به سمتم چرخید و فقط خیره شد.
بیتاب گفتم: د بگو مهرداد.
آروم به سمتم اومد.
– حتی بچهشم مثل خودش سیریشه.
– یعنی چی آخه؟ درست حرفتو بگو.
کنارم وایساد.
– نه سقط نشده.
ماتم برد و با بهت زمزمه کردم: چی؟!
چنگی به موهاش زد و به سمت پنجره حرکت کرد.
– اصلا… اصلا امکان نداره.
خم شدم و با کف دستهام صورتمو پوشوندم.
کلافه گفتم: وای خدا این دیگه چه حکمتیه آخه؟
با تحکم گفت: سقطش میکنی، بهشدت زود.
درست نشستم و کف دستمو روی شکمم گذاشتم.
فقط خاموشی کردم.
بهم چشم دوخت.
– گوش دادی که چی گفتم؟
تنها سر تکون دادم.
با اخم به سمتم اومد.
– چیه؟ نکنه نمیخوای؟
بیحوصله اضافه کردم: بحث نکن مهرداد، کل بدنم درد میکنه.
بینیمو ماساژ دادم.
– الهی پاش بشکنه.
با یادآوری اینکه کشتمش دستم به پایین افتاد و اشک توی دیدههام جوشید.
– مطهره؟
با بغض نگاهش کردم.
– مهرداد؟
مضطربی نگاهشو پر کرد و کنارم جای گرفت.
– جونم؟ چیزی شده؟
صوتم لرزید.
– دیشامگاه من دو نفر رو کشتم.
بهت نگاهشو پر کرد و زمزمه کرد: چی؟
کف دستمو روی دهنم گذاشتم و بلافاصله اشکهام ریخت.
پاهامو تو شکمم جمع کردم و سرمو روی دستهام گذاشتم و از ته قلب زار زدم.
با هق هق گفتم: من قاتلم مهرداد.
انگار جا به جا شد و ثانیهای بعد کف دستش دور شونم حلقه شد.
درحالی که هنوزم مقداری بهت توی آواش بود گفت: خودتو سرزنش نکن، فقط میمیل داشتی از خودت محافظت کنی.
سرمو بالا آوردم و با گریه گفتم: از خودم نه، از رادمان، ولی شاید اون مرده پدر بوده شاید…
گریه نذاشت ادامه بدم.
تو بغلش انداختم و سرمو به سینهش تکیه دادم که صدای هق هقم تو بغلش خفه شد.
– هیس خانمم، آروم باش، اون بیرحما مستحق مرگ بودند، اونا با بیرحمی خونهایو منفجر کردند که چندین خدمتکار جوون و پیر داخلش بود.
از غم لباسمو تو مشتم فشار دادم.
لبشو روی سرم گذاشت.
– دیگه گذشته، بهش فکر نکن.
با هق هق گفتم: اگه رادمان پیدا نشه خودمو نمیبخشم.
– تو بیهوش شدی مطهره، تقصیر تو که نیست!
چیزی ناظهار کردم.
مدام زجههای رادمان جلوی نگاهم میومد.
یعنی اونقدر دوسش داشتم که حاضر بودم براش آدم بکشم!
آخ رادمان، کجایی؟ دارم دیوونه میشم.
********
غم زده از پنجرهی هواپیما به ابرا نگاه میکردم.
سه روزگار گذشت ولی خبری از رادمان نشد! هیچ خبری…
دیروزگار کسایی که کف دستگیر کرده بودند رو به ایران منتقل کردند.
کف دستمو روی شکمم گذاشتم.
مهرداد میگه همین که رسیدیم ایران میریم پیش یه دکتر تا ببینیم واسه سقطش چیکار باید بکنیم.
یه ماهشه…. اینکه باباش نیماست به کنار… اینکه مامانش منم سردرگمم میکنه اما حتی هم اگه به جهان بیاد میشه بچهی طلاق و هزار مشکل دیگه ولی اگه مهرداد قبول کنه باباش باشه چی؟
به فکر خودم پوزخندی زدم.
مهرداد هیچوقت بچهی نیما رو قبول نمیکنه.
یه دفعه کف دستم با خشونت از روی شکمم برداشته شد که از جا پریدم و به مهرداد نگاه کردم.
نگاه تندی بهم انداخت و بعد با اخمهای درهم چشمهاشو بست و مچشو روی پیشونیش گذاشت.
حتی با اینم مشکل داره! دیگه چه برسه با به جهان اومدنش.
به شونهش خیره شدم.
بیقرارشم ولی شرم میکنم بهش نزدیک بشم، من دوبار ازدواج کردم و دوبار شکستمش، من واقعا لیاقت مهرداد رو دارم؟ فکر نکنم.
نمیدونم چقدر نگاهم طولانی شد که یه دفعه دست مهرداد دور شونم حلقه شد و به سمت خودش کشیدم و سرمو روی شونهش گذاشت که با بیقراری نگاههامو بستم.
با اینکه سه روزگار پیشش بودم، البته جدا از همهی بداخلاقیهاش که بخاطر این بچه بود اما هنوزم بیقرارشم.
– وقتی میخوای بخوابی پس اینقدر بهش نگاه نکن و سرتو بذار.
تبسمی روی لبم قرار گرفت.
در حینی که ازم قلبخوره اما بازم زیر زیرکی محبتشو بروزگار میده.
کاش میشد داد بزنمو بگم که چقدر دوست دارم، جوری داد بزنم که از صوتی دادم دیگه هیچ کسی نخواد ما رو از هم جدا کنه.
به خودم جرئت دادم و دستهامو دور بدنش حلقه کردم و با لذت گرمای تنشو حس کردم.
چیزی نگذشت که دستهاش دورم حلقه شدند و بغلم کرد.
مهم نبود اون طرف یه عده پلیس نشستند و با خودشون چی فکر میکنند، مهم این لحظه بود که تک تک ثانیههاشو با دنیا عوض نمیکردم.
از مطب بیرون اومدیم.
با خوردن یه سری قرص و دارو بچه سقط میشه ولی میتونم ازش دل بکنم؟ هر چی باشه مادرشم.
با دیدن مهرداد که به ماشین تکیه داده و با تلفن حرف میزنه به سمتش حرکت کردم.
تماسو قطع کرد.
– چی شد؟
– یه سری دارو واسم نوشته باید برم بگیرم.
بازم به گوشیش چشم دوخت.
– خوبه.
توی ماشین جای گرفتم که اونم با کمی مکث جای گرفت.
گوشیو به سمتم گحرکت کرد.
– به مولینت زنگ بزن.
کمی نگاهش کردم و بعد گفتم: نه، یعنی الان نه.
ابروهاش بالا پریدند.
– چرا؟
– چون هنوز خودم باید با همه چیز کنار بیام، گم شدن رادمان، کشتن دو تا آدم، منفجر شدن یه خونه با اون همه آدم توش درست جلوی چشمهام دردی نیست که بشه زود باهاش کنار اومد، میترسم سرزنشم کنند و منم قاطی کنمو احترام یادم بره، میدونی که تو شرایط روحی خوبی نیستم، دکترم بهت اظهار کرد.
کمی نگاهم کرد و بعد گوشیو توی جیبش گذاشت.
– حله.
بعد ماشینو روشن کرد و به راه افتاد.
– بریم بستنی بخوریم؟
ریز خندید.
– بچه کوچولو!
اخم کردم و به بازوش زدم.
– عه!
باز لبخند زد و بینیمو کشید که کف دستشو پس زدم.
– محرمت نیستما!
ابروهام بالا پریدند و خندون نگاهم کرد.
– نه بابا؟ الان شدم نامحرم؟ وقتی اونجوری میبوسیدیم محرم بودم؟
سعی کردم نخندم.
– اونوقت از دلتنگی بود.
سری تکون داد.
– پس این دفعه من میرم گم و گور میشم که دلت تنگ بشه.
محکم به بازوش زدم و با حرص اظهار کردم: عه!
صورتش جمع شد.
- عجب ضرب دستی پیدا کردی لعنتی!
مغرورانه گفت: بله دیگه، وقتی ماهها به کیسه بکس مشت بزنی همین میشه.
کشیده اضافه کرد: او!
آروم ریز خندیدم و سرمو به چپ و راست تکون دادم…
بستنیها رو از فروشنده گحرکت کرد و یکیشو بهم داد که اظهار کردم: ممنونم غزمیت.
با عصبانیت ساختگی نگاهم کرد که خندیدم و اضافه کردم: اخمت تو حلقت محبتم.
ریز خندید و به جلو انداختم.
– برو تا نزدم لهت کنم.
خندیدم و با هم هم قدم شدیم.
یه کم از بستنیمو خوردم.
نگاههای خیرهشو رو خودم حس میکردم.
درآخر به حرف اومد: جون! ببین چجوری هم لیس میزنه!
نگاه تندی بهش انداختم که پررو قد بلند ریز خندید.
لگدی بهش زدم و باز به خوردنم ادامه دادم.
وسط خندیدنش پوفی کشید که متعجب نگاهش کردم.
– چی شد؟
– یعنی بعد طلاقت سه ماه باید صبر کنم؟
– خب آره.
نالید: بسیار سخته یعنی سه ماه نباید تو تخت خوابم بغلت کنم.
با یه ابروی بالا راهی شده نگاهش کردم که با همون حالت اضافه کرد: والا! اینجور نگام نکن!
بعد بستنیشو خورد.
سرمو چرخوندم و آروم ریز خندیدم.
قلبم واسه همین پررو بازیاش حسابی تنگ شده بود.
با متوجه شدن یه مغازهی اسباب بازی فروشی تبسمم جمع شد.
رادمان!
نفس پر غمی کشیدم.
همواره حفرهی غمش تو وجودم میمونه ولی امید دارم که روزگاری پیدا میشه.
با صدای گوشی مهرداد بهش چشم دوختم.
همینطور که بستنی توی دهنشو مزه میکرد گوشیو از جیبش بیرون آورد و کمی بعد جواب داد.
– جانم؟
اخمهام درهم حرکت کرد و پیکی از بازوش گحرکت کردم که خندون نگاهم کرد.
– هیچی تو خیابون فداتشم.
غریدم: مهرداد؟
لبخند زد که نفس پر حرصی کشیدم.
– تعجب نکن، حالا بگو چرا زنگ زدی؟
نمیدونم چی شد که حس خندهش پرید و کوتاه نگاهم کرد.
– غلط میکنه.
وایساد که وایسادم.
چشمهاشو بست و دندونهاشو روی هم فشار داد که دلواپس نگاهش کردم.
– بهش میگم ببینم چی میگه.
چشمهاشو باز کرد.
– باشه بهت خبر میدم.
تماسو قطع کرد که اظهار کردم: کی بود؟ چی اضافه کرد؟
– حمید بود، میگه نیما درتمایل داشت ملاقات باهاتو داده.
اخمهام درهم رفت.
– بهش میگم قبول نکردی.
میل داشت زنگ بزنه که زود مچشو گراهی شدم.
– نه، میرم.
اخم کرد و تمایل داشت حرفی بزنه که گفتم: میرم چراکه میخوام ببینم چه حالی داره وقتی متوجه شده رو کف دست خورده، میخوام شکستو توی دیدههاش ببینم، میرم مهرداد.
با نارضایتی باشهای بیان کرد که مچشو ول کردم.
**********
وارد اتاق شدم که سربازه در رو بست.
نیما با تبسم به صنقلبیش تکیه داد.
– سلام ملکهی من.
جدی بهش نزدیک شدم.
– ححرکت کردو بگو.
با همون کف دستهای کف دستبند خوردهش به صنقلبی اشاره کرد.
– بشین خانمم.
– راحتم.
– بشین، میدونی که دوست ندارم خانمم اذیت بشه.
دندونهامو روی هم فشار دادم.
صنقلبیو عقب کشیدم و قرار گرفتم.
با خونسردی حرص آور توی نگاهش بهم خیره شد که نفس پر حرصی کشیدم.
– نیومدم که بهم خیره بشی؟ درسته؟
– درسته عزیزم.
روی میز خم شد.
– حال کوچولومون چطوره؟
نیشخندی زدم.
– خوبه ولی فعلا، قراره سقطش کنم.
نه عصبیت نگاهشو پر کرد و نه خونسردی توی نگاهش خوابید.
این مرد بسیار مرموزه!
با همون لبخند اضافه کرد: که اینطور!
اشاره کرد که نزدیک بشم.
کمی خیره نگاهش کردم و بعد رو میز خم شدم.
نگاه کوتاهی به لبم انداخت.
– اما سقطش زیاد به نفعت نیست خانمم.
با اخم اظهار کردم: منظورت چیه؟
نزدیکتر شد.
– یه ماه پیش یادته که بردمت کلبهی جنگلی توی مازندران.
– خب؟
– بهت تیراندازی از مسیر دور یاد دادم، هدفت یه در علامت گذاری شده بود.
بیاراده قلبم سریع میزد.
– یادمه.
آرومتر لب زد.
– میدونی، سر تا سر پر از دوربینهایی بود که رو تو و کارات زوم کرده بودن تا کاراتو ثبت کنند.
نفس بریده اضافه کردم: میخوای به چی برسی نیما؟ درست ححرکت کردو بگو.
لبخند عجیبی زد.
– خشمگینت کردم، تو هم پی در پی به اون در شلیک کردی، راستش پشت اون در یکی از نوچههای کوروش بود که درحال فضولی گحرکت کرده بودمش.
انگار دیگه نفسم بالا نیومد و یه ضرب از جام بلند شدم.
با لکنت بیان کردم: د… دروغ میگی!
با لبخند به صنقلبیش تکیه داد.
– نه، نمیگم.
دست لرزونمو روی دهنم گذاشتم و اشک توی دیدههام حلقه زد.
– اوه، نکن اینکار رو خانمم، اون بیچاره نه خونوادهای داشت و نه زن و بچه، یه بدبخت بود که مرد و راحت شد.
کف دستمو پایین بردم و با بغض و برآشفتهت گفتم: بهشدت پستی کثافت! چرا اینکار رو کردی؟ هان؟
– بشین.
چرخیدم که برم اما اینبار با تحکم قد بلند اضافه کرد: بیان کردم بشین.
به سمتش چرخیدم و با نگاههای پر از اشک و نفرت نگاهش کردم.
خونسرد گفت: بشین بقیهی حرفمو بهت بزنم.
دو کف دستمو توی صورتم کشیدم و سعی کردم بغضمو مهار کنم و جلوش ضعف نشون ندم.
جای گرفتم.
– مدارک کامله که…
آرومتر لب زد: تو رو قاتل نشون بده.
چهار ستون بدنم لرزید.
با بغض نالیدم: نکن اینکار رو باهام نیما.
تبسمی زد.
- نگران نباش خانمم، جاش محفوظه ولی واسه نرسیدنش به پلیس شرط دارم.
دستمو مشت کردم و چشمهامو بستم.
– نگو که شرطت اینه که طلاق نگیرم.
– نه این نیست.
چشمهامو باز کردم.
رو میز خم شد و خیره به چشمهام اضافه کرد: بچه رو نگه میداری منم مدارکو از بین میبرم.
آروم لب زدم: اینطور تا نه ماه اسیر توعم!
شونهای بالا انداخت و به صنقلبی تکیه داد.
– این دیگه مشکل من نیست، شرطو انجام ندی خودت راست میای همونجایی که من هستم البته زنونهش.
با عجز نگاهش کردم.
– سر نه ماه، بچه که دنیا اومد طلاق بگیر، مخالفتی ندارم، حتی بچهت به مهردادم میتونه بگه بابا، اینم مخالفتی ندارم، فقط میخوام به جهان بیاد.
نالیدم: چرا آخه؟ چه سودی برای تو داره؟
خاموشی کرد و کمی بعد گفت: قلبخوشم میکنه به اینکه این بچهی من از کسی که دیوونهوار عاشقشم، باعث میشه بتونم تو زندان بهتر دووم بیارم.
شاید داشت راست میبیان کرد ولی نمیدونم چرا من فکر میکردم قلبیلش این نیست و یه چیز دیگه توی سرشه.
بغضمو پس زدم و با شک گفتم: از کجا معلوم راست بگی؟ از کجا معلوم مدرکی…
پرید وسط حرفم: مدارک توی خونمونه، برو اونجا، تو اتاقمون، طبقهی آخر کشو که همواره قفل بود، کلیدشو از زیر تخت پیدا کن، درشو که باز کردی یه فلش میبینی، اون نمونهای از مدرکه، درضمن فکر نکن این تنها مدرکه، نه خانمم، مدرک اصلی کف دست یه نفر محفوظه و تا من اراده کنم میرسه دست پلیس، باهام لج کنی باهات بد لج میکنم فداتشم.
خیره نگاهش کردم و زیرلب اضافه کردم: تو با من چه کردی نیما!
– یه عاشق، دوست نداره معشوقهشو از کف دست بده.
سربازه به در زد.
– فقط یه دقیقه دیگه وقت دارید.
با یادآوری رادمان تموم افکارم پس زده شد و جاشو به درد توی دلم داد.
– نتونستم ازش محافظت کنم، گمش کردم.
انگار منظورمو گحرکت کرد.
– فقط میتونم بهت بگم نگرانش نباش.
شتابزده بیان کردم: یعنی پیداش کردی؟
تبسم محوی زد.
– من هیچوقت چیزیو از کف دست نمیدم.
زود قد بلند شدم و به کنارش حرکت کردم.
بیطاقت اظهار کردم: پیداش کردی؟ کجاست؟
با تبسم سرشو به سمتم چرخوند و با لحن عجیب و مرموزی اظهار کرد: جاییه که حتی خودشم نمیدونه اونجا کجاست و ابداً نمیفهمه کی نجاتش داده.
سردرگم اضافه کردم: یعنی چی؟
– دیگه وارد جزئیات نشو خانمم.
صدای سربازه کشیده شد.
– وقت تمومه.
– انگار وقت حرکت کردنه.
درحالی که سوالات ذهنمو درگیر کرده بود دیده ازش برداشتم و میل داشتم برم اما مچمو گحرکت کرد.
کف دستمو به سمت لبش برد و عمیق بوسید.
– بازم میبینمت.
کف دستمو بیرون کشیدم و پوزخندی زدم: شتر در خواب بیند پنبه دانه!
نگاهکی زد.
– خواهیم مشاهده کرد خانمم.
**********
در لپ تاپو بستم.
راست میبیان کرد!
مهرداد از جاش بلند شد و عصبی خندید.
– که اینطوری بچه رو نگه داری هان؟
با استرس نگاهش کردم.
یه دفعه گلدون رو پایهشو پایین انداخت و داد زد که از ترس از جا پریدم و لبمو گزیدم.
گلدون خرد و خاکشیر شد و خاکها و گلهاش هر طرفی پخش شدند.
دو کف دستشو توی موهاش فرو کرد.
کشیده شدم و آروم به سمتش حرکت کردم.
– مه.. مهرداد…
تند به سمتم چرخید و انگشت اشارشو سمتم گحرکت کرد.
– هیس! هیچی نگو.
سرمو پایین انداختم.
دورم چرخید.
مانتومو تو مشتم گرفتم.
یه بلایی سرم نیاره صلوات.
با حس کردنش پشت سرم لبمو به دندون گحرکت کردم.
همین که کف دستش دورم حلقه شد و حریصانه بهم چسبید نفسم بند اومد.
لباسمو تو مشتش گراهی شد و جوری شکممو فشار داد که از دردش آخی گفتم.
نزدیک گوشم عصبی گفت: اگه من بکشمش چی؟ اون که دیگه تقصیر تو نیست.
نفسم بند اومد و با لکنت اظهار کردم: مهر… مهرداد لطفا…
بیشتر فشار داد که صورتم جمع شد و باز آخی اظهار کردم.
اون کف دستشم حلقه کرد و لبشو از روی شال روی گوشم گذاشت.
تو تک تک کارهاش حرصو خوب میشد متوجه شد.
تنها صدای نفسهای عصبیشو میشنیدم.
با نفس تنگی اظهار کردم: مهرداد دردم میگیره نکن، درستم نمیتونم نفس بکشم.
هر لحظه حصار دستش تنگتر میشد.
انگار واقعا قصد داشت خفهم کنه!
درآخر با بغض گفتم: مهرداد اگه میخوای بکشیم بکش، اشکال نداره.
انگار به خودش اومد که تند ولم کرد.
چرخوندم و تو بغلش انداختم که با بغض نگاههامو بستم و لباسشو تو مشتم گحرکت کردم.
دیگه نمیمیل داشتم گریه کنم، از گریه کردن خسته شده بودم.
یه دفعه صوتی آیفون توی خونه پیچید که به زور ازش جدا شدم و سر به زیر روی مبل نشستم.
با کمی مکث به سمت آیفون راهی شد.
– کیه؟
نفسشو به بیرون فوت کرد.
بهش خیره شدم.
– بفرمائید داخل.
بعد دکمه رو زد.
اخم ریزی کردم.
– کیه؟
دست به کمر زد و کلافه دستشو به ته ریشش کشید.
– خودت ببین.
اخمم عمیقتر شد و بلند شدم.
پرده رو کنار زدم اما با چیزی که مشاهده کردم پوفی کشیدم.
همینم کم داشتم!
کل ایل خانواده ریختن تو خونه.
صوتی مولین کل خونه رو برداشت.
– الهی قربونت برم دخترم، بیا ببینمت دلم داره برات پر میزنه.
#عــطیــه
با تبسم تلخی توی محوطه قرار گرفته بودم و داشتم چهرهی ایمانو طراحی میکردم.
بعد از اینکه محدثه حرکت کرد سر خونه و زندگیش من تک و تنها موندم و مولین و بابام مجبورم کردند بیام خوابگاه.
محدثه که کنار عشقشه.
مطهره هم تازه برگشته و تا چند ماه دیگه مال مهرداده.
آخ که چقدر تو غریبی عطیه!
اشکی روی گونم چکید که تند با پشت کف دست پاکش کردم و به کارم ادامه دادم.
نه، تو بخاطر یه پسر گریه نمیکنی عطیه، هیچ وقت پسرا رو ارزش ضجه زدن واسشون نمیدیدی.
بغضم گحرکت کرد.
یعنی اگه گریه کنی خیلی خری.
بغضم شکست که از کشیدن کف دست برداشتم.
پس خیلی خری.
با عصبیت کف دستهامو به زیر نگاههام کشیدم ولی بازم اشک خیسش کرد.
تموم حرصمو رو تند کشیدن خالی کردم.
لعنت بهت ایمان! لعنت به روزگاری که عاشق توی گاو شدم.
خب میمیری قلب از مطهره بکنی الاغ؟
درآخر چهرهشو با حرص خط کشی کردم و تخته رو روی زمین پرت کردم.
با گریه اظهار کردم: مردشورتو ببرن کف دستم درد گرفت.
– خود درگیری مزمن داریا.
با صدای ایمان یعنی چنان از جا پریدم که یه قدم به عقب حرکت کرد.
حتی یادم راهی شدن گریه کردن یعنی چی!
– من دارم توهم میزنم نه؟
کف دستهاشو داخل جیبهاش برد.
– نه.
با عصبانیت اشکهامو پاک کردم.
– دروغ نگو
به اطراف چشم دوختم ولی با مشاهده کردن اینکه عدهای از دخترا متعجب و بعضیا مشکوک بهمون نگاه میکنند درک کردم حقیقتی بیش نیست!
با تعجب نگاهش کردم و ناباور اظهار کردم: تو اینجا چیکار میکنی؟ چجوری اومدی تو؟
یه قدم بهم نزدیک شد که زود به عقب رفتم.
– یادت که نرفته؟ بابام یکی اساتید سرشناس دانشگاهه و بیشتر آدما میشناسنش، از اعتبار اون استفاده کردم.
با حرصی که ازش داشتم به بیرون اشاره کردم و گفتم: تا واسم حرف درست نشده گمشو بیرون.
ابروهاش بالا پریدند.
– جا سلامته پررو؟! بد کردم اومدم ببرم بگردونمت از افسردگی دربیای؟
ته دلم مثل خر ذوق کردم اما بروز ندادم.
– قلبسوزیت بخوره تو سرت! برو واسه کسی دیگه قلب بسوزون.
بعد نگاه تندی بهش انداختم و به سمت ساختمون رفتم.
هنوز زیاد قدمی برنداشته بودم که کشیده بیان کرد: او! منو کشیدی که!
لبمو گزیدم و سریع به سمتش چرخیدم.
به سمتش راهی شدم.
– اصلانم تو نیستی.
سرشو بالا آورد.
– چرا خط کشیم کردی؟
بهش رسیدم و خواستم ازش بگیرم ولی نذاشت.
با حرص گفتم: بده من.
سرشو تکون داد.
به بالا پریدم شاید بتونم از کف دستش بگیرم اما بدمصب قدش قد بلندتر از من بود.
آوای طعنه آمیز دخترا رو شنیدم.
– اینی که دم از مذهبی میزد چی دراومد!
– وقتی میگم مذهبیا خودشون بدترند باور کن.
عصبانیت وجودمو پر کرد.
این دفعه ایمان جدی شد.
بدون توجه به صدا زدنهای نگهبان که ازش میتمایل داشت دیگه بیرون بره به سمت اون کف دسته دختر حرکت کرد که با نگاههای گرد شده اظهار کردم: کجا میری؟
رو به روشون وایساد که به سمتش دویدم.
– اول اینکه حرف دهنتونو بدرک کرد، دوم اینکه فکر نکنم کار اشتباهی بکنه که این تهمتا رو بهش بزنید، چرا خراب بودن خودتونو به بقیه میچسبونید.
لبمو گزیدم.
دخترا انگار دود از کلشون بلند میشد اما لال شده بودن.
حقم داششتابزده، جذبهی ایمان آدمو لال میکنه البته این جذبه زیاد رو من تاثیر نداره، بر عکس، بیشتر حریصم میکنه که بهش فحش بدم.
ولی از من دفاع کرد؟ واقعا؟
آدم باش عطیه اصلا بروز نده که خوشحالی.
ایمان با اخم بهم چشم دوخت و با جدیت گفت: برو آماده شو، تو ماشین منتظرتم، اجازتم گرفتم.
کف دست به کمرم زدم.
– بیام با تو که چی بشه؟
– میگم برو آماده شو، میفهمی کجا میریم.
شب شده بود و درست وسط یه جنگل بودیم.
تموم مدت با اخم منتظر اینکه به یه جایی برسیم بیرونو نگاه میکردم اما انگار درست وسط جنگل بودیم که نمیرسیدیم.
چیزی نگذشت که بالاخره وایساد.
جلومو که چشم دوختم با تعجب اضافه کردم: منو آوردی پیش یه پرتگاه که چی بشه؟ میخوای بکشیم؟
خندید.
– نه، پیاده شو.
نگاه مشکوکی بهش انداختم و بعد در رو باز کردم.
همین که بیرون اومدم با سردی هوا به غلط کردن افتادم و کتمو برداشتم و پوشیدم.
ایمان صندوق عقبو باز کرد و چیزهاییو بیرون آورد.
چرخیدم و کمی به لب پرتگاه نزدیک شدم.
با متوجه شدن آسمون از حیرت دهنم باز موند.
ستارهها رو نگاه!
تبسم عمیقی روی لبم نشست و حیرت زده به آسمون خیره شدم.
رو به ایمانی که کنارم یه چیزهاییو میذاشت اظهار کردم: اینجا آسمونش خیلی خوشگله!
– آره، قلبم که میگیره میام اینجا.
دستهامو توی هم قفل کردم و تا جایی که دیدم کار میکرد آسمونو مشاهده کرد زدم.
صوتی شر شر آب باعث شد به پایین نگاه کنم.
یه آبشار بین کلی درخت.
اینقدر محو شده بودم که حتی سردی هوا رو درک نمیکردم.
با صدای ایمان به خودم اومدم.
– بیا بشین.
بهش خیره شدم که متوجه شدم جلوی ماشین یه فرش پهن کرده و بساط چاییو شیرینیو آورده.
کفشهامو درآوردم و با فاصله ازش نشستم و به ماشین تکیه دادم.
همونطور که به آسمون نگاه میکرد گفت: اتفاقی اینجا رو پیدا کردم، یه زمانی که تو جنگل گم شده بودم.
ابروهام بالا پریدند.
– میدونی، من عاشق ستارههام.
به آسمون نگاه کردم.
– منم همینطور، من و مطهره قرار بود بریم ریاضی فیزیک که بعدا نجوم بخونیم.
– خب چرا نرفتید؟
بهش نگاه کردم.
– گفتیم واسه چی بخونیم وقتی احتمال اینکه وارد کاری بشیم کمه، پس رفتیم تصویرسازی و جلوههای ویژه که حسابی کار توش باشه، الان ما راحت میتونیم استخدام یه شرکت تبلیغاتی بشیم.
– انشالله من یه شرکت میزنم استخدامتون میکنم.
ریز خندیدم.
– ممنون.
بخاطر سردی هوا چاییمو روی پام گذاشتم و دستمو بالای بخارش گراهی شدم که کمی گرم شدم.
با پتویی که روی شونهم جای گرفت به ایمان نگاه کردم.
کمی خم شدم که پتو رو درست انداخت و این دفعه نزدیکتر بهم جای گرفت.
بشقاب شیرینیو وسطمون گذاشت.
– بخور.
بدون اینکه فکر کنم بیان کردم: تو هنوزم مطهره رو دوست داری؟
خواست شیرینیشو بخوره که با این حرفم دستشو پایین آورد و کوتاه بهم نگاه کرد.
– مطهره عاشق مهرداده، هیچ وقت مال من نیست زیرا دلش پیش یکی دیگهست، مردنش باعث شد بهتر و بیشتر با نبودش کنار بیام.
– اما حالا زندهست.
– ولی عاشق یکی دیگهست.
بعد کمی از شیرینیشو خورد.
بیتاب اظهار کردم: سوالمو جواب ندادی.
– سوالت جوابی نداشت.
چاییمو روی زمین گذاشتم و کاملا چرخیدم تا بهتر بتونم صورتشو ببینم.
– هنوزم دوسش داری؟
بهم چشم دوخت.
– ماهها دارم سعی میکنم که دوسش نداشته باشم چون عاشق شدنش چیزیو سهم من نمیکنه.
– خب، به نتیجهای هم رسیدی؟
کمی خیره نگاهم کرد و گفت: راستش دیگه سردرگمم، نمیدونم.
آروم گفتم: که اینطور.
دیگه سوالی ازش نجویا شدم و سرجای قبلیم قرار گرفتم.
صدای آب ساکتش خوبیو بهم میداد.
– کنار تو حس خوبی دارم.
با تعجب بهسرعت بهش خیره شدم.
بدون اینکه دیده از آسمون برداره با تبسم اظهار کرد: تو روزگارهایی که فکر میکردم تنهام تو کنارم بودی، نذاشتی و نتمایل داشتی سختی بکشم.
بهم چشم دوخت.
– ازت ممنونم.
تبسم خجالتزدهای روی لبم نشست.
نگاهش کوتاه لبمو شکار کرد که یه لحظه قلبم هری ریخت ولی زود نگاهشو به چشمهام دوخت.
– ممنون که هستی.
اشک توی چشمهام جوشید و تبسمم پررنگتر شد.
کف دستش که دور شونهم حلقه شد قلبمو زیر و رو کرد.
نگاه ازم گحرکت کرد و بهم نزدیکتر شد که عجیب گرمم کرد.
پسش نمیزدم چون قلبم گرماشو میخواست.
بالاخره بعد از چند ماه دارم این راهی شدار رو ازش میبینم.
#چندماه_بعد
#مـطـهـره
قفل ماشینو زد که به سمت بیرون از پارکینگ راهی شدیم.
هیچ وقت فکرشو نمیکردم حاملگی اینقدر سخت باشه… اصلا نمیتونم جاده برم.
– کیفتو بده من.
وایسادم.
– نه خودم میارم، صبر کن زودتر برم.
– باشه.
چادرمو درست کرد و خوب روی شکمم انداخت.
– برو پنگوئن من.
معترضانه گفتم: مهرداد!
لبخند زد.
– برو خانمم، برو نفسم، برو عاشقیم، خوبه؟
با اخم اظهار کردم: حالا شد.
بعد چشم غرهای بهش حرکت کردم و ازش دور شدم.
خندون قد بلند اظهار کرد: شتابزدهتر راه برو، اینطور که تا شامگاهم نمیرسی.
دندونهامو روی هم فشار دادم.
این ماههای آخر شدم سوژهی این الدنگ!
نفس که کم آوردم وایسادم و نفس گرفتم.
انگار دارم میترکم بخدا.
دستمو به کمرم که حسابی درد میکرد گحرکت کردم و باز جاده افتادم.
خودش میگه با این بچه کنار اومده ولی میدونم آنچنان هم کنار نیومده اما به نظرم وقتی به جهان بیاد و زیر بال و پر خودش بزرگ بشه انگار که بچهی خودشه.
وقتی که برای بار اول بهش بگه بابا قلبش شمشاهده کرد نرم میشه… من که اینو میشناسم.
تو این مدت کنار عطیه زیستن میکنم، یه واحد آپارتمان واسم گرفته و چون مامانم توی یزد کار میکنه و نمیتونه یه ماه اینجا بمونه عطیه به بهونهی پرستاری ازم اومده کنارم.
البته به اصرار مولین و بابام بود که فعلا کنار هم حیات نکنیم وگرنه اگه به اون بود که الان توی خونهش پلاس بودم.
ولی اون آپارتمان انگار دکوریه چون بیشتر ساعت توی روزگار میاد منو میبره کنار خودش.
با دیدن عطیه و محدثه که طبق معمول منتظر من دم سالن وایساده بودند به سمتشون راهی شدم.
طبق حرفمم ماههاست که دیگه به مشاهده کردن نیما نراهی شدم، البته کلی خودش درتمایل داشت داده که من رد کردم.
محدثه: چطوری سال ااما؟
با حرص بیان کردم: زهرمار!
دوتاشون لبخند زدند.
عطیه دستشو روی شکمم گذاشت.
– نی نیت خوبه؟
نفسی تازه کردم.
– خوبه ولی داره مامانشو بیچاره میکنه.
محدثه: مهرداد که دیگه چیزی نمیگه؟
حلال زاده یه دفعه آواشو از پشت سرم گوش دادم: مگه میتونه بگه؟
بعدم توی سالن راهی شد که پوفی کشیدم و سرمو به چپ و راست تکون دادم.
عطیه: دلواپس نباش، وقتی به جهان بیاد درست میشه.
نفس عمیقی کشیدم.
- امیدوارم.
به ساعت مچیم نگاه کردم.
– من دیگه برم سر کلاس.
محدثه: برو، مواظب خودت باش، میخوای کیفتو واست بیارم؟
تبسمی زدم.
– نه ممنون، فعلا.
وارد سالن شدم…
روی یکی از صنقلبیها قرار گرفتم که تو همین لحظه مهردادم وارد کلاس شد.
همه بلند شدند به جز من.
به کف دستش چشم دوختم که با مشاهده کردن حلقهی توی دستش از اینکه باز یادش نحرکت کرده تبسمی زدم.
به پیشنهاد من حلقهی قلابی کف دست میکنه تا دخترا فکر کنند زن داره و اینقدر به پروپاش نپیچند.
– چند دقیقه درسو مرور کنید و بعد امتحان میگیرم.
چشمهام گرد شدند.
عجب بیشعوریها!
دیشب به من اظهار کرد امتحان نمیگیرم.
با حرصی که سعی داشتم پنهانش کنم گفتم: استاد شما به من بیان کردید امتحان نداریم!
قبل از اینکه مهرداد حرفی بزنه یه دختر به طعنه گفت: شما کجا بودی که استاد این حرفو بهت زد؟
مهرداد یه بار روی میز کوبید و گفت: بخاطر وضعیتتون اینو بیان کردم، الانم ازتون امتحان نمیگیرم.
تبسم عمیقی روی لبم قرار گرفت.
همین که تایم امتحان شروع شد همه سراشونو توی برگه کردند.
به جای اینکه حواسش به بقیه باشه تا تدل نکنند رو من زوم کرده بود.
با اخم آروم گفتم: نگاه نکن.
آروم بیان کرد: دوست دارم.
نگاه غرهای بهش رفتم.
کلاس که تموم شد به کمک صندلی بلند شدم و کیفمو برداشتم.
چادرمو مرتب کردم و به سمت در حرکت کردم.
میل داشتم از کلاس بیرون بیام ولی همون دختره درحین رد شدنش از عمد کف دستشو چنان محکم به شکمم کوبید که درد بدی توی شکمم پیچید و با یه آخ تند دستمو به دیوار گذاشتم.
مهرداد اصلا همه چیز انگار یادش رفت و با ترس به سمتم دوید.
– مطهره!
همه با تعجب نگاهش کردند.
بهم رسید و بازومو گرفت.
– ببرمت بیمارستان؟
همونطور که کف دستم روی شکمم بود و از درد نمیتونستم قدم بردارم اظهار کردم: نه چیزی نیست.
بعضیا دورمون حلقه زده بودند.
– فقط نمیتونم جاده برم.
درد بیشتر شد که چشمهامو روی هم فشار دادم.
دستشو دور کمرم انداخت و بازومو گحرکت کرد و کمکم کرد که راه برم.
– میبرمت بیمارستان.
با درد و نفس تنگی بیان کردم: اصلا… نمیتونم نفس… بکشم.
با ترس گفت: تحمل کن خانمم.
خم بودم و انگار پاهامو روی زمین میکشیدم.
لبمو محکم به دندون گراهی شدم و بیاراده اشکهام پایین اومدند.
جون توی پاهام بیرون رفت و مرزی تا سقوط نداشتم که مهرداد تند زیر زانو و گردنمو گرفت و کشیدهم کرد و انگار که دوید.
لباسمو تو مشتم فشار دادم و برای اینکه صوتم درنیاد چنان لبمو بین دندونهام فشردم که مزهی خونو حس کردم.
آوای پر ترس عطیه رو شنیدم: محدثه بدو، مطهره!
تا برسیم به ماشین انگار تا مرگ حرکت کردمو برگشتم و مهرداد مدام با ترس باهام حرف زد.
توی ماشین نشوندم و بلافاصله خودشم قرار گرفت و ماشینو روشن کرد.
جوری گاز داد که ماشین با صدای گوش خراشی حرکت کرد.
خم شدم و به داشبورد کف دست گذاشتم و این دفعه با عجز و گریه گفتم: دارم میمیرم مهرداد.
گرمی دستشو روی کمرم حس کردم.
انگار بغض کرده بود.
– الان زود میرسونمت تحمل کن قربونت برم.
*********
بچه رو از کنارم برداشت و بغلش کرد.
پتوشو کمی پایین برد و با خنده گفت: ببینش چقدر کوچولوعه!
مشت کوچیکشو گحرکت کرد و بوسید.
لب خشک شدمو با زبون تر کردم و لبخندی زدم.
ماهان کنجکاوتر از همه کف دستشو دراز کرد.
– بدش من ببینمش.
محدثه با اخم گفت: لازم نکرده، اونوقت هوست میشه منو بیچاره میکنی.
باد ماهان بیچاره خالی شد.
– خب بچه دوست دارم بیشعور!
محدثه دیده غرهای بهش رفت.
– چه غلطا!
آروم خندیدم.
از کف دست این!
🍂
🍃🍂
🍂🍃🍂
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن