منتظر می ماند و من تن نمی دهم به نگاه کردن درون چشم های آدم کشش
کمرم کم مانده که زیر آتش دستش بسوزد
منتظرم … منتظرم که با خشونت چانه ام را بالا بیاورد تا نگاهش کنم … ولی او حقیقتا تغییر کرده
بالاخره پاهایم زمین را لمس می کنند … ولی دستش از دور کمرم رها نمی شود
باید خودم کاری کنم
بدنم را عقب می کشم و در کمال تعجب هیچ اجباری در کار نیست … کمر نحیفم از میان کف دست سختش رها می شود
شامگاه خوفناکیست … از ادامه اش می ترسم
راه پذیرایی را در پیش می گیرم … حقیقتا از اتاق خواب می ترسم
صوتی قدم های او هم می آید … آرام باش طلا … ساکت باش دختر … او عوض شده … دیگر آن الوند قبلی نیست
– طلا!
به سختی سر قد بلند می کنم و نگاهم خشک می شود
– ردِ … ردِ کبودی بدنتو پاک می کنه
پس … پس راهی شده بود داروخانه تا … پماد بخرد؟ … برای کبودی های بدنم؟
گمانم روی موج های دریا شناور شده ام … شاید در آسمان پرواز می کنم … شاید هم عقلم را از کف دست داده ام
کف دست دراز می کنم برای گحرکت کردن پماد و مطمئن شدن … کف دستش را عقب می برد
– پشتت بیشتره … نمی تونی … بذار من برات انجامش بدم
کاش می توانستم دیده هایش را از حدقه در بیاورم … همین چشم های خوفناکی که تا بی نهایت غم دارند و … جوری نگاهم می کنند که گمان می کنم قشنگ ترین موجود هستی را می نگرند
– اما …
– می خوام گندی که زدم و جبران کنم … اذیتت نمی کنم
کنارم می نشیند و دل من درست کف پاهایم می زند
نزدیک تر می شود … کف دستش روی دکمه ی پیمسیرنم می نشیند
می ترسم … وحشت می کنم
محکم کف دستش را روی دکمه می گیرم
– نمی خوام
از هزار فرسخی داد می زند که وحشت کرده ام
– طلا من هیولا نیستم … منو ببین … دارم به خاطر زخمای بدنت روانی میشم … می خوام سر خودمو بکوبونم به دیوار … بذار جبرانش کنم
نبض شقیقه ام می زند … سخت و سریع
لعنت به ما دو نفر … لعنت به خانواده هایمان … لعنت به هرچیزی که من و او،دو تا خط موازی را به هم رسانده
کف دستم بی اختیار پایین می افتد
راهی ندارم … از هر جاده ای که بروم باز به او می رسم
دور برگردانی دیگر در زیستن من نیست
– باز کنم؟
اجازه می گیرد؟ … می خواهد اعتمادم را جلب کند و من نمی خواهم … دوست نداشتن جرم نیست … دوستش ندارم!
– انجام میدم!
پشت به او،چهارزانو روی مبل می نشینم
کف دستم می لرزد و دکمه هایم را باز می کند … با کف دست خودم بدنم را به او نشان می دهم … دیده بود … حتی لمس کرده بود … چیزی برای پنهان کردن ندارم
پیمسیرن را کنار می گذارم
بغض سنگینی در گلویم نفس می کشد … مسیر حلقم خشک شده
مغزم فقط یادآوری می کند او شوهرت است!
****
راوی:
می لرزند … دستان هر دو نفرشان
دستان یکی از دوست داشتن می لرزند و دیگری از دوست نداشتن … تراژدی دردناکیست … برای هردویشان
برای بغضی که مسیر گلوی هردو را سد کرده … برای الوند دردناک تر است … مرد که بغض نمی کند!
رد کبودی های دختر مانند تیغ در قلبش فرو می روند … حق دارد دوستش نداشته باشد … حق دارد او را پس بزند … دخترک نازنازی حاج رسولی حق دارد از مردی که او را به این روز انداخته متنفر باشد
انگشتش نوازش وار روی رد بنفش رنگی که پشت گردن ظریف دخترک جا خوش کرده کشیده می شود
چشمان طلا با زجر بسته می شوند
نفس های کشیدهِ الوند را می شنود و ثانیه شماری می کند برای تمام شدن این شکنجه
الوند اما سر خم می کند … غرورش را زیر پا له می کند و لب می چسباند به کبودی ای که کف دست رنج وحشی گری های خودش بود
بدن طلا بهیکبارهی می لرزد
– الوند!
رنجِ آوایش انگار به بدن مرد انتقال می یابد
لب های مرد کنده می شوند از گردن بلورین دخترک … پیشانی اش جای لب ها را می گیرد
– اضافه کردم بهت … جای تک تکشونو می بوسم تا یادت بره … راضیت نمی کنه؟ … بدترشو سر بدن من بیار … وامیستم بی دفاع … بدنمو تیکه پاره کن
اشک دختر می چکد
– بازم راضیم نمی کنه!
پیشانی مرد از روی گردن نحیفش بلند می شود
سردی پماد را جایگزین می کند … الوند کِی اهل این نوازش های سرشار از لطافت بود؟
– چیکار کنم؟ … بمیرم راضی میشی؟
دخترک سنگدل تر از هر وقتی لب می گشاید و هیچ حواسش به دلی که زیر پا تکه تکه اش می کند نیست
– مردن تو دردی که من اون لحظه کشیدمو جبران نمی کنه!
لب های الوندِ قلب شکسته کبودیِ میان کتف های سنگدلِ ظریف را هدف می گیرند … می چسبند و همان جا سخن می گویند
– یه ذره انسانیت نداری؟ … یه ذره قلب نداری تو؟
مقصر خودش است … خود اویی که طلای قلب رحم را به این ظالمی که مردن کسی برایش هیچ اهمیتی ندارد تبدیل کرده
– تو داری؟ … تو … دل داری؟
لب های مرد از میان کتف ها به پایین ستون فقرات کشیده می شوند … با نرمی … با محبتی که نمی داند چگونه در قلب نداشته اش جوانه زده و ثانیه به ثانیه رشد می کند
بدن طلا عرق کرده … پوستش دانه دانه شده … ولی از زخم زدن به مرد، لحظه ای کف دست بر نمی دارد
– جوری حرکت کردار نکن انگار که من بودم تورو زجرکش کردم … همه می دونن تو قلب نداری الوند … تو فقط دوست داری بقیه رو عذاب بدی … حتی خانوادهتو هم زجر میدی … تو حتی به پدربزرگتم رحم نمی کنی … به عمهت رحم نمی کنی ... تو نمی تونی به من بگی دل ندارم!
خنجرش را مستقیم فرو می کند میان سینه ی الوندِ بیچاره … تا ته فرو می کند و فشار می دهد ... می بیند خون می چکد و ذره ای برایش مهم نیست
کف دست الوند متوقف می شود … درست کنار آن بندِ قرمز رنگِ دلربا
بعد از آن خنجری که فرو کرد … چرا هنوز هم دوستش دارد؟
– آخ دخترحاجی … آخ طلا … کمرمو شکستی که حلبی … این حرفایی که داری می زنی دردشون از زخمایی که من رو بدنت کاشتم بهشدت بیشتره … داری بدهکار میشی
دخترک نمی داند چگونه از مخمصه ی بوسه ها و حرف های خانمان سوز مرد رها شود … هرچه بیشتر بماند بیشتر زخم می زند و بیشتر بوسیده می شود و بیشتر شرمنده!
لب های خیس مرد طواف می کنند کمر بلورینِ زنی را که صاحب قلبش شده بود
امان از پنجه های دلتنگی که بازوی نحیف طلای نابسامان را می فشارند
پوست دختر آفتاب و مهتاب نمشاهده کرده ی حاج رساما سرخ شده … جنبه ی این همه مهربانی از جانب الوندِ سیاه دل را ندارد
– قلبیل این حرکت کردارا چیه؟ … دارم دیوونه میشم … دلیل این همه مهربونیِ تو چیه؟
کاش دهانش را ببندد … کاش اصلا لب و دهان نداشت تا اینگونه مردی که برایش سینه چاک می دهد را نیازارد
مغز الوند می خواهد لب هایش را سلاخی کند … نبوس احمق … نبوس دیوانه مگر نمی بینی غرورت را می شکند؟
اما لب های رمیده از دل فرمان می گیرند … مغز دیگر چه عضو کف دست و پا گیری است
کنار گوش دختر می رسند … کجای دنیا دختری بوسیده می شود و گریه می کند؟ … بسوزد بختت مرد!
مماس گوش کوچکِ کک و مکی لب ها حرکت می کنند
– نفهمیدی؟ … نمتوجه شدی یا می خوای بگم تا بیشتر بزنی تو برجکم؟ … اینجوری حس انتقامت اغنا میشه؟
خبر ندارد از وجود وحشت زده ی دختر … از طلایی که می ترسد آنچه نمی خواهد بشنود … متوجه شدن آن جمله مساوی میشد با همیشگی زندانی شدنش … محکوم به ماندن در کنار مردی که نمی خواهد
– متوجه … منظورت نمیشم
کاش می توانست بالاتنه اش را بپوشاند تا انقدر لمس نشود
الوند هم که دیگر آب را از سرش گذشته می بیند … در دریایی افتاده که راه خروجی از آن ندارد … پس بهتر است غرق کند خودش را جای کف دست و پا زدن
دست های حریصش حلقه می شوند دور کمر برهنه ی قلببرِ ظالم … سفت … محکم … می خواهد تلاشش را کند بلکه دخترک در وجودش حل شود
– بشنوی راضیت می کنه؟ … میگم … دوست دارم … دوست دارم طلا … کشیده تر بگم تا راضی شی؟ … میگم … دوست دارم
روح طلا از کالبدش خارج می شود … متنفر است از صداهایی که در سرش اکو می شوند:《دوست دارم》
چه میشد او هم الان کنار مادرش زیر خاک بود؟
کاش تمام این حرف ها … این بوسه ها … این مهربانی ها و مردانگی به خرج دادن ها خواب باشد
– درد داره طلا … درد داره زنی رو بخوای که وقتی گند می زنی به غرورت و بهش ابراز علاقه می کنی گریه کنه … داری تیکه تیکهم می کنی حواست هس؟
سوزِ حرف هایش بیخ خِر هردویشان را با بی رحمی می فشارد
بینی اش را روی شانه ی زن مورد علاقه اش می فشارد و دریغ از یک ذره محبت از طرف مقابل
– چرا اینجوریه؟ … چرا زندگی من اینشکلیه؟ … چرا هرکی رو قلبم می خوادش بوی حرکت کردن میده طلا؟ … گریه نکن لامصب … چرا انقدر بی معراهی شدی تو؟
روح و روان و جسم طلا زیر این همه رنج در حال جان کندن است … مردِ نفرت انگیزِ حیات اش،بدن برهنه اش را بغل گحرکت کرده و حرف از عاشق شدن می زند … می خواهد بیشتر اسیرش کند؟
بینی بالا می کشد … صورتش سرخ شده و شانه اش زیر فشارِ بینیِ مرد در حال فروپاشیدن است
دستش روی کف دست مرد می نشیند و چه خوشخیال است مردی که گمان می کند دخترک بالاخره قلبش برای او سوخته
– ولم کن!
دو کلمه … دقیقا دو کلمه ای که الوند از آن ها حالش به هم می خورد
– لطفا … الوند!
خواهش می کند … نمی فهمد این کلمات … این پس زدن ها … چه به روزگارِ الوند می آورند
مردی که خودش هم نمی داند چگونه تا این حد قلبباخته ی دخترک بی معرفتِ طایفه ی رسولی ها شده … سرنوشت زیادی عذابش نمی داد؟
جان می کند تا کف دست هایش را از دور بدن طلایش باز کند … چه قدر دور از انتظار … طلایش … طلای او … چقدر غیرممکن به نظر می رسد
کف دست ها باز می شوند و این بار الوند است که می گریزد … دستش روی دست گیره ی در خشک می شود … لعنت به قلبی که نمی گذارد به حرف های دختر بی توجه باشد
– نرو … می ترسم تنها اینجا
مرد رو بر می گرداند و چشم در دیده دخترکی می شود که با کف دست شکسته به سختی دکمه های پیراهنش را می بندد
– نمیرم … می خوام سیگار بکشم
آوای بسته شدن درب می آید و گریه ی دخترک قد بلندتر
کاش صدایش به الوندِ شکسته ای که به درب تکیه داده و دود غلیظ را وارد ریه هایش می کند نرسد
حرف قلب هر دو نفر یک چیز است …《این دیگر چه سرنوشتی است؟》
این میان،الوند داغان تر است
چرا روزگار برایش انقدر تلخ می نوشت؟ … دومین زن حیات اش هم بوی جدایی می دهد … بوی رفتنی که داغ بر قلبش می گذارد
****
درب را روی هم می نهد … چشم میگرداند برای پیدا کردن آن نمک نشناسِ زیبا
نگاهش قفل زنی می شود که مانند کودکی در خود جمع شده و روی مبل به خواب حرکت کرده
قدم هایش را با آهسته ترین حالت ممکن نزدیک می کند … مبادا خواب عروسکِ بی رحمش به هم بریزد
گرم بود ویلا … دقیقا به اندازه ی وجود الوند
می تواند برود و در اتاق روی تشک نرم تخت بخوابد … ولی … این کاناپه ی کوچک دلربا تر به نظر می رسد
مماس بدن زن موردعلاقه اش دراز می کشد … سر دخترک را از دسته ی مبل بهآرامی بر می دارد و بازوی بزرگش را جایگزین می کند
طلای بی خبری که تا ته خودش را آغوش گرمی فرو می کند
خبر ندارد از مردی که برایش یک آغوش گرم و یک بالش سفت ساخته … همین کم عقلِ بی غروری که محو قشنگیی زنِ درون آغوشش،موهایش را نوازش می کند
– قلبتو به دست نیارم که الوند نیستم!
مسیری ندارد … یا باید قلب دخترک را مال خود کند یا تا ته دنیا همینگونه قلب قلب کند برای بوسیدن لب های مرد کشی که اجازه ی لمسشان را ندارد
آرام انگشت اشاره اش را از روی پیشانی دختر رد می کند … به دیده های درشتی که بسته اند می رسد
می خواهد تمام چهره ی دخترک را در ذهنش ثبت کند
از روی خط بینی اش می گذرد و کمی مانده به رسیدن به آن دو لعلی که برایش حرام شده … کمی مانده … فقط می خواهد لمس کند و در ذهنش ثبت کند
طلای الوند حتی در خواب هم بی رحم است … کف دست مرد را مانند حشره ای مزاحم پس می زند
دهان الوند کج می شود
– این تاوان گناهای منه به قرآن!
****
نگاه ها آرام باز می شوند … منظره ی قابل درکی نیست … فقط سیاهی می بینند
چندین بار پلک می زند و تازه حواس دیگرش به کار می افشتابزده … بوی عطر الوند است
حتی این هم تیشرت مشکیِ خود اوست
پس این دیواری که صورتش در آن فشرده می شود … سینه ی مردی است که همین دیشب صراحتا به او ابرازعلاقه کرده بود
نگاه می بندد و دعا می کند باز که کرد همه چیز جور دیگری باشد … اما حیف … در کتاب داستان های خیالی دوران کودکی اش که زیستن نمی کند!
کمرش میان انگشتان بزرگ مرد جای گراهی شده و توان تکان خوردن ندارد
– الوند …!
صوت می زند و خوب می داند چقدر خواب مرد سبک است
صدای خواب آلودی که از همواره بم تر به نظر می رسد
– جان!
چقدر خوشبخت است دخترک … الوند جان خرجش می کند
– نمی تونم بلند شم … میشه ولم کنی؟
دستان الوند دور کمر ظریف همسرش محکمتر می شوند
– نمیشه … بخواب
طلا ولی بی قرار هی بدنش را تکان می دهد
– من نمی خوام بخوابم … اگر می خوای بخوابی بلند شو برو روی تخت بخواب
اخم های مرد در هم فرو می روند
مسیری ندارد … نمی توانست به زور دختر را به خودش وصل کند که
کف دستانش شل می شوند و در آنی طلا کشیده می شود
مانند پسر بچه هایی که از مادرشان بی اعتنایی دیده اند نگاهش می کند
– مریض بودم تخت به اون گرم و نرمی رو ول کنم بیام روی این کاناپه ی زوار در راهی شده بخوابم؟ … نمی فهمی می خوام بغل تو بخوابم؟
پشت گوش های دخترک داغ می شوند … این حرف های حساب نشده دل هر دختری را می برند
کف دست هایش را رو به طلای ایستاده باز می کند
– بیا …!
پاهایش از کاناپه بیرون زده و دختر خنده اش می گیرد
به ساعت دیواری اشاره می کند
– ساعت نه و نیمه … قد بلند شو صبحانه بخوریم … از این چند روزگار استفاده کن که وقتی برگردیم اگر بخوام آشپزی کنم محبوبه خانم میگه …
صدایش را شامگاهیه محبوبه می کند و با ادا اطوار دست هایش را دقیقا همانگونه تکان می دهد
– طلا بیا بشین اینا کار تو نیست … تو زن الوندی نباید کف دست به سیاه و سفید بزنی چون الوند شاهزاده ای وکیلی وزیری چیزیه!
لب های مرد می خندند … خوبی اش این است که اگر غرورش را شکست لااقل دخترک با او احساس راحتی می کند
– پَ چی در ذهنش گذراندی؟ … من کم کسی نیستم حلبی
طلا دمپایی های روفرشی اش را می پوشد … باید کف دست و صورتش را بشوید
– خودشیفته … قد بلندشو اون مبل برات کوچیکه بدنت میگیره
دل الوند از جا کنده می شود … امیدوار می شود … دخترک حواسش به او هست … هوایش را دارد
صوتی درب سرویس بهداشتی هم نمی تواند او را به خودش بیاورد
لبخندِ احمقانه ای روی لبش نشسته … این همه ذوق کرده … فقط برای یک جمله ی بی ارزشی که هیچ احساسی پشتش نیست … قطعا باید خودش را به نزدیک ترین بیمارستان روانی معرفی کند
****
با هیجان و شادی دستش را تکان می دهد و الوند لحظه ای دست از غرغر بر نمیدارد
– دکتره گفت حداقل باید دو هفته تو گچ باشه،سر یه هفته نشده بازش کردی … تکونش نده طلا … تکون نده بدتر گند می زنی بهش
تبسم می زند به روی مردی که به دیوار تکیه داده و با دقت حواسش پی دست اوست
– خوبه چیزیش نیست … نشکسته بود ترک برداشته بود دیدی که دکتر گفت … بخدا دیگه داشت دیوونم می کرد
الوند نامطمئن نگاهش می کند و طلایی که دیگر رویش باز شده به درب اشاره می کند
مرد گنگ سرش را به معنی منظورت چیست تکان می دهد و طلا می داند مرد خواهانش است که می تازد
– می خوام لباسمو عوض کنم …!
الوند از خودش حالش بهم می خورد … از قلب و عقلی که می گویند او همین حالا هم از تو متنفر است … نباید کاری کنی بیشتر ناراحت شود
سمت پنجره ی اتاق می رود … پرده را می کشد
– دستت مشکل نداره؟ … مطمئنی؟
طلا نگاه هایش را با اطمینان می بندد و تصور هم نمی کرد روزی الوند به احترامش از اتاق بیرون برود تا او لباسش را تعویض کند
لبخندش کم کم شیطانی می شود و نگاهش دوخته به دری که پشت سر مرد بسته شده
– چه بامزه شده!
****
با عصبیت مهره های شطرنج را پخش می کند
– این قبول نیست … تو کلک زدی … گفتی بلد نیستی
الوند پیروزگارمندانه نگاهش می کند
– بلد نبودم … باختی دیگه بهونه چرا میاری؟ … جنبه ی باخت نداری خوشکلم؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن