باید خودم را به باد ناسزا ببندم … می خواهم او را در دور ترین فاصله از خودم ببینم و دقیقا کاری می کنم که در نزدیک ترین فاصله قرار بگیرد … طلای کف دست و پا چلفتی!
– آره آره … خوبم
سعی می کنم نامحسوس کف دستم را از میان انگشتانش بیرون بکشم … نمی گذارد … انگشتانش سر می خورند و این بار پنجه های ظریفم را در آغوش می گیرند
به مسیر می افتد و حتی اجازه ی مخالفت نمی دهد
– اون یکی کف دستو هم گچ بگیری دیگه کمک های من به لباس عوض کردن ختم نمیشه … گسترده تر میشن حواست باشه
لحنش طنز است … یک طنز تلخ … یادآوری می کند که چقدر از نزدیک شدن هایش بیزارم
کاش همان الوندِ ترسناکِ بدقلق می ماند … همانی که اذیتم می کرد
این مردِ همه چیز تمام بیشتر آزارم می دهد
ماسه های چسبناک تمام می شوند و می توانم بالاخره درست جاده بروم
کنار هم مسیر می رویم و سر من تا کمی بالای آرنجش است … قد کوتاه نبودم … او زیادی بلند است
از گوشه ی دیده نگاهی به منی که پایین را نگاه می کنم می اندازد
– پر وزن گیرم اومده یا از پله میفته یا تو گل و ماسه نمی تونه جاده بره … چیکارت کنم تورو من؟
چپ چپ،با سری که بالاخره بالا می آید نگاهش می کنم
– پله رو که یکی هلم داد مطمئنم … ماسه رو هم توی فکر بودم به خاطر وزن نبود
فشار آهسته ای به کف دستم می دهد که بدنم ناخودآگاه به او نزدیک تر می شود … انگار که بخواهد حس امنیت منتقل کند
– پله رو که باید برن دخیل ببندن نفهمم کار کدومشونه … ولی این از استخون بودن تو کم نمی کنه دختر حاجی … باد می بردت … کف دست بهت می زنم می ترسم ترک بخوری
حس حامی داشتن می کنم … کسی که پشتم به او گرم است
الوند … بی شک پشتوانه ای قابل ستایش است
بی اختیار تبسم می زنم
– احساس نمی کنی یکم داری مبالغه می کنی؟
از گوشه نگاهم می کند
– ابدا … یه نگاه به خودت بنداز … اندازه ی همین یه کف دستمی که گرفتیش
حق که داشت ولی دیگر نه انقدر
– خب که چی الان مثلا می خوای پز ژنتیکتو بدی؟
تا ویلا راه زیادی نبود و پیاده آمده بودیم … مثل اینکه باید با کف دستی که میان انگشتان کشیده او قرار گراهی شده قدم زنان هم برگردیم
یکبارهی عضلات بازویش کنار صورتم سفت می شود
– تو به این میگی ژنتیک؟۱۰ سال ورزش اینو ساخته دختر … بحث ژنتیک بود که رنگ چشمو پرچم می کردم … واقعا ناراحتم می کنی طلا!
نمی دانم به این جدیت مسخره اش بخندم یا جواب دندان شکنی به خودشیفتگی هایش بدهم
با بدجنسی سر بالا می گیرم
– هرچی فکر می کنم می بینم نمی تونی با چشم و ابرو مشکی رقابت کنی
چنان برزخی از کنار صورت نگاهم می کند که کم مانده قهقههام قد بلند شود
– الان منظورت از این شعری که گفتی چی بود؟
باورم نمی شود … چگونه مردی که به گمانم ترسناک ترین بود تبدیل به چنین موجود بامزه ای شده؟
جواب نمی دهم که دستم را میان کف دستش تکان می دهد
– حلبی با توام … منظورت چی بود نمک نشناس؟!
– نمک نشناس چیه بی ادب!
احساس می کنم حتی افرادی که از کنارمان رد می شوند هم حیرت کرده اند … این همه فاصله میان ماست و در عین حال نزدیکیم
شوخی و مسخره بازی با الوند؟ … اگر ساره بفهمد قطعا از تعجب شاخ در می آورد
– نمک نشناس چیه؟نمک نشناس تویی،تو … دارم خودمو حرومت می کنم به ولله
جدی حرص می خورد ها،نه برای شوخی و خنده
– من نمک نشناس نیستم … نگاهات واقعا ترسناکن
ابروهایش بالا می رود … آهسته شدنش را حس می کنم … دیگر در حالت تهاجمیِ چند لحظه پیش نیست
– ترسناک؟!
سر تکان می دهم … میشد حالا که دوستانه حرکت کردار می کند حرف هایم را بزنم دیگر،نمیشد؟
– هوم … منظورم از ترسناک اینه که … نمی دونم چجوری بگم … احساس می کنی داری فرو میری توی عمق یه جنگل تیره ی پر از سیاهی … هرچی بیشتر فرو میری سیاه تر میشه … ترسناکه خب!
منتظرم … منتظر خشمگین شدنش … و منتظر تهدید شدنم
اما … او موجود جدیدی شده … خیلی جدید
– پس دختر حاجی با طرز نگاه ما مشکل داره که پا نمیده … تو رو که بد نگاه نمی کنم حلبی!
تمام تلاشم این است که از حرف هایش برداشتی نکنم … فقط دارد شوخی می کند … آری همه اش شوخی است
– قبلا … قبلا بد نگاه می کردی
قبلا … آری قبلا آنگونه نگاه می کرد … مانند همه … مانند یک شخص رندوم اطرافش … ولی جدیداها … نگاهی است که دخترکِ احساساتی درونم را می ترساند
– شیرین زبون شدی … عادت ندارم اوردوز می کنم توی شهر غریب بیچاره میشیم!
بالاخره می خندم
شبیه پسران دبیرستانی شده بود که با تیکه ها و شوخی های زننده قصد به کف دست آوردن یک دخترک مدرسه ای را دارند
جاده می رویم … من می خندم … سرم پایین است … ولی نگاهش را می بینم
از فرق سر تا پاشنه ی پا یخ می کنم … میشد درباره حرف دیده هایش سال ها غزل نوشت … میشد از حرف هایشان سال های سال دیوانه شد
– اولین باره … می خندی بهشدت خوشکلتر میشی حلبی! … بهشدت زیاد!
دلم از جا کنده می شود
قدم هایم ناهُوار شده … ستون بدنم می خواهد فرو بریزد
سر قد بلند می کنم … فقط و فقط به یک جا نگاه می کنم … یک جفت دیده لعنتی ای که پر از شیدایی نگاهم می کنند
نکند … نکند … خدایا مگر می شود؟ … الوند؟ … عاشق؟ … آن هم کی؟من؟ … امکان ندارد!
– بسیار خسیسی!
کاش دهانش را ببندد … کاش بشود همان خود قبلی اش … همان دیو دو سر
– انقدر خسیسی که تا گفتم خوشکلی اخم کردی … با اخمم خوشکلی ولی … همه جوره خوشکلی … انقدر خوشکلی که قلبم می خواد یه جوری بچسبونمت به دیوار و ببوسمت که گریهت دربیاد
بدنم بی حس می شود … انگار که سنگین ترین مخدر جهانرا با بالاترین دُز مصرف کرده باشم
هول می کنم … باید ریسمان این حرف های بی سر و ته را همینجا قیچی کنم
نگاهم را می گیرم
انگشتانم را از میان کف دست بزرگش بیرون می کشم … نگاهش تغییر می کند … حس می کنم
اما مجالی برای قلب سوزی برای اویی که دوستش ندارم،ندارم
کمی سرعتم را بیشتر می کنم و چند قدم جلوتر راه می روم … نیاز به فضا دارم برای باز کردن مجاریِ مسدود شده ام
آهسته صحبت می کنم … با خودم … برای ملایم کردن خودم
– آروم باش طلا … به حرفاش توجه نکن دختر
چند قدمی عقب تر است … گمانم هنوز در بهت و حیرت مانده
انتظار داشت با پریدن در بغلش جواب حرف های مفتضحانه اش را بدهم؟
گیجم و سردرگم … حواسم نیست
فقط دست های بزرگی را دو طرف بازوهایم حس می کنم
بدنم از چپ به راست برده می شود و او جایگزینم می شود
با تعجب نگاه می کنم … به خاطر اینکه آن چند نفر مردِ به ظاهر الوات به من برخورد نکنند این کار را انجام داد؟
کاش می توانستم مغزش را از کله اش بیرون بکشم و داخلش را ببینم … چه در سر دارد؟
جاده می روم و حواسم پیِ اطراف نیست
ساعد کف دستم گراهی شده می شود و ناچار می ایستم … چه علاقه ای به لمسِ منِ بی نوا دارد آخر؟!
پرسشگر نگاهش می کنم که به آن طرف خیابان اشاره می کند
– بمون بهسرعت برم داروخونه و بیام
دارومنزل؟ … چرا؟ … مریض شده بود؟
– باشه …!
نمی پرسم چرا … او خودش از پس خودش بر می آید
می رود و من روی صندلیِ کنار پیاده رو می نشینم … نزدیک ساحل است … صدای دریا به گوش می رسد
از نظر کسانی که از بیرون نگاه می کنند همه چیز برایم مهیاست … دختری که لباس های مارک به تن دارد … در کنارش مردی که هرکسی آرزوی داشتنش را دارد راه می رود … آنها هیچگاه در بطن زیستن ام نفس نکشیده اند
چیزی که من می میل داشتم یک حیات عادی بود … می خواستم به شغلم برگردم … حتی ازدواج کنم … با یک مردِ عینکی ای که پیمسیرن و شلوار اتو کشیده تن می کند و با یک سامسونت تردد می کند
بالاخره از داروخانه خارج می شود … مرد کشیده قدِ چشم سبزِ پر از حاشه ای که تیشرت و شلوار پوشیده به هیچ عنوان مورد علاقه ام نبود
از جا بلند می شوم و او بسیار بهسرعت با نایلون درون دستش می رسد
– بریم؟
می پرسم و او سر تکان می دهد
قدم هایمان منظم است و آهسته … و من هر لحظه استرس دارم نکند بار دیگر کف دستم را بگیرد
هوا رو به تاریک شدن می رود
تنه ی آرام ای برای جلب توجهم به پهلویم می زند
با انگشت به سمت خورشیدی که به زیباترین شکل ممکن پشت آبیِ مواجِ دریا خودش را پنهان می کند اشاره می کند
– غروبو نگا کن دخترحاجی … تو حتی از اینم خوشکل تری
موفق می شود … برآشفتهتی که خیلی وقت هاست گم کرده بودم را پمشاهده کردار میکند
ضربه ی مشتم که به بازوی سفتش برخورد می کند هم دست خودم نیست
– میشه کف دست از سر منو خوشکلیِ کوفتیم برداری؟ … تو ثبات نداری؟ … تا قبل از گچ کف دستم که زشت و لاغر مردنی و ککمکی و حلبی و زشت بودم … الان شدم غروب و صدف و خوشکل؟ … نکنه این گچِ بی صاحاب از فیونا سیندرلام کرده؟
آنقدر جملات را پشت هم ردیف کردم که به نفس نفس افتاده ام … دیوانه ام کرده دیگر … به خدا که عقلم را زایل کرده
با خشمگینت فقط جلوی پایم را نگاه می کنم … سرعت قدم هایم لحظه به لحظه بیشتر می شود … هر سه قدمِ من برای او یک قدم است که با ریلکس ترین حالت ممکن قدم بر میدارد
انتظار دارم مانند خودم عصبی شود … حتی از آن جواب های دندان شکنش که پشت بندِ نگاه ترسناکش اضافه کرده می شوند،بشنوم
به جای همه ی این ها فقط و فقط … صوتی خنده اش را می شنوم … قد بلند و بم و مردانه!
هر لحظه بیشتر می خندد … هی می خواهد خودش را کنترل کند و انگار نمی تواند و دوباره زیر خنده می زند
کاش می توانستم شکمش را سفره کنم
بالاخره صبرم را سر می آورد که خشن بر می گردم به سمتش
– کجاش خنده داشت؟ … نخند الوند … نخند دیوونهم کردی
سر پایین می اندازد و همچنان تلاش می کند که نخندد و منم همچنان نیاز به کندن پوستش دارم
– الوند!
چنان با غضب نامش را صدا می زنم که بالاخره سر بلند می کند و با خنده ای که به سختی مهارش کرده،دستش را به علامت تسلیم بالا می برد
– خب خب … آروم باش
عجیب بود … صمیمی شدن با الوند؟…من … طلای کمرو با مردی که هرگز گمانش را نمی کردم احساس صمیمیت داشتم … شاید امنیت … شاید رفاقت … نمی دانم
– آرومم … کاملا آرومم!
نبودم … از این همه تناقضش به ستوه رسیده ام دیگر
– من اظهار کرده بودم زشتی تو؟ … چرا یادم نمیاد؟
قدم هایم ناخودآگاه بهآرامی تر می شوند
– آره … چند بارم گفتی تازه!
حرف هایم رنگ و لعاب شکایت دارند … دارم کنار خود او از خودش شکایت می کنم
– ناضافه کردم طلا،نامردی نکن!
پاهایم دیگر انگار روی زمین کشیده می شوند … چقدر همه چیز غریب است برایم
– اضافه کردی … ناظهار کردی زشتی اما راهی شدارت و حرفات دقیقا همون معنی رو داشت
تکه سنگی جاده گلویم را یکبارهی سد می کند … بغض … بغضی که یادآور تلخی هایی است که هیچگاه فراموش نمی کنم
– قلبم می شکست!
بیان کردم بالاخره … بالاخره زیر نامه ی شکایتم امضا زدم … بالاخره از آن همه رنجی که به من داد گله کردم
تنها کف دستاوردم چه می شود؟ … خاموشی
هاه … چه انتظاری از اوی مغرور و متکبر داشتم؟ … گمانم روی مهربانی های ترسناک یهویی اش زیاد حساب کرده بودم
– خوب نقش بازی کردم پس …!
میشد یک مترجم برای ترجمه و معنی حرف هایش استخدام کنم؟
کف دست خودم نیست … یاد حقارت هایی که به جانم ارزانی کرده بود مانند خوره تمام جانم را می بلعد
علیرغم تلاش هایم برای قوی بودن قطره ی لعنتی نافرمانی می کند و می چکد
بازویم گحرکت کرده می شود … نگه داشته می شوم
برگردانده می شوم و من هنوز در خاطراتِ نزدیکم کف دست و پا می زنم
دیده هایش حتی از نگاه پر من هم افسرده تر است … شاید اگر انقدر سنگقلب نبود به جای لقب مردِ ترسناک،به او لقب مرد غمگین را می دادم
کف دستش روی پوستم می نشیند … دقیقا روی گونه ام … دقیقا روی رد پنجه های شیطانی اش که پاک شده بودند
می خواهم عقب بروم … می خواهم هم از او فرار کنم هم خاطرات نکبت بارش
ولی زور من کجا و توان او کجا
– توی خیابونیم … ولم کن زشته
به جای رها کردن انگشت شستش نوازش وار روی چهره ام می چرخد … دقیقا کناره ی بینی ام … روی رد اشکی که بی مهابا چکیده بود … پاک می کند اشکی را که خودش مسبب ریختنش بود!
– تو توی مغز من نبودی … توی قلب صاحاب مرده ی منم نبودی … همه کار کردم که به خودم بقبولونم ازت خوشم نمیاد … هی می میل داشتم بکنم توی کلهم که جذب توی لعنتی نمیشم … هر حرفی که می زدم قلبیلش تو نبودی حلبی،خودم بودم
جسمم بی جان می شود … بی جانِ بی جان!
برفرض که حرف لب هایش را باور نکنم … حرف نگاه های سرتاسر غمش را چگونه باور نکنم؟
یادم رفته … همه چیز را … خیابان را … شلوغی را … مکان عمومی را!
– تو … تنها زنی هستی که می خواستم داشته باشمش … قلبت اشتباهی شکسته!
اعتراف است؟ … اعتراف مگر دوستت دارم نیست؟ … پس چرا داشته شدن به میان آمده؟
گونه ام در حال جزغاله شدن است … بدنم دارد گر می گیرد
وحشت می کنم … ضربانم بالا می رود … تنفسم سنگین می شود
نه نه نه … نمی تواند … نمی تواند دامن بزند به یک احساس اشتباه … نمی تواند روی دلبسته شدنم حساب کند … نمی تواند من را برای خودش بخواهد
محکم و وحشت زده و خیره به نگاهش کف دستِ بزرگش را پس می زنم
تعجب کرده … انتظارش را ندارد
من هم ندارم … نمی خواهم … نمی خواهم به وسیله ی او عاشق شده شوم
نمی خواهم گحرکت کردار احساساتِ اوی دیوصفت شوم
فرار می کنم … با کف دست شکسته … با بالاترین سرعتی که از خودم سراغ دارم … می دوم به سمت خونه … منزل ای که حداقل می توانستم خودم را در اتاقش حبس کنم
****
شیر آب را می بندم
پا قد بلند می کنم برای گذاشتم لیوان روی آبچکان … چرا انقدر بالا بود؟
به سختی لیوان را کج و کوله روی آبچکان می گذارم و همین که می خواهم رهایش کنم سر می خورد … لعنت به سازنده اش
لیوان کم مانده سقوط کند و من چاره ای جز خواندن اشهد برایش نمی بینم
هنوز الله اکبر سوم را ناضافه کرده ام که کف دست کشیدهی لیوان را نگه می دارد … صافش می کند
بهتر است اشهد خودم را بخوانم
سایه ی بدن بزرگش روی تن نحیفم افتاده
بهآرامی سعی می کنم پاهایم را صاف کنم و بی جلب توجه از حصار او و کابینت خودم را برهانم
نوشته رمان مقهور پارت ۲۵ اامان بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن