولی سعی میکردم به روی خودم نیارم .
رادمهر جلوی مطب دکتر نگه داشت و گفت :
– پیاده شو .
بی حال از ماشین پیاده شدم دزدگیر و زد و با هم به سمت مطب حرکت کردیم . به محض ورود به مطب روی یکی از صندلی های اتاق انتظار تقریبا ولو شدم . رادمهر به سمت منشی دکتر رفت و بعد از اینکه یکم باهاش صحبت کرد اومد و صندلی کناری من و اشغال کرد .
نمیدونستم چرا انقدر بی حال شدم یهو . انگار تازه سرمای دیشامگاه داشت اثر میکرد . اصلا نمیتونستم سرم و نگه دارم همش این ور و اون ور خم میشد . آخر سرم و تکیه دادم به دیوار و نگاهام و بستم . اول کف دست رادمهر و روی پیشونیم حس کردم و بعد سرم و حرکت داد و روی شونش گذاشت . انقدر بی حال بودم که هیچ عکس العملی نمیتونستم از خودم نشون بدم .
نفهمیدم چقدر خوابیدم و چشمام روی هم بود که با آوای نجوا گونه ی رادمهر دیدهام و باز کردم .
– مُوژان پاشو نوبتمون شده .
رادمهر کمکم کرد و از جا بلند شدم . داخل رفتیم دکتر مرد نسبتا جوونی بود شاید هم سن رادمهر . یکم سوال ازم پرسید و بعد نسخه ای برام نوشت از اتاق اومدیم بیرون رادمهر بهم اظهار کرد بشینم تا بره نسخم و بگیره . به سرعت راهی شد و برگشت . دکتر برام آمپول نوشته بود همونجا برام آمپولم و زدن و بالاخره دوباره سوار ماشین شدیم . با بی حالی سرم و به صنقلبی تکیه دادم و دیدهام و بستم . انگار رادمهر متوجه حالم شده بود چون حرفی نزد .
جلوی در خونه ماشین و پارک کرد و به طرف در راهی شد . زنگ و زد در با تقه ای از هم باز شد . به سمت ماشین اومد و کمکم کرد پیاده شم . زیر بازوم و گحرکت کرده بود و آروم آروم من و میبرد تو . هر کی نمیدونست فکر میکرد عمل جراحی کردم که اینجوری راه میرم !
مولین با تبسم به استقبالمون اومد ولی وقتی من و با اون حال نزار دید یهو تبسم روی لبش ماسید و با نگرانی رو به رادمهر بیان کرد :
– چی شده ؟
– هیچی سرما خورده دلواپس نباشین . دیشامگاه هوس پیاده روی زیر بارون کرده بود هر چقدرم بهش اظهار کردم سرما میخوری گوش نداد .
مولین تبسمی زد و بیان کرد :
– جوونین دیگه .
عجب مارمولکی بود این رادمهر . چجوری انقدر خوب پشت سر هم خالی میبست ؟ به سمت اتاقم بردنم و روی تخت تقریبا ولو شدم . رادمهر هنوز ایستاده بود و برای مامان توضیح میداد .
– این قرصاش و سر وقت بدین بهش بخوره . دکتر بهش ۴ تا آمپول داده که یکیش و زده ۳ تای دیگه رو هم هر شب ۱ دونه باید بزنه . خودم میام دنبالش میبرمش مضطرب نباشین .
– خیر ببینی پسرم .
حالا آدم خوبه ی داستان شده رادمهر ! کسی نمیدونست که خودش مقصر این سرما خوردگی منه .
مامان راهی شد تا برام سوپ بپزه رادمهر کنارم روی تخت نشست و اضافه کرد :
– با لباس نخواب . پاشو لباسات و عوض کن . من فردا شامگاه میام با هم بریم آمپولت و بزنیم . باشه ؟
– مرسی خودم با بابا میرم .
– اضافه کردم میام یعنی میام .
خوب بیا به درک ! خودت میخوای گوش به خدمت من باشی خوب باش !
حرفی نزدم چند ثانیه ای توی دیدهام نگاه کرد و اظهار کرد :
– کاری نداری ؟
– نه
– هر چی تمایل داشتی زنگ بزن بهم .
– باشه ممنون .
از کنار تخت قد بلند شد و اضافه کرد :
– پس من حرکت کردم . خداحافظ .
– خداحافظ .
از اتاق بیرون راهی شد . صدای خداحافظی کردنش با مولین و از بیرون شنیدم و بعد صدای بسته شدن در حیاط . جالب بود . اصلا کنارش احساس غمگینی نمیکردم .
کشون کشون از تختم اومدم پایین و لباسام و عوض کردم . مولین با داروهام اومد توی اتاقم . همینطور که داروهام و بهم میداد با لبخند بهم نگاه میکرد . نمیدونستم معنی لبخندش چیه شاید به رابطه ی من و رادمهر امیدوار شده بود .
شاید دوری از احسان و کنار رادمهر بودن باعث شده بود کمتر به احسان فکر کنم . بعد از اینکه مامان از اتاق حرکت کرد بیرون روی تخت دراز کشیدم و راحت خوابیدم .
با صوتهای مولین از خواب بیدار شدم . سینی غذا تو دستش بود آروم از جام کشیده شدم و تکیه دادم به بالشام مامان اضافه کرد :
– بیا برات سوپ پختم یکم بخور بعد دوباره اگه خواستی بخواب .
– کسی زنگ نزد با من کار داشته باشه ؟
مولین متعجب به سمتم برگشت و بیان کرد :
– چرا سیما خانوم زنگ زد حالت و بپرسه که گفتم خوابی قطع کرد
– آها ممنون .
مولین نگاه مشکوکی بهم انداخت و از اتاق بیرون حرکت کرد . نمیدونم چرا این سوال و پرسیدم . شاید انتظار داشتم رادمهر حداقل یه خبری از حالم بگیره . بی معحرکت کرد .
چند قاشقی از سوپم خوردم و بار دیگر خوابیدم .
نزدیکای ظهر فردا بود که از خواب بیدار شدم . چقدر خوابیده بودم . یکم حالم بهتر شده بود . از تختم بیرون اومدم و دنبال مولین گشتم . مطمئنا دیگه رادمهر حتما سراغی ازم گرفته . با ذوق مولین و توی آشپزخونه پیدا کردم بهش سلام و صبح بخیر گفتم که با لبی خندون اظهار کرد :
– ظهره مادر صبح چیه ! خوبی ؟ بهتر شدی ؟
– آره ممنون خیلی بهترم . کسی باهام کار نداشت ؟
– نه مادر . چرا جدیدا انقدر این سوال و میپرسی ؟ منتظر زنگ کسی هستی ؟
با شونه های افتاده همینجوری که از آشپزخونه بیرون میرفتم گفتم :
– نه . مهم نیست .
بار دیگر آوای مولین و شنیدم .
– مجدداً نرو تو اتاقت . بشین تو پذیرایی یه چیزی بیارم بخوری . همش بخوابی که ضعف میکنی .
به حرفش گوش دادم . روی راحتیا لم دادم و مشغول تلویزیون دیدن شدم . فقط نگاهم به تلویزیون بود وگرنه اصلا حواسم نبود که چی پخش میکنه . با صدای مولین به خودم اومدم :
– اِ این سریاله تکرارش شروع شد ؟
با گیجی نگاهی بهش کردم و گفتم :
– نمیدونم . فکر کنم .
مولین دستش و روی پیشونیم گذاشت و گفت :
– تبت قطع شده .
ظرف سوپ و جلوم گذاشت با نگاهی بهش غرغر کنان گفتم :
– بازم سوپ ؟ از دیروزگار تا حالا همش دارم سوپ میخورم .
– مادر مثلا سرما خوردیا . الان بهترین غذا واست سوپه .
با اجبار مولین سوپ و خوردم . هنوزم منتظر زنگی از طرف رادمهر بودم ولی خبری نشد ازش . یعنی واقعا براش مهم نبود که من حالم خوبه یا بده ؟ چقدر دلسنگه !
ساعت حدودای ۷ شامگاه بود که تلفن خونه زنگ خورد . بدون اینکه تکونی به خودم بدم همینجوری روی مبل ولو بودم . مامان حرکت کرد و جواب داد دقایقی بعد دوباره توی پذیرایی برگشت و اضافه کرد :
– رادمهر بود .
با شنیدن اسم رادمهر از جا پریدم
– چی گفت ؟
– اضافه کردش که تا نیم ساعت یا ۱ ساعت دیگه میاد که برین با هم آمپولتو بزنی .
زحمت کشیده میمیل داشت نیاد .
با بی حالی از جام بلند شدم و رفتم لباسام و پوشیدم . عاشق شدم باهاش لج کنم و نرم ولی انگار عاشق شدم ببینمش . چه فکرای مسخره ای !
حاضر و آماده توی پذیرایی به انتظار رادمهر نشستم . رای ساعت ۸ اومد و زنگ در و زد . سلانه سلانه به سمت در راهی شدم و سوار ماشینش شدم . تا جای گرفتم نگاهی به صورت رنگ پریدم انداخت و گفت :
– سلام . بهتری ؟
– سلام . ممنون . از احوال پرسیای شما .
نمیدونم چرا وقتی از کسی دلخور میشدم انقدر هی تیکه مینداختم ! همینجوری که ماشین و روشن میکرد گفت :
– امروزگار از صبح جایی گراهی شدار بودم . نشد زنگ بزنم حالت و بپرسم .
– من دلیل نمیل داشتم ازت . تو مختاری هر جور میخوار حرکت کردار کنی .
چند ثانیه ای بهم زل زد و بعد نگاهش و ازم گحرکت کرد و به رو به روش خیره شد . سری تکون داد و بیان کرد :
– باشه .
سکوت بینمون بر قرار شد . انگار هیچ کدوممون نمیمیل داشتیم حرفی بزنیم . جلوی در مطب نگه داشت . جای پارک نبود گفت :
– من تو ماشین میشینم جای پارک نیست . میتونی تنها بری یا منم باهات بیام ؟
– بچه که نیستم میتونم .
– ولین از تیکه های تو !
بی توجه بهش در ماشین و بستم و وارد مطب شدم . کارم زیاد طول نکشید ولی از قصد خونسرد راهی شدار میکردم . بار دیگر سلانه سلانه به سمت ماشین حرکت کردم و سوار شدم . بدون هیچ حرفی ماشین و به حرکت در آورد . یکم از راه که گذشت اظهار کرد :
– شام خوردی ؟
– نه .
– گشنت نیست ؟
– نه .
– میخوای یکم چرخ بزنیم تو خیابونا بعد بریم با هم شام بخوریم ؟
نمیدونم چرا این پیشنهاد و داد . شاید به خاطر اینکه ازم خبری نگرفته بود دچار عذاب وجدان شده بود . ولی هر چی که بود پیشنهادش بهم حس خوبی داد . اضافه کردم :
– نمیخوام زیاد کنارت باشم . امکان داره توام مریض بشی .
تبسمی زد و اظهار کرد :
– فکر من نباش مریض نمیشم .
– چرا ؟ دکترا مریض نمیشن ؟
– چرا میشن . دکترا مگه آدم نیستن ؟
– خوب من نمیخوام مریض شی من و برسون خونه . ممنون که اومدی دنبالم .
– وظیفم بود .
دلم گرفت . شاید دوست داشتم بگه از روی علاقه اومدم دنبالت ! فقط وظیفه ؟ ! اضافه کردم :
– اگه فکر میکنه از روی وظیفه باید این کار و انجام بدی ممنون میشم که از فردا این کار و انجام ندی .
– تو از چی غمگینی ؟ چرا هی امروز غر میزنی ؟
راست میاضافه کرد خیلی غرغرو و بهانه گیر شده بودم . انگار منتظر بودم حرفی بزنه تا از روش برداشت منفی کنم و نق بزنم . اضافه کردم :
– اصلا من و ببر خونه . نمیخوام بیشتر از این غر بزنم . نمیخوامم تو سرما بخوری .
ماشین و گوشه ی خیابون نگه داشت و بهم نزدیک شد . خودم و عقب کشیدم و به در چسبوندم . توی چشمام نگاه کرد و گفت :
– امشب من و تو با هم میریم میچرخیم بعد هم میریم شام میخوریم . توی هر فاصله ای هم اگه ازت قرار بگیرم برام مهم نیست که مریض بشم یا نه فهمیدی ؟ پس دیگه از این بهونه ها نیار واسه ی اینکه با من نباشی .
ازم دور شد و دوباره ماشین و به حرکت در آورد . راست میگفت دیگه توام با این همه غر زدنات و بهونه آوردنات به سطوح آوردی بنده خدا رو ! من تو فکر چی بودم اونوقت اون تو فکر چی بود . اضافه کردم :
– من منظورم این نبود .
جوابی بهم نداد . دنبال گوشیم گشتم تا به مامان زنگ بزنم و بگم شاید دیر بیام که هر چی گشتم گوشیم و پیدا نکردم . خیلی آروم گفتم :
– رادمهر .
به سمتم برگشت مظلومانه گفتم :
– گوشیت و میدی ؟ یادم راهی شده گوشیم و بیارم میخوام به مولین خبر بدم .
گوشیش و به سمتم گراهی شد . سریع شماره ی خونمون و گحرکت کردم و به مولین اطلاع دادم . همونجور که فکر میکردم مولین استقبالم کرد !
گوشی رو بار دیگر به سمتش گحرکت کردم . ازم گرفت و به رانندگیش ادامه داد . اخماش تو هم نبود ولی قیافش جدی بود . نمیدونستم ازم قلبخوره یا نه . آروم اظهار کردم :
– ازم آزردهی ؟
– برای چی ؟
– نمیدونم .
– نه دلخور نیستم .
– پس چرا انقدر جدی شدی و باهام حرف نمیزنی ؟
– خودت گفتی من همیشه جدی و ترسناکم یادت راهی شده ؟
حالا اون بود که حرفاش تلخ بود . سرخورده روم و به سمت پنجره ی کناریم چرخوندم و گفتم :
– نه حق با توئه .
ساکت شدم و به پنجره دیده دوختم . مجدداً گفتم :
– دلم میخواد قدم بزنم .
– با این حالت ؟ نمیشه . سرما خوردگیت تشدید میشه .
ناراضی مجدداً دیده به بیرون دوختم گفتم :
– تو ماشین حوصلم سر میره .
– بیا با هم حرف بزنیم حوصلت سر نمیره اینجوری .
– تو که همش تیکه میندازی .
شونه هاش و بالا انداخت و گفت :
– تلافی کردم .
حرصم گرفت بار دیگر به پنجره خیره شدم اظهار کرد :
– باهام حرف نزنی همین جا پیادت میکنما .
روم و به سمتش برگردوندم نگاهی بهم کرد گفتم :
– چرا انقدر اصرار داری که امشب بیرون بچرخیم ؟ خوبه جفتمون از احساسمون به هم خبر داریم !
خندید و گفت :
– نمیدونی تنهایی چه به روزگار آدم میاره که حتی حاضر میشم با توام هم کلام بشم .
اخمام بیشتر راهی شد تو هم اظهار کردم :
– از این به بعد اگه هم صحبت میل داشتی زنگ بزن به سیما جون .
تبسم شیطنت آمیزی زد و گفت :
– دوست ندارم . با اونکه نمیتونم کل کل کنم حرصش بدم .
حالا هی هر چی من کوتاه میومدم اون ول کن نبود . اصلا انگار خوشش میومد که من و حرص بده . با عصبانیت کف دستم و به سمت پخش ماشین بردم و روشنش کردم اظهار کردم :
– اصلا آهنگ گوش بدیم بهتره .
صوتش و زیاد کردم و گوش دادم :
تو چشمات مال من نیست و
نگات دنبال من نیست و
چشات و دزدکی مشاهده کردم
تو قهوت فال من نیست و
نمی دونی دیگه حالی
توی احوال من نیست و
نمی دونی …
؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜