#ملایم
حوله رو دور موهام پیچیدم و در حمومو باز کردم.
پامو بیرون گذاشتم ولی با کسی که رو به روم مشاهده کردم چنان جیغی کشیدم که اون بخت برگشته که دیدههاشو بسته بود دادی کشید و از جا پرید.
تا چند ثانیه فقط با چشمهای گرد شده به هم چشم دوختیم ولی کم کم نگاهش روی پاهای لختم کشیده شد که به خودم اومدم و داد زدم: اینجا چه غلطی میکنی؟
با ابروهای بالا رفته گفتم: اتاقمهها!
لباسمو پایینتر کشیدم.
تقربیا تا نصفهی رونم میرسید.
یعنی جرئت نداشتم یه قدم بردارم چون میوحشت کردم یه دفعه بیوفتم و دار و ندارم معلوم بشه.
– برو بیرون.
بازم دراز کشید و دستهاشو زیر سرش برد.
– نوچ، نمیرم.
دندونهامو روی هم فشار دادم.
– حداقل یه حوله لباسی بده بهم.
با یه حرکت از جاش قد بلند شد و به سمت یکی از کمدهاش راهی شد.
چقدرم کمد داره!
یه حوله لباسی سفید رو از توی کاورش بیرون آورد و به سمتم اومد که لباسمو گراهی شدم و بازم پایینترش کشیدم.
– لباس پاره میشهها!
با حرص بیان کردم: نه، نمیشه.
یه دستمو دراز کردم که حوله رو توی دستم گذاشت.
با نگاه شیطونی اظهار کرد: کلا همه چیزتو شستی نه؟ یعنی الان اگه لباسو بالا بزنم…
حوله رو محکم بهش کوبیدم و جیغ زدم: خفه شو!
نگاه بسته لبخند زد.
با حرص به عقب هلش دادم و با قدمهای تند به سمت در حرکت کردم.
کثافت هیز!
هنوز کف دستم رو دستگیره نرفته بود که یه دفعه تنم از پشت تو بغلش حبس شد.
سرجام میخکوب شدم و واسهی یه لحظه نفسم رفت.
– دلخور شدی کوچولو؟
با استرس بیان کردم: ولم کن.
ولی برعکس محکمتر بغلم کرد.
– نمیتونم ببینم ازم دلخوری، اگه دوست نداری دیگه این حرفا رو بهت نمیزنم.
تو قلبم پوزخندی زدم.
آره تو راست میگی.
خواستم تقلا کنم و فحش بارش کنم ولی به یاد نقشهم افتادم و خاموشی کردم.
تحمل کن آهسته، نفسو یادت باشه.
– ولم کن رادمان.
بوسهای به زیر گوشم زد که از حسی که داشت وجودمو زیر و رو کرد و باعث شد به لباسم چنگ بزنم.
– ولت میکنم اما به شرطی که بگی ناراحت نیستی.
هر لحظه خونم بیشتر به جوش میومد.
– ناراحت نیستم پس ولم کن.
– ولی لحنت یه چیز دیگه میگه گلم!
چشمهامو بستم و نفس عصبی کشیدم.
آروم گفتم: واقعا میگم، نیستم.
گونهمو که محکم بوسید نگاههامو روی هم فشار دادم.
– حالا شد.
وقتی دیدم ولم نمیکنه دیدههامو باز کردم و گفتم: نمیخوای ولم کنی؟
آروم لب زد: نمیدونم چرا دوست دارم تو بغلم باشی.
کف دستشو روی صورتش کشید.
– نوازشت کنم.
زیر گوشمو بوسید.
– ببوسمت.
از کاراش ضربان روی هزار رفته بود.
لعنتی خوب بلده چیکار کنه اما من اونی نیستم که بتونه گولم بزنه، برعکس، کسی که اعتماد میکنه و بعد ضربه میخوره اونه نه من.
من از اون بازیگر ماهرتریم.
آروم گفتم: بس کن رادمان، نکن.
– بهم ساکتش میدی، تا حالا دختری این حسو بهم نداده بود.
توی قلبم پوزخندی زدم.
نزدیک گوشم اظهار کرد: عجیبی، نمیدونم داری چه بلایی سرم میاری.
بعد لالهی گوشمو بوسید که نالیدم: رادمان؟
زمزمه کرد: جونم؟
با اینکه میدونستم همهی حرفاش الکیه ولی بازم زبونم بند اومد.
میل داشت لباسمو بالا بزنه که سریع به خودم اومدم و مچشو گحرکت کردم.
با ناباوری گفتم: چیکار میکنی؟!
ضربان بالای قلبشو خوب حس میکردم.
خودمم دست کمی ازش نداشتم ولی بیشتر بخاطر ترس و استرسم بود.
خاموشی کرد و تنها نفسهاش توی گردنم رها شدند.
با استرس گفتم: قصد نداری ولم کنی؟ دارم خفه میشما!
چند ثانیه گذشت تا به حرف اومد.
– دیگه نمیخوام تو اون محلهی ناامن حیات کنی، میای همینجا کنار خودم، نمیذارم هیچ کسی حتی بهت تو بگه.
نمیدونم چرا شدید استرسم گرفت.
مگه از اولشم دنبال همین نبودم؟
آب دهنمو به زور قورت دادم.
– ولی خالهمو چیکارش کنم؟ ولی اگه بتونی یه دختر واسم جور کنی که بیاد بگه دوستمه و کاری کنه که خالهم بتونه بهش اعتماد کنه همه چیز حله.
– نگران نباش، واست جور میکنم.
سعی کردم جلوی تبسممو بگیرم.
پس خاله عطیه هم حله، دیگه چیزی مانعم نمیشه.
فقط خدایا خودت منو دربرابر این پسره محافظت کن، من نمیخوام بیآبرو بشم.
ولم که کرد انگار جهان رو بهم دادند که از ته قلب نفس راحتی کشیدم.
– برو پایین یه چیز بخور، من میرم حموم.
به سمتش چرخیدم که دیدم یه حولهی دیگه برداشت و وارد حموم شد.
خدا به خیر بگذرونه.
#نفس
طبق معمول مسئامات تی کشیدن و تمیز کردن سالن به این بزرگیو به من بدبخت داده بودند.
هر چقدر تمیز میکردی مگه تموم میشد؟
یکی بیاد بگه یه نفر چیکار به یه خونه و هال همچین بزرگی داره؟!
تازه بدتر از بزرگیش اینه که پر از وسایل قیمتیه و کلی باید حواست باشه تا یکیش نشکنه.
با پیچیده شدن صدای در و کابوس حیاتم سرمو بالا آوردم.
همونطور که با تلفنش حرف میزد کل سالنو گذاشته بود روی سرش و به این سمت میومد.
زیر لب “کوفتی” گفتم و به کارم ادامه دادم.
اومدم سطلو بردارم و جلوتر برم ولی با چیزی که دیدم انگار یه اجر رو محکم کوبوندند توی سرم.
این همه تمیز کرده بودم و این عوضی با کفشهای گلی و کثیفش بازم زمینو به گند کشیده بود!
آخه کدوم قبرستونی بودی که کفشت گلیه؟
با دیدههای گرد شده داد زدم: اینجا رو تمیز کرده بودما!
همونطور که وایساده بود و حرف میزد نگاهی بهم انداخت.
تی رو بالا بردم.
– اینو میبینی؟ دارم تمیز میکنم.
بیتفاوت نگاه ازم گراهی شد و بدون اینکه حرفم یه مثقالم براش اهمیت داشته باشه شروع کرد به قدم زدن دور هال.
یعنی کارد میزدی خونم درنمیومد.
کف دستهی تی رو توی مشتم فشار دادم و بعد روی زمین پرتش کردم.
عصبی به سمتش رفتم.
بهش که رسیدم بازوشو کشیدم و به سمت خودم چرخوندمش.
– نمیفهمی چی میگم؟
به کفشش اشاره کردم.
– کفشتو نگاه کن.
خونسرد بهم چشم دوخت.
– فعلا.
گوشیشو توی جیبش گذاشت.
– چته؟
با فکی قفل شده بیان کردم: چم نیست! از ظهر تا حالا از دست این هال گندت داره جونم درمیاد اونوقت جناب عالی با این وضع کفشهای سیندرلاییت داری دور هال قدم میزنی؟
نگاهی به کفشش و بعد به زمینی که کثیف کرده بود انداخت.
– خوب که چی؟
چشمهامو بستم و دندونهامو روی هم فشار دادم.
دلم میمیل داشت تموم فنایی که بلد بودمو روش پیاده کنم تا بمیره.
از کنارم رد شد.
کشیده بیان کرد: اگه هزار بارم کثیف شد تو وظیفته که تمیزش کنی، اوکی شدی؟
نگاههامو باز کردم و به سمتش چرخیدم.
پامو به زمین کوبیدم و داد زدم: خیلی عوضی و بیشعوری!
از حرکت وایساد و با ابروهای بالا حرکت کرده بهم نگاه کرد که تازه متوجه شدم چه زری زدم و لبمو گزیدم.
خاتون از آشپزخونه بیرون دوید.
رایان با اون نگاه ترسناکش به سمتم اومد.
– چی بیان کردی؟ نشنیدم برده کوچولو.
با استرس اظهار کردم: هیچ… هیچی!
خاتون با ترس گفتم: آقا این بچهست نمیفه…
رایان کف دستشو بالا برد که سکوت کرد و با استرس نگاهی بهم انداخت.
صحرا هم بیرون اومد و نگران بیان کرد: چی شده؟
رایان که بهم رسید انگار که عزرائیل رسید.
چند ثانیه به دیدههام چشم دوخت اما یه دفعه چنان سیلیای بهم زد که از شدتش چشمهام سیاهی رفت و روی زمین پرت شدم.
کف دستمو روی گونم که حسابی جز جز و درد میکرد گذاشتم و بغض بدی گلومو فشرد.
کفششو روی کمرم گذاشت و عصبی اظهار کرد: مواظب حرفات باش نفس.
فشار پاشو بیشتر کرد که این دفعه نتونستم تحمل کنم و زدم زیر گریه.
– چراکه اگه بازم بیاحترامی ازت ببینم رفتار بدتری باهات میکنم.
سرمو چرخوندم و با گریه و نفرت نگاهش کردم.
با پاش تکونم داد.
-متوجه شدی دیگه، نه؟
با گریه اضافه کردم: بدون هیچوقت این کاراتو نمیبخشم، هیچوقت.
پوزخندی زد و با لگد چرخوندم که از دردی که توی پهلوم پیچید نگاههامو روی هم فشار دادم و لبمو به دندون گحرکت کردم تا آوای هق هقم کشیده نشه.
یقهمو گحرکت کرد و به سمت بالا کشیدم که چشمهای پر از اشکمو باز کردم.
– کوچولو تو کی باشی که بخوای منو ببخشی یا نبخشی؟ به اندازهی یه بال مگسم واسم ارزش نداری.
شدت اشکهام بیشتر شدند.
بخدا دیگه تحمل این همه تحقیر رو نداشتم… دیگه داشتم کم میاوردم، برای اامان بار قلبم مرگو میخواست.
– زیاد دور ورت داشته ولی میدونم که باهات چیکار کنم.
بازم تنها خاموشی کردم.
کاش یا تو بمیری یا من.
با صدای زنی که توی عمارت پیچید یقهمو ول کرد.
– رایان جان؟
نگاه تهمشاهده کرد انگیزی بهم انداخت.
– صوتت دربیاد و بفهمه ازم سیلی خوردی بدون شوخی میکشمت نفس.
وجودم لرزید.
کتشو تو تنش مرتب کرد و به سمتی رفت.
دستهای لرزونمو تکیه گاهم کردم و نیم خیز شدم.
رایان: سلام، چه عجب برگشتی خاله جان!
اشکهامو پاک کردم.
انگار ازش حساب میبری، شاید همین کسی باشه که بهش نیاز دارم… به خداوندی خدا قسم نابودت میکنم رایان، تقاص همهی کاراتو پس میدی.
زنه تبسمی زد.
– کارام زیاد طول کشید.
به زنه میخورد چهل و خوردهای داشته باشه.
به هم رسیدند که رایان چمدونشو ازش گرفت.
– برو بالا یه دوش بگیر، میگم خدمتکارا عصرونه رو آماده کنند.
زنه با تبسم باشهای اظهار کرد و به سمت آسانسور راهی شد.
رایان به این سمت اومد و قد بلند گفت: صحرا بیا چمدونو ببر بالا.
صحرا که تا این موقع کنار خاتون وایساده بود به سمتش دوید.
– نگاه.
خاتون نگاه نگرانی بهم انداخت که زود نگاهمو ازش گحرکت کردم.
چمدونو به صحرا داد.
خاتون: ببخشید ارباب.
سوالی بهش نگاه کرد که اضافه کرد: لادن خانم واسهی شام هسشتابزده که شامو واسشون درست کنم؟
سری تکون داد.
تموم مدت با چشمهای پر اشک و حس انتقام و نفرت نگاهش میکردم.
نگاهش به من افتاد.
کمی بهم خیره شد و بعد چرخید و به سمت آسانسور رفت.
دستمو مشت کردم و زیرلب اظهار کردم: من اشتباه فکر میکردم، اونقدر دلت سیاه شده که دیگه جایی واسه رحم و مهربونی نداره.
#رایان
فنجون قهوه به کف دست وارد اتاق شدم.
بازم بیخوابی لعنتی به سرم زده بود.
در بالکنو باز کردم و وارد شدم.
هوا نسبت به دیشامگاه بسیار بهتر بود.
وقتی بارون نیاد هوای باغ توی شامگاه ملایم و خوبه.
شرجی بودنشم که همیشگیه.
روی صندلی چوبی گرد قرار گرفتم و قهوه رو روی میز گذاشتم.
سرمو به ستون پشت سرم تکیه دادم و به ماه خیره شدم.
اینکه میون این همه آدم احساس تنهایی کنی واقعا عذابآوره.
زیر دست یه مرد خشک و جدی بزرگ شدن منو به این روزگار انداخت، وگرنه دست خودم نیست، نمیتونم یخ وجودمو آب کنم و مهربون باشم.
خاله لادن زیاد بهم سر میزد و اگه چیزی میخواستم که کسی که بزرگم کرده واسم نمیخرید پنهونی میخرید، تا اینکه یه روزگار ازدواج کرد و مجبور شد بره آنتالیا، از اون موقع که حرکت کرد انگار که من تنهاتر شدم.
دو دستمو توی صورتم کشیدم.
چه روزگارای عذابآوری بود… چه شبای پر از اشک و ترسی بود.
حالا هم که بزرگ شدم زیاد تغییری نکرده، یه عده آدم بخاطر پول دورمند وگرنه اگه همینم نداشتم هیچ کسی نمیمتوجه شد یه بچهی بیپدر و مادری تو این کشوره، میل داشتم برم ایران ولی محمود، کسی که بزرگم کرده، منصرفم کرد.
دست بردم که فنجونو بردارم ولی صدای افتادن چیزی و تکون خوردن تاب کشیده شد.
اخمی کردم و تند بلند شدم.
لب بالکن رفتم و به پایین چشم دوختم ولی با چیزی که دیدم ابروهام بالا پریدند.
نفس نیست که پایین تاب افتاده؟ این وقت شامگاه به جای خوابیدن اینجا چه غلطی میکنه؟
کف دست به میله گذاشتم و خم شدم.
دو کف دستشو روی دهنش گذاشته بود و نگاههاشو بسته بود.
داره گریه میکنه؟!
دستشو برداشت و پیرهنشو تو مشت گراهی شد که آوای هق هقش تا اینجا هم اومد.
نمیدونم چرا یه لحظه یه جوری شدم.
جوری گریه میکرد که انگار عزیزشو از کف دست داده!
انگشتمو به میله کوبیدم.
اونقدر دست کف دست کردم تا اینکه آخرش تونستم خودمو راضی کنم که برم پیشش.
#نفس
قلبم پر بود، از همون بعدازظهر.
قلبم میتمایل داشت جوری زار میزدم که آوام به مولین و بابام میرسید و میومدند نجاتم میدادند.
خسته شدم بودم از همه چیز، همه کس، حتی خودم.
قلبم مرگ اون پسرهی از خودراضی و بیرحمو میخواست.
یه روز اینجا انگار اندازهی صد سال میگذره برام.
– چرا داری آبغوره میگیری؟
با متوجه شدن صداش روح از تنم کنده شد و سرمو با شتاب بالا آوردم.
با متوجه شدنش انگار حتی یادم رفت نفس کشیدن یعنی چی! چه برسه به ضجه زدن.
رو به روم سر پا جای گرفت و کف دستهاشو توی هم قفل کرد.
– میدونی که حرکت کرد و وارد شد خدمتکارا اونم این وقت شامگاه ممنوعه، نه؟
بازم بغضم گرفت.
– چیه؟ حالا میخوای مجازاتم کنی یا یکی دیگه بخوابونی توی گوشم؟
بازم اشکهام روونه شدند.
– حداقل بذار شامگاها از دست تو و اون مقرراتت راحت باشم، حداقل بذار تو تنهایی خودم زار زار گریه کنم، تو تا چه حد بیرحمی آخه!
فقط خیره نگاهم کرد.
سردی و مغروریتی توی نگاهش نبود، معنی نگاهشو نمیدرک کردم، شاید خنثی بود و شایدم… نمیدونم.
درحالی که چونم میلرزید پاهامو تو شکمم جمع کردم و سرمو روی کف دستهام گذاشتم و بدون توجه به حضورش بازم صوتی گریهم قد بلند شد.
هیچ جوری دلم خالی نمیشد.
دلم واسهی گرمای تن بابام که هر موقع دلم میگرفت بغلم میکرد تنگ شده بود.
از دوری همشون انگار داشتم جون میکندم.
– گریه نکن، برو بخواب، با گریه کردن چیزی درست نمیشه.
یه مثقالم به حرفش اهمیت ندادم.
کاش میراهی شد و میذاشت راحت باشم.
بازومو گحرکت کرد و تکونم داد.
– با توعم نفس، نذار عصبی بشم.
این دفعه نتونستم تحمل کنم و سرمو بالا آوردم.
با گریه و برآشفتهت و دلی پر گفتم: چرا راحتم نمیذاری؟ میخوای تنها قلبیل آروم شدنم ازم بگیری؟ تو چه مشکلی با من داری؟ اینکه از صبح تا شامگاه توی خونهت زجر میکشم بست نیست؟
بازم فقط بهم خیره شد.
سرمو به میلهی تاب تکیه دادم و با گریه دیدههامو بستم.
کف دستش از روی شونم سر خورد تا اینکه به مچم رسید.
همین که کف دستم تو دستش اسیر شد چشمهامو با استرس باز کردم.
از این بعید نبود که بخواد کف دستمو بشکنه!
کمی کف دستمو فشرد و آروم لب زد: گریه نکن.
ولی نمیدونم چرا برعکس شد و بیشتر اشکهام پایین اومدند.
کنارم که جای گرفت بیشتر به میله چسبیدم.
اعتراف میکنم که ازش میوحشت کردم.
دستشو که دور شونهم حلقه کرد بیاراده از جا پریدم.
با گریه بیان کردم: باز چه خوابی…
اما با فرو راهی شدنم توی بغلش زبونم بند اومد و نفس تو سینهم حبس شد.
دستشو که توی موهام فرو برد بیشتر از قبل شکه شدم.
یا من دارم خواب میبینم یا اینی که متوجه شدم رایان نیست!
آروم لب زد: تو چی میدونی از اینکه من چی کشیدم و چجوری بزرگ شدم.
انگار غم عالم توی آواش بود.
– تو هیچی نمیدونی، هیچی.
میل داشتم خودمو از بغلش بیرون بکشم اما هر دو کف دستاشو محکمتر دورم حلقه کرد و نذاشت.
باز بغضم گراهی شد و نگاههامو بستم.
بوی عطر سرد و تلخش بینیمو قلقلک میداد.
قبل از اومدنش میتمایل داشتم که بمیره ولی الان چرا قلبم اینو نمیخواد؟!
– تو هیچی نمیدونی نفس، پس حق قضاوت کردنمو نداری.
نم اشک چشمهامو به سوزش درآورد.
– خودت زجر کشیدی، دوست داری دیگرانم مثل تو زجر بکشند، ولی کاش میدیدی که داری باهامون چیکار میکنی، من هیچوقت مرگو آرزو نمیکردم اما الان اونقدر صبرم سر اومده که دلم میخواد بمی…
با انگشتش که روی لبم نشست حرف تو دهنم موند و دلم هری ریخت.
با تشر ولی آروم گفت: هیس، دیگه نشنونم این حرفو!
با ناباوری سرمو بالا آوردم و نگاهش کردم.
با اخم بهم نگاه کرد.
– فهمیدی؟
در همه حالت بازم کف دستورشو میداد!
انگشت شستشو روی گونم کشید.
همین که نگاهش به سمت لبم حرکت کرد یه جوری شدم و به یاد اامان باری که بوسیدم افتادم.
شستش که روی لبم کشیده شد نفسمو تو سینهم حبس کرد.
– اولین بردهای هستی که اینقدر از دستش حرص میخورم!
با فشار بیشتری انگشتشو روی لبم کشید.
با همین لمسشم ضربانم شدت گراهی شده بود.
امشب به میزان زیادی عجیب بود.
اونقدر به اینکارش ادامه داد که آخرش طاقت نیاوردم و انگشتشو گراهی شدم.
بالاخره اون نگاه لعنتیش از روی لبم برداشته شد و به دیدههام نگاه کرد.
کمی خیره نگاهم کرد و درآخر آروم و عصبی به حرف اومد: لعنت بهت نفس!
یه دفعه کف دست دور کمرم انداخت و روی سبزهها خوابوندم که خون تو رگم یخ بست.
تا بخوام کارشو درک کنم لبش محکم روی لبم جای گرفت که دیدههام گرد شدند.
آرنجشو کنار سرم گذاشت و چونمو گحرکت کرد و محکم و پرنیاز بوسیدم که تموم تنم از بوسههاش گر گرفت.
برای بار دوم بوسیدنشو تجربه میکردم و مثل بار اول با اینکه ازش متنفر بودم ولی به طور عجیبی بوسیدنشو دلبسته شدم.
دلم میتمایل داشت هممسیریش کنم ولی از بعدش میترسیدم.
عمیق و به ترتیب لبهامو میبوسید و انگار اصلا نفس کم نمیاورد.
دستم روی گردنش قرار گرفت اما زود از بالاتر حرکت کردنش جلوگیری کردم.
قلبم میگفت کف دستمو توی موهاش فرو ببرم و عقلم میگفت نه.
تو جدال بین دل و عقلم بودم که بالاخره نفس کم آورد و کمی عقب کشید.
نفس زنان چشمهاشو بسته نگه داشت.
لبم درد گراهی شده بود ولی حس خوبی داشت.
بیحرف به چشمهای بستهش چشم دوختم.
خواستنی بود اما ای کاش که همچین آدم بد و نفرت انگیزی خودشو نشون نمیداد.
درست روم نشسته بود و از این حالتمون حسابی خجالت میکشیدم.
کم کم نگاههاشو باز کرد که نگاهش تو نگاهم گره خورد.
باز میل داشت ببوستم ولی نزدیک لبم وایساد.
جوری که لبش به لبم میخورد گفت: حریصم میکنی، جوری که برای اولین بار قلبم میخواد به جای جای تن یه دختر بوسه بزنم.
از خجالت سبزههای شامگاهنم زده رو توی مشتم گراهی شدم.
نفس بریده بیان کردم: میشه از روم بلند بشی؟
به نگاههام چشم دوخت.
– دیگه گریه نکن، دیگه هیچوقت گریه نکن، زیرا نمیخوام خود گذشتمو توی نگاههات ببینم، باشه؟
وقتی مهربون میشد نمیدونم چرا یادم میراهی شد این همونیه که دارم هر روزگار توی خونش زجر میکشم و تا حالا چقدر تحقیرم کرده.
مست شدهی لحن و نگاهش سری تکون دادم.
کنار لبمو عمیق بوسید که بیاراده نگاههام بسته شدند.
هرم نفسهاش توی گوشم پخش شد.
– اگه همیشه اینطور آروم و مطیع بودی منم مرض نداشتم که اذیتت کنم.
لالهی گوشمو بوسید که سبزهها رو بیشتر توی مشتم گحرکت کردم.
– حالا هم نبینم توی باغ پرسه بزنی، میری میخوابی، شبت بخیر بردهی رواعصاب بیریخت.
خندم گحرکت کرد.
از روم که بلند شد نگاههامو باز کردم.
لگدی بهم زد.
– قد بلند شو.
با حرص نگاهش کردم.
این هیچ جوری آدم نمیشه!
جای گرفتم و خواستم بخاطر کمر دردی که بابت وزن این غزمیت گرفتم به کمک تاب قد بلند بشم ولی خودش دستمو گحرکت کرد و کمکم کرد ولی ولم نکرد و به خودش چسبوندم که آب دهنمو به زور قورت دادم.
چقدرم قدش کشیدهه!
با تبسم مرموز مختص به خودش گفت: خوابم نمیومد اما الان حسابی خوابم گراهی شده، بیا بریم تو اتاق من بخوابیم.
با چشمهای گرد شده گفتم: چی؟
– همون که شنفتی.
دندونهامو روی هم فشار دادم و با حرص به عقب هلش دادم که یه قدم به عقب راهی شد و از کف دستش آزاد شدم.
– برو خودت تنها بخواب، به من چه؟
خونسرد گفت: خواستم لیاقت کنارم خوابیدنو بهت بدم ولی قبول نکردی، باشه.
با تمسخر ریز خندیدم که یه دفعه یقهمو گراهی شد و به سمت خودش پرتم کرد که از ترس هینی کشیدم.
سرشو تو گودی گردنمو فرو برد و چنان گاز گحرکت کرد که جیغم به هوا حرکت کرد ولی سریع دستشو روی دهنم گذاشت.
همونطور به گاز گرفتنش ادامه میداد که از درد و سوزش پا به زبون میکوبیدم و زیر کف دستش با التماس میگفتم که ولم کنه.
آخرش ولم کرد اما بازم جای دندونشو عمیق بوسید.
بخدا کبود میشه!
عقب راهی شد اما دستشو برنداشت.
با چشمهای اشکی که بخاطر گاز گرفتن و سوزش گردنم بود نامفهوم بیان کردم: خیلی هاری!
نزدیک صورتم گفت: شانس آوردی نمیل داشتم جای دیگهتو کبود کنم، بدو برو بخواب، وقتی فردا بیدار شدی شاهکارمو میبینی.
مشتمو به قفسهی سینهی سفتش کوبیدم و با حالت گریه اضافه کردم: روانی فردا چیه همین الان!
نگاهش انگار خود نگاه شیطون بود بخدا.
کف دستشو از روی دهنم برداشت و روی جای گازش کشید که از سوزشش اوفی اظهار کردم و کف دستشو پس زدم.
– اوف! عاشق کبودی روی گردن یه دخترم.
دندونهامو روی هم ساییدم.
– هان راستی، از این به بعد صبحا تو میای بیدارم میکنی، میشی خدمتکار مخصوص خودم.
با نگاههای گرد شده اظهار کردم: جانم؟!
اخم ریزی کرد.
– اوکی؟
خواستم جبهه بگیرم که انگشتهاشو روی لبم گذاشت.
– عا عا، مخالفت کنی بازم میشم همون رایان، فهمیدی؟
با حرص نگاهش کردم.
به نوک بینیم زد.
– آفرین دختر خوب، فردا صبح میبینمت که اگه نبینمت دیگه خودت میدونی چی میشه.
بازم نگاه پر حرصمو از روش برنداشتم.
کمی به گردنم خیره شد و بعد از اینکه لبخند بدجنسی زد چرخید و رفت.
کف دستهامو مشت کردم و یه بار به میله لگد زدم.
کف دستمو روی گردنم که حسابی درد میکرد و میسوخت گذاشتم و زیر لب اظهار کردم: سگ هار!
حالا کارم به جایی رسیده که صبحم از کف دستش راحت نیستم و باید قیافهی نکبتشو ببینم.
همیشه از اینکه یکیو بیدار کنم بدم میاد، چون بعضیا هزار بار باید آواشون بزنی تا بیدار بشند مخصوصا اون ملایم غزمیت، خدا کنه اون رایان شبیه این آرام نباشه.
🌸
🍃🌸
🌸🍃🌸
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن