بیشتر بچهها باهم اظهار کردند: نه.
با تبسم پیروزمندانهای به دختره که داشت از حرص خفه میشد انداختم.
استاد: همون محروم کردنش از امتحان جلسهی پیش بسش بود.
کف دست به سینه خونسرد گفتم: من اعتراض دارم، شما مدرکی ندارید که کار من بوده، لبخند زدن دلیل بر این نمیشه که کار منه.
ایمان به پشتیبانیم اظهار کرد: خانم موسوی درست میگند استاد، شما مدرکی ندارید پس لطفا نمره واسشون بذارید.
حرص نگاه استاد رو پر کرد.
تهمشاهده کردوار به من خیره شد که سعی کردم نخندم.
– لازم نکرده یکی بگه من باید چیکار کنم، صلاح دونستم اینکار رو کردم.
خونسرد گفتم: باشه استاد، حوصلهی کلکل کردن با شما رو ندارم.
چپ چپ بهم نگاه کرد و ماژیکشو برداشت که بیصدا خندیدم.
به سمت تخته رفت که همه نگاهشونو به سمتش سوق دادند.
نگاهم به ایمان خورد که آروم اضافه کرد: خوب ضایعش کردی.
بیصدا لبخند زدم و به حالت احترام کف دستمو روی قفسهی سینم گذاشتم که خندید و به طرف تخته چرخید.
مشغول تدریس شد که دفترمو باز کردم تا نکاتو بنویسم.
بهش چشم دوختم.
قربون شخصیت استادیت.
ناخودآگاه نگاهم بین پاش کشیده شد که بهسرعت صورتمو چرخوندم و کف دستمو یه طرف صورتم گذاشتم.
زیر لب گفتم: استغفرالله!
کم کم بهش نگاه کردم.
نگاهم کل بدنش میچرخید الا صورتش.
والا کف دست خودمم نبود، دیشب کل بدنشو متوجه شدم و حالا اون بدن خوش فرم لعنتیش بد تو دیدهم میزنه.
تعجب کردم.
من چم شده؟! چرا دارم به اینا فکر میکنم؟!
نگاهم رو لب سرخش ثابت موند.
لعنتی چقدرم حرفهای میبوسه.
بیاراده لبمو با زبونم تر کردم.
– خانم موسوی؟
با آواش هل کرده بهش چشم دوختم.
– ب… بله؟
نگاهش خندون بود.
– حواستون کجاست؟
لبشو با زبونش تر کرد.
– تو کلاس، درس، شما… نه، یعنی، چیزه…
صدای خندهی بچهها کشیده شد.
اخم کردم.
– ببنمتوجه شد، کجاش خندهداره؟
سعی کرد جدی باشه ولی بازم خندون بیان کردم: ساکت.
بهم نگاه کرد.
– بیاین چیزهایی که بیان کردمو بگید.
با حرص بهش خیره شدم.
– زود باشید.
نگاه غرهای بهش رفتم و به اجبار کشیده شدم.
به سمتش رفتم و کنارش وایسادم.
به میز تکیه داد و به بچهها اشاره کرد.
– بگید.
با استرس به بقیه چشم دوختم که شاید برسونند.
موضوعشو میدونستم و یه بارم همینطوری رو قسمت درس خونده بودم ولی بازم دقیق نمیدونستم این غزمیت چی گفته.
به ایمان خیره شدم.
سعی کرد با حرکت لب بهم بفهمونه.
چند نفر از بچهها هم دمشون گرم سعی کردند کمکم کنند.
چیزهایی که ازشون درک کردمو گفتم.
به استاد خیره شدم.
– همینها بود دیگه؟ نه؟
ماژیکشو روی میز زد.
– تقریبا و به لطف بچهها آره، دیگه تکرار نشه.
به صندلی اشاره کرد.
– بگوش داد.
چپ چپ بهش خیره شدم و به سمت صنقلبیم رفتم.
همین که کلاس تموم شد عدهای از دخترا دورشو پر کردند که حرصم گراهی شد.
وسایلمو توی کیفم گذاشتم و بلند شدم.
همونطور که بهش نگاه میکردم به سمت در راهی شدم.
مشغول حرف زدن باهاشون بود.
نفس پر حرصی کشیدم و بند کولمو تو مشتم گرفتم.
از کلاس بیرون اومدم.
با فکری که به سرم زد یه کم لفتش دادم بعد بازم وارد کلاس شدم و به سمتش حرکت کردم.
کشیده بیان کردم: استاد؟
همه به سمتم چرخیدند.
– بله؟
– آقای معینی اظهار کردند بسیار زود برید دفتر باهاتون کار مهمی دارند، گفتند یه دقیقه هم دیر نکنید.
نگاههاشو کمی ریز کرد و سری تکون داد.
– باشه.
بعد کیفشو برداشت که دخترا دورشو گرفتند و شروع کردند سوال پرسیدن.
با حرص کشیده اظهار کردم: آقای معینی اظهار کردند زود برند.
استاد: جلسهی بعد میسؤال کرد، الان آقای معینی بیان کردند برم پیششون.
آقای معینی رو با تأکید گفت.
دخترا کنار راهی شدند که به سمت در راهی شد.
کنارم که رد شد با خنده آروم گفت: آقای معینی زود بیا تو ماشین.
شاد از اینکه نقشم جواب داده پشت سرش از کلاس بیرون اومدم.
اول به سمت دفتر رفت که منم به سمت در دانشگاه قدم برداشتم.
ایمان به سمتم اومد که بیمقدمه اضافه کردم: ممنونم… واسه تدل.
لبخند زد.
– قابلی نداشت.
از ترس اینکه استاد بیاد زود گفتم: شب میبینمت، فعلا خداحافظ.
– منم همینطور، خداحافظ.
به سمت در راهی شدم.
با صوتی گوشیم از جیبم بیرونش آوردم که مشاهده کردم عطیهست.
وصل کردم و با جدیت گفتم: بله؟
– ما تهرانیم.
خوشحال شدم ولی بروزگار ندادم.
– به سلامتی، خوش باشید.
پوفی کشید.
– زهرمار این جوری حرف نزن که اصلا بهت نمیاد.
– بنال، چی میخوای بگی؟
اینبار صدای محدثه کشیده شد.
– قد بلند شو بیا اینجا میخوام از قلب و رودت دربیارم.
با دلخوری بیان کردم: لازم نکرده، فکر نکنم عاشق شده باشی که با زیرخواب استادت حرکت کرد و رسید کنی.
نفسشو به بیرون فوت کرد.
– بخاطر اون حرفم معذرت میخوام، درکم کن بخاطر مرگ مامان بزرگم عصبی بودم.
با خشمگینت ادامه داد: حالا هم میای یا نه؟ اگه نیای تولدم نمیایم، تازشم برات شولی آوردم.
اخمهام از هم باز شدند و با هیجان اظهار کردم: واقعا؟!
خندون بیان کرد: آره، بیا.
– جون لعنتی دمت گرم، من تا چند دقیقه اونجام بیاعصاب عوضی، خداحافظ.
اینو بیان کردم و سریع قطع کردم.
**********
کمی نزدیک کوچهی خونهی ایمان از ماشین پیاده شدیم که رفت.
به خونشون که رسیدیم مشاهده کردم ماهان با یه دختر از ماشین پیاده شدند که استاد به سمتشون راهی شد.
محدثه: این دختره کیه؟
شونهای بالا انداختم.
– حتما دوست دخترشه.
با حرص بیان کرد: انگار هر چی آدم عملیتر باشه بیشتر پولدار گیرش میاد.
از لحنش خندیدم.
– حسودی میکنی؟
نگاه سریعی بهم انداخت.
– چه حرفا!
من و عطیه خندیدیم.
وارد حیاط شدیم.
عطیه نگاهشو چرخوند.
– واو، رسما قصره، بهشدت پولدارنا.
همونطور که به سرسبزی اطراف نگاه میکردم گفتم: آره.
در طلایی_سفید بزرگ ساختمون باز بود و دو نگهبان کنارش وایساده بودند.
به در که نزدیک شدیم یکیشون بیان کرد: خوش اوممشاهده کرد.
ممنونی بیان کردیم و وارد شدیم.
از تزئینات دهنم باز موند.
محدثه با ذوق گفت: چقدر خوشگله!
تم تولد مقلب پرنسسی بود.
حسابی هم شلوغ بود و آوای آهنگ تولد همه جا رو پر کرده بود.
بعضی از استادها هم اومده بودند.
نگاهم تو نگاه ایمان که داشت به طرفمون میومد گره خورد.
بهمون که رسید با تبسم بیان کرد: سلام.
– سلام.
عطیه: سلام.
محدثه: سلام.
– واقعا شاد شدم که اوممتوجه شد.
به محدثه نگاه کرد.
– بهشدت خرسندم که با وجود اوضاعتون بازم دعوتمو قبول کرمتوجه شد.
محدثه لبخند کم رنگی زد.
یه دفعه یه دختر تقریبا شش سالهی بانمک که چشمهای آبی رنگی داشت و به سمتمون دوید و با هیجان گفت: داداشی؟
بهمون رسید و نفس زنان رو به من اظهار کرد: سلام، خوبی؟
دستشو دراز کرد که از انرژیش خندیدم و بهش کف دست دادم.
اون کف دستشو محکم روی کف دستم زد.
رو به ایمان گفت: داداشی این همونه؟
ایمان با اخم اظهار کرد: چی میگه بچه؟
با چشم و ابرو بهم اشارهای کرد که خندون و سوالی به ایمان نگاه کردم.
کف دست دختره رو از کف دستم بیرون کشید و با اخم گفت: برو دنبال هم سنات آرام.
ساکت چپ چپ بهش نگاه کرد و بعد رو به محدثه و عطیه اضافه کرد: سلام، سلام، من راهی شدم.
بعد به ایمان نگاه کرد و با بدجنسی اظهار کرد: همونه نه؟
ایمان با حرص به سمتش رفت که جیغی کشید و به سمتی دوید.
با خنده اظهار کردم: منظورش چی بود؟
خندید.
- خواهر منو ولش.
خندیدم.
به میز گردی اشاره کرد.
– بشینید، از خودتون پذیرایی کنید.
به پشت سرم چشم دوخت.
– سلام استاد.
چرخیدیم که با استاد پررو و ماهان و اون دختره رو به رو شدم.
ماهان و استاد با ایمان دست دادند و سلام کردند.
محدثه با چشمهای ریز شده به دختره نگاه میکرد.
جلوی چشمهاش بشکنی زدم که خودشو جمع کرد.
ماهان کف دست به جیب نگاهی به محدثه انداخت.
– چطوری؟ خوبی؟
محدثه چشم غرهای بهش رفت و مچ من و عطیه رو گحرکت کرد و به سمت اون میزه کشوند که خندم گرفت.
عطیه با خنده بیان کرد: چی شده محدثه جون؟
محدثه: ببند.
مچمونو ول کرد که روی صنقلبی قرار گرفتیم.
عطیه هنوز نرسیده بشقابی برداشت و داخلش موز و سیب گذاشت.
شیکموی منه دیگه.
به استاد نگاه کردم.
به سمت میزی راهی شدند که درست تو دیدم بود.
جای گرفتند.
بهم نگاه کرد.
گوشیشو بیرون آورد و انگار یه چیزی تایپ کرد.
چیزی نگذشت که پیامی واسم اومدم.
گوشیمو از کیف آبی رنگم بیرون آوردم و روشنش کردم که مشاهده کردم واسم فرستاده” رژلبتو کم رنگتر کن”
با تعجب بهش خیره شدم و بعد تایپ کردم: کمرنگ تر از این؟!
فرستاد: اصلا پاکش کن، حالا که میبینم خوشم نمیاد رژلب بزنی اونم این رنگی.
گوشیو روی میز کوبیدم و با حرص بهش نگاه کردم که کف دست به سینه به صنقلبیش تکیه داد.
عطیه: چی شده؟
– میگه رژلبتو پاک کن.
محدثه با تعجب اضافه کرد: وا! مگه چشه؟
– ولش کن این دیوونهست.
آوای گوشیم کشیده شد که نفسمو به بیرون فوت کردم و بهش نگاه کردم.
– زود باش مطهره، اصلا خوش ندارم جلوی این پسره ایمان رژلب روی لبت باشه، نبینمم باهاش حرف بزنی.
دندونهامو روی هم فشار دادم.
– آخه به تو چه؟!
عطیه پوزخندی زد.
– انگار شوهرته! خوبه فقط صیغشی.
واسش فرستادم: سرت تو کار خودت باشه، اون دختره کنار داداشت کیه؟ دوست دخترشه؟
بهش نگاه کردم.
پیامو خوند و جدی بهم خیره شد.
واسم فرستاد: پشت سرم بیا باهات کار دارم.
بهش خیره شدم که متوجه شدم بلند شد.
نگاهی به اطرافش انداخت و بعد بهم اشاره کرد.
یکی زدم توی سرم و کشیده شدم.
– آخر از کف دست این سر به بیابون میذارم.
عطیه: ول کن نرو.
کیفمو روی شونم انداختم.
– نرم این دیوونهست میاد کف دستمو میگیره میبرتم.
محدثه: آره برو، آمارم بگیر که دختره کیه.
سرمو به چپ و راست تکون دادم و به دنبال فضول زندگیم رفتم.
وارد یه مسیررو شد که وارد شدم.
انگار به یه انباری میخورد.
وایساد که بهش رسیدم.
تمایل داشتم حرفی بزنم ولی یه دفعه کف دست پشت گردنم انداخت و به سمت خودش کشوندم و لبشو روی لبم گذاشت که نگاههام گرد شدند.
اون کف دستشو کنار صورتم گذاشت و بوسیدم، جوری زبونشو روی لبم میکشید و مک میزد که مطمئن شدم کل سربای روی لبمو تو معدش ریخته.
بالاخره ازم جدا شد و زبونشو روی لبش کشید و به لبم خیره شد.
– درست شد.
تنها هاج و واج بهش نگاه میکردم.
– تو رسما دیوونهایا! میگفتی با دستمال پاک میکردم!
انگشت سشتشو روی لبم کشید.
– اینجور بهتره، بیشتر خوش گذشت.
نگاه غرهای بهش حرکت کردم که لبخند زد.
#محدثه
عطیه بلند شد.
– برم کادوها رو بدم به ایمان.
سری تکون دادم و بازم به اونها چشم دوختم.
دخترهی عوضی چجوری هم بهش چسبیده.
ماهان یه چیزی بهش اضافه کرد که دختره چشمکی زد و یه چیزی گفت.
انگار دود از کلم قد بلند میشد.
هردوشون قد بلند شدند که اخمهام بیشتر به هم گره خوردند.
به سمت در رفتند که بلند شدم و پشت سرشون رفتم.
از خونه خارج شدند و بین درختها حرکت کردند.
میخوان چه غلطی بکنند؟
یه جا وایسادند که پشت یه درخت قایم شدم.
صداشونو گوش دادم.
ماهان: از کجا میخریش؟
دختره یه چیزیو از کیفش بیرون آورد.
– تو چیکار داری عاشقیم؟ هروقت تمایل داشتی بیا خودم بهت میدم.
با گحرکت کردن دوتا سیگار به سمتش تعجب کردم.
ماهان فندکیو بیرون آورد و یکیشو آتیش زد.
پکی ازش کشید و نگاههاشو بست.
– فکر کنم دارم معتاد سیگار میشم سحر.
کف دستمو روی دلم گذاشتم.
دختره ریز خندید و گونهشو بوسید.
– معتاد نشدی فقط قلبت هوس کرده، جرم که نیست.
اخم کردم.
مشکوک میزنه دختره، نه؟ وگرنه چرا بهش نمیگه سیگار رو از کجا خریده؟ شایدم میخواد از این طریق خودشو به ماهان بچسبونه.
کف دستم مشت شد.
ماهان یه پک دیگه کشید.
– برو تو اگه مهرداد جویا شد کجام بگو کف دستشویی.
دختره زیپ کیفشو بست.
– باشه عزیزم.
تند پشت یه درخت دیگه پنهان شدم.
دختره با اون کفشهای پاشنه قد بلند کوفتیش ازمون دور شد.
سیگارش یه بویی میداد، یه بوی خاصی، مثل سیگارایی که تا حالا بوشو درک کرده بودم نبود، تازشم بهشدت بوش شمشاهده کرد بود، جوری که تا اینجا پخش شده بود.
تیکهای از موهامو دور انگشتم پیزیرادم و متفکر به زمین خیره شدم.
سعی کردم به فهمم چه نوع سیگاریه ولی چیزی به ذهنم نمیرسید.
بو هر لحظه شدیدتر میشد.
یه دفعه یکی کنار گوشم بیان کرد: منو تعقیب میکنی؟
با ترس هینی کشیدم و تند به سمتش چرخیدم که با مشاهده کردن ماهان نفسم بند اومد.
بهم نزدیک شد.
– چیه زیباه؟ کارای من برات مهمه؟
با استرس به عقب قدم برداشتم.
– من… من فقط اومده بودم هوا بخورم.
پکی از سیگارش کشید و بعد سرشو به یه درخت زد.
با برخورد کمرم به یه درخت نفس تو سینم حبس شد.
با یه نگاه خاصی بهم نزدیک شد و کف دستشو بالای سرم گذاشت و تو صورتم خم شد.
صورتمو جمع کردم.
– بوی گند سیگار گحرکت کردی! این چه مقلبشه که میکشی؟
به سمتم گرفت.
– میخوای؟
از دستش گراهی شدم ولی انداختم و زیر پام لهش کردم که ابروهاش بالا پریدند.
– خدا میدونه این دختره چی داره بهت میده که اینقدر بوی گند میده.
جدی بهم چشم دوخت.
– میدونی، من هنوز کاملا راضی نشده بودم که لهش کردی.
از نگاهش آب دهنمو با آوا قورت دادم.
– خب ببخشید، فقط واسه سلامتید…
چراکهمو گرفت که حرفمو قطع کردم.
چشمهاش خمار شده بودند.
با مضطربی بیان کردم: این یه سیگار معماما نیست که میکشی، نگاههاتو نگاه کن.
به صورتم نزدیک شد و سرشو کمی کج کرد.
– مگه دیدههام چطوریند؟
نفس بریده اظهار کردم: میشه بری عقب؟
سرشو زیر گلوم برد که با تموم توانم به عقب هلش دادم که با پاهای سست چند قدم به عقب حرکت کرد.
با اخم گفتم: حدتو بدون.
یه دفعه به سمتم هجوم آورد و به درخت کوبیدم که از درد نگاههامو روی هم فشار دادم.
– خوشم میاد ازت.
چشمهامو باز کردم و عصبی بیان کردم: برو عقب.
تبسمی زد.
– چموشی.
تمایل داشتم حرفی بزنم اما اون یکی سیگار رو بیرون آورد.
– ببین، من فقط واسهی خودت میگم، اینو نکش.
پشت کف دستشو روی صورتم کشید که میل داشتم کف دستشو پس بزنم اما مچمو گراهی شد.
– چند میگیری باهام باشی؟
خونم به جوش اومد و با داد گفتم: فکر…
ولی دهنمو گحرکت کرد.
– او او، داد نزن عسلم، بد برداشت کردی، منظورم دوست دختر بود نه همخواب.
کف دستشو با شدت برداشتم و عصبی بیان کردم: این دوتا چه فرقی میکنند؟
– خیلی فرق داره، همخواب فقط شبا روی تخت کنارمه اما دوست دختر همه جا همراهمه الا روی تخت، پشیمون نمیشی من دوست پسر خوبی واست میشم.
نفس عصبی کشیدم.
– لازم نکرده، برو دوست پسر همون دختره بشو.
تبسمی زد.
– حسودی میکنی؟
پوزخندی زدم.
– چه حرفا!
تو یه حرکت سیگار رو از کف دستش گرفتم.
تمایل داشت بگیرتش که تند پشت سرم بردم.
– تا نفهمم این کوفتی دقیقا چیه بهت نمیدمش.
با اخم اظهار کرد: بده.
ابروهامو بالا انداختم.
– نوچ، نمیدم.
تو بغلش گحرکت کردم و سعی کرد سیگار رو از کف دستم بیرون بکشه اما با تموم توانم نگهش داشتم.
– بهت نمیدمش.
یه دفعه به درخت کوبیدم و لبشو محکم روی لبم گذاشت که نگاههام تا آخرین حد ممکن گرد شدند و دستم شل شد که سیگار رو از کف دستم چنگ زد.
ازم جدا شد که با تعجب بهش نگاه کردم.
سیگار رو توی جیبش گذاشت.
نگاههای خمارشو به لبم دوخت.
به عقب هلش دادم و سریع از کف دستش فرار کردم ولی هنوز چند قدمی برنداشته بودم که به درختی کوبیده شدم و تا بخوام بفهمم لبش روی لبم جای گرفت که کل وجودم به آتیش کشیده شد.
با ولع شروع کرد به بوسیدنم که کف دستهای سستمو روی شونههاش گذاشتم و سعی کردم عقب ببرمش.
دستش که روی بالا تنم نشست دلم هری ریخت.
کف دستشو گرفتم و سعی کردم بردارم.
لبشو برداشت که با برآشفتهت گفتم: کثافت…
اما همین که سرشو تو گودی گردنم فرو کرد نتونستم ادامهی حرفمو بگم.
گردنمو بوسید که کلا شل شدم.
با برآشفتهت نفس زنان اضافه کردم: ولم کن عوضی.
کف دستشو روی دهنم گذاشت و با اون دستش مشغول باز کردن دکمههام شد که تقلامو بیشتر کردم و بغض گلومو فشرد.
زیر کف دستش نامفهوم داد زدم: ولم کن.
سرشو بالا آورد که با نفرت و نگاههای پر از اشک بهش خیره شدم.
با لحن مست مانند اظهار کرد: داد بزن، اینجا کسی آواتو نمیشنوه خوشگلم.
کف دستشو برداشت.
همین که اومدم داد بزنم لبشو روی لبم گذاشت که اشکهام روونه شدند.
تقلا میکردم اما انگار هیچی نمیدرک کرد و درست مثل کسایی که مست کردن شده بود.
لبشو که برداشت با تموم توانم سیلیای بهش زدم که سرش به طرفی چرخیده شد و نگاههاشو بست.
با گریه و ترس بهش نگاه کردم.
چشمهاشو باز کرد ولی دیگه نگاهش مثل قبول نبود.
تند عقب کشید.
– من… من معذرت میخوام محدثه من واقعا…
با گریه اضافه کردم: آشغال.
اینو گفتم و با گریه دویدم که بلند گفت: به خدا قسم نمتوجه شدم محدثه، انگار مغزم از کار افتاده بود.
همونطور که میدویدم دکمههامو بستم.
به در که رسیدم وایسادم و اشکهامو با برآشفتهت پاک کردم.
دیدههامو بستم ولی با متوجه شدن آواش با قدمهای تند وارد شد.
– به حرفم گوش بده، لطفا.
با اخمهای درهم به میزمون نزدیک شدم که دوتاییشونو دیدم.
بدون مقدمه جای گرفتم و سیبیو برداشتم.
مطهره نگاه دقیقی بهم انداخت.
– کجا بودی؟
با اخم گفتم: بیرون هوا بخورم.
عطیه چراکهمو گحرکت کرد و سرمو چرخوند.
– چی شده؟
کف دستشو پس زدم و مشغول پوست کندن شدم.
– هیچی فقط یاد مولین بزرگم افتادم.
مطهره نگران اضافه کرد: الان خوبی؟
سرمو بالا و پایین کردم.
زیر نگاهی به میز اون طرف چشم دوختم که دیدم با کلافگی قرار گرفت و کف دستشو توی موهاش کشید.
استاد یه چیزی بهش اضافه کرد که حرفی زد و لیوانشو پر از شربت کرد.
دخترهی عوضی کف دستشو کنار صورتش گذاشت اما کف دستشو برداشت و شربتشو خورد.
با سوختن شدید کف دستم اوف بلندی گفتم و چاقو و سیبو توی بشقاب پرت کردم.
مطهره با ترس دستم که انگشت اشارم بریده بود رو گرفت.
– دیوونه حواست کجاست؟
عطیه سریع دستمال کاغذیو بیرون آورد و روی زخمم گذاشت که شدید سوخت و بدنم لرزید.
با تموم سوزشی که داشتم به اون طرف خیره شدم.
اون سیگاره یه چیزی بود… اصلا نمیدرک کرد و نمیشنید.
باید یه جوری سیگاره رو ازش کش برم بفهمم چیه.
#مـطـهـره
با عجله اضافه کردم: میرم از ایمان چسب زخم بگیرم.
بعد بدون توجه به نگاههای خیرهی محدثه رو ماهان به سمتی دویدم و به دنبال ایمان گشتم.
از بچههای همکلاسیمون سراغشو گرفتم که بالاخره یکی میدونست کجاست.
اظهار کرد که طبقهی بالاست و داره لباسشو عوض میکنه زیرا خواهرش شربت ریخته توش.
خندم گرفت.
عجب خواهری داره!
از پلهها بالا حرکت کردم و به چهار دری که بود چشم دوختم.
حالا کدومشه؟
شتابزده در اولی و دومی باز کردم ولی نبود در سومی که باز کردم از ترس از جا پرید و به طرفم چرخید که با دیدنش با عجله گفتم: آقا…
ولی با مشاهده کردن بالا تنهی لختش هینی کشیدم و چرخیدم.
– فکر کنم موقع بدی اومدم.
تا میل داشتم برم از پشت کف دستگیره رو گحرکت کرد و کمی در رو بست که استرسم گرفت.
– چیزی شده؟
– محدثه کف دستشو بریده چسب زخم میخوام، داری؟
– آره، صبر کن از توی حموم یکی واست بیارم.
آروم باشهای گفتم که راهی شد.
نفس عمیقی کشیدم و چرخیدم.
اینم معلومه بدنسازی کار میکنه.
همین که بیرون اومد تمایل داشتم بچرخم که با خنده گفت: نچرخ، مگه لختم؟
با اخم اضافه کردم: لباس تنت نیست.
خندید و به سمتم اومد که آب دهنمو قورت دادم.
چسبو به طرفم گرفت.
ازش گرفتم و ممنونی اظهار کردم.
خواستم برم که اضافه کرد: صبر کن.
سوالی بهش چشم دوختم.
به سمت کمدش راهی شد.
– بیا یه لباس برام انتخاب کن، نمیدونم چی بپوشم.
در کمد دیواریشو باز کرد که با انواع و اقسام رنگها مواجه شدم.
به سمتش راهی شدم.
– خواهرت خیلی شره نه؟
با خنده گفت: حتی از یه پسرم شرتره!
همونطور که لباسهاشو نگاه میکردم ریز خندیدم.
به مانتوی کشیدهم خیره شد.
– فکر کنم همرنگ مانتوت خوب باشه.
یه پیرهن دکمهدار آبی برداشت.
– چطوره؟
کف دستی بهش کشیدم.
– خوبه، فکر کنم بهت بیاد.
چوب لباسیشو توی کمد گذاشت و لباسو پوشید.
– من برم دیگه.
– نه نه صبر کن.
نفسمو به بیرون فوت کردم.
دکمههاشو بست و جلوی آینه وایساد.
– خوبه؟
به سمتش رفتم.
لباسهامون دقیقا هم رنگ هم بود.
– آره خوبه.
بهم چشم دوخت.
– با تو هم ست شده.
خندیدم.
– آره انگار… من برم محدثهی بدبخت از خونریزی مرد.
خندید.
– برو.
از اتاق بیرون اومدم و به سمت پلهها رفتم.
از پلهها پایین اومدم.
– اون بالا چه خبر بود؟
با متوجه شدن آوای استاد سریع به سمتش چرخیدم.
اخم غلیظی روی پیشونیش بود.
چسب زخمو نشونش دادم.
– راهی شدم اینو بگیرم.
– اون هم این همه وقت؟
پوفی کشیدم.
– باید پیداش کنه!
اینو اظهار کردم و چرخیدم و به سمت میزمون رفتم.
چسبو طرفشون گحرکت کردم که هردوشون پوکر فیس بهش چشم دوختند.
با اخم اضافه کردم: چیه؟
محدقه کف دستشو بالا برد که دیدم چسب زده.
– خودمون حرکت کردیم تو آشپزخونه یکی گراهی شدیم.
نفسمو به بیرون فوت کردم و روی صندلی نشستم.
چسبو تو بغلش انداختم.
– باشه واسه خودت.
یه دفعه صدای آهنگ خوابید و قامت ماهان روی سکو نمایان شد که همه به اون طرف خیره شدیم.
ماهان قد بلندگو به کف دست گفت: واقعا از همگی ممنونم که دعوتمو قبول کرمتوجه شد، نوبت کادوهاس.
آرام با ذوق دست زد و روی مبل کوچیک صورتی رنگی که بود قرار گرفت، بچهها هم دورشو گحرکت کردند.
با صدای گوشیم بهش خیره شدم که مشاهده کردم استاد فرستاده: ست کردنتون مبارک!
با حرص بهش چشم دوختم که با اخمهای درهم دست به سینه به صنقلبی تکیه داد و نگاهشو ازم گحرکت کرد.
کلافه کف دستی به پیشونیم کشیدم.
***********
کمی دورتر از سرکوچه وایساده بود که به سمتش حرکت کردیم.
در رو باز کردیم که با متوجه شدن اینکه ماهان از ماشین جلویی پیاده شد ابروهام بالا پریدند.
رو به محدثه و عطیه اضافه کرد: من میبرمتون.
محدثه با اخم اضافه کرد: لازم نکرده.
استاد: با ماهان برید بهتره، شما و سحر تو یه مسیرید.
عطیه: اگه اینطوریه پس با آقا ماهان بریم محدثه.
شیطون بیان کردم: برو دیگه، ناز نکن.
پوفی کشید و با اخمهای درهم به سمت ماشینش رفت.
در عقب رو باز کردند و قرار گرفتند.
ماهان کف دستشو بالا برد.
– خداحافظ.
– خداحافظ.
سوار شد و بلافاصله ماشینو روشن کرد.
توی ماشین قرار گرفتم و در رو بستم که قبل از ماهان به مسیر افتاد.
کف دستمو روی شکمم گذاشتم و با لذت گفتم: عجب کباب خوشمزهای بود لعنتی.
نگاهی بهش انداختم که مشاهده کردم با اخم و جدیت رانندگی میکنه.
کمی تکونش دادم.
– هستی؟
فقط دستشو روی فرمون جا به جا کرد.
پوفی کشیدم.
– چی شده؟
چیزی نبیان کرد و به جاش ضبطو روشن کرد.
بهش چشم دوختم.
– نمیخوای چیزی بگی؟
حرفی نزد و به جاش دکمهی بالایی پیرهن لیموییشو باز کرد.
نفس عمیقی کشیدم و به صنقلبی تکیه دادم و دیگه خاموشی کردم.
تو همین لحظه آهنگ یه کم یه کم از ساسی و سحر پخش شد که تبسم محوی روی لبم نشست.
با کمی مکث به سمتش چرخیدم و کنار سرمو به صنقلبی تکیه دادم و بهش خیره شدم.
نیم رخشم جذابه، حتی اخمهاش.
چقدر دلم میخواد کف دستمو توی موهاش بکشم، گونهشو ببوسم.
به این جای به شدت مورد علاقم که توی آهنگ رسید زیر لب باهاش خوندم که بیاراده اشک توی دیدههام حلقه زد.
– دوسم داره… چه خوبه دنیا کنارت… چه خوبه هستم تو دلت… چه خوبه امشامگاه بوی عطرت…
ناخودآگاه نفس عمیقی کشیدم و بوی عطرشو با لذت بو کشیدم.
– بغلم کن… تا عاقلشم یه ذره… عاشق تو… الان دیوونهی شهره.
حتی یه نیم نگاهم بهم ننداخت.
اگه بگم بیقرار خیره شدن و حرف زدنش نشدم دروغ اضافه کردم… امشامگاه دیوونه شده بودم؟ نه؟
کف دستمو تکون دادم تا به سمت گونش ببرم ولی مکث کردم ولی بالاخره کف دستمو به سمت صورتش بردم و خواستم روی ته ریشش بکشم که کف دستمو گرفت و همین پس زدنش بغضو مثل تودهی سرطانی توی گلوم انداخت.
با نگاههای پر از اشک سرمو پایین انداختم و کف دستمو آروم از توی کف دستش بیرون کشیدم و درست سرجام قرار گرفتم.
یه دفعه با صدای گوش خراشی جوری که ماشینهای پشت سرمون پی در پی بوق زدند کنار خیابون ترمز گراهی شد و تا بخوام بفهمم دو طرف صورتمو گرفت و لبشو محکم روی لبم گذاشت که اول شکه شدم اما با حریصانه بوسیدنش نگاههامو با بغض بستم که یه قطره اشک از دریای نگاههام روی گونم سر خورد.
تموم تنم از بوسیدنش گر گراهی شد.
نفس کم آورد و عقب کشید.
نفس زنان نزدیک صورتم گفت: تو مال منی.
نفسم بند اومد.
بوسهی عمیقی به لبم زد و باز عقب کشید.
– فقط مال منی، متوجه شدی؟
با بغضی که از شادی بود سرمو بالا و پایین کردم که به ثانیه نکشیده تو گرمای آغوشش فرو راهی شدم و با ساکتش و لذت چشمهامو بستم و دست هامو روی کمرش گذاشتم.
روی سرمو بوسید و نفس زنان بیان کرد: فقط مالی منی دانشجوی سرکش من، یکی چشم بهت داشته باشه نگاههاشو از کاسه درمیارم، بخوای سمت کسی دیگه بری جفت پاهاتو قلم میکنم.
از حرفهاش شکه شدم ولی چنان آرامشیو بهم داد که فقط خاموشی کردم.
***********
کارامو تحویل خانم عسکری دادم و بعد به سمت اتاق رئیس جانم راهی شدم.
با دیدن اینکه لادن به داخل رفت تبسمم جمع شد و اخم جاشو گحرکت کرد.
به در که رسیدم گوشمو به در چسبوندم تا بفهمم چی میگند.
– هنوزم تحریک نمیشی؟
– چرا میپرسی؟
– میخوام بدونم، ببین مهرداد، من مصمم شدم که کمکت کنم تا درمان بشی.
اخمهام بیشتر به هم گره خوردند.
– لازم نیست.
لادن با تحکم گفت: هست، من هنوزم دوست دارم، نمیتونم ببینم زجر میکشی.
زیرلب با عصبانیت اضافه کرد: غلط کردی دخترهی عوضی.
– چیکار میکنی؟
با صدای خانم عسکری مثل مجرما از جا پریدم و با استرس بهش چشم دوختم.
– چیزه… هیچی.
با اخم گفت: بیا برو سرکارت.
دیده غرهای بهش رفتم و از کنارش رد شدم.
در زد که با بفرمائید داخل استاد در رو باز کرد که با اخم و دست به سینه به داخل چشم دوختم.
لادن نزدیک استاد وایساده بود.
عسکری در رو بست.
دست به سینه به ستون تکیه دادم.
چند دقیقه بعد عسکری و لادن بیرون اومدند.
جدی به لادن چشم دوختم که با ابروهای بالا حرکت کرده اضافه کرد: حرفی داری؟
تکیهمو از ستون گراهی شدم.
– نه.
بعد از کنارش رد شدم و در زدم.
لادن: رئیس میخوان استراحت کنند عزیزم.
بهش خیره شدم.
– کارم مهمه… عزیزم.
صوتش کشیده شد.
– میخوام…
حرفشو قطع کردم.
– جناب رئیس باهاتون کار دارم.
با کمی مکث بیان کرد: بفرمائید داخل.
زیر نگاه لادن در رو باز کردم و وارد شدم.
تا وقتی در رو ببندم بهش چشم دوختم و در رو بستم.
🍂
🍃🍂
🍂🍃🍂
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن