انقدر به هم نزدیک اند؟
لحظه ای اخم هایم در هم می روند … نکند آن احساساتی که اظهار دارد متعلق به من هسسریع را خرج هرکسی می کند؟
سریع دست دختر را از روی موهایش پس می زند و تبسمِ احمقانه اش را کجای دلم بگذارم؟
دکتر که کمی سنش هم زیاد بود،نزدیکش می شود و آن زن هنوز هم به من نگاه می کند
– بالاخره به هوش اومدی مرد! … مشکلت چیه که این دختر انقدر نگرانه؟
باز خوب است که سیامک حضورم را جدی می گیرد
– سلام طلا خانم
– سلام
صدایم آنقدر ریز است که گمانم به زور جوابم را متوجه شده باشد
الوند هم که انگار دارد مغز دکتر را شستشو می دهد که بگوید حالش خوب است و لازم نیست در بیمارستان بماند
و دختر … نگار … نزدیک می شود
تبسمش بزرگ است … دیدهانش می درخشد … پالتوی پشمی گران قیمتش نگاه را خیره می کند
با مهربانی کف دست به سمتم دراز می کند
– سلام … شما باید دختر حاجی رسولی باشی
می شناسد من را؟
اصلا این مهربانی و تبسمِ بزرگ را چرا انقدر ظاهری می بینم؟ … چرا در عمق نگاه های آبی رنگش نفرت می بینم؟
کف دستم را میان کف دستش می گذارم و خداراشکر لااقل قدم قد بلندتر است
– سلام … بله و شما؟
دوست دخترش است؟
اگر اینگونه باشد چرا انقدر به من ابراز علاقه می کند؟
– نگار کیانپورم … وکیل الوند … خوشبختم
بهشدت مهربان رفتار می کند … مهربانی اش ولی شبیه مهربانی نیست
– همچنین
دکتر کنارم می رسد و از خدا خواسته کف دستم را از میان انگشتان دخترک نگار نام خارج می کنم
– دکتر خوبه حالش؟مشکلی نداره؟
دکتر هم حتی انگار حوصله ام را ندارد
– خوبه دختر مغزمو خوردی … صد کیلو وزنشه با دو ساعت تو سرما موندن چیزیش نمیشه انقدر دلواپس نباش …فردا مرخص میشه
کلهم اجمعین نطقم را کور می کند
دکتر دیگر چرا اعصاب ندارد؟
– آقای دکتر!
اما مثل اینکه نگار مانند من رودربایستی ندارد که با شکایت نام دکتر را صوت می زند
تنها چیزی که نسیبش می شود نگاه چپ چپ پزشک است که از اتاق خارج می شود
نگاهم همراهش می شود و در پشت پنجره ی درب قامت ساره را انگار می بینم
خودش است؟ … بله خودش است
سریع بیرون می زنم
– ساره … ساره
از دور می بیند من را … میان جادهرو به سمتم می دود
بینی اش را هم پاک می کند ... اشک ریخته بود؟
ناگهانی خودش را در آغوشم پرتاب می کند که کم مانده پخش زمین بشوم و خودم را می گیرم
– وای مردم … مردم طلا به قرآن مردم … چیشده؟
کف دستانم را دور بدنش حلقه می کنم
کاش بیمارستان نبودیم و می توانستم سیر گریه کنم
– خدا نکنه … چیزی نیست بعدا برات تعریف می کنم … از کجا درک کردی این بیمارستانم
بالاخره از بغلم خارج می شود و بینی اش را بالا می کشد
– یه نفر زنگ زد بیان کرد بهم … فکر کنم سهراب بود اسمش
سهراب؟ … همان مردک خیانت کاری که از او متنفرم!
همانی که دو زن را بازیچه ی خودش کرد
اطرافیان بزرگ آقا زیادی حال به هم زن بودند
سهراب … سیامک … نگار!
****
قاشق سوپ را به سمت دهانش می گیرم
نگاهش با انزجار بین کف دست و نگاهانم رد و بقلب می شود
کف دستم را بیشتر نزدیک می کنم
– بالا بری پایین بیای باید این سوپ خورده بشه آقای بزرگ آقا پس دهنتو باز کن
منزجرانه تر نگاه قاشق سوپ می کند
– بدم میاد دیکتاتور … طلا جان من ببرش اون ور
سعی می کنم مجدداً منطقی برایش توضیح بدهم
– شام همینه دیگه … سرما خوردی بیمارستان چلو گوشت بهت نمیده … لطفا بخور تا زود خوب بشی
– شام سوپه؟اصلا سوپ غذاست؟ … طلا داری شکنجهم می کنی به ولله
هی لب هایم را روی هم می فشارم تا خنده ام خارج نشود
– الوند جان … سرما خوردی … باید این سوپ رو بخوری … از مزش خوشت نمیاد یا غذا حسابش می کنی یا نه الان مهم نیست سلامتیت از همه چیز مهم تره
شامگاهیه پسربچه هایی رفتار می کند که به خاطر غذا با مادرشان دعوا می کنند
جدی تر قاشق را به دهانش نزدیک تر می کنم
– جان؟ … الوند جان؟
خدایا خدایا … میان این وضعیت گیر داده به آن جانی که وقتی می خواهم منطقی صحبت کنم تنگ اسم ها می گذارم
قاشق را داخل ظرف می گذارم
– به ساره اضافه کردم اینجا می مونم تا مراقب تو باشم و اون بیچاره الان توی خونه تنهاست بعد تو اینجوری لج می کنی
نمی دانم اصلا به حرف هایم توجهی می کند یا نه
تره موی ریخته شده روی پیشانی ام را با ظرافتی بی نهایت میان انگشتانش می گیرد … گمان نمی کنم گوش به حرف هایم بدهد
– خوش به حال ساره پس … که انقدر به فکرشی
نفسم با فشار از سینه خارج می شود
– الوند!
جدی نامش را صدا می زنم و گمانم جدیتم برایش یک جوک است
کف کف دستش ناگهانی از روی موهایم سر می خورد و روی گونهام می نشیند
گردنش بالا کشیده می شود و ثانیه ای بعد … لب هایم نرمیِ لب های مردانه ای را در آغوش می کشند
تمام سیستم حرکتی ام مختل می شود … حتی سیستم عصبی ام … اما سیستم هورمونی ام حجم عظیمی از آدرنالین ترشح می کند
نمی دانم چه خاکی به سر بریزم
لب هایم گره خورده اند میان لب های بی حرکت مردی که همسر سابقم بود
نفس نفس هایش را می شنوم … ضربان قلبش را هم!
چشم هایم تا آخرین حد گسرخوش است و دیدهان شیطانیِ او بسته
آوای شکستن ظرف سوپی که روی پاهایم گذاشته بودم مغزم را به خودش می آورد
سقوط کرد؟ … ظرف شکست؟ … سوپ کف اتاق بیمارستان ریخته است؟
وحشت زده سر عقب می برم و دست هایم بی اختیار روی لب هایم را می پوشانند
دیدهانم تا فرق سر گخوشحال شده اند
چه غلطی می کند دقیقا؟
چرا این دیدهان خمارِ شرورش را لااقل نمی چرخاند؟ … درون تخم چشم هایم نگاه می کند
میان دست هایم که انگار سعی دارند لب هایم را محو کنند می گویم
– چیکار می کنی؟!
چنان با حرص و تشر می گویم که انگار قتلی اتفاق افتاده و من مقتولم
لب هایش را داخل دهان می برد و گمانم تمام موهای نداشته ی بدنم سیخ می شوند
عصبی و پرخاشگر از جا بلند می شوم
– گفتی دیگه بدون اجازهم این کارو نمی کنی!
لحظه ای دیده از من بر نمی دارد و خدا من را بکشد اصلا
– ندرک کردم چیشد!
عرق کرده ام … گرم است یا من انگار در تنور نان پزی قرارم داده اند؟
– گفتم اعتمادمو جلب کن … اینجوری می خوای انجامش بدی؟
بالاخره نگاهش را می گیرد و آرنجش را روی پیشانی می گذارد
– منِ خل می بینمت می زنه به سرم،چیکار کنم؟ … چیکار کنم که تو شدی ملکه ی عذاب و هیچ جوره بهم راه نمیدی؟ … چیکار کنم صد بار کنترل می کنم یه بار در میره دیگه؟!
اگر خودم را باد بزنم متوجه حالم می شود؟
خودم هم نمی فهمم چه مرگم است
– قول بهم دادی … گفتی ازم اجازه می گیری … ما نامحرمیم!
هی کف دست به صورتش می کشد و او از من نا ساکت تر به نظر می رسد
– نامحرم نامحرم نامحرم … مشکلت اون چهارتا کلمه ی عربیه فقط؟ یا می خوای منو بکشی؟
– مشکلم اینه که ما طلاق گرفتیم … طلاق گحرکت کردیم الوند … قبلشم زیستنمون عادی نبود،واقعی نبود
عصبی ام … حرفم را زده ام و فقط می خواهم برای چند دقیقه از این اتمسفر فرار کنم
می خواهم بروم و خودم را پیدا کنم و برگردم و مچ کف دستِ لعنتی ام اسیر می شود
بدنم عقب کشیده می شود
تعادلم را از کف دست می دهم و ناگهانی روی بدن او می افتم
خدا لعنتت کند الوند!
نگاهش جای جای صورتم را نوازش می کند … نوازشش را حس می کنم
و نفس هایم … گمانم روی صورتش فرود می آیند … و حتی دست هایم که دو طرفش روی تخت قرار گرفته اند
کشیده شو طلای بی دست و پا
می خواهم قد بلند شوم و گودی کمرم را کف دست بزرگش فرا می گیرد
هی صورتم را می چرخانم بلکه چشمانم در نگاهش گره نخورد
و او انگار که قصد کوتاه آمدن ندارد
– برای بوسیدنت منو سرزنش می کنی؟
کف دستانم زور می زنند که قد بلند شوم و کف دست او که روی گودی کمرم خیمه زده،زورش بیشتر است
– سرزنش کن،بزن،دعوا کن،هرکار می خوای بکن … اگر برگردیم به اون لحظه بازم من می بوسمت!
نفس های هیجانی ام دست خودم نیست
مگر بیمار انقدر زور دارد؟نکند دارد نقش بازی می کند؟
– اینجا بیمارستانه ولم کن زشته
اگر کسی در را باز می کرد،این من بودم که روی او افتاده ام
آبرو و حیثیتم می راهی شد
– مگه مشکلت اون چهارتا کلمه ی عربی نیست؟
– الوند لطفا!
– اسممو چرا انقدر لعنتی میگی حلبی؟ بگو الوند!
بدنم یخ کرده
نمی دانم شاید فشارم افتاده باشد
– دیوونه شدی؟ولم کن!
حتی مکث هم نمی کند و فوری جواب می دهد
– بیان کردم که دو سال پیش خودت دیوونهم کردی … ببوسمت؟
ملافه ی تخت میان مشت هایم فشرده می شود … انگار که ناخون هایم می خواهند آن را بدرند
– نه ولم کن
حرکت انگشتانش را میان گودی کمرم حس می کنم و پشت گردنم عرق کرده است
دستش شل شده؟ … فشار دستش شل می شود و در کسری از ثانیه عقب می روم
پر از اضطراب و مانند احمق ها موهای ریخته روی صورتم را درون مقنعه فرو می کنم
– بعد میگی اجازه بگیر … اجازه بگیرم یه نه محکم می کوبی تو صورتم … کافر یه بوس چیه که اونم نمیدی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن