– شما لازم نکرده وضع بد من و بزنید توی سرم! هر آشغالیم که هستم دل کسی و تاحالا نشکوندم.
شما حتی انقدری واسه پسرتون ارزش نداشتید که خبر ازدواجش و به شما بده!
یه بیچاره بی کس ساختید ازش!
انقدر کل حیات محدودش کرمتوجه شد و تو سرش چرت و پرت خونمشاهده کرد که حتی شما رو محرم ندونست که شما رو در جریان بزاره!
همین نوکر و کلفَتی که بارم میکنید… به همین بدبخت بیچاره پناه برد و…
نگاهش که به چشمان ناباور محمد خورد با دهنی باز حرفش را قطع کرد، از خشم و هیجان و غضب و ناباوری نفس نفس میزد!
جوری که تمام افراد داخل سالن متوجه حال بد او شده بودند، تنها کسی که از این وضع مسرور بود مادر محمد بود، و حاج مسلم…. بلاخره متوجه شد که تربیتش نادرست بوده.
با این که هر چه بچه هایش میخواستند به پایشان میریخت ولی آنان از نظر احساسی کمبودی داششتابزده.
محمد تنها با نگاهی عمیق به تنها عاشقی زیستن اش نگاه میکرد… قبول داشت که بد ترین توهین به او شده بود و ملورین هم از خشم هرچه از دهانش در رسیده بود به زبان آورده بود!
ملورین گویا تازه به خود وارد شده بود که نادم و پشیمان لب زد:
– من… من واقعا متاسفم محمد… من…
به تته پته افتاده بود، انگار نه انگار که این دختر همان دختر چند ثانیه پیش بود!
از همه شرم داشت، مخصوصا از محمد… شوهرش!
#پارت342
تحمل نگاه های سنگین بقیه و تاب نگاه کردن در دیده های محمد را نداشت پس کیفش را برداشت و از در خانه بیرون زد.
همه نگاه ها به محمد برگشت تا ببینند دنبالش میرود یا نه اما محمد سر جایش مانده بود و با حالی که از نگاهش مشخص بود چقدر دلخور شده!
نیلا چند باری به نوک زبانش وارد شد که حرفی بزند اما نتوانست لب از لب بردارد!
جمع انقدری سنگین شده بود و کسی نمیتوانست حرفی بزند که خاموشی سنگینی خانه را دربرگحرکت کرده بود.
محمد بلاخره تکانی خورد و کشیده شد، رو به مادرش لب زد:
– خیالتون راحت شد؟!
و بعد بدون گفتن چیز اضافه ای از خونه بیرون زد، اعصابش بیش از حد بهم ریخته بود.
پشت فرمان ماشینش جای گرفت و فکر کرد که ملورین این موقع شب ممکن است کجا رفته باشد؟!
کمی که ملایم تر شد مضطربی اش خودی نشان داد، دیر موقع بود و ملورین جایی را نداشت که برود حتی برای یک ساعت.
بی هوا به ذهنش خورد که جایی غیر از بیمارستان نمیتواند برود برای همین به سرعت به سمت بیمارستان حرکت کرد، با این که حرف هایی بدی جلوی خود او زده بود و از کف دستش قلبخور بود ولی قلب عاشقش تحمل دوری از ملورین را نداشت!
وقتی به بیمارستان رسید، جای جای بخش را گشت اما اثری از او پیدا نکرد، حتی از مسئول بخش هم سوال کرد و او هم ملورین را نمشاهده کرده بود.
چند باری هم به تلفنش زنگ زده اما جوابی دریافت نکرد، حال نگرانی اش صد برابر شده بود.
#پارت343
با سردرد شمتوجه شدی به خونه راهی شد چون چاره دیگری هم نداشت.
کلید را که روی در انداخت متوجه روشنایی چراغ اتاق مینو شد، با سرعت به سمت آن اتاق رفت و برعکس تصوراتش ملورین را آنجا متوجه شد!
فکرش را هم نمیکرد بعد از آن جر و بحثی که پیش رسیده بود ملورین به خانه بیاید اما خداراشکر کرد که او حال اینجا بود.
ملورین روی تخت مینو خوابیده بود و با آوای قدم های محمد متوجه او شد.
شتابزده نیم خیز شد و لب از لب باز کرد تا حرفی بزند اما نمیدانست چگونه گندی که زده را جمع کند!
پس فقط یک کلمه بیان کرد: بخشید!
محمد که جوابی به او نداد لب زد:
– من یک ساعت دیگه میرم بیمارستان گفتم دلواپسم نشی!…
– باشه برات تاکسی میگیرم خودم یکم استراحت میکنم.
ملورین سری تکان داد و قلبخور رو گرفت، محمد هم به سمت تخت خودشان راهی شد تا کمی دراز بکشد.
سردردی بی سابقه ازارش میداد. سردردی که تاکنون تجربه اش نکرده بود، هر موقع که از حجم زیاد کار سردرد میگراهی شد به ملورین میبیان کرد و ملورین هم سرش را به ساکتی نوازش میداد…
ولی امشب…
شاید این اولین دعوای زن و شوهری بینشان بود و محمد به مقدار زیادی از کف دست ملورین قلب چرکین بود!
محمد کمی روی تخت دراز کشید و ساعدش را روی پیشانی اش گذاشت، حتی نا نداشت دنبال قرص یا دارویی بگردد!
همان موقع ملورین وارد اتاق شان شد تا لباس هایش را تعویض کند و به بیمارستان برود.
#پارت344
اما قبل از این که به سمت کمد لباسش برود نتوانست نگرانی اش را دریغ کند و کنار محمد روی تخت جای گرفت.
– چیزی شده محمدم؟!
عطر شیرین و قلبربای ملورین زیر دماغش پیچید و برای هزارمین بار قلبش را بُرد!
بین عقلش و دلش مانده بود، عقلش میاضافه کرد او بی احترامی کرده و باید با عصبیت من هم رو به رو شود، گرچه از روی خشم بوده…
اما قلبش به او گوش زد میکرد که او همسرش است و نباید با او تلخی کند، این نزدیکی چه میبیان کرد؟!
مگر نمیخبر داشت محمد دیوانه اوست!
با آوای گرفته ای بیان کرد:
– نه چیزیم نیست پاشو برو…
ملورین کاملا متوجه قلبخوری محمد شد، نمیدانست باید چه کار کند، چه بگوید؟! چه چیزی میتوانست جواب ِ حرف های مسخره او باشد؟!
کف دستش را ارام روی دستان مردانه محمد گذاشت که محمد کف دستش را کشید و دوباره روی سرش گذاشت.
ملورین کم مانده بود گریه اش بگیرد! تحمل سردی و بی محلی محمد را نداشت.
ملورین از چشم های قرمزش متوجه سر دردش شد، مردش را میشناخت.
میدانست حرف هایش انقدر سنگین بوده است که محمد از خشم سردرد گحرکت کرده است، از خودش خجالت میکشید مخصوصا که محمد هیچ چیزی در جواب حرف هایش نگفت اما حال با کم محلی کردن به او مرگش را تدریجی میکرد!
در حالی که به سختی خودش را کنترل میکرد تا اشکی از دیدهانش سرازیر نشود زمزمه وار گفت:
– فکر نکنم امشب برم بیمارستان، میمونم خونه.
اینجا عم نمیخوابم راحت باشی، میرم اتاق مینو!
#پارت345
ملورین به خیال خود میتمایل داشت کمی به محمد فضا بدهد تا او راحت باشد اما محمد از این حرف ملورین زیادی جا خورد!
فکر میکرد اگر هم خونه میماند کنارش روی تخت با فاصله میخوابید نه این که جای خوابش را عوض کند.
پوزخندی زد و اخمش بیشتر شد، پیش خود فکر میکرد که بهتر ملورین روی تختشان نخوابیده چون نمیتوانست خود را کنترل کند و در خواب او را به آغوش میکشید…
باز هم چیزی نگفت، ملورین با بغض قرص مسکنی برایش پیدا کرد و روی میزِ پاتختی گذاشت و با فرض این که محمد حتی نمیخواهد لحظه ای چشمش به او بیفتد سریع از اتاق خارج شد.
محمد قرص را خورد و نیم نگاهی به در اتاق انداخت چگونه میتوانست شامگاهی را بدون خوابیدن در آغوش قلببرش بگذراند؟!
پوفی کشید، و دوباره دراز کشید، به خودش لعنت فرستاد که امشامگاه ملورین را به خانه پدرش برده بود.
انقدر سردرد کشید تا بلاخره خوابش برد.
ملورین ولی روی تخت مینو دراز کشیده بود و دیگر نمیتوانست جلوی اشک های گرمش را بگیرد.
عادتش شده بود که هر شامگاه با نوازش های همسرش به خواب برود و حال چگونه میتوانست بخوابد؟!
سعی میکرد جلوی هق هق اش را بگیرد تا لااقل محمد متوجه حال بدش نشود.
با این که محمد اتاق کناری اش بود به شدت حس میکرد که مشتاق دیدار او شده و بی تابی ولینش نمیداد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن