با صدای کلافهی مردِ پشت پیشخوان به خودم اومدم.
-خانم؟ خانم، حواستون کجاست؟
آروم اضافه کردم :
-بله، ببخشید…چقدر شد؟
با اخم اضافه کرد :
-چند بار جویا شدم همین ها رو حساب کنم فقط؟
سری تکون دادم و گفتم :
-ببخشید نگوش دادم، بله فقط همین ها رو حساب کنید.
سری تکون داد و سپس گفت :
-میشه ده و هشت صد…
با لرزیدن گوشی موبایلم تعجب کردم
نگاهی به صفحه انداختم، اسم “هَویرات” خود نمایی میکرد، پیامکش رو باز کردم.
-کجایی؟
بهسرعت براش نوشتم :
-بهت گفته بودم که بعد از دانشگاه با بچه ها بیرون میریم.
به سرعت پیامش به دستم رسید.
-بیرون یعنی کجا؟
با استرس تایپ کردم.
-کافی شاپ.
بعد از چند دقیقه پیامش اومد.
-کافی شاپ یا داروخونه؟
مات شدم… از کجا متوجه شده بود؟
با لرزیدن دوبارهی گوشی از فکر بیرون اومدم.
-اونجا چه غلطی میکنی؟
با دست لرزون نوشتم :
-اومدم قرص سر درد بگیرم، یه وقت هایی سرم درد میگیره برای همین داروخونه اومدم.
-قرص سر درد یا قرص ضد بارداری؟
یا خدا! متوجه شد، مگه میشه؟ آخه از کجا؟
-برو خونه تا بیام آدمت کنم. گفته بودم قرص مصرف نکن حواسم هست، ناضافه کرده بودم؟!
بالاخره زنگ زد، پس از پیامک بازی خسته شده بود با برداشتن کارتم از میزِ پیشخوان از داروخونه بیرون رفتم.
عصبی گفت :
-دردت چیه؟
آروم و با خجالت بیان کردم :
-دیشامگاه حالت خوب نبود…. چیزه… میترسم حامله بشم.
خشمگین بیان کرد :
-خب بشو.
با حرص اما آروم اضافه کردم :
-من… من بعد از درسم باید برگردم پیش خانوادهام، نمیخوام اتفاقی بیوفته که پیششون شرمنده بشم.
-مُروا رو اعصابم نرو، تا وقتی صیغهی منی دوست ندارم هی دم گوشم از خانوادهات بگی.
با حرص ادامه داد :
-در ضمن برای شامگاه اون لباس قرمزه رو برام میپوشی، حواست باشه به سرت بزنه باز تنت نکنی وحشی میشم.
موهام رو که از شال بیرون زده بود تو کردم و اظهار کردم :
-من خجالت میکِشم، آخه لباسه خیلی بازه، من همچین لباسی رو اصلا نپوشیده بودم…
-اینجا پایتخته نه روستاتون که لباس گشاد بپوشی مَرده هم هیچی نگه. سگم نکن شامگاه، که بدجور برات سگ میشم. مثل آدم بگو نگاه و اون لباس رو بپوس!
کلافه لب زدم :
-اما….
وسط حرفم پرید و اظهار کرد :
-آژانس بگیر برگرد خونه. آمار قرص هات رو هم دارم بیام ببینم یکی از ورق هاش خالیه خاندانتو جلو نگاهات میارم.
بلافاصله تماس رو قطع کرد.
آژانسی گراهی شدم و به خونه برگشتم با حرص قرص ها رو روی اُپن پرت کردم، مردک احمق کف دستی دستی میخواد بدبختم کنه!
کاش زودتر درسم تموم بشه برگردم.
یک آن یخ کردم، نه نه اگه برمیگشتم که مرگم حتمی بود.
به سمت اتاق خوابمون راهی شدم با مشاهده کردن لباس توری و بازِ قرمزی که گوشهای از تخت بود حرصی شده از روی تخت پرتش کردم کف اتاق.
زیر لب زمزمه کردم.
“عمرا این رو برات بپوشم آقا هَویرات! ”
با آوای زنگ گوشیم نگاهی به صفحهاش انداختم سمیرا بود.
تماس رو وصل کردم…
-جانم سمیرا؟
آوای کلافهاش توی گوشم پیچید.
-وای مُروا خسته شدم از بس به بابات دروغ اضافه کردم. باز زنگ زد خوابگاه گفتم رفتی بیرون بیان کرد اومد بگو زنگم بزنه. بهش بگو دیگه تا کی میخوای مخفی کنی!؟
کلافه بیان کردم :
-باشه بهش زنگ میزنم… نمیتونم بگم سمیرا حال بابام خوب نیست من چی بگم؟ بگم خوابگاه جا نبوده صیغهی یکی شدم. ها؟ سکته نمیکنه؟
نفسش رو بیرون داد و اضافه کرد :
-نمیدونم ولی هر چقدر زودتر بدونه بهتره مُروا من برای خودت میگم.
شال رو از سرم برداشتم و موهام رو از حصار کش آزاد کردم با بغض لب زدم :
-بدتر میشه اگه بگم. من شیرینی خوردهی پسر عموم هستم… یه رسم مزخرف، چطوری اصلا برگردم روستا همه منو نحس و نجس میخونن.
با صدای در شتابزده اضافه کردم :
-بعدا بهت زنگ میزنم خداحافظ.
طبق عادت معمول اضافه کرد :
-بای دلدادگیم.
در باز شد و هَویرات به چهار چون در تکیه داد.
پوزخندی زد و اظهار کرد :
-باز که سر پیچی کردی و لباس رو نپوشیدی.
حرصی بیان کردم :
-اظهار کردم که نمیپوشم.
ابرویی بالا انداخت، نیشخندی زد و گفت :
-هیچی هم نپوشی زیبای.
از تعریفش تبسمی گوشهی لبم قرار گرفت.
-البته چون مانعی برای شب ندارم، راحت تر به کارمون میرسیم مگه نه بیبی؟
تبسمم روی لبم ماسید، وا راهی شده نگاهش کردم با پوزخند گفت :
-بهتره یه بیوگرافی از کارم بدم، که هی توی داروخونه ها جمعت نکنم، من داروسازم و جایی که اومده بودی من کار میکنم در ضمن بقیهی داروخونه ها هم میشناسمشون و اگه خدایی نکرده یه مدتی گذرت به اونورا خورد میفهمم.
سری تکون دادم که با اخم گفت :
-زبونت رو موش خورده؟ بیا بیرون شام بخوریم.
بهآرامی اضافه کردم :
-گرسنه نیستم.
خشمگین اضافه کرد :
-نگوش دادم چی اضافه کردی. گمشو بیا بیرون، تا ۵ دقیقه فرصت داری بیای بیرون نیومدی اون روی منو میبینی.!
آروم اضافه کردم :
-تو برو منم زنگ بزنم به بابام میام.
قدم های بلندی برداشت طرفم و بازوم رو گحرکت کرد و از روی تخت کشیدهم کرد.
-پشت تلفن بهت چی بیان کردم؟ اظهار کردم هی وز وز نکن در گوشم بابام بابام، حرف حالیت نمیشه نه؟ میخوای زنگ بزنی چی بشنوی؟ لابد میخوای بشنوی پسر عموت دوست داره و میخواد زنش بشی؟ پسر عمو جانت میدونه دختر نیستی؟
دلم با حرفش شکست.
زیراهام لرزید.
عصبی غرید.
-اشک ریختی نکردی ها.
بغض کرده نالیدم :
-اشک آدم رو در میاری بعد این رو میگی.
عصبی بیان کرد :
-تقصیر خودته دیگه! هر چی میگم تقصیر خودته کرم از خود درخته دیگه! تو میدونی بدم میاد تنهایی غذا بخورم بعد بهونه میاری که پیش من نباشی.
با بغض نالیدم :
-میخوام برگردم خونمون، دیگه نمیخوام درس بخونم.
جدی شد و گفت :
-بیخود، تا وقتی که من نخوام بری باید درس بخونی.
عصبی زدم رو سینه اش و اضافه کردم :
-حتی ده سال دیگه؟
توی نگاه هام خیره شد و اظهار کرد :
-آره حتی ده سال دیگه، دکتراتم میگیری. هی ادامه میدی درستو متوجه شدی؟
عصبی اضافه کردم :
-خیلی بیرحمی.
خونسرد بیان کرد :
-ها چیه زنمی در ذهنش گذراندی ازت میگذرم؟ بار ااما که میمیل داشتی با من هم خواب بشی چی گفتم بهت؟ اضافه کردم چیزی که طعمش رو بچشم عمرا ولش کنم. چراکه خانوم من شده کاری به رسمی یا غیر رسمیشم ندارم.
کف دستم رو گرفت و به طرف بیرون هلم داد.
به آشپزخونه که رسیدیم، صنقلبی رو بیرون کشید و مجبورم کرد بشینم و بعد خودش هم روی صنقلبی کنارم نشست.
با پیچیدن بوی غذا توی فضای آشپز خونه به راحتی میشد متوجه شد غذا کباب هست.
ظرف یکبار مصرف را به همجاده نوشابه جلوم گذاشت.
-بهتره بخوری یخ بشه نمیشه خورد.
نگاهی بهش انداختم.
با اشتها شروع به غذا خوردن کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن