**
پشت در وایسادم.
یعنی الان در بزنم؟
نه بابا خوابه که.
کف دستگیره رو گحرکت کردم.
خدایا به امید خودت.
در رو باز کردم و وارد شدم.
به تختی که گوشهی اتاق درن دشتش بود نگاه کردم.
جوری که کف دستش زیر بالشت بود خواب بود.
نفس عمیقی کشیدم و به سمتش حرکت کردم.
کنارش وایسادم.
حالا چی صداش بزنم؟
پوست لبمو کندم.
درآخر با صوتی نسبتا کشیدهی اضافه کردم: آقای ارباب؟
اما هیچ عکس العملی نشون نداد.
کف دستمو روی بازوی ورزیده و لختش گذاشتم و تکونش دادم.
– الو؟
اما بازم هیچی.
نفس پر حرصی کشیدم.
پتو رو از روش کنار زدم ولی با دیدن اینکه لباسی تنش نیست هینی کشیدم و چرخیدم.
لعنتی! اینم جزو همون کف دسته از مرداست که با بالا تنهی لخت میخوابند!
آروم چرخیدم و بهش چشم دوختم.
آب دهنمو با صدا قورت دادم.
عجب هیکلی بابا!
انگشتمو آروم روی کمرش کشیدم.
عجب پوستی هم!
به خودم اومدم و انگشتمو گاز گحرکت کردم.
اینکارا چیه؟ آدم باش!
مشتمو جلوی دهنم گحرکت کردم و صدامو صاف کردم.
محکم به کمرش زدم.
– نمیخوای قد بلند بشی؟
اما فقط غلط زد.
به طور نمادین ناخونهامو توی صورتم کشیدم.
– ای خدا! ساکت دوم گیرم افتاده.
آستینهامو بالا زدم.
– باشه خودت خواستی.
کف دستهامو به هم کشیدم و یه دفعه محکمتر از قبل جوری که پوستش بدجور صدا کرد به کمرش زدم که بیچاره از خواب پرید و گیج و متعجب نیم خیز شد.
آستینهامو پایین کشیدم و کف دست به سینه وایسادم.
– چه عجب بیدار شمتوجه شد جناب ارباب، گلوی خودمو پاره کردم!
هنوزم گیج بود.
با صدای گراهی شدهای بیان کرد: چی شده؟ تو اینجا چیکار میکنی؟
یه ابرومو بالا دادم.
– دیشامگاهو یادت نیست؟ توی باغ.
انگار تازه ویندوزش بالا اومد که تعجب از توی نگاهش پرید.
نفسشو به بیرون فوت کرد و کف دستهاشو به صورتش کشید.
کمرشو ماساژ داد و با اخمهای درهم اظهار کرد: چقدر میسوزه!
خندم گرفت که لبمو گزیدم.
مشکوک بهم خیره شد.
– تو زدی؟
هل خندیدم و عقب عقب حرکت کردم.
– چیزه، حالا که بیدار شدی من میرم پایین.
چرخیدم و تمایل داشتم برم که با تحکم اظهار کرد: وایسا.
آب دهنمو به زور قورت دادم و به سمتش چرخیدم.
بهم اشاره کرد.
– بیا.
آروم به سمتش راهی شدم.
خدایا خودمو سپردم به خودت.
کنار تخت که وایسادم یه دفعه کف دستمو گراهی شد و خمم کرد که از بهیکبارهی بودنش هینی کشیدم.
شال دور گردنمو که بخاطر کبودی با بدبختی پیداش کرده بود با یه حرکت از گردنم کشید که لبمو گزیدم.
لبخند بدجنسی روی لبش نشست.
– چقدرم کبود شده!
کف دستشو آروم بهش کشید.
با حرصی که سعی میکردم پنهانش کنم گفتم: الان محبورم تا چند روز شال گردن دور گردنم ببندم.
به نگاههام خیره شد.
– شال گردن چرا عسلم؟ متوجه شدن کبودی تو این عمارت واسهی همه عادیه.
با حرص گفتم: ولی من خوشم نمیاد.
نگاهش مرموز شد.
– چرا؟
دهن باز کردم چیزی بگم اما نتونستم.
بیشتر خمم کرد و خیره به لبهام گفت: نکنه میترسی فکر کنند با هم رابطه داشتیم؟
خونم به جوش اومد که دستشو به شدت پس زدم و درست وایسادم.
– نخیرم، اصلا هم اینطور نیست.
با همون تبسمش اضافه کرد: باشه.
باز روی تخت دراز کشید که ابروهام بالا پریدند.
به سمتی اشاره کرد.
– برو تو حموم وانو واسم آماده کن، آبش ولرم باشه.
با تعجب گفتم: اینم خودت نمیتونی انجام بدی؟!
با اخمی که کرد به غلط کردن افتادم.
– زود باش نفس، زود.
نفس پر حرصی کشیدم و به سمت حموم راهی شدم.
زیرلب اظهار کردم: تنبل بیخاصیت!
وارد حموم شدم که با متوجه شدن اطرافم کلا پاهام میخ زمین شدند.
جلل خالق! اینجا حمومه؟!
اون شیرای طلایی! وان به اون زیبای که دورش تزئین شده بود.
اون اسپندها و گلدونهای سفید روش!
لعنتی انگار بهشت بود، یعنی کوفتت بشه.
شیر آبو باز و تنظیمش کردم و بعد گذاشتم که وان پر بشه.
دور حموم چرخیدم و توی کمدهاشو چشم دوختم.
همه امکاناتی پیدا میشد.
درحال فضاما کردن بودم که با متوجه شدن صداش مثل مجرما از چا پریدم و به سمتش چرخیدم.
– دیدن زدنت تموم شد؟
هل کرده گفتم: چیزه، اینجا بهشدت خوشگله واسهی همین…
تازه متوجه فقط یه شورت پاش شدم که هینی کشیدم و کف دستهامو روی چشمهام گذاشتم.
جلوی یه دختر مجرد این وضع اومدن چیه آخه؟
نمیگی دیده و گوشم باز میشه؟
از فکر خودم خندم گرفت.
حس کردم که داره بهم نزدیک میشه.
– حالا چرا چشمهاتو گرفتی؟
– اول ببین وضع خودتو!
انگار رو به روم وایساد.
– اینکه خوبشه، میخوای بدترشو بهت نشون بدم؟
با حرص پامو به زمین کوبیدم.
– بسیار پررویی!
صدای خندهی آرومشو متوجه شدم.
مچهامو گراهی شد و سعی کرد کف دستمو پایین ببره که با حرص گفتم: اول برو کنار من بدون نگاه کردن بهت از کنارت رد میشم.
– کف دستتو بردار ببینم.
شمرده گفتم: ن… می… خوام.
مچهامو ول کرد ولی یه دفعه به عقب پرتم کرد که با برخورد کمرم به دیوار نفس تو سینهم حبس شد.
اینبار دستهامو پایین بردم و با استرس دیدههامو باز کردم.
کف دستشو کنار سرم به دیوار گذاشت و با نگاهی که کم از هیز بودن نداشت به دیدههام زل زد.
– تو این حموم، من و تو تنها، وان تو رو میطلبه، لباساتو درار.
دیدههام تا آخرین حد ممکن گرد شدند و جوری زبونم قفل شد که دیگه نتونستم حرفی بزنم.
کنار لبمو نوازش کرد.
- زود باش خوشگلم.
همین کلمهی حرفش کافی بود تا ضربان دلمو روی هزار ببره.
با تته پته اضافه کردم: شو… شوخی می… میکنی دیگه؟!
سرشو تکون داد.
– نه.
نالیدم: نه، توروخدا رایان من…
با درک کردن اینکه اسمشو اضافه کردم بهسرعت کف دستمو روی دهنم گذاشتم و با استرس نگاهش کردم.
با ابروهای بالا رفته بهم نگاه کرد.
کم کم زبون باز کردم و با لکنت بیان کردم: من.. من فقط…
– یه بار دیگه بگو.
چراکه نمیدونستم این حرفش از روی تهمشاهده کرده یعنی اینکه بگم معذرت میخوام یا واقعا میخواد بگم خاموشی کردم.
آرنجشو به دیوار تکیه داد که درست تو حصار بدنش افتادم.
حسابی گرمم شده بود.
– میگم یه بار دیگه بگو.
– چی… چیو؟ اسمتو؟
– اوهم.
آب دهنمو به زور قورت دادم.
– واقعا میگی یا اینکه میخوای آتو ازم بگیری یه بلایی سرم بیاری؟
موهامو پشت گوشم برد.
– بگو.
اما اصلا زبونم نمیچرخید که بگم.
گوشمو نوازش کرد.
– منتظرم.
با ترمتوجه شد به نگاههاش خیره شدم.
درآخر عزممو جمع کردم و آروم اضافه کردم: رایان.
اصلا نمیتونستم تشخیص بدم که نگاهش یعنی چی.
– اسممو قشنگ میگی.
حسابی تعجب کردم اما بروزگار ندادم.
زیر نگاه عجیبش جو بسیار سنگین بود، جوری که انگار هوا هر لحظه کمتر میشد.
نفس بریده گفتم: می… میتونم برم؟
با همون خیره شد.
– اوهم.
– خب… خب پس برو کنار.
در کمال ناباوری کنار رفت.
با تعجب نگاهش کردم.
با ابروهای بالا راهی شده گفت: نمیری؟
خودمو جمع کردم.
– چرا میرم.
بعد شتابزده به سمت در رفتم و یقهمو تکون دادم تا خنک بشم.
این چش شده؟ دیشامگاهم دیوونه شده بود!
از حموم بیرون اومدم و در رو بستم.
زیادی مهربون نشده؟ نکنه نقشهای داره؟
زیر لب نالیدم: وای خدا!
#آهسته
کلید رو وارد قفل اون خونه خرابه کردم و چرخوندم.
در رو باز کردم و بیان کردم: به خونهی داغون من…
سرمو چرخوندم ولی با متوجه شدن رو به روم زبونم بند اومد و با بهت به اطراف خیره شدم.
کنارم وایساد و با تعجب اضافه کرد: خونهت اینقدر بینظمه یا بینظم شده؟
بهت زده زمزمه کردم: اینجا چه خبره؟
کیفمو انداختم و جلو راهی شدم.
انگار یکی اومده اینجا و همه جا رو زیر و رو کرده.
حیرون دور خودم چرخیدم.
با فکری که به ذهنم رسید مشکوک بهش نگاه کردم.
با اخم همه جا رو از زیر نظر میگذروند.
به سمتش رفتم و عصبی گفتم: کار توعه؟ تو به آدمات اضافه کردی بیان خونهی منو بگردن؟
با تعجب بیان کرد: چی میگی؟ من چرا بخوام اینکار رو بکنم؟
یقهشو گحرکت کردم و غریدم: به من دروغ نگو، در ذهنش گذراندی نفهمیدم که…
خواستم بگم که دزدیدنم کار تو بوده اما بسیار زود به خودم اومدم و خاموشی کردم.
عصبی به دیدههاش زل زدم.
جدی بیان کرد: چرا بخوام تو خونه و حیات تو سرک بکشم؟ هان؟ به من بگو، چرا؟
دندونهامو روی هم فشار دادم و یقهشو ول کردم.
خداروشکر تموم مدارکی که ثابت میکنه من ملایم رادمنشم نه آرام شمس پیش خودم نگهشون داشتم، فقط مدارک جعلی اینجا بوده.
– برو ببین چیزی ازت نزدیده باشند.
با یادآوری مدارکای جعلیم تند به سمت کمد حرکت کردم.
در نیمه بازشو باز کردم که با مشاهده کردن اینکه سرجاشونند از ته قلب نفس آسودهای کشیدم.
به سمتم اومد.
– همه چیز هست؟
سری تکون دادم.
حتما میخواسته ببینه چیزی ازم پیدا میکنه یا نه… اما نه، چرا باید اینطوری تو خونهم سرک بکشه؟ چرا باید نشونهای از کسی اومدن توی خونه بذاره؟
با اخم نگاهش کردم.
اگه کار این نبوده پس کار کیه؟
اونم اخم کرد.
– حرفی داری؟
دهن باز کردم حرفی بزنم اما یه دفعه در به طور وحشیانهای باز شد که هردومون از جا پریدیم و تند بهش خیره شدیم.
دو نفر اسلحه به کف دست وارد شدند که دلم از کار افتاد.
یکیشون که درست مثل دزدای دریایی یه نگاهشو بسته بود با پوزخند روی لبش گفت: به به رادمان خان! بالاخره تنها گیرت آوردم.
رادمان کف دستشو پشت سرش برد و کلتشو گرفت.
جدی اضافه کرد: کی هستی؟
با ترس آروم آروم به رادمان نزدیک شدم اما یه دفعه اون یکیشون کلتو سمت من گرفت و داد زد: سرجات وایسا.
سرجام میخکوب شدم و با استرس به رادمان که اخم عمیقی روی پیشونیش بود چشم دوختم.
مرده کمی نزدیکتر شد.
– منو یادت نمیاد؟
بعد دیده بندشو بالا برد که رد زخم بزرگ ولی قدیمیو روی پلکش متوجه شدم.
پوزخندی رو لب رادمان قرار گرفت.
– خسرو!
مرده: خودشم نامرد.
اخم ریزی کردم.
اون یکیشون خشن اضافه کرد: کلتتو بنداز تا یه گوله حروم این دختره نکردم.
خون تو رگم یخ بست.
اونقدر هراسیده بودم که کل بدنم یخ کرده بود.
مثلا منه احمق نقشه دارم که وارد یه باند بشمو اینقدر از این موقعیتها میترسم!
رادمان دندونهاشو روی هم فشار داد.
– به اون کاری نداشته باش، باهم حرف میزنیم.
خسرو داد زد: اسلحتو بنداز.
رادمان نگاههاشو بست و بازم دندونهاشو روی هم فشار داد.
مرده ضامن کلتشو کشید که بیاراده یه قدم به عقب رفتم.
– میدونی که کشتنش مثل آب خوردن میمونه، نه؟
لباسمو توی مشتم گراهی شدم.
رادمان با همون نگاههای بسته کلتشو بیرون آورد و روی زمین انداخت.
– خوبه، بندازش اینور.
دیدههاشو باز کرد و لگدی به کلت زد که به سمت مرده پرت شد.
عصبانیت توی نگاهش بیداد میکرد.
الان این شخصیت عصبیش خوب به خلافکارا میخوره، شیطون که میشه آدم شک میکنه خلافکاره.
خسرو با سر به من اشاره کرد که اون یکی به سمتم اومد.
رادمان غرید: اگه یه تار مو…
خسرو: نترس، نمیخواد بکشتش، فقط میخواد ببینه اسلحه داره یا نه.
با چشمهای پر از ترس به نزدیک شدنش نگاه کردم.
دلم انگار میتمایل داشت از قفسهی سینهم بیرون بزنه و کف دستهام عرق سرد کرده بودند.
بهم که رسید مشغول گشتنم شد که از برخورد دستش به تنم با چندشی نگاههامو روی هم فشار دادم.
لعنت بهت رادمان که آدمات هممسیرت نیسشتابزده، تو ججور رئیسی هستی که بادیگارد نداری و واسهی خودت تنها ول میچرخی؟
از عمد کف دستشو رو بعضی نقاط بدنم بیشتر فشار میداد.
آخرش طاقت نیاوردم و حرکت کردم تو جلد همون ساکت پسر کتک زن.
به شدت به عقب پرتش کردم و رک داد زدم: کثافت داری منو میگردی یا کف دستمالی میکنی؟
دستشو بالا برد که بزنه ولی خسرو با تحکم بیان کرد: نزن، بیارش.
با نفرت با اون نگاه هیزش چشم دوختم.
بازومو گحرکت کرد و وحشیانه به سمت خسرو بردم.
رادمان عصبی بیان کرد: طرف حسابت منم نه اون.
رگ شقیقهش حسابی باد کرده بود و از حالتش معلوم بود اینبار این اتفاق جزو نقشهش نیست.
خسرو: انگاری این دختره واست ارزش داره رادمان جون! چون چند روزیه دیدم همه جا همراهته، منم تمایل داشتم بیشتر درموردش بفهمم.
با نگاه چندشی نگاهم کرد.
– که متوجه شدم خونهش اینجاست.
با فکی قفل شده اضافه کردم: نگاه کثیفتو از روم بردار عوضی.
اما برعکس بیشتر بدنمو رصد کرد.
دلبسته شدم نگاههاشو از حدقه دربیارم.
مرده درحالی که با اون دست گندهش هردو مچهامو گراهی شده بود کلتشو طرف رادمان گراهی شد.
– جم بخوری میزنمت.
فقسهی سینهی رادمان از خشمگینت سریع تند بالا و پایین میشد و صورت کبودش واقعا ترسناک شده بود.
خسرو کلتشو روی گونهم کشید که سرمو کنار بردم.
– انگار اشتباه فکر میکردم، فکر میکردم واسهی رادمان کار میکنی اما الان میبینم که یه دختر ساده و معماما هستی.
توی دلم به حرفش پوزخندی زدم.
لبخند زد و به رادمان خیره شد.
- دوسش داری؟ بهش اضافه کردی که چیکارهای؟
نگاه رادمان رنگ عوض کرد و به سمت من کشیده شد.
خودمو به نفهمی زدم.
– یعنی چی؟ چی میگی؟
خسرو دستشو روی شونهم گذاشت و به سمتم خم شد.
– تو هیچی از این پسره نمیدونی نه؟
رادمان با برآشفتهت اظهار کرد: حرفی بزنی قسم میخورم میکشمت.
خسرو بلند خندید.
– انگار متوجه نیستی که جون هردوتاتون الان تو دستای منه!
پشت سرم حرکت کرد و موهامو پشت گوشم برد.
حضورش اونم دقیقا پشت سرم حالمو به هم میزد.
سرشو کنار گوشم آورد.
-میخوای بدونی رادمان دقیقا چیکارهست؟
گیج به رادمان چشم دوختم که بیصدا لب زد: باور نکن.
همین که کف دستشو دور شکمم حلقه کرد و بهم چسبید نفسم بند اومد و صوتی داد رادمانو بلند کرد.
– کثافت آشغال حق نداری بهش کف دست بزنی.
ریز خندید و آروم گفت: کی قلبش میاد به این خانم خوشگل کف دست نزنه؟
حالا ضربان قلبم از قبل هم بدتر شده بود.
لبش که روی گردنم قرار گرفت پاهام سست شدند که سریع محکمتر گراهی شدم.
رادمان زد به سرش و با قیافهای برزخی به این سمت هجوم آورد اما اون مرده درست به کنار پاش شلیک کرد که لرزیدم و اون سرجاش وایساد.
مرده تهمتوجه شدوار گفت: جلو نیا وگرنه میزنمت.
خسرو لبشو حرکت داد که بدترین حس ممکن به سراغم اومد و بغضم گحرکت کرد.
همواره از مردا متنفر بودم و حالا داشتم توسط یکیشون کف دستمالی میشدم!
کم کم داشت میزد به سرم، درست مثل همون موقعهایی که ایران بودم و باعث میشد پسرا رو بزنم و ببرنم بازداشتگاه.
نگاههامو بستم و دستمو مشت کردم.
نمیتمایل داشتم جلوی رادمان نشون بدم که حرکات رزمی بلدم ولی انگار که مجبور بودم.
لالهی گوشهمو که بوسید دیگه منفجر شدم و تو یه حرکت کف دستشو گراهی شدم و خم شدم و جوری از عقب به جلو پرتش کردم که آوای بمی همه جا پیچید.
رادمان شکه بهم نگاه دوخت.
سریع لگدی به صورت و بعد کف دست خسرو زدم که اسلحه از دستش در حرکت کرد و دادی کشید.
اون مرده تا بخواد عکس العملی نشون بده رادمان به خودش اومد و سریع اسلحه رو از کف دستش کشید و بعد لگدی به شکمش زد که روی زمین پرت شد.
اسلحه رو به سمت خسرو گرفتم و ضامنشو کشیدم.
غریدم: هیچ کسی حق نداره از خط قرمزام رد بشه.
خسرو درحالی که بینیشو گرفته بود و خون از بین انگشتهاش پایین میومد با خشم بهم خیره شد.
رادمان همونطور که اسلحه رو به سمت اون یکی گحرکت کرده بود با بهت گفت: تو چطوری…
جدی بیان کردم: بعدا بهت میگم، میخوای باهاشون چیکار کنی؟
نگاه کوتاهی بهم انداخت و بعد گوشیشو بیرون آورد.
– کاری که به گه خوردن بیوفسریع.
خسرو با درد گفت: حتی اگه بکشیمم روحم ولت نمیکنه عوضی.
هردوشون مثل سگ ترسیده بودند ولی میمیل داشتن ادای آدمای نترسو دربیارند.
رادمان انگار که به یکی از آدمهاش زنگ زد.
اون دوتا نگاهی به هم انداختند که مشکوک نگاهشون کردم.
متوجه کف دستش شدم که آروم توی کتش فرو میراهی شد.
ای عوضی!
یه دفعه کف دستشو بیرون کشید ولی تا قبل از اینکه بخوام بفهمم چی توی کف دستشه به لطف تمرینای سخت مامانم به طور حرفهای به کف دستش شلیک کردم که صوتی فریاد گوش خراشش همه جا پیچید.
مرده با ترس داد زد: خسرو؟!
با نفرت نگاهش کردم.
– شماهایی که مثل آب خوردن آدم میکشید باید بمیرید اما شانس آورمشاهده کرد من مثل شماها قاتل نیستم و نمیکشمتون.
متوجه رادمان شدم که دیدم قفل کرده بهم نگاه میکنه.
بیتفاوت نگاه ازش گرفتم و کلتو سمت اون یکی گراهی شدم.
– کف دستاتو بذار روی سرت و قد بلند شو.
بدون مخالفتی حرفمو انجام داد.
– بچرخ سمت دیوار، یالا.
نگاه پر ترسی به خسرو که از درد به خودش میپیچید انداخت و بعد چرخید.
یه دفعه سه نفر با دو وارد خونه شدند که متوجه شدم آدمای رادمانند.
رادمان اخم غلیظی کرد و نگاه ازم گحرکت کرد.
– بی سر و صوت ببریدشون همون جای همیشگی.
دیدهی بیان کردند و به سمتشون رفتند.
تموم گلولهها رو ریختم و کلتو روی زمین انداختم.
با نفرت جاهایی که لبش پوستمو لمس کرده رو پاک کردم.
رادمان کلتشو از توی جیب خسرو برداشت.
اون دوتا رو که بردند جدی به سمتم اومد.
– انگار یه چیزاییو باید واسم توضیح بدی آرام جون.
بیحرف به دیدههای پر از شکش چشم دوختم.
درست رو به روم وایساد و با نگاهی که حالا هزار درجه با قبلانش فرق میکرد گفت: بگو ببینم، نکنه پلیسی خانم کوچولو؟ هوم؟
🌸
🍃🌸
🌸🍃🌸
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن