رمان محله ممنوعه پارت ۹

-یه لحظه صبر کن. من هنوز اسمتو نمی دونم.
-آرشیدا. می تونی آرشیدا صدام کنی.
اومد و دقیقا جلوم توقف کرد:
به بعد هر شب ساعت ۱۰ ،میارمت اینجا. سعی کن اون موقع کسی اطرافت نباشه. راستی یه چیز دیگه؛ دفعه یمن خودم نیروهات رو فعال می کنم. تو این وضعیت به تو به‌شدت نیاز دارن. اما این کار زمان می خواد. از این
پیش زیرا من نتمایل داشتم، اینجا یادت نبود. ولی الان یادت می مونه. در مورد من به کسی چیزی نگو. حتی به
دوستت، سیاوش. فعلا خدافظ.
-یه لحظه صبر کن. من هنوز اسمتو نمی دونم.
-آرشیدا. می تونی آرشیدا آوام کنی.
*
-هی سپهر. فک کنم داره بهوش میاد.
صوتی قدم های تندی رو متوجه شدم که دقیقا کنارم متوقف شد. آروم دیدهامو باز کردم و با گیجی به اطرافم نگاه
کردم. یه لحظه با مشاهده کردن اون همه کله ای که بالا سرم بود، وحشت کردم. بعد وقتی متوجه شدم صاحب همه ی اون
کله ها آشنان، نفس آسوده ای کشیدم. سیا بازوهامو گحرکت کرد و به شدت تکونم داد:
-حالت خوبه حسام؟ می تونی حرف بزنی؟
سینا دستشو رو شونه ی سیا گذاشت و بیان کرد:
-اگه یه درصد احتمال داشت چیزی یادش باشه، با این تکونایی که تو دادی، همش پرید.
بعد نیشخندی به من زد. ساتیار کف دستشو رو پیشونیم گذاشت و نگاهاشو بست. مونده بودم داره چیکار می کنه.
بقیه هم بدون حرف با کنجکاوی نگاهش می کردن. بعد چند دقیقه اضافه کرد:
-اون کی بود؟
چون دیدهاش بسته بود، دقیق نمی دونستم با منه یا با یکی دیگه. ساتیار به‌سرعت چشماشو باز کرد و خیره شد تو
نگاهام. مجدداً تکرار کرد:
-اون کی بود؟
-کی کی بود؟

صوتم خشک و خشن و بیشتر شامگاهیه قارقار کلاغ بود. آب دهنمو قورت دادم و سرفه ای کردم تا گلومو صاف
کنم. ساتیار دستشو از روی پیشونیم برداشت و اضافه کرد:
-من حضور فردی رو حس کردم و بعد تو بیهوش شدی. قطعا اونی که روحت رو از بدنت خارج کرده، قصد
شوخی و خنده نداشته و من مطمئنم تو ملاقاتی با اون فرد داشتی. حالا بهم بگو… اون کی بود؟
تصویر مبهمی از یه جنگل بزرگ و یه دختر دیده صورتی تو ذهنم شکل گرفت. تا اومدم دهن باز کنم و حرفی
بزنم، صوتی اون دختر تو ذهنم پیچید «در مورد من به کسی چیزی نگو. حتی به دوستت سیاوش.» زود دهنمو
بستم و با گیجی به سیا چشم دوختم. سیا که متوجه شد حرفی نمی زنم و فقط نگاهشون می کنم، با مضطربی به سپهر
چشم دوخت و بیان کرد:
-مطمئنی حالش خوبه؟
وقتی سپهر سری به نشونه ی تایید تکون داد، دوباره سؤال کرد:
-پس چرا عین خلا بهمون خیره شده؟
سینا شونه ای بالا انداخت و گفت: _شایذ این مربوط به خل بودن ذاتیش باشه
پندار و پویش با اخم به سینا نگاه کردن. بدون توجه به اونا، به اطرافم خیره شدم. تو یه اتاق بزرگ خاکستری
بودیم. تمام وسایل اتاق خاکستری رنگ بود. کمد، تختی که من روش بودم، پرده، فرش، دیوارا و حتی در اتاق.
صاحب این اتاق ظاهرا علاقه ی بیش از حدی به رنگ خاکستری داره. با یکم دقت متوجه شدم پرشان و پویان
و سحر و سوین و پریسا تو اتاق نیستن. آوای ساتیار باعث شد به سمتش برگردم:
-حسام یکم فکر کن تا به خاطر بیاری. اون فرد کی بود؟
تو جام نیم خیز شدم و اظهار کردم:
-من چیزی یادم نمیاد.
سپهر سری تکون داد و بیان کرد:
-این قابل قبوله. کسی که توانایی خارج کردن روح از بدن رو داره، توانایی پاک کردن بخشی از حافظه رو هم
داره. بهتره وقتی پدرت اومد، در این مورد باهاش حرف بزنیم.
با این حرف سیخ سر جام قرار گرفتم و اظهار کردم:
-پدرم؟ کی میاد؟

ساتیار: باتوجه به اینکه الان نزدیک غروبه و پدرت بعد از غروب میاد، می تونم بگم تا اومدنش یه ساعتی
مونده.
با درموندگی به موهام چنگ زدم. آرشیدا اظهار کرده بود با مشاهده کردن پدرم میمیرم. یعنی در حقیقت منفجر میشم. منم
قصد نداشتم راست یا دروغ بودن حرفشو تو این وضعیت ثابت کنم. حالا فرضأ این ریسک رو کردم و موندم؛
حرفای آرشیدا هم درست از آب در اومد… فک نکنم احساس پشیمونی قبل از مرگ، دردی رو ازم دوا کنه. از جا
کشیده شدم و اضافه کردم: _بقیه کجان؟
سینا: بابا و ایلیار که همون موقع حرکت کردن. پرستو و سارا هم عین دم دنبالشونن. دخترا رو هم با اون دو تا دیوونه
فرستادیم ماشین سواری.
چشمکی به من زد و ادامه داد: _ دعا کن زنده برگردن
از حالتش خنده ام گحرکت کرد. سینا یه سیاوش شماره دو بود. با همون خل بازیا و شوخیا. البته این چند وقته سیا
بسیار جدی تر از قبل شده بود. نگام که به پنجره افتاد، دوباره یادم اومد که بابام داره میاد. خنده دار بود ولی من
برای حفظ جونمم که شده، فعلا باید از بابام فرار می کردم. کف دست سیا رو گحرکت کردم و اضافه کردم:
-احساس می کنم به هوای آزاد نیاز دارم.
سیا زود از جاش بلند شد و بیان کرد: _بریم حیاط
یه چیزی در گوش سپهر بیان کرد و وقتی سپهر سرشو تکون داد، به سمتدر حرکت کرد و منم دنبالش کردم. حیاطشون
بزرگ بود و پر از دار و درخت. این یعنی به‌شدت راحت بدون اینکه دیده بشیم، می تونیم از خونه بیرون بزنیم.
وقتی مطمئن شدم اونقدری از ساختمون فاصله داریم که بقیه صدامونو نمی شنون، رو به سیا اظهار کردم:
-سیا باید بریم.
سیا توقف کرد و جویا شد:
-کجا؟
-چه بدونم. خونه ما یا خونه ی تو. هر جایی غیر از اینجا.
با گیجی اخم کرد. می دونستم الان قلبش می خواد دو تا کشیده محکم بهم بزنه تا انقدر ذره ذره اطلاعات ندم.

-چرا باید بریم؟
-نمی تونم توضیح بدم. فقط می تونم بگم که من نباید پدرمو ببینم.
-چرا؟
-ما فقط از اینجا بریم. قول میدم همه چیزو بهت بگم. باشه؟
به اطراف خیره شد و بیان کرد:
-باشه. اما از در که نمی خوای بری؟ اینا می فهمن و معلومه می خوای یواشکی جیم شیم.
-در چیه؟ از دیوار میریم.
نگاه شیطونی به دیوار کناریمون انداخت و گفت:
-آخ جون. قلبم واسه شیطنتای بچگی تنگ شده بود. حسام یادته یه بار از دیوار کسری اینا بالا رفتیم و اون
توپ قرمزه رو از تو اتاقش برداشتیم؟
-توپ قرمزه رو برداشتیم؟ اما من تا جایی که یادمه چوب گلفشو که باهاش پز می داد برداشتیم.
-آره. علاوه بر اینا یه دونه هم از پشت زدیم تو سرش. جان تو من فک می کردم مرد.
خنده ی کوتاهی کردم. کسری یکی از مغرور ترین و البته نفهم ترین پسرای کلاسمون تو دوم دبستان و عاشق
اذیت کردن من و سیا بود. ما هم بی جواب نمی ذاشتیمش. یادمه با اون توپ قرمز و چوب گلفی که باباش
براش خریده بود، کلی پز می داد و رو اعصاب من و سیا رژه می رفت. ما هم برای اینکه آدمش کنیم، بعد از
مدرسه از دیوار خونشون بالا راهی شدیم و از تو اتاقش اون توپ و چوب گلف رو برداشتیم. لحظه آخر که می
خواستیم از خونه بیایم بیرون، کسری اومد تو اتاق و ما رو دید. تمایل داشت داد و فریاد راه بندازه که سیا با چوب
گلف خودش، زد تو سرش. کسری در جا بیهوش شد. من که مات و مبهوت فقط به سیا نگاه می کردم. سیا یه
نیشخند زد و با لحن عصبی جویا شد: _ رد؟
-م
یادمه چقدر اون روزگار وحشت کرده بودم. همش با خودم فک می کردم اگه کسری بمیره و بابا حامد از قضیه خبر دار
بشه، فاتحه مو باید بخونم. ولی فرداش کسری سر و مر و گنده با یه سر باند پیچی شده اومد مدرسه. هر چقدر
به همه می اظهار کرد من و سیا دزدکی راهی شدیم تو خونشون و توپ و چوبشو برداشتیم، هیچ کس اهمیتی نمی داد.
آخه کی می تونست باور کنه دو تا بچه ۸ ساله بتونن از دیوار خونه مردم بالا برن؟ این جوری شد که از اون
قضیه جون سالم به در بردیم.

با متوجه شدن صدای سیا حواسمو جمع کردم:
-حسام ساتیار داره میاد این طرف. هیچ چیزی نگو. این پسره خیلی راحت می تونه کف دستمونو بخونه.
آروم و نامحسوس سرمو تکون دادم. ساتیار اومد کنارمون و بیان کرد:
-بچه ها میز عصونه رو چیدن. بقیه هم یکم دیگه پیداشون میشه. داخل نمیاید؟
سیا سری به نشونه ی نه تکون داد و اظهار کرد:
-نه قربون کف دستت. این بچه فعلا داره هوا می خوره. می ترسم قبل از اینکه به طور کامل هوا بخوره، بیارمش تو
و مجدداً غش کنه تو بغلم. شما می خوای بمون.
ساتیار با اخم گقت:
-ممنون. من کارهای زیادی دارم و فک نکنم تو برنامه امروزگارم وقتی برای گوش دادن به حرف های شما داشته
باشم.
بعد عقب گرد کرد و رفت. سیا اداشو در آورد:
-فک نکنم تو برنامه امروزگارم وقتی برای گوش دادن به حرف های شما داشته باشم. آقا فک کرده کیه؟ آدم
آهنی بی مصرف.
-ظاهرا زیاد از هم خوشتون نمیاد.
-به‌شدت مغروره. قلبم می خواد مثه بازی فروت نینجا، از وسط نصفش کنم. _ بیخیال بیا فعلا از اینجا بریم اگه بقیه بیان کارمون سخت تر میشه
-حالا کجا بریم؟ اینا اونطوری که من از حرفاشون درک کردم، از دوران نوزادی مراقب تو بودن. پس اگه بریم
خونه شما یا خونه من، بسیار زود پیدامون می کنن.
با سردر گمی بیان کردم:
-پس کجا بریم؟
-ببین تو که بیهوش بودی، اینا حرفای عجیب غریبی می زدن. می گفتن سپهر یه جورایی می تونه قدرت و
انرژی رو بو بکشه.
با تعجب بیان کردم:
-مگه سگه؟

-یه چیزایی تو همین مایه ها. اگه این درست باشه، پس باید دنبال یه جایی باشم که تو تا حالا نرفتی و اونقدرم
از اینجا دور باشه که سپهر نتونه بو بکشه.
بدون هیچ حرفی بهش خیره شدم. بعد چند دقیقه بشکنی زد و اضافه کرد:
-یافتم.
با ذوق خندیدم و گفتم:
-کجا؟
-خونه فرید یا علی.
اخمم درهم رفت و گفتم:
-به نظرت بابای فرید بفهمه شب می خوایم اونجا بمونیم، چیزی بهمون نمیگه؟
-این همه فرید خونه ی من چتر میشه. حالا نوبت ماست.
نگاهی به ساختمون انداخت و ادامه داد:
-فعلا بیا بریم. در مورد این بعدا حرف می زنیم.
دیوارای خونه آجری بود و این کار رو برای ما راحت تر می کرد. اول سیا از دیوار راهی شد بالا و یکم اون بالا
جای گرفت تا ببینه کسی تو خیابون هست یا نه. بعد به من علامت داد که کسی تو خیابون نیست و خودش از رو
دیوار پرید پایین. زود از دیوار بالا رفتم و بدون معطلی کنار سیا پریدم. سیا رو زمین قرار گرفته بود و مچ پاشو گرفته
بود. با خنده اضافه کردم:
-تو هنوز تو پایین پریدن مشکل داری؟
-ببند نیشتو.
یه نگاه به خیابون انداختم و تازه متوجه مشکل بعدی شدم. کنار سیا رو زمین نشستم و اظهار کردم:
-با چی بریم؟
سیا هم پوف کلافه ای کرد و با طعنه بیان کرد:
-خونه اینا هم انگار وسط بیابونه. محض رضای خدا یه ماشین عبور نمی کنه.
انگار ماشینا منتظر بودن سیا این حرف رو بزنه! دو تا ماشین هم مدت به طرف ما اومدن.
-میگم سیا. این ماشین پرشان اینا نباشه.

-نه بابا. خودم دیدم ماشینشون بنز بود. پاشو بریم جلوی این ماشین رو بگیریم که برای اامان بار شانس بهمون
رو کرده.
سیا رفت جلوی ماشینه رو گحرکت کرد و یکم با راننده حرف زد. هی وسط حرفاش به من اشاره می کرد و سر تاسف
تکون می داد. اونقدر نزدیک نبودم که حرفاشونو بشنوم ولی مطمئن بودم سیا داره یه داستان غم انگیز تبه‌شدت در
مورد من برای راننده تعریف می کنه. بعد چند دقیقه سیا به طرف من اومد و در حالی که کف دستاشو تو هوا تکون
می داد، شمرده شمرده گفت:
-این… ماشین… می خواد… ما رو… برسونه.
با تعجب به حرکاتش خیره شدم و گفتم:
-رانندهه چیز خورت کرده؟
آروم در گوشم بیان کرد:
-قبول کرد سوارمون کنه اما یه کلمه هم تو ماشین حرف نمیزنی. متوجه شدی؟
-چرا؟ _ چون که زیرا تو کاری به این چیزا نداشتع باش فقط حرف نزن
سرمو تکون دادم و پشت سر سیا به سمت ماشینه راهی شدم. من و سیا عقب جای گرفتیم و رانندهه که یه مرد میانسال
بود، راه افتاد. تو مسیر هی از تو آینه نگاهی به من می انداخت و اشک تو چشماش جمع می شد. می میل داشتم
بگم چته؟ اما یادم افتاد سیا بیان کرده بود حرف نزنم. با اخم نگاهمو از مرده گراهی شدم و به کفشام دوختم. مرده به سیا
اظهار کرد:
-خیلی جوونه.
سیا هم نگاه مثلا پر از غمی به من انداخت. ولی من دلنشین خنده رو تو چشاش می متوجه شدم.
سیا: قسمت خدا بوده دیگه. گاهی وقتا دلم برای حرف زدنش تنگ میشه. برای نگاه شیطونش.
آهی کشید و ادامه داد:
-هر وقت بهش نگاه می کنم و این موجود بی روح رو می بینم، خودمو لعنت می کنم.
مرده: چرا خودتو اذیت می کنی؟
-اگه من اون روزگار نمی ذاشتم بره، الان این طوری نمی شد و من هر روزگار با هزار بدبختی نمی بردمش پیش
دکترش.

من بدون اینکه از حرفاشون سر در بیارم، نگاهمو از سیا به مرده می کشوندم و برعکس. مرده اشاره ی کوتاهی
به من کرد و اظهار کرد:
-واقعا حیفه پسر به این جوونی و برازندگی، نه بتونه حرف بزنه و نه چیزی از اطرافش متوجه شه. این نگاه
خالی از درکش، دلخورم می کنه.
سیا نیششو باز کرد و سرشو انداخت پایین تا مرده خنده شو نبینه و اضافه کرد:
-بله. واقعا حیفه.
من که تازه یه چیزایی داشتم می فهمیدم، با اخم به سیا خیره شدم. خیلی آروم در گوشش بیان کردم:
-که من نمی تونم حرف بزنم؟ نمی تونم چیزی از اطرافم بفهمم؟ نشونت می دم سیا.
سیا هم آروم در گوشم اظهار کرد: _ اینا نصف قضیه‌ست حالا خداروشکر از بقیه‌اش خبر نداری
حرصی نگاهش کردم که تبسم دندون نمایی تحویلم داد. معلوم نبود چیا به این مرد بدبخت اضافه کرده که با متوجه شدن
من اشکش در میاد. دیگه بقیه مسیر رو بدون حرف طی کردیم و مرده ماشینشو جلوی یه خونه ی ویلایی نگه
داشت و گفت:
-فک کنم همین باشه.
سیا: دستتون درک نکنه. ایشاا… هر چی از خدا می خواین، بهتون بده. چقدر تقدیم کنم؟
-من برای پول سوارتون نکردم. وقتی داستان این پسرو اظهار کردی، دلم سوخت. به سلامت جوون.
از ماشین پیاده شدیم. صبر کردم تا ماشین از محدوده مشاهده کردم خارج بشه و بعد با داد به سیا بیان کردم:
-چی به این بیچاره اظهار کرده بودی؟
-یه داستان غم انگیز. پسری که با مشاهده کردن تصادف فجیح خانواده اش، دیوونه و لال میشه. منم پسر خاله ی اون
پسره ام و مجبورم هفته ای سه بار اونو بیارم خونه ی دکترش تا معاینه شه.
بعد نیشخندی زد. محکم زدم پس کله اش و اضافه کردم:
-یعنی خاک. این چرت و پرتا چی بود بهش بیان کردی؟
-فک کردی اگه می گفتم داریم از کف دست یه مشت دورگه فرار می کنیم، سوارمون می کرد؟
-حالا بیخیال. برو زنگ بزن.
سیا زنگ آیفون رو زد که بدون هیچ پرسشی باز شد. سیا ابرویی بالا انداخت و با خنده اظهار کرد:

-جان تو انگار منتظرمون بودن. نکنه این فرید بهمون ردیاب وصل کرده باشه؟
-کم حرف بزن. برو تو.
حیاط خونه نسبتا بزرگ بود اما تک و توک توش درخت دیده میشد. ساختمون انتهای حیاط قرار داشت و دم
درش، فرید با نیش باز منتظر ما توقف کرده بود. نگاهی به ما انداخت و اضافه کرد:
-فقط شما دوتایید؟
سیا: وا، اون همه آدمو پشت سرمون نمی بینی؟ معلومه که فقط ماییم.
فرید از جلوی در کنار رفت و بیان کرد:
-چی شده یادی از ما کردین؟
پشت سر سیا وارد خونه شدم. از در ورودی مستقیم وارد سالن می شدی. بالای سالن یه کف دست مبل سلطنتی بود
و رو به روی مبلا، یه تلویزیون بزرگ. سالن زیاد بزرگ نبود و جز چند تا گلدون و یه جاکفشی و یه ساعت
ایستاده، چیز دیگه ای متوجه شده نمی شد. ظاهرا کسی تو خونه نبود.
سیا: کسی نیست؟
فرید: نه. بابا با سمیه راهی شده سفر.
فرید با حرص و اخم حرف می زد. سمیه زن پدرش بود و فرید اصلا ازش خوشش نمی اومد. ولی خوب با هر
بدبختی بود، تو یه خونه زیستن می کردن. سیا دست فرید رو گراهی شد و به سمت مبلای بالای سالن حرکت کردن. منم
بی توجه به اونا حرکت کردم تو آشپزخونه تا چیزی برای خوردن پیدا کنم. چند تا نون خامه ای از تو یخچال برداشتم و
وقتی نسکافه پیدا نکردم، به ناچار برای خودم چای ریختم. تند تند همه اونا رو گذاشتم تو دهنم و برگشتم تو
سالن. فرید با اخم و تعجب به سیا نگاه می کرد و سیا با خنده چیزی رو براش تعریف می کرد. نزدیکشون که
شدم، فرید با چشمای گسرخوش شده به من چشم دوخت و اضافه کرد:
-راست میگه؟
-چی رو؟
-اینکه بابات یکی دیگه س و تو یه سری نیروهای خاموش داری؟
-ام… اره.
حالت فرید ترس و اضطراب و هیجان رو نشون می داد. در گوش سیا اضافه کردم:
-ماجرای دورگه ها رو بهش بیان کردی؟

-نه بابا. اگه می گفتم که الان پس افتاده بود. فقط گفتم تو مثه جنگیرا، توانایی های خاص داری.
-چه توانایی هایی مثلا؟
-لازم نبود دقیق بهش همه چیزو توضیح بدم که. همین قدر بدونه بسشه. یادته علی یه مقاله از داداشش گراهی شده
بود و آورد داد به ما؟
-کدوم مقاله؟
-همونی که در مورد جنگیری و اینا بود. _ آها خوب؟
-تو اون گفته بود که جنگیرا تونایی های روحی بالایی دارن. منم همینو به تو ربط دادم. ما که هنوز نمی دونیم
تو چه نیرویی هایی داری.
پوفی کردم و راست جای گرفتم. سیا راست می اظهار کرد. اگه فرید چیزی از این ماجرای دورگه ها و جنا می فهمید،
سکته می کرد. به نظر خودمم هر چی کمتر می دونست، به نفع خودش بود. من که دقیق نمی دونستم با چه
جور موجوداتی طرفم و چه قدرت هایی دارم. آرشیدا هم یه جورایی بهم فهموند که یه جنگ در مسیره. این وسط
دور کردن فرید و علی از ماجرا، بهترین راه حل بود. سیا رو اگه می تونستم هم نمی تمایل داشتم از ماجرا دور نگه
دارم. وجود سیا یه جورایی اعتماد به نفسمو زیاد می کرد.
از پنجره نگاهی به بیرون کردم. هوا تاریک شده بود. یعنی الان بابام خونه ی سحر ایناست؟ از اینکه من اونجا
نیستم، چه حالی داره؟ اصلا حالا که مجبور بودم از بابا دور بمونم، باید چیکار می کردم؟ نمی تونستم تا وقتی
که برای رویارویی با بابا آماده شم، فرار کنم. بالاخره سحر یا داداشاش منو پیدا می کنن. سعی کردم ذهنم رو
منحرف کنم. فعلا با این فکرا فقط خودمو اذیت می کنم.
سیا تمام مدت سر به سر فرید می ذاشت. سر میز شام هم کلی اذیتش کرد. منم با خنده همجادهیش می کردم.
ساعت ده بود که اون دو تا قصد کردن فیلم نگاه کنن. از جام پا شدم و بیان کردم:
-بچه ها من به‌شدت خسته ام. کجا بخوابم فرید؟
فرید طبقه بالا رو نشون داد و اضافه کرد:
-مسیرروی سمت راست، اتاق آخریه.
سرمو تکون دادم و از پله ها بالا حرکت کردم. طبقه بالا یه سالن نسبتا کوچیک داشت با دو تا راهرو. یکی سمت راست
و یکی سمت چپ. وارد راهروی سمت راستی شدم و در اتاق آخریه رو باز کردم. سرم داشت تیر می کشید.

دقیقا همون حسی رو که تو حیاط خونه سحر اینا داشتم، داشتم.می دونستم الان بیهوش می شم. سریع به
سمت تخت حرکت کردم و خودمو انداختم روش.
***
-سلام حسام.
تبسمی به آرشیدا زدم. امروز یه تیشرت و شلوار مشکی پوشیده بود و موهاشو بسته بود. تو همون جنگل دفعه
ی پیش بودم. آرشیدا رو زمین جای گرفته بود. به رو به روش اشاره کرد و گفت:
-بشین که کلی کار داریم.
رو زمین نشستم و گفتم:
-خوب. چیکار باید بکنم؟
-اول باید در مورد دورگه ها بهت توضیح بدم. خودت سوالی نداری؟
-خیلی سوال داشتم ولی الان هیچ کدوم یادم نیست.
-اشکال نداره.
یکم سر جاش تکون خورد و ادامه داد:
-خوب اول از جنا شروع می کنم. دشمنای شما جن های اصیل هستن. جن هایی که تو جنگ اول فرار کردن و
جون سالم به در بردن. _ جنگ اول؟
-انسان اولین موجودی نبود که روی زمین زیستن می کرده. هزاران سال قبل از خلقت انسان، دو گروه روی
زمین زندگی می کردن. جنیان و نسناس ها. نسناس ها موجوداتی با یک پا و یک دست هستن که دهن ندارن
و به جای اون منقار دارن و مثه چهارپایان می چرن. نسناس ها و جنیان همواره در جنگ بودن. ولی جن ها
بیشتر از نسناس ها سرکشی و خونریزی می کردن. به همین خاطر خدا گروهی از فرشتگان رو برای نابود کردن
اونا به زمین فرستاد. خیلی از جن ها به جنگل ها و بیابون ها پناه بردن و پنهان شدن. به جز گروه فراری ها و
بچه ها، همه نابود شدن. حالا این گروه فراری با هم متحد شدن و می خوان دورگه ها رو نابود کنن.
-چرا با دورگه ها دشمنن؟
-خوب اونا از اینکه موجوداتی مثه دورگه ها وجود داشته باشن، خوششون نمیاد. اعتقاد دارن دورگه ها موجودات
ناپاکی ان.

یه نگاه به دور و برش انداخت و ادامه داد:
-این از جن ها. حالا می رسیم به دورگه ها… دورگه ها به موجوداتی گفته میشه که از جن و یه موجود دیگه
متولد بشن. این موجود دیگه می تونه روح باشه یا یه حیوون یا انسان.
-روح و حیوون؟
-اوهوم. مثلا سپهر جدش یه سگه. یا ساتیار جدش جغد و روباهه، باهوش ترین حیوونا. سحر و سوین هم
جدشون روحه. اینا فقط از پدر رابطه خانوادگی دارن ولی مادراشون با هم فرق داره.
با دهن باز به آرشیدا خیره شدم. اصلا درک نمی کردم. یعنی چی که جد سپهر سگه؟ آرشیدا که انگار سوالم رو
تو نگاهام دید، گفت: _ اولین دو رگه ها بعد از جنگ به وجود اومدن بعضی از ۰ن های فراری با حیوونا رابطه داشتن و دو رگه ها
دنیا اومدن. اونا به‌شدت از خصلتای حییونا رو داشتن ولی با گذر وقت و ازدواج دورگه های مختلف با هم، بیشتر
شکل انسانی به خودشون گراهی شدن. تا اینکه اونقدر شامگاهیه به انسانا شدن که بین اونا زیستن کردن. پس منظورم از
اینکه میگم جد سپهر سگه، این نیست که مادرش سگ بوده. مادر سپهر از نسل دورگه های جن و سگ بوده.
اامان دورگه های جن و انسان هم قبل از پیامبر مسلمونا متولد شدن تا اینکه پیامبر ازدواج جن و انسان رو
ممنوع کرد. دورگه ها هم یه جامعه ی جدا برای خودشون به وجود آورده بودن، از پیامبر پیروی و این ازدواج رو
ممنوع کردن. ولی پدر تو اولین نفری بود که این قانون رو زیر پا گذشت و با مادرت ازدواج کرد.
تبسمی به من تحویل داد و گفت:
-سوالی نداری؟ _ چرا ماجرای این قدرت و نیرویی که ازش حرف می زنید چیه؟؟

_دو رگه ها بر اساس نسلی که ازش متولد شدن دارای قدرت های مختلف میشن شدت این قدرت به پدر بستگی
داره. پادرا یکی از اعضای شواراست و بسیار قدرتمنده. پس همه ی بچه هاشم قدرتمندن. یا پدر تو؛ اون قوی
ترین دورگه س، پس تو هم قدرتمندی. اما قلبیل اینکه تو با همه ی دورگه ها فرق داری، اینه که مادرت یه
انسان بوده. یه انسان که توانایی روحی بالایی داشته. تو هم قدرت مادرت و هم قدرت پدرتو گراهی شدی. برای
همین اعضای شورا از وجود یه بچه ی نیرومندی مثل تو، احساس خطر کردن و قصد داشتن تو رو بکشن ولی با
اصرار پدرت، به خاموش کردن قدرت هات راضی شدن.
تبسم شیطنت آمیزی زد و اظهار کرد: