رمان محله ممنوعه پارت ۴

یه پوفی کردم و از پنجره به خیابون خیره شدم. اخر سر با تهمتوجه شد های بابا و سام و مولین مجبور شدم بعد
مرخص شدنم، همجادهشون جاده بیوفتم. البته مولین و بابا و سیما زود تر از ما رفته بودن. دلیل این همه اصرار رو
نمی متوجه شدم. قبلا وقتی نمی خواستم تو مهمونی های خانوادگی شرکت کنم، هیچ اجباری نبود. ولی این بار به
زور هم که شده باید با فامیل تجمتوجه شد متوجه شدار می کردم. اصلا حال و حوصله اونا رو نداشتم. مخصوصا اینکه قیافه
مم داغون بود، اصلا نمی خواستم ریخت هیچ کدومشون رو ببینم. یکم رنگم برگشته بود ولی هنوز رنگ ماست
بودم و دیده رو می زدم. بعد از یه دعوای حسابی با دکترم برای اینکه باند سرم رو بردارم، اخر سر راضی به
برداشتن سرجی فیکس* شد. زیرا مو های دور زخم سرم رو هم تراشیده بودن، مجبور شدم یکی از کلاه های
سام رو بردارم.البته دکتر بیان کرد کلاه روی سرم زیاد نمونه. البته من تره هم برای حرفاش خرد نمی کنم. عمرا
اون کلاه رو جلو همه بردارم. سری که نصف موهاش تراشیده شده باشه و نصف دیگه مو داشته باشه، خیلی
ضایع است. برای کبودی های رو صورتم کاری نتونستم بکنم. قیافه ام شبیه جن شده بود و مطمئن بودم کل
فامیل با متوجه شدن من، رم می کنن. صدای گوشی سام بلند شد و به دنبال اون ماشین جاده افتاد. بالشی که پشتم بود
رو یکم جا به جا کردم. به خاطر دنده های شکسته ام، قرار گرفتن برام یکم سخت بود. ضایع ترین موضوع، گچ پام
بود. سیما رو گچ پام عکسای عاشقانه و چرت و پرت کشیده بود و پام پر شده بود از گل و بلبل و رنگین کمون
و لاو و عکسای لوس دخترونه. سیا به زور یه جای خالی پیدا کرده بود و روش یه اسکلت خفن کشیده بود. با
شلوار کتانم، روی همه شون رو پوشونده بودم. همینم مونده که پدرام با مشاهده کردن چرت و پرتایی که سیما کشییده،
تا دو ماه سوژه واسه مسخره کردن من داشته باشه. کم کم از شهر خارج شدیم. فک کنم باز عمه پولاش رو
کف دستش باد کرده و رفته یه ویلای دیگه گحرکت کرده. ماشین تو چاله افتاد و تکون بدی خورد. منم از صنقلبی کنده
شدم وسرم به سقف خورد. شانس اوردم زخم سرم ضربه نمتوجه شد وگرنه از سر درد می مردم. درد دنده هام نفسمو
بند اورد. یه کف دستم به پهلوم بود و کف دست دیگه ام به سرم.
-سام. می خوای جنازه منو برسونی؟
-نمی دونستم اینجا چاله داره.
خودمو جمع و جور کرد کردم و اضافه کردم:
-مشکلی نیست. خوبم.
-البته تقصیر خودتم هست. عین ژله می شینی و با هر تکون ماشین، پرت میشی این ور و اون ور.
از تو اینه بهش اخم کردم. بیشعور به من میگه ژله.

-راستی حسام.
-هوم؟
-به کسی نگو چه بلایی سرت اومده. البته ما هم هنوز نمتوجه شدیم دقیقا چه اتفاقی برای شما سه تا افتاده. ولی
خوب، بابا به همه اظهار کرده تصادف کردی.
اداشو در اوردم:
-تصادف کردی. این همه تلفات فقط وقتی ایجاد میشه که یه بولدوزر از روم رد شده باشه.
-کلا بیان کردم سوتی ندی. به هر حال کسی به جزئیات اونم در مورد تو اهمیت نمیده.
سری برای سام تکون دادم. راست می بیان کرد. فامیلای ما یکم شاس می زدن. اگه بهشون می اظهار کردی یارو سرفه
کرد، مرد؛ باور می کردن. به قول سیا تو بدنشون همه رنگی سلول پیدا می شد جز خاکستری.(سلولای مغز)
گاهی وقتا هم سیا به فرید می اظهار کرد “تو حداقل تو کله ات سیمانه. تو کله ی فامیلای حسام، هیچی نیست.
خلاء کامله.”
ماشین از حرکت توقف کرد و سام پیاده شد و به منم کمک کرد پیاده بشم. هوا تاریک شده بود و درست ویلا رو
نمی دیدم. فقط یه ساختمون سیاه بی ریخت از اینجا معلوم بود. حیاطشم که مشخص بود پر از درخت خشکیده
س. سام زنگ در رو زد و بی هیچ پرسشی در باز شد. کمکم کرد حرکت کنم. با متوجه شدن حیاط ویلا، سرجام
خشک شدم و اب دهنم رو به سختی قورت دادم.
*سرجی فیکس: یه وسیله پزشکی.
حیاط ویلا آدم رو یاد فیلمای ترسناک می انداخت و یه خاطره ای در مورد خرابه ی کنار دانشگاه تو ذهنم زنده
می کرد. خودمو بیشتر به سام نزدیک کردم. کف دست خودم نبود. من از اون درختای خشکیده و استخر خالی وسط
حیاط و اون محیط تاریک، می وحشت کردم. هیچ صدایی متوجه شده نمی شد. همین باعث می شد از صوتی نفس های
خودمم بترسم. یعنی واقعا خاک تو سرم که از همچین چیزای چرت و پرتی می ترسم. سرمو پایین انداختم و
سعی کردم اصلا به اطرافم نگاه نکنم. به پای کچ گحرکت کرده ام خیره شده بودم. سام غرغر کرد:
-اه. چقدر تو سنگینی. می تونی خودت راه بیای؟
نگاه غره ای بهش راهی شدم و خودم به تنهایی راه افتادم. تن پرور تر از سام تا حالا نمشاهده کردم. میمیره دو دقیقه کمکم
کنه. عین پنگوئن حرکت می کردم. به سختی تا وسطای حیاط خودمو رسوندم. حیاطش واقعا طولانی بود. مشاهده کردم
دیگه نمی تونم این طوری ادامه بدم، سرمو بالا گحرکت کردم تا از سام بخوام کمکم کنه. سام به ساختمون نگاه میکرد

و نمی دونم کی رو مشاهده کرد که نیشش باز شد و بی توجه به من به سمت ساختمون دوید. همون طور با دهن باز سر
جام خشک شدم. اخه بیشعور من می ترسم. یه کونه محکم زدم تو گوشم که فک کنم سرخ شد. شتاب‌زدهتر از قبل
حرکت کردم. به خاطر تقلایی که می کردم، نفس هام تند تر شدم بودن. هنوز چند متر بیشتر نراهی شده بودم که
پام نمی دونم به کجا گیر کرد و با مخ افتادم رو زمین و صورتم تو لجن فرو رفت.یعنی باید کور باشم که قبلش
این چاله رو ندیدم.از جام بلند شدم و نشستم و با انزجار صورتمو تمیز کردم. تمام لباسامم کثیف شده بود. خیر
سرم دارم میرم مهمونی. احساس می کردم هر لحظه اون چاله داره بزرگ تر و عمیق تر میشه. ولی صد در صد
مطمئن بودم همش توهم خودمه. از روی ترس توهم زده بودم. یه فحشی نثار شخص مجهاما کردم و دستمو
روی زمین گذاشتم. دستم تو لجن فرو رفت اما اهمیتی ندادم. فشاری به دستم وارد کردم و سرمو بالا گحرکت کردم. با
چیزی که جلو روم دیدم، عین مجسمه خشک شدم. نفس کشیدن به کل از یادم رفت… نگاهای گمسرور شده از
ترسم، تو یه جفت دیده سرخ اتشین قفل شده بود… انگار از اون دوتا نگاه اتیش بیرون می زد… نگاهش
خشمگین بود… فشاری روی گلوم حس کردم… فشار هر لحظه بیشتر می شد… کف دستم رو به طرف گردنم بردم…
هیچی نبود… ولی من داشتم خفه می شدم… برای نفس کشیدن تقلا کردم… نمی تونستم نفس بکشم… داشتم
خفه می شدم… به گلوم چنگ زدم… نمی تونستم کف دست و پا بزنم… انگار با خیره شدن به اون دیدهای سرخ،
فلج شده بودم… اون دیدها شعله می کشید و من بیشتر تقلا می کردم… اشک تو دیدهام حلقه زد… باد شمتوجه شدی
می وزید و موهام تو چشمم ریخته شده بود… پلک زدم… داشتم خفه می شدم… مجدداً پلک زدم… اشکم
ریخت… پلک زدم… اون نگاها شعله کشیدن… ذهنم از ترس فلج شده بود… هیچ کاری نمی تونستم بکنم… جز
تقلا برای نفس کشیدن… اون چشما شعله کشیدن و به من نزدیک تر شدن… به گلوم چنگ زدم… نگاهام
سیاهی می راهی شد… صوتی وز وزی تو سرم می پیچید… عمق لجن بیشتر می شد… اکسیژن نبود… کم کم کف دست
از تقلا کردن برداشتم… داشتم خفه می شدم… کاری از دستم بر نمی اومد… اون چشما شعله ور تر شدن… شعله
هاش داشت وجودم رو می سوزوند… آوای وز وز تو سرم قد بلند تر شد… حس کردم جهت وزیدن باد یه دفعه ای
تغییر کرد… اشکام می ریخت… ته قلبم می دونستم که بازم نجات پیدا می کنم… یه احساسی بهم می اضافه کرد اون
میاد… یه آوایی فریاد می زد تحمل کن… اون نگاها شعله کشیدن… صدای وز وز بیشتر شد… باد شمشاهده کرد تر می
وزید… چشمام سیاهی می راهی شد… عمق لجن بیشتر می شد… اخر سر تسلیم شدم و پلکام روی هم افتاد… اخرین
چیزی که مشاهده کردم نور سفید رنگی بود که انگار شعله ها رو خاموش می کرد…

یه دفعه کف دستی یقه ام رو گراهی شد و بالا کشید. سرم از توی لجنا بیرون اومد. دیگه از فشار خبری نبود. یه نفس
عمیق کشیدم که به سرفه افتادم. یه عالمه لجن چسبیده بود رو نگاهم و جایی رو نمی دیدم. پشت سر هم
سرفه می کردم. کف دستی لجن روی چشمم رو پاک کرد و تونستم سام رو جلو روم ببینم. سرفه هام که قطع شد،
نالیدم:
-سام.
یکی دستامو محکم گرفت و نگه داشت و جویا شد:
-خوبی؟
تشخیص ندادم کیه. مغزم یه لحظه قفل کرد. سام تکونم می داد و لباش تکون می خورد. داشت حرف می زد؟
حالا که دقت می کنم داشت داد می زد. صداشو می گوش دادم اما نمی تونستم تمرکز کنم ببینم چی میگه. انگار
مجدداً اون نگاهای قرمز جلو روم بود و من فلج شده بودم. یه طرف صورتم سوخت. با گیجی به اونی که منو
زده بود خیره شدم. انگار تازه متوجه اطرافم شدم. من رو زمین نشسته بودم و سام رو به روم. آرش و پدرام و
حسین هم کنارم توقف کرده بودن. آرش داد زد:
-حسام. می شنوی چی میگم؟ د یه تکونی بخور.
-آرش.
پدرام کف دستای منو ول کرد و بیان کرد:
-حالا داره واسه ما فرهنگ نامه اسم رو می خونه.
سام با عصبانیت بهش توپید:
-ببند دهنتو پدرام.
آرش و حسین زیر بغلم رو گراهی شدن و کمک کردن کشیده شم. سام با محبت لجنای روی صورت و کف دستامو پاک کرد
و جویا شد:
-چی شد حسام؟ چرا اونطوری داد می زدی؟
یه چند ثانیه مکث کردم. وقتی متوجه شدم چی گفته، دیدهام گرد شد و با آوای گرفته ای اضافه کردم:
-داد می زدم؟
سام اخمی کرد و گفت:
-پات به کجا گیر کرد که افتادی وسط لجنا؟

من همونطور با نگاهای گسرخوش شده به سام نگاه می کردم. من داد می زدم؟ من که اصلا فرصت هیچ کاری رو
نداشتم و از ترس زبونم بند اومده بود؛ چطوری داد می زدم؟
با کمک آرش و حسین دور از چشم بقیه، حرکت کردیم اتاق پدرام که از حیاط جدا گونه پله می خورد. رو تخت پدرام
قرار گرفتم و به دیده غره هاش هم اهمیتی ندادم. با یاداوری موضوعی، داد زدم:
-سام.
سام که بغل کف دستم نشسته بود، با این کارم دو متر پرید هوا و اظهار کرد:
-چته؟
-ببخشید داد زدم. دست خودم نبود.
-چی می خوای؟
-زنگ بزن بچه ها. آدرس اینجا رو بهشون بده و بگو زود بیان اینجا.
سام برای اامان بار تو عمرش مخالفتی نکرد و بی هیچ حرفی به بچه ها زنگ زد و آدرس داد. پدرام به اصرار
آرش یکی از لباسای خودشو بهم داد که بپوشم. بعد سه تاشون از اتاق رفتن و فقط سام پیشم موند.
به سام که با گوشیش ور می حرکت کرد، خیره شدم و اظهار کردم:
-سام.
بدون اینکه سرشو بالا بیاره یه صوتیی از خودش در آورد. که فک کنم گفت “هوم؟”
-میگم وسط حیاط کی رو مشاهده کردی که اونقدر ذوق کردی؟
سرشو بالا اورد و نگاه چپکی به من انداخت.
-به تو ربطی داره؟
-جان من واسه کی اونطوری نیشتو باز کردی؟
بار دیگر سرشو کرد تو گوشیش و اضافه کرد:
-به تو چه.
وقتی متوجه شدم جواب درست نمیده، بیخیالش شدم. البته بعدا پیگیر این قضیه میشم. یه نیم ساعتی گذشت. هنوز
خبری از بچه ها نبود. هر چی به اتفاقی که افتاده بود فکر می کردم، بیشتر به این نتیجه می رسیدم که همش
تخیلات خودمه. شاید وقتی پام جایی گیر کرد و افتادم تو لجن، سرمم جایی خورده. اما تصویر اون نگاهای
قرمز و شعله هاش که هرچی بیشتر درد می کشیدم زبونه می کشید، از جلو دیدهام کنار نمی رفت. اون نگاها

چی بود؟ چرا خشمگینانه به من خیره شده بود؟ اون نور سفیدی که باعث شد اون شعله ها خاموش بشن، چی
بود؟ داشتم دیوونه می شدم. دستی به زخم سرم کشیدم. این دیگه توهم نبود. لباسای لجنیم هم توهم نبود.
قلبیل این اتفاقا چی بود؟
-حسام.
نگاهمو به سام دوختم که پرسید:
-چرا تو حیاط داد می زدی؟
جرقه ای تو ذهنم زده شد. با کنجکاوی به سام چشم دوختم و اظهار کردم:
-صوتم چطوری بود؟
-منظورت چیه؟
-میگم وقتی صوتی دادم رو متوجه شدی؛ مثه همین عربده های معمامام داد می کشیدم یا نه؟
-خوب نه. راستش فک کنم صدات یکم نازک بود. به خاطر همین پدرام فک کرد یه زن داره داد می زنه اما
وقتی دقت کردم درک کردم آوا از سمتی که تو ایستاده بودی میاد.
با این حرف سام اخمام حرکت کرد تو هم. صوتی داد یه زن؟ می دونستم یکی بهم کمک کرده ولی… یه زن؟
-این اتفاق به بیمارستان رفتنت ربط داره؟
با تعجب بهش خیره شدم و گفتم:
-نه.
پوزخندی زد و شونه ای بالا انداخت:
-من احمق نیستم.
چیزی نبیان کردم. نمی تمایل داشتم سام هم از این ماجرا ها با خبر شه. سام وقتی متوجه شد سکوت کردم و عین گاوی که
کاهو دیده دارم نگاش می کنم، بیان کرد:
-بالاخره که خودم می فهمم.
گوشی سام زنگ خورد. یه نگاه به گوشیش انداخت و اظهار کرد:
-دوستات رسیدن.
بعد از جاش بلند شد و از اتاق بیرون راهی شد. یه چند دقیقه ای منتظر موندم ولی خبری از سام و بچه ها نبود.
صوتی باز و بسته شدن در باعث شد نگام به سمت در کشیده بشه. دیدهامو بستم و دوباره باز کردم. در بسته

بود و کسی هم وارد اتاق نشده بود. به دیوار پشت سرم تکیه دادم و با ترس به در خیره شدم. ضربان دلم بالا
راهی شده بود و سریع سریع اب دهنم رو قورت می دادم. یه چند دقیقه ای گذشت و هیچ اتفاقی نیوفتاد. یه نفس عمیق
کشیدم و زیر لب گفتم: خاک بر سر ترسوت کنن
به خاطر یه توهم مسخره اینطوری داشتم خودمو سرزنش می کردم که با بهم ریختی
آوای تق تقی که متوجه شدم، از جا پریدم… گوشامو تیز کردم… اشتباه نمی
کردم… آوا بار دیگر تکرار شد… اینبار کشیده تر از قبل… بی حرکت سرجام نشستم تا صوتیی از خودم ایجاد نکنم…
همه جا ساکت بود… این کمی منو می ترسوند… با وجود اون همه آدم تو سالن، این خاموشی به‌شدت غیر عادی
بود… دوباره آوا تکرار شد… متوجه شدم صدا از سمت پنجره س… سرمو به سمت پنجره برگردوندم… کف دستمو
محکم کوبیدم به دهنم تا عربده نکشم… اون دیدها… همون چشمای قرمز… همون شعله ها… حالا پشت پنجره
بود… نمی تونستم سر یا بدنی ببینم… چشمام قفل شده بود تو یه جفت دیده اتشین… نمی تونستم تکون
بخورم… بازم همون حس فلج شدن… چراغ اتاق یکم خاموش و روشن شد… بعد یهو ترکید… تنها چیزی که می
مشاهده کردم، همون نگاها بود… ضربه ی محکمی به در خورد… یکی محکم به در می کوبید… صوتی سیا و سام و
علی رو می متوجه شدم که منو آوا می زدن… تازه متوجه شدم می تونم داد بزنم… اما توان فریاد کشیدن رو
نداشتم… یه آوای جیغ مانندی تو اتاق پیچید… نگاهامو بستم… الان می تونستم تکون بخورم… انگار فقط با
نگاه کردن به اون نگاها، فلج می شدم… کف دستمو رو گوشم گذاشتم… فایده ای نداشت… هنوز صدای جیغ رو می
گوش دادم… سردی چیزی رو روی گلوم حس کردم… جرئت تکون خوردن نداشتم… دیدهامو محکم تر بهم فشار
دادم تا مبادا باز بشن… می ترسیدم نگاهامو باز کنم و چیز بدتری ببینم… گردنم به طرز وحشتناکی سوخت…
گرمی خون رو حس می کردم… از جام تکون نخوردم… در با صوتی کشیدهی باز شد… نگاهام ناخودآگاه باز شدن.
نور راهرو اتاق رو روشن کرد. با وحشت به پنجره خیره شدم. فقط درختای خشکیده ی ویلا مشاهده کرده می شد. از
اون دیدها خبری نبود. بار دیگر به در نگاه کردم. سیا و علی و سام جلوی در خشک شده بودن و مات و مبهوت
منو نگاه می کردن. اول از همه سیا به خودش اومد. هنوز دو قدم بیشتر به سمتم نیومده بود که علی اظهار کرد:
-مواظب باش. زمین پر شیشه خورده س.
سیا بی توجه به علی دوید سمتم و با وحشت به گلوم چشم دوخت و گفت:
-چی شده حسام؟ گردنت چرا زخمه؟
علی و سام با احتیاط به سمتمون اومدن و علی کف دستی به گردنم کشید. به دستاش خیره شدم. پر خون شده بود.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان بامداد خمار - رمان عاشقانه - بامداد خمار رایگان - رمان سیتی - رمان

مشاهده و دانلود ←

علی:- جای چاقوئه.
مامان:- کی این کارو کرده؟
تازه متوجه مولین و بابا و سیما جلو در شدم. پشت سرشونو نمی مشاهده کردم اما از سر و صداها فهمیدم همه پشت در
ایستادن. مولین با نگرانی منو نگاه می کرد. بابا مثه همواره بی تفاوت بود. سیما هم با کنجکاوی از پشت مامان
سرک می کشید. زمزمه وار گفتم: قرمز بود
شعله می کشید به من خیره شده بود فلج شده بودم.سعی داشتم به بچه ها بگم چی دیدم ولی انگار کلمه ها رو پیدا نمی کردم. سیا محبتش گل کرد و خیلی ناشیانه
منو بغل کرد و گفت:
-آروم باش حسام. ما نمی ذاریم اتفاقی برات بیوفته.
با این جمله سیا حسابی خنده ام گحرکت کرد. وقتی خود سیا نمی دونست چه خبره، چطور می خواست کمک کنه؟
گلوم می سوخت ولی باعث نمی شد خنده مو قطع کنم. همه یه جوری منو نگاه می کردن. انگار که خل شده
باشم. البته خودمم همین فکر رو می کنم. به زور خندمو جمع کردم و به سام گقتم: بندازشون بیرون لطفاً
سام از جاش بلند شد و از بقیه تمایل داشت به سالن برگردن. همه پچ پچ کنان رفتن. سام در رو بست و بهش تکیه
داد. علی نمی دونم از کجا یه کف دستمال پیدا کرد و خون روی گردنم رو پاک کرد.
علی:- فک نکنم بخیه بخواد.
سیا:- بهتر نیست ببریمش بیمارستان؟
من:- من بیمارستان نمیام.
سیا حرصی منو نگاه کرد و توپید:
-تو خفه شو.
منم مثه یه بچه ی خوب حرف گوش کردم و خفه شدم.
سیا نشست کنارم واضافه کرد:
-مثه آدم بگو چه اتفاقی افتاده.
به‌شدت خلاصه چیزایی که تو حیاط و تو اتاق متوجه شدم رو بیان کردم. علی بعد از شنیدن حرفام حسابی حرصی شده بود و
این حرصشو رو گردن من بدبخت خالی می کرد. سام از جاش قد بلند شد و اظهار کرد:

-میشه بگید اینجا چه خبره؟
تازه یادم افتاد که سام تو اتاق بوده و تمام حرفام رو متوجه شده. سیا و علی هم انگار مثه من حواسشون به سام نبود.
سیا با شرمندگی به من نگاه کرد. می دونست دوست ندارم سام چیزی بفهمه ولی کار از کار گذشته بود. علی
حرصی گفت:
-ما هم نمی دونیم.
سام با گیجی گفت:
-منظورت چیه؟
سیا:- یه اتفاقای عجیبی، مثه امروزگار، برای حسام میوفته که ما هنوز نفهمیدیم علتش چیه.
-به جز امروز دیگه چه اتفاقایی براش افتاده؟
علی ماجرای خونه ی سیا و بیمارستان رفتن منو براش گفت. بعد از حرفای علی، سام تبسمی زد و اظهار کرد:
-حدس می زدم.
علی با اخم گفت:
-حدس می زدی؟
-خوب من موردای شبیه اینو زیاد مشاهده کردم.
من و سیا با گیجی گفتیم:
-ها؟
سام خندید و اضافه کرد:
-اگه از اول ماجرا رو برام می گفتید، منم از اول بهتون کمک می کردم.
علی کلافه شد و با داد اضافه کرد:
-میشه واضح تر حرف بزنی؟
سام تبسمشو جمع کرد و با اخم گفت:
-صوتتو بیار پایین.
علی بی حرف بهش خیره شد. سام نفس عمیقی کشید و اضافه کرد:
-من تو یه انجمنی فعالیت می کنم که بهش میگن beyond . *کار اونا تحقیق در مورد اسرار ماوراس. من و
یکی از رفیقام اونجا فعالیت می کنیم.

ماورا*
سیا دهنش که باز مونده بود رو بست و گفت:
-خوب این چه ربطی به ما داره؟
سام بی توجه به اون ادامه داد:
-رفیقم اونجا جنگیری می کنه. گاهی منم کمکش می کنم.
سیا باز سؤال کرد:
– خوب این چه ربطی به ما داره؟
علی از جا پرید بیان کرد:
-می خوای بگی مشکلات حسام زیر سر یه جنه؟
سام:- اینطوری که شما بیان کردید، تنها چیزی که به ذهنم می رسه، همینه.
یه نگاه به سام و علی انداختم و با خشمگینت غریدم:
-بس کنید. انقدر چرت و پرت نگید.
سیا هم کنار علی توقف کرد:
-نه اتفاقا امکان داره همه ی اینا زیر سر یه جن باشه.
بریده بریده گفتم:
-انقدر چرت نگو سیا. با این حرفاتون فقط می خواید خودتونو قانع کنید. اتفاقایی که می افته مطمئنا دلیلی به
جز اینی که شما میگید داره.
-ا .پس به نظر تو داریم چرت و پرت میگیم. آره؟ آقای محترم. جنابالی که تا دیروز می اضافه کردی من به جن اعتقاد
دارم و از این حرفا. حالا که می دونی شاید یه جن باعث این ماجرا هاست؛ میگی چرت و پرته؟
جوابشو ندادم که سام گفت:
-بیخیال. برام مهم نیست که چی فک می کنی حسام. به هر حال من با رفیقم حرف می زنم تا بریم پیشش.
من:- کی اضافه کرده من میام پیش اون رفیق جنگیرت؟
سام:- می خوای انقدر صبر کنی تا بکشنت؟
علی بهت زده سؤال کرد:

-بکشنش؟
سام:- اوهوم. امکانش هست.
سیا:- آخه چرا؟
سام فقط شونه ای بالا انداخت. قلبم می میل داشت پاشم تا می خوره بزنمش. نمی دونم عقلش کجا رفته که
همچین چیزی میگه. اینم برام جای تعجب داشت که چطور علی و سیا حرفاشو قبول کردن. سیا که هیچی ولی
علی که انقدر ادعای عاقلی می کنه چرا باور کرد؟ سعی کردم با نفسای عمیق خودمو آروم کنم. فعلا با
خشمگینت فقط خودمو اذیت می کنم زیرا نمی تونم از جام قد بلند شم و با زدن اونا خودمو آروم کنم. یه چند دقیقه
ای تو خاموشی گذشت. سام از جاش بلند شد و اضافه کرد:
-بهتره بریم تو سالن.
با کمک علی و سیا از جام بلند شدم و حرکت کردیم پیش بقیه. تقریبا دورترین جا نسبت به بقیه رو انتخاب کردم و
جای گرفتم. سیا و علی هم کنار من نشستن. بابا خشمگین به سیا و علی نگاه می کرد و اونا هم سریع تند با ترس آب
دهنشون رو قورت می دادن. کلا وقتی بابا و دوستای من با هم رو به رو میشن، وضع همینه. سرم پایین بود و
به حرفای احمقانه ی سام فکر می کردم. همه مشغول حرف زدن بودن و یه جورایی آدم احساس می کرد تو
حموم عمومیه. یهو همه ساکت شدن. سرمو با تعجب بالا گرفتم تا ببینم چی باعث شده این قوم وحشی خفه
خون بگیرن که دیدم همه به من خیره شدن. تو نگاه همه فقط کنجکاوی مشاهده کرده می شد و حس می کردم
منتظرن تا من یه عکس العملی نشون بدم. گیج پرسیم:
-چیزی شده؟
عمو بزرگم گفت:
-داشتیم در مورد ازدواج ناموفق تو حرف می زدیم.
چند ثانیه طول کشید تا حرفای عمو رو هضم کنم. با تعجب پلک زدم و اضافه کردم:
-مگه من ازدواج کردم که بخواد ناموفق باشه؟
خاله نازی نگاه غره ای به من رفت و اضافه کرد:
-قضیه ی زهرا رو می گیم دیگه.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان سودا

مشاهده و دانلود ←

سیا یهو ترکید از خنده. علی با آرنج کوبید تو پهلوش تا خفه شه. سیا هم بسیار خوب منظور علی رو فهمید و
ساکت شد. منم هم خنده ام گحرکت کرده بود، هم گیج بودم، هم عصبانی. خدایا اینا قضیه ی یه خواستگاری رو تا
کجاها کش دادن. ازدواج ناموفق؟ شونه ای بالا انداختم:
-من تا به حال هیچ ازدواج ناموفقی با هیچ خر… (زود حرفمو عوض کردم) هیچ کسی نداشتم.
عمو کوچیکم (بابای زهرا) گفت:
-تو روزگار روشن داری دروغ میگی؟
سیا ریز ریز کنار کف دست من می لبخند زد. یعنی دلنشین رو اعصاب بود. به پنجره اشاره کردم و بیان کردم:
-البته الان روزگار روشن نیست و شبه. در ضمن من دروغ نمی گم. من فقط طی یه عمل ابلهانه دنبال بابا اینا راه
افتادم و از یه مراسم تمایل داشتگاری سر در آوردم. فک نکنم به این بگن ازدواج ناموفق.
زهرا پشت چشمی نازک کرد و ایشی گفت. پدرام تبسم تمسخر آمیزی زد و اضافه کرد:
-نگو اینو قلبم برات می سوزه. بگو بهت دختر ندادن.
-تو توی اون مغز پوکت هر جور دوست داری فکر کن.
با این حرف من همه غضبناک بهم خیره شدن. بابا غرید:
-درست صحبت کن.
مامان با چشماش التماس می کرد حرفی نزنم ولی بی توجه به اون بیان کردم:
-من با هر کس مناسب با شخصیتش حرف می زنم.
بابا حسابی عصبانی شد و البته من حسابی هراسیدم. از بابا بیشتر از اون نگاهای قرمز می ترسیدم. بابا میل داشت از
جاش کشیده شه که سام عین کمیته امداد به کمکم اومد و کف دستمو گراهی شد و بیان کرد:
-خوب دیگه دیر وقته. خدافظ.
بعد دست منو کشید و بیرون از ساختمون برد. سیا و علی هم به‌سرعت خدافظی کردن و پشت سر ما اومدن. سام
مثه همیشه غرغر کرد:
-می میری دو دقیقه جلو اون زبونتو بگیری دیگه. حتما باید یه حرفی بزنی. نمی شد حداقل جلو بابا خفه خون
می گحرکت کردی؟
کشون کشون منو دنبال خودش می کشید و غر می زد.با اون پای چلاغم به سختی می تونستم مسیر برم. به
خاطر سرعتی که سام منو می کشوند، نگام به اون حیاط جهنمی نیوفتاد و تمام تمرکزم رو مسیر راهی شدنم بود که با

علی و سیا و سام هم زمان با هم بیان کردن: تو خفه شو
واقعا این نهایت لطفشون بود. یکی نیست به اینا بگه این زیستن خودمه پس خودم باید در موردش تصمیم
بگیرم نه شما. با اخم به جاده خیره شدم.
سام:- ور دار اون کلاهو.
کلاه رو در اوردم و پرت کردم عقب که اخ سیا در اومد. پشت سرش آوای غرغرش متوجه شده شد: الهی کف دستت بشکنه کورم کردی
بی توجه به اون گوشیمو برداشتم که دیدم یه پیام جدید دارم. زود بازش کردم. شماره ناشناس بود. «اگه می
خوای وضعیت از این بدتر نشه، پیش دوست سام نرو.» خوب هرکی که هست می دونه قراره سام منو پیش
رفیقش ببره. اما کی؟ فقط من و سام و سیا و علی از این موضوع خبر داریم. کشیده اضافه کردم:
-۰۹۳۷۴۶ …برای کسی اشنا نیست؟
سیا:- یه بار دیگه بخون.
دوباره شماره رو خوندم اما هیچ کدوم اون شماره رو نمی شناختن. بیخیالش شدم و گوشی رو به جیبم
برگردوندم. حتما سیا بار دیگر مسخره بازیش گل کرده. سام جلو خونه ی سیا از حرکت ایستاد و علی و سیا پیاده شدن.
تمایل داشتم در رو باز کنم که سام قفلش کرد.
-چرا درو قفل کردی؟
-یه درصدم فک نکن که می ذارم پیش دوستای روانیت بمونی. با من میای خونه.
تمام این مدت پنجره سمت سام باز بود و من به سیا و علی خیره بودم. سیا بعد از متوجه شدن «دوستای روانیت»
حسابی اخماش درهم رفت و خشمگین به سام خیره شد.
-هی سام. مگه یادت حرکت کرده بابا خونه س؟
-یادم نراهی شده. ولی تو میای خونه و این بحث مسخره ات با بابا رو با یه معذرت خواهی تموم می کنی. درک کردی؟
بعد پاشو رو گاز گذاشت و ماشین از جاش کنده شد.
سام در خونه رو با کلید باز کرد. از سر و صوتیی که می گوش دادم، فهمیدم بابااینا هم برگشتن.
-میگم سام نمیشه من یواشکی برم تو اتاقم؟
-اصلا حرفشم نزن. بهتره همین امشامگاه اون ماجرای تلفن تموم شه.

اهی کشیدم و پشت سرش وارد سالن شدم. بابا جلوی تلویزیون نشسته بود و آوای مولین از اشپزخونه می
اومد. مثه اینکه داشت واسه خودش اهنگ می خوند. اروم به سمت بابا راهی شدم. حتی روشو برنگردوند تا بهم نگاه
کنه. بیان کردم:
-سلام بابا.
طبق معمول جوابی بهم نداد. ادامه دادم:
-می دونم به خاطر اون تلفن از کف دستم خشمگین هستی. من معذرت می خوام.
انگار جونم بالا اومد تا اینا رو بگم. اگه به خاطر سام نبود، صد سال سیاه ازش معذرت خواهی نمی کردم. بابا
یهو از جاش قد بلند شد و رو به روم ایستاد. از کارش شوکه شدم و با ترس یه قدم عقب راهی شدم. اونم یه قدم جلو
اومد و کف دستشو بالا برد. بعدش فقط سوزش صورتمو حس کردم. شدت ضربه انقدر زیاد بود که سرم کج شد و
اگه دسته ی مبل رو نمی گرفتم، رو زمین می افتادم. بابا داد زد: پسره احمق .هر چی دلت میخاد بار پدرت می‌کنی بعدش میگی ببخشید آدم انقدر وقیح؟
گوش راستیم که سیلی خورده بود، گزگز می کرد و صوتی بابا رو مبهم می گوش دادم. بابا وقتی دید هیچی نمی
گم، مجدداً داد زد:
-دفعه ی بعد زندت نمی ذارم.
بعد جای گرفت رو مبل. خوب این جمله اش یعنی فعلا دعوا تعطیل. اروم از پله ها بالا راهی شدم و پریدم تو اتاقم. تا
نشستم رو تختم، در باز شد و سام در حالی که یه جعبه کف دستش بود، وارد اتاق شد. به جعبه چشم دوختم و فهمیدم
جعبه کمکای ااماه س. سوالی به سام خیره شدم که اضافه کرد:
-صورتت باد کرده.
-اولین بارم نیست که کتک می خورم. این قرتی بازیا چیه؟
سام یه تکه یخ رو گذاشت رو صورتم و اضافه کرد:
-گوشت خوبه؟
-یکم آوای وز وز می شنوم.
-به خاطر ضربه س. خوب میشه.
-می بینی چی شد؟ حالا هی بگو برو معذرت خواهی کن.
-به جاش دیگه لازم نیست هر موقع بابا خونه بود، تو فرار کنی.

از همون جا نگاهی به اینه انداختم. قیافه ام به‌شدت مضحک شده بود. خیر سرم قرار بود فردا برم دانشگاه. صدای
زنگ گوشیم کشیده شد. سام خم شد رو تخت تا ببینه کی زنگ زده که من زود گوشی رو برداشتم.
-بفرمایید.
…..-
-چرا حرف نمی زنی؟
….-
-مزاحم روانی.
بعد گوشی رو قطع کردم. نگاه کردم ببینم سیا بوده که تمایل داشته سر به سرم بذاره یا نه. شماره رو نمی شناختم.
ولی یکم برام اشنا بود. به سام اظهار کردم:
-۰۹۳۷۴۶ …رو می شناسی؟
-چند بار این سوالو می پرسی؟
با ابروی بالا راهی شده بهش نگاه کردم و اظهار کردم:
-من کی این سوال رو جویا شدم؟
-تو ماشین جویا شدی.
تازه یادم اومد چرا این شماره برام آشناست. این همون شماره ایه که اون اس رو برام فرستاده بود. سام از جاش
بلند شد و جعبه رو برداشت و همون طور که از اتاق بیرون می راهی شد، اضافه کرد:
-پس فردا میریم پیش رفیقم. نه نمیاری که می زنم تو دهنت.
نفس عمیقی کشیدم و به این فک کردم که چرا سام باید در این مورد انقدر پیله کنه؟
******
-حسام بیدار شو. صبح شده.
با آوای جیغ و دادای مولین از جام بلند شدم. لنگ لنگان به طرف کف دستشویی راهی شدم و یه مشت اب پاشیدم تو
صورتم. سرم بسیار درد می کرد. احساس می کردم یه بمب تو سرمه که هر لحظه ممکنه منفجر شه.
حوله رو انداختم رو سرم و به طرف کمد راهی شدم. یه شلوار و تیشرت سورمه ای پوشیدم. دیروزگار سام موهامو کوتاه
کرده بود و دو طرف سرم به یه اندازه مو داشت و دیگه دلواپس ضایع بودنش نبودم. با شلوار روی گچ پام رو
پوشوندم. دوباره صدای داد مامان اومد:

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

رمان وصله ناجور دل - رمان سیتی | فروشگاه دانلود رمان

مشاهده و دانلود ←