ابروهاش بالا پریدند.
– تو از کجا میدونی من مدلینگم؟!
از سوتیای که دادم لبمو گزیدم اما تند اخم کردم.
– درموردت تحقیق کردم.
معلوم بود قانع نشده.
باند رو دور بازوش بستم و سرجام جای گرفتم.
– خب، الان که فهمیدی اون روز چی شده، چرا نمیری؟
– میخوام بیشتر واسم تعریف کنی.
– نه.
ابروهام بالا پریدند.
– اما این یه خواهش نبود که تو بگی نه!
خواست حرفی بزنه اما با باز شدن در خاموشی کرد.
با اخم به سمت در چرخیدم که با سعید رو به رو شدم.
– آقا اینجان.
اخمهام از هم باز شدند و لبمو گزیدم.
این نیمای عوضی همیشه سر و کلهش پیدا میشه!
مهرداد ریز خندید.
– نکنه ناضافه کرده بودی اینجایی!
چپ چپ بهش نگاه کردم و بلند شدم.
از اتاق بیرون اومدم که سعید در رو بست.
به سمت نیما که پشت بهم وایساده بود و داشت سیگار میکشید رفتم.
خودم پیش کف دستی کردم.
– نگفتم چون میدونستم اجازه نمیدی.
به سمتم چرخید.
سیگار رو بین سشت و اشارهش گرفت و کمی پایینش برد.
– اومدی اینجا که چی بشه؟
تو صورتم خم شد.
– اون پسره برات مهمه؟
به صورتش نزدیک شدم و خیره به چشمهاش گفتم: نه.
درست وایساد و عصبی پک عمیقی از سیگارش کشید و سری تکون داد.
دودشو به بیرون فرستاد و با چهرهی سوالی و عصبیت اظهار کرد: پس اینجا چه غلطی میکنی؟
اخمهام به هم گره خوردند.
– اومدم تا ببینم چه بلایی سرش آوردی.
عصبی لبخند زد و میل داشت حرفی بزنه که انگشتهامو روی لبش گذاشتم.
– هیس، حرفم هنوز تموم نشده… پسره واسم مهم نیست که بمیره یا زنده بمونه، اگه اینجام بخاطر توعه، ببین نیما، پسره مقلبینگه، بمیره خبرش مثل بمب میپیچه، اولین نفرم میان سراغ تو، چرا؟ زیرا دشمنشی، تحقیق کردم فهمیدم که رقیب شرکتتم هست، پس دیگه بدتر! عزیزدلم، من فقط نگران توعم وگرنه پسره قد بال مگسم برام ارزش نداره.
دیگه خبری از عصبیت توی نگاهش نبود.
– پس عاقلانه حرکت کردار کن، بخاطر اینکه منو دوست داره عقلت از کار نیوفته و کار اشتباهی نکن، مهم اینه که من فقط تو رو دوست دارم و هیچ یک از حرفهای دروغشو باور نمیکنم.
لبخندی روی لبش قرار گرفت.
کف دست ظریفمو توی دست مردونهش گراهی شد و سیگارشو انداخت و با پا لهش کرد.
دستمو روی دلش گذاشت.
– لعنت بهت که خوب بلدی آرومم کنی.
لبخند زدم و عقب کشیدم ولی کف دستمو کشید که تو بغلش فرو حرکت کردم و از حس بدش خفیف لرزیدم.
کف دستشو دورم حلقه کرد و سرشو به سمت گوشم پایین آورد.
– آره، تو مال منی، نه هیچ کسی دیگه.
توی قلبم پوزخندی زدم.
این خیالان پوچیه که داری.
سرمو بالا آوردم.
– پس حالا ولش کن، بگو ببرنش بیمارستان.
– حله خانمم.
بعدم سرشو پایین آورد و کوتاه لبمو بوسید.
کاش میشد یه جوری طلسمش میکردم که نه دیگه ببوستم و نه بغلم کنه.
خودمو از بغلش بیرون کشیدم.
– پس انجامش بده.
کف دستمو گحرکت کرد.
– باشه.
بعد به یکی از نوچههاش اشاره کرد که به سمتمون اومد.
– درخدمتم قربان.
– پسره رو ببر به یه بیمارستان و ولش کن.
– نگاه قربان.
بعدم به سمت اتاق راهی شد.
نفس آسودهای کشیدم.
به قول شروین عوضی تنها کسی که میتونه نیما رو رام کنه منم.
کف دستمو کشید و به سمت در بردم.
الان میفهمم که چقدر قلبم برات تنگ شده بود مهردادم، لطفا زود خوب شو.
#ماهان
حیرون و سرگردون طول و عرض اتاقو طی میکردم.
حمیدم منتظر خبری پشت میزش کف دستهاشو توی هم قفل کرده بود و روی پیشونیش گذاشته بود.
محدثه مدام پاشو به زمین میکوبید.
– همش تقصیر منه.
محدثه نالید: نخیر همش تقصیر منه، اگه نادون بازی درنیاورده بودم و دم به تلهی نیما نمیدادم تو هم مجبور نمیشدی جای مهرداد رو لو بدی.
حمید: بگیر بشین داداش، با بیتابی که مهرداد پیدا نمیشه!
لب باز کردم که حرفی بزنم اما با لرزش گوشیم سریع از جیبم بیرونش آوردم.
شماره ناشناس بود.
اخم کردم و جواب دادم: بله؟
صدای یه زن توی گوشم پیچید: آقای ماهان رادمنش؟
اخمهام بیشتر به هم گره خوردند.
– بله خودمم.
– من از بیمارستان… زنگ میزنم…
قلبم هری ریخت.
– یه آقایی که الان اثری ازشون نیست برادرتونو آوردند اینجا، ایشون شمارهی شما رو بهمون دادند، اصلا مضطرب نباشید حالشون خوبه.
نگاههامو بستم و از ته قلب نفس آسودهای کشیدم.
– باشه، زود خودمو میرسونم.
– ممنون، خداحافظ.
– خداحافظ.
تماسو قطع کردم و رو به دو جفت نگاه منتظر گفتم: مهرداد پیدا شد؛ توی بیمارستانه اما حالش خوبه.
هردوتاشون نفس آسودهای کشیدند.
محدثه کیفشو برداشت و کشیده شد.
– پس بریم.
حمید گوشی تلفنو برداشت و بعد از چند ثانیه گفت: عملیاتو متوقف کنید، آقای رادمنش پیدا شدند.
**********
به کبودی گونهش کف دست کشیدم که آخی اضافه کرد و کف دستمو پس زد.
عصبی غریدم: بیچارش میکنم، دزد کثافت!
محدثه با شرمندگی بیان کرد: بخدا ببخشید آقا مهرداد، تقصیر ماهان نیست، تقصیر منه.
مهرداد: تقصیر هیچ کسی نیست، من سرزنشتون نمیکنم.
کنارش قرار گرفتم.
– چه خبر از مطهره؟
کمی خیره نگاهم کرد و بعد بیان کرد: همش سردرد میومد سراغش، مطمئن بودم که یه چیزایی یادش میومد، وقتی عکسا رو متوجه شد و براش تعریف کردم جوری سردرد گرفت که بیهوش شد و هزیون گفت.
متفکر گفتم: یعنی میگی همه چیز یادش اومده؟
– خودش که میگه نه، اما مطمئنم اون نیما رو متقاعد کرده که منو آزاد کنه.
خندید و ادامه داد: وقتی فهمید تیر خوردم رنگش پرید ولی ادعا داشت که دلواپس من نیست، بخاطر نیما نگرانه.
به سقف چشم دوخت و با لبخند اظهار کرد: دلم براش تنگ شده بود، به همین چند لحظه که کنارم بود و باهاش حرف زدم راضیم.
با اخم گفتم: چندتا احتمال هست، یا حافظش برنگشته و واقعا نگران نیماست.
اخمهای مهرداد شدید درهم راهی شدند و با سریعی نگاهم کرد ولی بیتوجه به نگاهش ادامه دادم: یا حافظش برگشته و به دلایلی ادعا میکنه که برنگشته و یا واقعا هنوز فراموشی داره ولی به سمت تو جذب شده.
اخمهاش کمی از هم باز شدند.
– چجوری بفهمیم کدومش درسته؟
محدثه: با استفاده از من و عطیه.
سوالی بهش نگاه کردیم.
– باید باهاش برخوردی داشته باشیم و عکس العملشو بسنجیم.
ابروهام از حیرت بالا پریدند و بینیشو کشیدم.
– فکر خوبیه خانمم.
ریز خندید و کف دستمو پس زد.
با صدای مهرداد بهش خیره شدیم.
– گوشیتو بده میخوام به بابای مطهره زنگ بزنم.
با ابروهای بالا راهی شده اظهار کردم: چرا؟
– باید بدونند که دخترشون زندهست و بیشتر از این عذاب نکشند.
**************
شروین مسیریو روی نقشه نشون داد.
– این جادهو واسه عبور کامیونا پاکسازی کردیم.
نیما متفکر کف دستی به زیراش کشید.
– به پلیس مسیر نمیخوره؟
– نه، خیالت راحت.
بهم خیره شد.
– نظر تو چیه؟
دست به سینه بیان کردم: به نظرم خوبه.
شروین ابروهاشو بالا انداخت.
– چه عجب دم پر ما نشدی!
– من وقتی پاچه میگیرم که ببینم زیادی داری زر مفت میزنی.
نیما معترضانه اضافه کرد: عه!
– چیزی که هستو بیان کردم.
شروین ریز خندید.
– بیخیال زنت داداش، دیگه عادت کردم.
نیما پوفی کشید.
روی میز قرار گرفتم و یه پامو بالا انداختم.
– کامیونا حدود ده تان، به نظرم اول چهار تاشو بفرستید، اگه بدون خطری رد شدند بقیشو هم بفرستید.
از عمد به شروین نگاه کردم.
– اینطور اگه لو بریم کمتر ضرر میکنیم.
– عالیه زرنگ.
پوزخندی زدم و نگاه ازش گراهی شدم.
نیما نقشه رو جمع کرد.
فعلا مجبورم باهاشون هم قدم باشم ولی همین که فرصتی گیر بیارم نقشهمو شروع میکنم اما اول این شروین هوس بازو زمین میزنم.
نگاه شروین روی بدنم چرخید که با غضب بهش چشم دوختم.
نگاه ازم گرفت و رو به نیما بیان کرد: قرار بود یکی از دخترا رو بفرستی واسه من، چرا همشونو فرستادی؟
نیما پیشونیشو خاروند.
– معذرت، یادم حرکت کرد.
پوفی کشید.
– راستی، میدونی که فرداشب معاملهی بزرگی در پیشه و کوروش حسابی براش دندون تیز کرده.
نیما: میدونم، مضطرب نباش، اگه اون زرنگه من زرنگترم.
یه دفعه در سالن باز شد و سارا گریه کنان به داخل اومد که تعجب کردم.
نیما با اخم اضافه کرد: چرا گریه میکنی؟
بهمون رسید و با گریه مچ نیما رو گراهی شد.
– رادمانو که بردم شهربازی، با خیال اینکه چون توی قطاره جاش امنه رفتم که آبمیوه بگیرم ولی وقتی برگشتم…
هق هقش شمتوجه شدتر شد که با نگرانی بهشون نزدیک شدم.
نیما سارا رو محکم تکون داد و بیان کرد: د حرف بزن گریه نکن، رادمان کجاست؟ هان؟
با هق هق بیان کرد: وقتی برگشتم دیگه نمشاهده کردمش، کل پارکو گشتم اما پیداش نکردم.
ترس وجودمو پر کرد.
نیما با دیدههای پر از ترس اظهار کرد: چی داری میگی؟ مگه سیروانو با خودتون نبرده بودی؟
روی زمین فرود اومد و با گریه اظهار کرد: در ذهنش گذراندم خطری نیست و بیان کردم که بمونه.
یه دفعه نیما با داد میزو با لگد روی زمین انداخت و به سمت در راهی شد.
عربده کشید: سیروان؟
اولین باری بود که ترسو توی نگاهش میمشاهده کردم.
نگاه کوتاهی به سارایی که از گریه نفسش بالا نمیومد انداختم و بعد با قلبی که تند میزد پشت سر نیما رفتم.
آخرش بچهی به این کوچیکیو وارد کثافت کاریاشون کردند.
از سالن بیرون حرکت کرد و وارد هال شد.
تا میل داشتم پامو از سالن بیرون بذارم چرخیدم و با شک به شروینی که اخمی داشت چشم دوختم ولی کمی بعد چرخیدم و با دو به سمت نیمایی که یقهی سیروانو گحرکت کرده بود و با داد سرزنشش میکرد حرکت کردم.
با اخم درحالی که توی فکر بودم به باغ پوشیده شده از برف رو به روم نگاه میکردم.
به چند نفر مشکوک بودند.
مهرداد، شروین و دشمنای دیگهی نیما از جلمه کوروش ولی درجهی مضنونیتم رو مهرداد کمتر بود چون شاید اصلا ندونه نیما زن و بچه داره.
شستمو به لبم کشیدم.
به ساعت چشم دوختم.
بیست و دو بود.
سارا از وقتی که اومد مدام گریه کرد که آخرش بیهوش شد و دکتر خبر کردیم.
نیما هم که معلوم نیست کدوم گوری راهی شده که خبری ازش نیست، اصلا بهتر، کاش به جای خودش خبر مرگش بیاد؛ دروغگوی دزد!
درآخر بیطاقت قد بلند شدم و تیپ تمام مشکی زدم و اسلحه رو به کمرم گیر دادم.
نیما به تنها کسی گه مضمون نمیشه شروینه، خودم باید برم سر و گوشی آب بدم.
الان یا تو پارتیه رهامه و یا خونه، باید بفهمم.
از اتاق بیرون اومدم و از پلهها پایین راهی شدم.
اگه مضطربم فقط بخاطر رادمانه که قربانیه کارای باباش نشه، بچهی به این کوچیکی گناهی نداره.
سوئیچ بی ام وه رو برداشتم و از عمارت بیرون زدم.
داشتم به سمت ماشینم میراهی شدم که با شنیدن آوای سعید دندونهامو روی هم فشار دادم.
– خانم؟
نزدیک ماشین به سمتش چرخیدم.
– چیه؟
– جسارتا کجا میرید؟
با اخم اظهار کردم: ربطی بهت نداره، لازم نکرده بدونی.
دهن باز کرد حرفی بزنه که سریع داخل ماشین قرار گرفتم و درا رو قفل کردم.
همین که ماشینو روشن کردم پرید جلو که نفس عصبیای کشیدم.
مصمم ولی فقط برای ترسش پدال گاز و ترمز رو به طور متوالی به نوبت فشار دادم اما کنار نرفت که پامو از روی ترمز برداشتم و ماشین از جاش کنده شد که سریع خودشو کنار انداخت.
به سرعت دور زدمو به سمت در روندم.
***
جلوی آپارتمان رهام زدم رو ترمز.
خونش رفتم که اظهار کردند نیست!
پوزخندی روی لبم جای گرفت.
اینجوری مضطرب بچهی به اصطلاح داداششه؟ بابا من که خوب توی هفت خطو میشناسم.
از توی آینه نگاهی به خودم انداختم.
نیما همواره از راهی شدن به پارتیای رهام منعم میکرد، اما قلبیلشو بهم نمیگفت.
گوشیه خاموش شدمو برداشتم و از ماشین پیاده شدم.
بین مسیر یه کفش فروشی وایسادم و کفش خریدم و اون کفش پامو دور انداختم.
فهمیدم که تو همهی کفشهام ردیابه.
وقتی از نامشخص بودن اسلحهم مطمئن شدم به سمت در ورودی راهی شدم.
ناکس سه تا اینجور برجی داره!
پوزخندی روی لبم نشست.
همش از پول خون و بدبختی مردمه!
وارد شدم و نگاهمو دور تا دور لابی حسابی شیکش چرخوندم.
از یه خدمتکار واحدشو سؤال کردم.
هنوز به طبقهی چهارم نرسیده آوای آهنگو میشد شنید.
از آسانسور بیرون اومدم.
رو به روی در واحد سفید رنگ و نسبتا بزرگش وایسادم.
با نیمه باز بودن در شمشاهده کرد تعجب کردم.
اینا دیگه چقدر ریلکسند!
همین که در رو باز کردم یه عالمه دود تو صورتم کوبیده شد که کوتاه چشمهامو بستم.
لعنتیا معلوم نیست چقدر دارند میکشند!
کف دستمو رو هوا تکون دادم و وارد شدم.
در رو بستم که نگاه عدهای به طرفم چرخید.
کاملا معلوم بود بعضیا مثل خر مست کردند.
با قدمهای محکم همیشگیم به جلو قدم برداشتم.
عدهای با تعجب نگاهم میکردند.
مغرورانه به اطراف خیره شدم.
خواستم قدمی بردارم اما با گوش دادن صدای آشنایی پشت سرم وایسادم.
– نگاهام از تعجب داره میزنه بیرون!
به سمتش چرخیدم که با رهام رو به رو شدم.
پوزخند محوی زدم.
– تعجب نکن، با تو کار ندارم که اومدم اینجا.
ابروهاش بالا پریدند و با لیوان مشروب توی کف دستش به سمتم اومد.
– حالا زن نیما با کی کار داره؟
چه دردناکه اسم کسی روت باشه که ازش متنفری.
– خودم پیداش میکنم.
به اطراف اشاره کردم.
– وضع مهمونیات خرابه.
لبخند زد.
– اینجور بیشتر حال میده عزیزم، اوف چه خالی داره که زنا بعد از نعشگی بیوفتند توی بغلت!
سری به عنوان تاسف تکون دادم و از کنارش رد شدم.
کشیده بیان کرد: کمکی میل داشتی بگو خوشگله.
دندونهامو روی هم فشار دادم.
نگاهمو به دنبال شروین چرخوندم.
اونهایی که میشناختنم بدجور تعجب میکردند.
به جای شروین کوروشو پیدا کردم که ابروهام بالا پریدند.
خواستم به سمتش برم اما با کسی که کنارش نشست جا خوردم.
شروین!
کم کم کف دستم مشت شد و برآشفتهت وجودمو پر کرد.
میدونستم.
با یه تیر دو نشون زدی مطهره جون!
تند گوشیمو از جیبم بیرون آوردم و روشنش کردم.
وقتی کاملا روشن شد چندتا عکس ازشون گراهی شدم و بعد باز گوشیو خاموش کردم.
توی جیبم گذاشتمش و سعی کردم بدون اینکه متوجهم بشند از پشت بهشون نزدیک بشم.
واسه ضایع بازی نشدن از پسری که مشروب پخش میکرد یه لیوان گحرکت کردم و تا تونستم بهشون نزدیک شدم.
پشت ستون وایسادم و سعی کردم حرفهاشونو بشنوم.
فعلا سکوت کرده بودند و کوروش همونطور که لم داده بود پیپ میکشید.
شروین کمی از مشروبشو خورد و همونطور که به اطراف نگاه میکرد بالاخره لب باز کرد: فکر نمیکردم بیای!
کوروش پا روی پا انداخت.
– همین طور که میدونی من اهل سوپرایز کردنم!
پوزخندی زدم.
بازم بینشون سکوت حکم فرما شد.
کلافه کف دستی توی موهام کشیدم.
چند دقیقه گذشت تا اینکه بالاخره کوروش به حرف اومد.
– میخوام فرداشامگاه ببرم.
شروین: میدونم.
– درک کردم کاری کردی که نیما برای اامان بترسه.
اخم ریزی کردم.
شروین ریز خندید.
– آره، بالاخره برای اامان بار ترسو تو نگاه قاتل دختری که دوستش داشتم دیدم.
شکه به رو به روم نگاه کردم.
پس شروین میخواد انتقام بگیره!
کوروش: بچهه که سالمه؟ نه؟
نفس تو سینم حبس شد.
پس اینم درست حدس زده بودم!
شروین: اول خواستم یه بلایی سرش بیارم اما لعنت بهش! دیدههاش حسابی مظلومند درست مثل بابای کثافتش.
کف دستمو مشت کردم که ناخونهام توی گوشتم فرو راهی شد و شدید سوخت.
هر چی هم باشه من نمیذارم رادمان قربانی بشه.
کوروش: نیما که ندرک کرد کار تو بوده؟
شروین: مضطرب…
ولی حرفشو با نزدیک شدن رهام قطع کرد.
قطعا الان میگه که من اینجام!
بهسرعت لیوانو کنار ستون گذاشتم.
رهام: زن نیما رو متوجه شدی؟
خون تو رگم یخ بست.
اگه امشب نتونم از این برج بیرون برم دیگه هیچگاه نمیتونم.
شروین با تعجب اضافه کرد: مگه اینجاست؟!
با دو به سمت در دویدم.
خدایا خودت به دادم برس.
لعنت بهت رهام!
از خونه بیرون اومدم و سریع دکمهی آسانسور رو زدم.
با پاهام روی زمین ضرب گراهی شدم.
استرس مثل خوره به جونم افتاده بود.
همین که آسانسور اومد تند خودمو داخلش انداختم و دکمهی طبقهی هم کف رو زدم.
وقتی وایساد سریع بیرون اومدم و با آخرین سرعت به سمت در دویدم.
همین که بیرون اومدم و به ماشین رسیدم انگار دنیا رو بهم دادند.
در رو باز کردم ولی تا تمایل داشتم بشینم صوتی فریاد شروین دلمو از کار انداخت.
– مطهره؟
مضطرب پر ترسی بهش انداختم و تند سوار شدم.
ماشینو که روشن کردم بلافاصله پامو روی گاز گذاشتم که تو میلی متری ازش رد شد.
صدای عربدش بلند شد: میکشمت مطهره.
بیاراده فرمونو محکم تو مشتم گرفتم.
ازش که دور شدم نفس آسودهای کشیدم و لب خشک شدمو با زبونم تر کردم.
خدایا شکرت.
وقتشه نقشمهمو شروع کنم.
کاری میکنم که همتون به جون هم بیوفتید.
******
ماشینو خاموش کردم و پیاده شدم.
میدونستم داخل چیز خوبی درانتظارم نیست.
با پاهایی که به زور حرکتشون میدادم از پله ها بالا اومدم و بعد از باز کردن در وارد خونه شدم.
خونه غرق در خاموشی بود و همین سکوتش بیشتر میترسوندم.
با استرس کشیده بیان کردم: نیما؟
اما نه خبری از خودش شد و نه از صداش.
سوئیچو به جاسوئیچی وصل کردم و آروم به سمت پلهها رفتم.
بازم کشیده بیان کردم: نیما؟
نگاهمو اطراف چرخوندم.
دلم حسابی بیقراری میکرد.
این سکوت خونه نرمال نیست.
با صوتی باز شدن در از جا پریدم و تند به سمتش چرخیدم ولی با متوجه شدن سیروان نفس آسودهای کشیدم.
با قدمهای سریع به سمتم اومد.
از چهرهش مشخص بود حسابی استرس داره.
بهم که رسید گفت: خانم هر چی از وقتی که راهی شدید به آقا زنگ میزنیم جواب نمیدند، هیچ کسی هم نمیدونه که کجا راهی شدند.
یه مثقال هم مضطرب نشدم ولی واسه ضایع کاری نشدن دلواپسیو توی چشمهام ریختم.
– مگه یکیتون هممسیرش نبوده؟
با اضطراب گفت: نه خانم خودشون نخواستند.
خواستم حرفی بزنم ولی آوای در کشیده شد که بهش چشم دوختیم.
با متوجه شدن نیما اونم با اون وضع آشفته و گوشهی لب پاره شدید تعجب کردم.
از همینجا هم معلوم بود حسابی مست کرده.
سیروان بهسرعت به سمتش دوید و قبل از اینکه بیوفته زیر بازوشو گرفت.
با ناباوری به سمتش حرکت کردم.
سیروان با ترس گفت: باید ببریمشون بیمارستان.
نیما پسش زد و کشیده اضافه کرد: نمیخواد، برو بیرون میخوام با زنم تنها باشم.
نفسم بند اومد و ترس وجودمو پر کرد.
سیروان: آخه ارباب…
با همون مستیش داد زد: اضافه کردم برو بیرون تا یه گوله حرومت نکردم.
سیروان نگاهی به من انداخت که اشاره کردم بره.
با نارضایتی نگاهی گفت و رفت.
حتی جرئت نمیکردم به نیما نزدیکتر بشم.
اگه بگم مثل سگ نوحشت کرده بودم دروغ بیان کردم.
بهم چشم دوخت و با پاهای سست به سمتم اومد که با ترس عقب رفتم.
– اون لاشخور بهم زنگ زد.
نفس بریده اظهار کردم: کی؟
کلتشو از کمرش بیرون آورد که نفسم واسه لحظهای حرکت کرد.
– همونی که جرئت کرده بچمو بدزده.
بلند ریز خندید و کلتو به سینهش زد.
– جرئت کرده بچهی نیما شاهرخیو بدزده، میفهمی؟
حواسم به پلهی پشت سرم نبود که پام بهش گیر کرد و روش پرت شدم.
از درد آخی اضافه کردم و صورتم جمع شد.
خودشو کنارم انداخت که خواستم تند قد بلند بشم ولی کف دستشو روی قفسهی سینهم گذاشت و روی پله خوابوندم، خودشم روم خم شد.
از ترس فشارم افتاده بود و قلبم روی هزار میزد.
با نگاه مست بهم نگاه دوخت.
– میدونی چی اظهار کرد؟
درحالی که به زور نفس میکشیدم گفتم: چی اضافه کرد؟
سرشو تو گودی گردنم فرو کرد که یه لحظه لرزیدم.
دستهای لرزونمو روی شونههاش گذاشتم و سعی کردم به عقب ببرمش.
– بهتره بخوابی نیما.
ولی بدون توجه به حرفم مانتومو گراهی شد و یه دفعه دکمههاشو از جا کند که هر کدومشون به طرفی پرت شدند.
با آوای لرزون بیان کردم: نیما برو…
اما با گذاشتن سر اسلحه روی لبم خفه خون گرفتم.
– هیس، دارم حرف میزنم.
اسلحه رو کشید تا اینکه از گردنم گذشت.
با ترس نگاهش کردم.
میوحشت کردم از سر مستی دستش روی ماشه بره و شلیک کنه.
روی قفسهی سینهم کشید و یقهی تاپمو پایین برد.
با اینکه محرمم یود ولی نمیدونستم چرا دیگه ازش شرمم میگحرکت کرد و فکر میکردم دارم به مهرداد خیانت میکنم.
– بهم گفت اگه تو معاملهی فرداشب شکست نخورم رادمانو میکشه.
کمرم از اینکه تو پله فرو راهی شده بود و نیما هم کل وزنشو روم انداخته بود درد میکرد.
سعی کردم صدام نلرزه.
– نمتوجه شدی کی بود؟
به چشمهام چشم دوخت.
– نه، اگه از این معاملهی بزرگ نگذرم بچم میمیره.
– خب… خب پس بگذر.
سر اسلحه رو بین خط بالا تنم فشار داد که لبمو گزیدم.
– دوست دارم اون مردکو گیر بیارم و یه گلوله درست همینجا بهش بزنم.
با نفس تنگی بیان کردم: از روم قد بلند شو نیما، وقتی مستی از سرت پرید باهم حرف میزنیمو به یه راه حل میرسیم.
صورتشو تو میلی متری صورتم آورد.
دیدههای آبیش حالا ترسناکتر شده بود.
– تو رو دوست دارم، رادمانو هم دوست دارم، باید از کدومتون بگذرم؟ هان؟
گیج بیان کردم: چی داری میگی؟
دستشو کنار صورتم گذاشت.
– امشامگاه… برای اامان بار توی قمار باختم.
با بهت بهش چشم دوختم.
– شاهرخ عوضی گفت که اگه ببره شرطش اینه که اگه تو معاملهی فرداشامگاه نبرم باید تو رو بهش بدم.
کف دست لرزونمو روی دهنم گذاشتم و بلافاصله اشک زیادی چشمهامو پر کرد.
خندید و تک سرفهای کرد.
– منم قبول کردم.
هر لحظه نزدیک بود بغضم بشکنه.
– از مستیم استفاده کرد و... بازوندم.
انگار دیگه نفسم بالا نیومد.
با بغض زمزمه کردم: تو چیکار کردی نیما؟
اشک توی چشمهاش حلقه زد.
– حالا معامله رو ببازم و رادمانو نجات بدم و تو رو کف دستی کف دستی پیشکش اون مردک کنم؟ یا معامله رو ببرم و تو رو نجات بدم و رادمانو از دست بدم؟ هان؟
قطرهای اشک از کنار نگاهم سر خورد.
سر اسلحه رو فشار داد.
– یا تو رو بکشم تا مجبور نشم با کف دست خودم بدمت به اون یارو؟
بغضم شکست و اشکهام روونه شدند.
اسلحه رو بالا آورد و روی اشکهام کشید.
– گریه نکن.
با گریه و درد بدبختیم نگاههامو بستم.
یه دفعه صدای پر بغض سارا بلند شد: نیما؟
سریع نگاههامو باز کردم.
نیما بهش نگاه کرد.
– بچمو پیدا کردی؟
حرفی نزد و به جاش قد بلند شد که انگار تازه جاده نفس کشیدنم باز شد.
بیحرف با پاهای سست همونطور که نرده رو گحرکت کرده بود از پلهها بالا حرکت کرد.
تن بیجونمو به زور بلند کردم.
بهش که رسید یه دفعه اسلحه رو روی شقیقهش گذاشت که از ترس سرجام میخکوب شدم.
سارا با بغض و ترس گفت: میخوای شلیک کنی؟ خب شلیک کن.
نیما با خشم غرید: همه چیز تقصیر توعه، باید بمیری.
سارا به گریه افتاد و نگاههاشو بست.
– اگه قلبت خنک میشه بزن.
دست لرزون نیما روی ماشه حرکت کرد که به خودم اومدم و تند از پله ها بالا حرکت کردم.
– نه! نیما نه!
تمایل داشتم اسلحه رو از دستش بگیرم ولی به عقب پرتم کرد که روی زمین پرت شدم و از درد نگاههامو روی هم فشار دادم.
– داری چه غلطی میکنی نیما؟
با گوش دادن صوتی شروین سریع دیدههامو باز کردم و با شتاب چرخیدم.
نیما چرخید و اسلحه رو به سمت شروین گحرکت کرد که دستهاشو بالا برد و اضافه کرد: آروم باش نیما، باهم حرف میزنیم، باشه؟
نگاهش به من افتاد که بهسرعت مانتومو روی هم گذاشتم و جدی بهش خیره شدم.
بلند شدم و رو به سارا آروم گفتم: برو تو اتاقت.
نگاه پر اشکی به من و نیما انداخت و بعد به سمت اتاقش پا شتابزده کرد.
شروین: اون اسلحه رو بذار کنار، لطفا.
داد زد: خفه شو.
روانی شدهها!
نفسمو به بیرون فوت کردم.
تو یه حرکت به سمتش هجوم بردمو اسلحه رو از کف دستش چنگ زدم و کمی از پلهها پایین حرکت کردم.
روی پلهها فرود اومد و موهاشو تو مشتش گحرکت کرد.
به شروین خیره شدم که جدی اضافه کرد: میخوام باهات حرف بزنم.
سرد بیان کردم: فردا حرف میزنیم، حالا هم برو.
– اگه چیزی…
با تحکم اظهار کردم: گفتم برو فردا حرف میزنیم.
کمی خیره نگاهم کرد و بعد نگاهی به نیما انداخت و به سمت در حرکت کرد.
از پلهها بالا اومدم و زیر بازوی نیما رو گراهی شدم.
– قد بلندشو بریم تو اتاق.
سرشو بالا آورد و مظلوم به دیدههام زل زد.
لعنت به صورتت که هر کسی نشناستت فکر میکنه مورچه هم زیر پات له نمیشه!
نالید: من چیکار کنم؟
مکث کردم و گفتم: فردا درموردش حرف میزنیم؛ قد بلندشو.
دیگه حرفی نزد و کشیده شد که بازوشو ول کردم.
میون مسیر نزدیک بود بیوفته که بهسرعت زیر بازوشو گحرکت کردم و به زور تن بیجونشو کشیدم.
در اتاقو باز کردم و روی تخت انداختمش.
بدون توجه به نگاههای خیرهش دیوار متحرکو تکون دادم و رمز گاو صندوقو زدم.
اسلحهشو کنار پولا انداختم و در گاو صندوقو بستم.
دیوار رو به حالت قبل برگردوندم و بهش نگاه کردم که با دیدن اینکه خوابش برده یا شایدم از مستی بیهوش شده ابروهام بالا پریدند.
لباسهامو از تنم کندم و حوله به کف دست وارد حموم شدم.
******
کیفشو برداشت.
– میرم شرکت، امروزگار با یکی از مشتریهام جلسه دارم، نیاز دارم یه کم فکر کنم.
سری تکون دادم و لقمه رو توی دهنم گذاشتم.
بهم نزدیک شد.
زیرامو گرفت و سرمو به سمت خودش چرخوند که سوالی بهش چشم دوختم.
- قلبخوری.
دستشو پس زدم و نگاه ازش گرفتم.
– نه.
بازم چونمو گحرکت کرد و سرمو به سمت خودش چرخوند.
– بمیرمم تو رو دست شاهرخ نمیدم.
پوزخندی زدم.
– بهتر میدونی که اون پیرک هوسباز گندهتر از توعه، ببازی تا منو نبره کف دست برنمیداره.
کمی خیره نگاهم کرد و بعد اضافه کرد: نمیذارم.
میل داشتم حرفی بزنم ولی خم شد و لبشو محکم روی لبم گذاشت که دیدههامو روی هم فشار دادم.
بوسهی عمیقی زد و عقب کشید که نگاههامو باز کردم و سعی کردم کاری کنم که تنفرمو از توی چشمهام نخونه.
بیحرف چرخید و ازم دور شد.
نفسمو به بیرون فوت کردم و چاییمو خوردم.
خودم میدونم چیکار کنم.
با صدای گوشیم لیوانو پایین بردم و بهش چشم دوختم.
اسم شروین خاک بر سر روی صفحه خودنمایی میکرد.
لیوانو روی میز گذاشتم و گوشیمو برداشتم.
تماسو وصل کردم.
– میشنوم.
معلوم بود عصبیه.
– عکسها رو مشاهده کردم، تو کافه… ساعت ده منتظرتم.
– اوکی.
بعدم تماسو قطع کردم و از سرجام بلند شدم.
#لادن
با توپ پر در اتاق نیما رو باز کردم و وارد شدم که سریع سر بالا آورد.
در رو محکم بستم و با عصبانیت به سمتش حرکت کردم.
– دست مریزاد آقا نیما!
اخمهاشو توی هم کشید.
– چی شده؟
رو به روش خم شدم و کف دستهاو محکم به میز کوبیدم.
– قضیهی مطهره راسته؟ هان؟
ابروهاش بالا پریدند و به صندلیش تکیه داد.
– خب؟
درست وایسادم و عصبی داد زدم: تو همه چیز ما با هم بودیم، هیچ چیز پنهانی از هم نداشتیم ولی تو دوماه این قضیه رو از من پنهان کردی!
خونسرد اضافه کرد: لازم ندیدم کسی چیزی بدونه.
دندونهامو روی هم فشار دادم و لگدی به صنقلبی زدم که با صدای گوش خراشی به عقب رفت.
نگاههامو بستم و سعی کردم خودمو آروم کنم.
– این قضیه به تو ربطی نداشت که بخوام بهت بگم، حالا هم اگه کاری نداری برو زیرا همین طوریشم اعصابم داغونه!
با غضب بهش چشم دوختم.
خونسرد لپ تاپشو روشن کرد.
نفس عصبی کشیدم و گفتم: ممکنه از مهرداد حامله باشم.
به شدت سر کشیده کرد.
– چی؟!
کف دست به سینه شدم.
– حرفم واضح بود، تا چند وقت دیگه مشخص میشه.
پوزخندی زد.
– اینم جزو انتقامته؟
متقابلا پوزخندی زدم و حرفو عوض کردم.
– ناضافه کرده بودی مطهره رو دوست داری!
#مـطـهـره
رو به روش نشستم و بیمقدمه گفتم: تموم حرفاتو گوش دادم و به حرفی که مدتها به نیما میزدم یقین پیدا کردم، بی برو و برگشت باید رادمانو آزاد کنی…
انگشت اشارمو روی میز کوبیدم.
– قبل از امشامگاه وگرنه همه چیزو میذارم کف کف دست نیما…
تمایل داشت حرفی بزنه که زود انگشتمو رو به روش گرفتم و گفتم: البته اینبار با مدرک.
نگاههاشو بست و دندونهاشو روی هم فشار داد.
به صنقلبی تکیه دادم و انگشتهامو توی هم قفل کردم.
– خب، تصمیمتو میشنوم.
با همون حالت اظهار کرد: زیرکترین زنی هستی که توی عمرم مشاهده کردم.
تبسم مغرورانهای زدم.
چشمهاشو باز کرد.
– نیما پرندهی درحال سقوطه.
ابروهام بالا پریدند.
– کنارش موندن برای تو فایدهای نداره.
اخم ساختگی کردم.
– خوش ندارم یکی درموردمون اینطوری حرف بزنه.
به سمتم خم شد.
– اما من فرق میکنم، کنار من باش تا خدایی کنی.
نفوذ بالله!
– خیلی پررو تشریف داری! حالا که کاراتم واسم رو شده داری این حرفها رو میزنی؟
به صنقلبیش تکیه داد.
– یه پیشنهاده.
جدی گفتم: باشه واسه خودت، نمیخوای نیما از کارات خبر داشته باشه یک، باید رادمانو آزاد کنی اون بچه گناهی نداره؛ دو، باید نیما تو معامله برنده بشه چون اگه نشه اون شاهرخ کثافت منو به زور از نیما میگیره.
اخمهاش شدید به هم گره خوردند.
– درمورد چی حرف میزنی؟
نفسمو به بیرون فوت کردم.
– دیشب نیما که مست بوده با شاهرخ قمار بازی میکنه و میبازه، شرط شاهرخم این بوده که اگه تو معامله برنده نشه باید منو بهش بده!
غرید: غلط کرده مرتیکه، اون بره پی بردههای ج*ن*د*هش، به تو چیکار داره؟
– اون کثافت اامان بار که نگاهش بهم افتاد از طرز نگاهش خوشم نیومد پس رادمانو آزاد کن تا این اتفاق نیوفته.
– در مقابلش تو چیکار برام میکنی؟
– مدارکو از بین میبرم.
شکو از نگاههاش خوندم که زودتر بیان کردم: قول میدم و قسم میخورم.
کمی خیره نگاهم کرد و درآخر اضافه کرد: حله.
با ابروهای بالا حرکت کرده بیان کردم: قبول میکنی؟
– آره، رادمان تا قبل از غروب پیشتونه.
تبسم پیروزگارمندانهای روی لبم قرار گرفت.
– عالیه!
نگاههاشو کمی ریز کرد.
– ولی چرا نمیگی که از نیما فاصله بگیرم؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن