رمان محله ممنوعه جلد دوم پارت ۸

-کیا؟
دماغشو چین داد و یه نگاه خنثی بهم انداخت:
-نمی دونم. هیچ کس تواناییاشو همین طوری جار نمیزنه.
این حرفش بسیار بی معنی و چرت بود.
-پس تو چطوری می دونی سپهر و ساتیار و بقیه چیکار می تونن بکنن؟
-توانایی اصلی هر فرد، برای همه مشخصه. اما مثلا خود تو؛ با قدرتت فقط “یه”
کار خاص می تونی انجام بدی؟
-خب نه. چند تا چیز مختلفه.
ابروهاشو بالا انداخت چیزی نگفت. یکم سکوت کردیم. نگاهی به صورت
زخمیش انداختم و گفتم:
-میگم… تو چرا این شکلی شدی؟
نگاهشو از اطراف گرفت و بی ربط
اضافه کرد:
-می دونی چند وقته غیبت زده؟
-نمی دونم… شاید یه روزگار…
-دو هفته.
بهت زده برگشتم سمتش و با صوتی قد بلند اظهار کردم:
-بله؟!
یه نگاه بی تفاوت بهم انداخت و بار دیگر مشغول بررسی اطراف شد. در همون حال اضافه کرد:
-هیچ کس هنوز نمتوجه شده تو کجایی. من با کمک پدرت دنبال روحت گشتم. پدرت حدس
می زد که بیهوش باشی و واسه خود ول بگردی و گیج بزنی. چیزی که اصلا فکرشو
نمی کردیم، این بود که ارتباط باهات انقدر سخت باشه.
-واسه اینکه منو ببینی، این بلا سرت اومده؟
-بیشتر می تمایل داشتم برت گردونم به جسمت اما یه نفر از من دورت کرد. حالا هم که اینجایی .
یکی نمی خواد تو به جسمت برگردی. این طوری هم که معلومه، اگه برنگردی، می میری.
-بابام نمی تونه کمک کنه؟

-نه. توانایی دورگه ها اینجا کار نمی کنه.
-پس یه کاره بگو فاتحه خودمو بخونم دیگه.
ناتمایل داشته صدام بالا رفته بود. واقعا عصبی بودم. من داشتم می مردم و اون وقت آرشیدا
خونسرد جلو من قرار گرفته بود. دهنمو باز کردم که یه چیز دیگه بگم که پرید سمتم
و با کف دست ، دهنمو گحرکت کرد.
یهویی پریده بود سمتم و تعادلمو از کف دست دادم و افتادم زمین. با چشمای گرد شده
داشتم نگاهش می کردم. نگاهش سریع اطراف می چرخید. با اون علفای دورمون
شک داشتم چیزی ببینه ولی طوری حرکت کردار می کرد انگار می تونه پشت اون علفا رو
هم ببینه.
دستشو گحرکت کردم و سعی کردم از جلوی دهنم دورش کنم که محکم تر کف دستشو نگه
داشت و با خشونت در گوشم غرید:
-یه دقیقه وایستا دیگه. آوات در نیاد. گوش کن.
آروم گحرکت کردم و سعی کردم هیچ آوایی از خودم در نیارم. گوشامو تیز کردم و تازه
تونستم آوای خش خش ضعیفی رو بشنوم. صدا هر لحظه از یه سمت می اومد. سر
آرشیدا هم با صدا این ور و اونور می شد. هر بار که سرشو تکون می داد، موهاش
می ریخت تو صورت من و می حرکت کرد تو چش و چالم. اعصبمو حسابی خرد کرده بود.
قیچی دم کف دستم بود، همه رو از ته می زدم.
نگاه ارشیدا به پشت سرم خیره موند و با وحشت اظهار کرد:
-پدرامه.
به خاطر اون کتکایی که تو کلبه از پدرام خورده بود، قلبم نمی میل داشت باهاش رو به رو بشم
.
به‌شدت حرفه ای می زد. با اون حالتی هم که ارشیدا اظهار کرد “پدرامه” دیگه قالب تهی
کردم. نمی دونستم چرا اما ظاهرا پدرام حسابی ازم عصبی بود و کتک زدن من
بهش مزه می داد. ارشیدا از روم کشیده شد و کف دستمو گحرکت کرد و کشید و گفت:
-پاشو تا نرسیده.

با کمکش بلند شدم و جفتمون شروع کردیم به دویدن. اون صدای خش خش قد بلندتر شده
بود. انگار پدرام هم داشت پشت سرمون می دوید.
همون طور که می دویدم، پشت سرمو چشم دوختم. پدرام با یه چهره ی خشمگین و
سرخ دنبالم می دوید. چاقوی من تو کف دستش بود و اونو داشت رو هوا تاب می داد.
سرعت قدم هامو بیشتر کردم. یهو متوجه شدم که دیگه تو اون دشت نیستیم و
زمین زیر پام ، سنگیه. وارد یه منطقه ی صخره ای شده بودیم. امیدوار بودم اینجا
بتونیم پدرامو گم کنیم.
ارشیدا کف دستمو گرفت و کشید پشت یه صخره ی بزرگ. نفس نفس زنان اونجا
ایستادیم. آرشیدا پشت صخره رو چک کرد و اروم اظهار کرد:
-نیست.
-شماها همواره این طوری می افتین به جون بقیه؟
-از وقتی حرکت کردی اوضاع بهم ریخته. ارواح دو گروه شدن. دارن به اجنه تو ترمیم
گذرگاه کمک می کنن. تعداد ما در برابر اونا به‌شدت کمتره.
-یه روح چطور می تونه بهشون کمک کنه؟ مگه دست به هرچی بزنین، ازش رد
نمیشین؟دیده غره ای بهم راهی شد. حس کردم از حرفم دلخور شده. یادم نبود ارواح تو
دنیای خودشون بسیار کارا می تونن بکن. به‌سرعت بیان کردم:
-ببخشید… همین طوری یه چیزی بیان کردم.
یهو پدرام پشت سرش سبز شد و با بی رحمی تمام چاقو رو کرد تو پای آرشیدا.
آرشیدا نگاهاش گخوشحال شد و بی حرکت افتاد زمین. وحشت کردم اما بعد با یاداوری
حرفای ارشیدا و اینکه اونا نمی تونن بمیرن، خیالم راحت شد.
پدرام از کنار ارشیدا که با شکم افتاده بود رو زمین، رد شد و با نفرت بهش نگاه کرد
و زیر لب چیزی گفت.
سرشو بالا گرفت و طوری بهم نگاه کرد که واقعا ترسیدم. تو نگاهاش فقط خشم و
نفرت می متوجه شدم. آروم یه قدم رفتم عقب که خوردم به صخره. نگاهی به کنارم انداختم
و وقتی متوجه شدم صخره ای کنارم نیست، لبخند عصبی تحویل پدرام دادم و دویدم.

صدای قدمای پدرامو هم پشت سرم می متوجه شدم ولی زیاد طول نکشید که گمم کرد. کنار
یه صخره از حرکت ایستادم تا نفس تازه کنم. انقدر دویده بودم که حالت تهوع داشتم. نفسم بالا
نمی اومد و گلومم خشک شده بود.
به‌شدت یه دفعه ای باد شمشاهده کردی اومد و بارون گراهی شد. ظاهرا همه چیز تو این جهان
یهویی تغییر می کرد.
به صدم ثانیه لباسام چسبید به بدنم. موهای خیسمو دادم بالا با کف دست از چشمام محافظت کردم .
شدت بارون انقدر شمتوجه شد بود که بسیار سخت می تونستم نگاهامو باز نگه دارم. اگه
نگران پدرام نبودم، یه جا می قرار گرفتم و منتظر می شدم بارون تموم شه.
آوای بلند رعد و برق از جا پروندم .
کف دست ازادمو گذاشتم رو قلبم که سریع می تپید. حس می کردم تمام تنم داره نبض می
زنه. متوجه لکه ی سیاهی روی کف دستم شدم. کف دستمو جلوی دیدهم گرفتم. یه لکه ی سیاه
بزرگ دایره ای شکل روی کف دستم بود. هر چی سعی کردم پاکش کنم، موفق نشدم؛
انگار جزئی از پوستم بود. تا جایی که می دونستم تا چند دقیقه ی پیش خبری از این
لکه روی دستم نبود.
صدای پایی، منو از فکر به اون لکه بیرون اورد. به وضوع صدای قدم های
شخصی رو که از چاله های آب رد می شد، می گوش دادم. اون شخص فقط یه نفر می
تونست باشه؛ پدرام…
چسبیدم به صخره ی کنارم و سعی کردم دقیق اطرافمو نگاه کنم. صدای شلپ شلپ
ها قطع شد .
تنها صدایی که گوش داده می شد، صوتی باد بود که بین صخره ها می پیچید و در
کنارش آوای بارون.
کف دستی جای گرفت روی شونه ام. از ترس فریاد کوتاهی کشیدم و به‌سرعت با یه مشت گره
شده برگشتم .
آرشیدا مشتمو تو کف دستش گراهی شد و با صدای درهم بیان کرد:
-در همین حد بلدی مبارزه کنی؟ تعجبی نداره که از پدرام کتک خوردی!
با مشاهده کردنش تا حدودی خیالم راحت شد. لبخندی زدم و بیان کردم:

-خدا رو شکر. یه لحظه مشاهده کردم پدرام با چاقو زدتت…
خیلی ناگهانی منو کنار زد و هجوم برد به پشت سرم. با سر خوردم به صخره ولی
زود سر پا شدم. برگشتم سمت جایی که آرشیدا حمله کرده بود. با دیدن صحنه ی رو
به روم، لبخند عمیقی زدم. آرشیدا بالا سر پدرام بیهوش توقف کرده بود و نفس نفس می
زد. چاقو تو کف دست آرشیدا بود و پهلوی پدرام خونی…
****
آرشیدا جلو جلو راه می راهی شد با چراغ قوه ی توی کف دستش راه رو روشن می کرد.
وقتی ازش در مورد چراغ قوه سؤال کردم، یه سری چرت و پرت در مورد اجسام و
حالات مختلفش بهم بافت که هیچی ازش نفهمیدم. تنها نتیجه ای که از حرفاش گرفته
بودم، این بود که این چراغ قوه و چاقوی من الان تو حالت تاکیونی خودشون هستن و
به خاطر همینه که می تونن تو جهانی اونا وجود داشته باشن. گرچه اصلا منظورشو از
این حرف ندرک کرده بودم. (تو تئوری جهان های موازی ،اشاره شده که دو جهان وجود
دارن. جهان تاردیونی و جهان تاکیونی. جهان تاردیونی همون جهانی ماست که همه
چیز بر پایه ی قوانین فیزیک پیش میره. جهان تاکیونی یا همون جهان ذرات موهم،
برعکسه و در اونجا سرعت نور، همون حالت سکون در نظر گرفته میشه و افزایش
انرژی سبب کاهش سرعت میشه).
بارون بند اومده بود اما هنوز آسمون پر از ابرای سیاه بود. هوا هم کم کم داشت
تاریک می شد .
واقعا از این بابت خوشحال بودم که هوا یهویی تاریک نمی شد. اون موقع می شد مثه
وقتی که یهویی یه نفر چراغ اتاقتو خاموش کنه. به‌شدت حس مزخرفی تو اون لحظه به
آدم دست می ده.آرشیدا پدرامو انداخته بود رو کولش و جلوتر می راهی شد. منم مثه یه
نره خر دنبالش بودم. تو همون فاصله ای که از صخره ها تا این جنگل اومده بودیم،
پاچه شلوارم ِگلی شده بود. می چسبید به پوستم و یه حالت چندش بهم کف دست می داد.
تصمیم داشتم وقتی رسیدیم به جایی که داریم میریم ،یه چیزی برای تمیز کردم
شلوارم پیدا کنم. اون ِگل، مسیر رفتنم برام سخت کرده بود. یه حس بد و دلشوره ی بی
دلیل داشتم که هر چقدر جلوتر می رفتیم، بیشتر می شد.

یکم که پیش راهی شدیم، آرشیدا کنار چند تا درخت ایستاد و نور چراغ قوه رو انداخت به
محوطه ی دایره ای بدون درخت رو به رومون و اظهار کرد:
-همین جاست. فقط مواظب پشت سرت باش.
با همون یه جمله اش، ترسم بیشتر شد. وسط محوطه، یه کلبه ی چوبی و قدیمی قرار داشت .
شکلش درست مثه کلبه هایی بود که بچه ها تو نقاشی هاشون می کشن ولی یه حالت
خوفناک داشت. جلوی در سه تا پله ی چوبی و پوسیده قرار داشت که به بالکن سر تا
سری می رسید. دو تا ستون جلوی در بود که رنگشون با رنگ کل خونه فرق می
کرد. یه سری علامت هم روش بود که دقیق نمی شد تو اون تاریکی تشخیصش داد.
آرشیدا نور چراغ قوه رو انداخته بود تو مسیری که به سمت خونه می رفتیم و فقط
همون مسیر رو می تونستم ببینم. اطرافم اونقدر تاریک شده بود که حس می کردم
پرت شدم وسط یه بشکه قیر!
هیچ صوتیی جز آوای قدم های خودم و آرشیدا رو نمی شنیدم. ولی حس می کردم
یکی داره بهم نگاه می کنه. سنگینی نگاهشو به وضوح حس می کردم. جرئت نمی
کردم پشت سرمو نگاه کنم .
گرچه اگه نگاه هم می کردم، به خاطر تاریکی اطرافم، چیزی نمی تونستم ببینم.
پشت سر آرشیدا از پله ها بالا حرکت کردم. هر لحظه استرس اینو داشتم که چوب فرسوده ی پله ها
بشکنه و پام توش گیر کنه. فکر احمقانه ای بود اما برای اینکه به ترسم اجازه ی
خودنمایی ندم ، با کمال میل به هر چیز چرتی فکر می کردم.
آرشیدا در کلبه رو آروم باز کرد که صدای جیر جیرش قد بلند شد. با باز شدن در، بوی
بدی به سمتم هجوم آورد. مثه این می موند که یه جنازه رو برای مدت طولانی توی
اون کلبه نگه داشته باشن. استرس و حس بدم بیشتر شد. یه چیزی تو وجودم بهم
هشدار می داد نرم تو کلبه ولی اونقدر قوی و پررنگ نبود که بخوام بهش عمل کنم.
داخل کلبه تقریبا خالی بود. یه میز و صندلی چوبی و پوسیده توش بود که در برابر
فضای تقریبا بزرگ کلبه، به چشم نمی اومد. آرشیدا نور چراغ رو انداخت گوشه ی
کلبه و دیدهم افتاد به شیشه های شکسته ای که اونجا ریخته شده بود. بالای اون شیشه
خرده ها، یه پنجره بود که درش نیمه باز بود و با وزش باد تکون می خورد.

چند قدم جلوتر راهی شدم که علاوه بر اون بوی تعفن، یه بوی مزخرف نا و کهنگی هم
پیچید تو بینیم .
با کف دست جلوی بینیمو گرفتم و به آرشیدا اضافه کردم:
-جا بهتر از این نبود ما رو بیاری؟
شونه بالا انداخت و رفت سمت اون صنقلبی. تازه متوجه طنابی شدم که زیر صنقلبی افتاده بود
.
آرشیدا، پدرامو با اون طناب بست به صنقلبی و بیان کرد:
-فعلا خطری نداره.
در ورودی پشت سرمون محکم خورد به چهارچوب و مجدداً باز شد. از صوتش هم
من از جا پریدم هم آرشیدا. نور چراغ قوه رو از روی در برداشت و گفت:
-باد بود.
نورو که انداخت روی پدرام، صورتشو مشاهده کردم که بالا گراهی شده بود و چشماش با
هشیاری بهمون خیره بود. یه پوزخند موزیانه هم رو لباش بود. توی راه آرشیدا
هر چند دقیقه یه بار، با چاقو
بهش می زد تا بهوش نیاد. ولی نزدیکای کلبه دیگه ولش کرده بود که کم کم بهوش
بیاد. نگاهش که به من افتاد، با نفرت غرید:
-حق من نبود اینجا باشم. تو رو هم میارم پیش خودم.
آرشیدا بهش توپید:
-ما در این مورد بحث کرده بودیم پدرام. توام قانع شده بودی.
-من فقط منتظر یه فرصت بودم تا با این خان داداشم رو به رو شم.
آرشیدا جلوتر راهی شد و خم شد تو صورتش و اظهار کرد:
-چطور درک کردی حسام اینجاست؟
-فهمیدنش سخت نیست. به نظرت کی آوردتش اینجا؟
من که تا اون لحظه به در و دیوار کلبه که تو نور چراغ قوه خیلی مبهم مشاهده کرده می
شدن، خیره بودم؛ برگشتم سمت پدرام و با بهت گفتم:
-تو منو آوردی اینجا؟ چرا؟

یه پوزخند پر از تنفر تحویلم داد و اضافه کرد:
-برای اینکه تو رو به جایی که حقته برسونم. بارمان می تونست منو نجات بده ولی منو
ول کرد و اومد سراغ تو. کلی قانون زیر پا گذاشت تا پسر عزیزشو نجات بده در حالی
که می تونست به‌شدت راحت منو به زندگی که حقم بود برگردونه. تو باید می مردی نه
من.
همون طور بهت زده خیره شده بودم تو صورت پدرام. یه جورایی حق داشت به این
قلبیل ازم عصبانی باشه. آرشیدا به‌شدت راحت می تونست مثه همون دفعه ای که منو از
مرگ نجات داده بود، پدرامو به جسمش برگردونه. رومو کردم سمت آرشیدا تا قلبیل
این کارشو بپرسم که صدای تقی، باعث شد دهنمو ببندم. صوت مثه این می موند که
یکی یه جسم سنگینی رو کوبیده باشه به
دیوار کلبه. سر هر سه نفرمون برگشتیم سمت دیواری که آوا رو از متوجه شده بودیم.
همون لحظه ، یه صدای مشابه دیگه از دیوار پشت من بلند شد.
آروم راهی شدم کنار آرشیدا توقف کردم. آب دهنمو قورت دادم و پچ پچ وار پرسیدم:
-مگه اینجا هم جن داره؟
-نه اما ارواح خشمگین زیاد داره. کف دست کمی از جنایی که می شناسی ندارن.
در ورودی محکم کوبیده شد به چهارچوب ولی این بار دوباره باز نشد و بسته موند.
نگاهم به در بسته بود که آروم آروم باز شد. انگار کسی به‌شدت آروم داشت درو باز می
کرد. صدای جیر جیر در، تنها آوایی بود که خاموشی رو می شکست که اونم با باز
شدن کامل در، قطع شد.
یه سایه از جلوی در عبور کرد. به سختی جلوی خودمو گرفتم که جلوی آرشیدا و
پدرام داد و فریاد راه نندازم. قلبم اونقدر سریع می زد که صوتهای اطرافمو به‌شدت محو
می شنیدم. پیشونی و شقیقه ام نبض می زد. توجه ام به تقالهای پدرام جلب شد. با
صوتی آروم و تقریبا ترسیده اظهار کرد:
-اینا رو وا کن. بذار تا وقت هست از اینجا بریم.

آرشیدا مصمم سرشو به نشونه ی نه تکون داد. تو چهره ی خودشم ته مایه های
ترس دیده می شد. تا اون لحظه فک می کردم فقط منم که انقدر از فضای اون کلبه
هراسیدم.
-تا وقتی به حسام اجازه ندی به جسمش برگرده، از اینجا نمیریم.
-اون جسم منه نه اون.
فریادش اون قدر قد بلند بود که پرده ی گوشم لرزید. آرشیدا در جوابش چیزی نگفت.
آوای فریاد پدرام که خاموش شد، آوای داد کشیده یه مرد از بیرون از کلبه اومد.
پشت بندش صدای جیغ یه زن هم کشیده شد. آواها که قطع شدن، شیشه ی پنجره ی
کنار در شکست. خرده شیشه هاش با شتاب پرت شدن سمتمون. قبل از اینکه فرصت
کنم صورتمو بپوشونم، خرده شیشه ی تقریبا
بزرگی پرید رو گونه ام و نصف صورتمو خراش داد. بی توجه به درد و خونریزی
زخم گونه ام، با دیدهای گشاد شده از ترس خیره شدم به پنجره.
صدای هراسیده و آروم پدرام قد بلند شد:
-باشه… باشه… قبوله. فقط بذار برم.
آرشیدا نگاهی به پدرام انداخت و با یه مکث به من خیره شد. وقتی دید من همون
طور بر و بر دارم نگاهش می کنم، توپید:
-ِد بخواب دیگه. برو به جسمت تا کار از کار نگذشته.
مطیع دیدهامو بستم و این بار خیلی زود سیاهی دورمو گراهی شد. از اون جهنم دره دور
شدم و دیگه نفهمیدم چی شد.
***
حس می کردم از دو طرف بدنم دارن می کشنم. درد تنها چیزی بود که تو اون لحظه
می شناختم .
سرم اونقدر سنگین بود و درد می کرد که اگه می شد، از تنم جداش می کردم.
بدترین حسی که اون لحظه داشتم این بود که نمی تونستم تکون بخورم. انگار
مغزم فرمان نمی داد. هر چی

زور می زدم، حتی پلکمو نمی تونستم تکون بدم. یه جور فلجی بود که اون لحظه به
جونم افتاده بود. کل وجودم فلج شده بود.
صدای پچ پچ وار دو نفر رو می متوجه شدم که با هم بحث می کردن ولی نمی تونستم رو
معنی واژه ها تمرکز کنم. حس کسی رو داشتم که تازه به جهان اومده و همه ازش
انتظار دارن خیلی خوب محیط اطرافشو درک کنه!
صداها که نزدیک تر شد، یکم هوش و حواسم اومد سرجاش و تو همون حالت
سکون، به حرف زدن اون دو تا گوش دادم. آوای یه مرد جوون بلند شد. آهنگ
صوتش خیلی گرم و رسا بود اما لحجه ی مزخرفی که داشت، باعث می شد آواش
بامزه به نظر بیاد:
-تبش قطع شده .
صدای مرد آشنایی در جوابش گفت:
-به نظر من وضعیتش ثابت شده. سینا می تونه نظر قطعی بده.
جفتشون ساکت شدن. بعد از چند ثانیه صدای خوش و بش کردنشون کشیده شد و فهمیدم
یه نفر دیگه به جمعشون اضافه شده. حدس می زدم سینا باشه که با بلند شدن آواش،
مطمئن شدم:
-ای جونم این هنوز زنده س؟ مثه داداشش سرسخته.
صدای نفر دوم اصلاح کرد:
-مثه داداشش سگ جونه.
آوای خنده ی سینا کشیده شد و دستش جای گرفت رو پیشونیم. حس می کردم داره چشمامو
معاینه می کنه اما جالب بود که چیزی نمی مشاهده کردم! فقط می دونستم که اون لحظه سینا
مشغول معاینه ی نگاهامه.
-حالش زیاد خوب نیست. زخم سطحی نداره و بیشتر مربوط میشه به داخل بدنش.
فک می کنم نیروش از کنترلش خارج شده و به خودش صدمه زده .
صدای سینا کم کم داشت محو می شد. مثه این می موند که سینا به‌شدت سریع داشت ازم
دور می شد. سعی کردم تمرکزمو از کف دست ندم و ببینم در مورد وضعیتم چی میگه.

شاید می تونستم از بین حرفاش مسیر نجاتی از این وضعیت پیدا کنم. ولی هشیاریمو از
دست دادم و به عقب پرت شدم.
***
چند بار آروم پلک زدم. خبری از درد نبود. یه آهستهش عجیبی کل وجودمو گحرکت کرده بود. اولین
چیزی که متوجه شدم، سفیدی مطلق بود. چند بار دیگه پلک زدم و نگاهمو از سقف سفید
اتاقی که توش بودم گرفتم و به اطراف دوختم .
شوکه از جا پریدم. سرمو به شدت تکون دادم تا اگه توهم زدم، اون تصویر از بین
بره ولی انگار واقعا اونجا بودم؛ تو اتاق خودم… همون اتاقی که از بچگی توش بزرگ
شدم… از روی تخت پایین اومدم و در اتاقو باز کردم. همه جا ساکت و تاریک بود.
چند تا دیوار کوبی که تو سالن بود، تنها روشنایی اون قسمت بود. از پله ها که پایین
رفتم، متوجه شخصی شدم که روی مبل تک نفره ی سالن نشسته و خیره ی رو به
روشه. پشتش به پله ها بود و ندرک کرده بود من وارد سالن شدم .
نگاهمو از روی اون فرد کندم و گلددون عتیقیه ای که کنار کف دستم بود رو برداشتم. تا
جایی که یادم می اومد، مهراد این گلدونو خرد و خاکشیر کرده بود اما الان سالم جلو
روم بود. این افکارو از سرم بیرون کردم و آروم حرکت کردم سمت اون زن. آوای پام تو
خاموشی سالن به‌شدت راحت گوش داده می شد ولی زن هیچ واکنشی نشون نمی داد. به چند
متریش که رسیدم، صداش قد بلند شد:
-خوشحال میشم اون گلدونو بذاری کنار و با ساکتش با هم صحبت کنیم.
شوکه شدم. همون طور گلدون به دست سر جام خشک شدم که از جا قد بلند شد و برگشت سمتم
.
تبسمی زد و اضافه کرد:
-چرا نمیشینی؟
دیگه بیشتر از اون نمی توستم شوکه بشم. از آواش حس کردم آشناس ولی اصلا
فک نمی کردم اونی که جلوم توقف کرده، همون نسیم باشه. لبخندش از مشاهده کردن قیافه ام
عمق گحرکت کرد و با آرامش اضافه کرد:
-بشین.

رو مبل کناریش قرار گرفتم و جویا شدم:
-من چطور اومدم اینجا؟
با همون تبسمش نگاهی به اطراف انداخت و اضافه کرد:
-من آوردمت. کار من کشیدن افراد تو یه خلسه س. ذهن فرد بقیه چیزا رو می
سازه. فک کنم این خونه به‌شدت برات عزیزه. نه؟
-اینجا تنها جاییه که تو کل زندگیم به عنوان خونه ی خودم شناختم… چرا من اینجام؟
-باید حرف می زدیم. می دونی تو چه وضعیت خطرناکی
قرار داری؟ سرمو به نشونه ی تایید تکون دادم و اون گفت:
-پدرت منو فرستاد که بهت کمک کنم. آرشیدا با ردیابی مسیری که روحت طی کرد،
کمک کرد جاتو پیدا کنیم. از نظر جسمی مشکلی نداری ولی چیزی از درون داره
نابودت می کنه. من می تونم بهت کمک کنم تا نابودش کنی.
نسیم کنارم جای گرفت و کف دستمو گراهی شد. معذب از موقعیتی که توش بودم، اضافه کردم:
-من کاری نمی خواد بکنم؟
-فقط چشماتو ببند. از اینجا میری. خودت باید قدرتتو پس بگیری. من فقط می
تونم اونو از وجودت بیرون کنم.
با اینکه دقیق ندرک کردم چی میگه ولی تبسمی زدم و سرمو به معنی باشه تکون دادم.
نمی دونستم داره چیکار می کنه. یکم که گذشت، دمای سالن یهویی افت کرد. تو
خودم جمع شدم که گرم شم
و چشمامو باز کردم. حضور نسیمو کنارم حس می کردم اما تمام تنم دیده شده بود و
اطرافو نگاه می کردم تا قلبیل این افت دما رو پیدا کنم .
جالب این بود که نمی ترسیدم. بیشتر احساس عصبانیت می کردم. این فرد که تو
وجود من جا خوش کرده بود، اونقدر منو بی عرضه می دونسته که اومده و قدرتامو
محدود کرده. باید ثابت می کردم که می تونم به وقتش از خودم دفاع کنم. با تذکر
نسیم، دیدهامو بستم و به‌شدت زود سیاهی دورمو گراهی شد.
****
یه صوتی تق تق ضعیفی می گوش دادم. دو تا ضربه پشت سرهم و یه ضربه ی دیگه با فاصله ی

چند ثانیه… بدنم سست بود. انگار چند ماهی رو ثابت یه جا جای گرفته بودم. به زور
سرجام قرار گرفتم و نگاهامو باز کردم.
شدیدا احساس ضعف می کرد و مرتب پلکام رو هم می افتاد. اتاقی که توش بودم، برام
آشنا نبود .
فضای تاریک اتاق با نوری که از لای در سرک می کشید، تا حدودی روشن شده بود
ولی بازم کافی نبود. دستمو به لبه ی تخت گرفتم و تمایل داشتم از جام بلند شم که پام گیر
کرد به لبه ی تخت و داشتم با صورت می افتادم زمین. اونقدر تند این اتفاق افتاده
بود که فرصت نکردم کف دستمو
جایی بند کنم. خیره شدم به تصویر درهم و برهم فرش که هر لحظه بهم نزدیک تر
می شد که دستی دور بازوم حلقه شد و نگه ام داشت.
چند ثانیه بی حرکت هنوز به فرش خیره بود که تازه از هنگی در اومدم و سرمو بالا گراهی شدم .
جلوی نور توقف کرده بودم و صورت کسی که نگه ام داشته بود رو نمی متوجه شدم.
رو پاهام توقف کردم و زیر لبی تشکر کردم. کف دستمو کشیدم که ولش کنه ولی بدتر محکم تر
چسبیدش .
یه بار دیگه کف دستمو کشیدم و اضافه کردم:
-میشه ول کنی؟
واکنشی نشون نداد. نه حرفی زد و نه کف دستشو از رو بازوم جدا کرد. یکم تقلا
کردم ولی زورم بهش نرسید. به خاطر حرکتم، از جلوی نور کنار رفته بودم و
حالا می شد صورتشو متوجه شد.
انگار با متوجه شدنش بهم برق وصل کردن که اون طور خشکم زد. هر فکری که قبل از
این در مورد دفاع و گراهی شدن حق خودم تو سرم بود، بخار شد و رفت تو هوا.
اون مرد قد کشیدهی داشت. دوتای منو می ذاشتی رو هم شاید هم قدش در می اومد!
هیکلشم درشت بود. اون اول که منو گرفت، یه لحظه ذهنم حرکت کرد سمت اینکه شاید
پرشانه ولی این مرد صد برابر پرشان بود. موهاش مشکی و کشیدهیش تا روی شونه هاش
بود که قسمتی ازش تو صورتش ریخته بود. نگاهاش یه کف دست سیاه و پوستش برخلاف
جن هایی که قبال متوجه شده بودم، تیره بود.

هنوز با همون حالت بازوی منو گراهی شده بود و زل زل بهم نگاه می کرد. فشارش که
روی بازوم بیشتر شد، به خودم اومدم و سعی کردم خودمو ازش دور کنم.
کف دست خالی هیچ کاری از کف دستم برنمی اومد. چاقوم همراهم نبود و با اون مزخرفاتی که
ارشیدا
در مورد حالت ذرات تحویلم داده بود، نمی دونستم چاقوم بار دیگر برمی گرده پیشم یا تا
اخر همون جا می مونه.
خیلی ناگهانی، بازومو کشید سمت خودش که باعث شد پرت شم و محکم بخورم
بهش. بعد با شتاب منو پرت کرد عقب. خوردم به در و شتاب برخوردم باعث شد
در با صدای قد بلندی بسته بشه. امیدوار بودم حداقل یکی تو اون خونه باشه و با
متوجه شدن این صوت بیاد کمکم.
پاهام چند سانتی از زمین فاصله داشت و تقریبا تو هوا معلق بودم فقط از پشت چسبیده
بودم به در و نمی تونستم ازش جدا شم. اون لحظه تو اوج درموندگی بودم. مرده خیلی
آروم داشت سمتم می اومد. با بسته شدن در، اتاق تاریک تر از قبل شده بود اما هنوز
یه روزگارنه ی کوچیک نور از زیر در، کمکم می کرد حرکت پاهاشو تو اون تاریکی
تشخیص بدم.
مثه اتفاقی که تو خونه ی نیما افتاده بود، یه صوت توی سرم پیچید. یه صدای اشنا
که به زبون عربی چیزی رو زمزمه می کرد. هر چقدر تمرکز می کردم، نمی
تونستم معنای واژه ها رو
درک کنم. ولی ناخوداگاه هر چی که می شنیدم رو به زبون اوردم. دعای تقریبا
کوتاهی بود و با تموم شدنش، از دیوار کنده شدم و افتادم زمین.
به محض اینکه سرپا شدم، اون مرد هجوم اورد سمتم. به نزدیکیم که رسید، کف دستامو
بالا اورد و با ضربه ای که از من بعید بود، کوبیدم به شکمش. فریاد کشیدهی کشید و تو
دود سیاه غلیظی محو شد.
همه چیز اونقدر به‌سرعت اتفاق افتاده بود که من مات مونده بودم. مغزم هنگ کرده بود.
اون ضربه کاملا غیر ارادی بود ولی نمی دونستم عاملش فقط ترسم بوده که باعث شده
همچین حرکتی ازم سر بزنه یا چیز دیگه ای بوده.

همون لحظه غرش ارامش بخشی رو درونم حس کردم. نیرویی که از شکمم منشا می
گراهی شد و به کل وجودم می رفت. به سمت سرم رسید و یکم وسط پیشونیم چرخید و بعد
محو شد. هنوز
حضورشو درونم حس می کردم. می غرید و تکون می خورد. انگار اونم مسرور
بود که بعد از این همه مدت بار دیگر می تونه تو بدنم آزادانه حرکت کنه. با خیال
راحت یه تبسم زدم که با کوبیده شدن در به پس کله ام، رو لبم ماسید.
با کف دست سرمو چسبیدم و با اخم برگشتم سمت اونی که درو باز کرده بود. سینا با
چشم کل اتاقو چک کرد و بعد نگاهشو به من دوخت. حالت منو که مشاهده کرد، لبخند زد و
اظهار کرد:
-تو پشت در بودی؟ شرمنده نمتوجه شدمت.
زیر لب غریدم:
-زهرمار.
فک کنم متوجه شد ولی به روش نیاورد.
فقط صدای خنده اش بلندتر شد. یه نفر از تو هال داد زد:
-سینا چی شده؟
سینا یکم خنده اشو جمع کرد و کشیده گفت:
-هیچی. بهوش اومده.
با طعنه گفتم:
-یکم زود اومدی.
بازم فقط خندید و چیزی ناظهار کرد. با سینا رفتم تو هال. ساتیار و سوین و یه پسر
دیگه تو هال نشسته بودن. کلی خدا رو شکر کردم که سپهر نیست. حالا که قدرت
من برگشته بود، بسیار راحت می تونست بفهمه من حسامم.
به قول پدرام بابا برای برگردوندن من کلی قانون رو زیر پا گذاشته بود. اگه کسی
می فهمید که من زنده ام و قلبیل این زنده بودنمم باباست؛ برای بابا بسیار بد می شد.
رو یه مبل تکی رو به روی چهار نفر دیگه قرار گرفته بودم. دقیقا حس می کردم تو اتاق
بازجویی قرار گرفته ام و ناچارم با جزئیات همه چیزو تعریف کنم. ساتیار یکم در مورد

نیما پرسید که بسیار سربسته براش تعریف کردم. همینم مونده بود بهشون بگم منو
برای چی گراهی شده بودن. در مورد زمان بیهوشیمم بسیار کلی اظهار کردم چیزی یادم نمیاد و
خودمو خلاص کردم ولی اتفاقای توی اتاقو کامل تعریف کردم. فقط از برگشتن
دوباره ی قدرتم چیزی نگفتم چراکه اونا اصلا در مورد
نبودنش چیزی نمی دونستن. حتما باید در این مورد با بابا حرف می زدم. بابا می
تونست یه جاده حل درست و حسابی برای برطرف کردن گندکاری های من پیش روم
بذاره.
یکم دیگه ساتیار سوال پیچم کرد و وقتی مشاهده کرد دیگه چیزی نمی تونه ازم بیرون بکشه،
بیخیال شد .
اون پسر غریبه ای که از اول ورودم تو سکوت بهم نگاه کرده بود، خیلی بی مقدمه گفت:
-مراسم معرفی شما چند روزگار دیگه س. در اون جلسه شما و خواهرتون هممسیر یکی از
محافظان ،به مکان مربوطه میاین. من مسئول تفهیم درجه و اموزش به شما هستم که
بعد از مراسم، رسما کارم رو شروع می کنم.
صد رحمت به ساتیار! این یکی همچین خشک و جدی برخورد می کرد که ادم می هراسید .
موهاش طلایی بود و پوست و دیدهای روشنی داشت. سینا که نگاه منو به اون پسر
متوجه شد، معرفی کرد:
-الکس، مشاور پدرته.
تازه شناختمش. دو بار تو خوابام اونو همجاده بابا مشاهده کرده بودمش ولی زیاد به صورتش
دقت نکرده بودم. همون بود که نشناخته بودمش.
سینا اومد و رو دسته ی مبلی که من قرار گرفته بودم قرار گرفت و در گوشم اظهار کرد:
-دیوانه چو دیوانه ببیند خوشش اید. نگاه چه با مشاهده کردن هم ذوق مرگ میشن.
اشاره اش به ساتیار و الکس بود که با جدیت مشغول حرف زدن بودن.
-اینا کجا ذوق مرگن اخه؟ نه لبخند می زنن نه چیز دیگه ای.
-نه دیگه تو نمی دونی. من یه عمر با این مونگلا بزرگ شدم. از تو چشاشون میشه
درک کرد چقدر خرسندن.

این بار توجهم به نگاهای ساتیار و الکس جلب شد. تنها چیزی که تو نگاهشون نمی
دیدم، همون ذوق مرگی و خوشحالی بود که سینا ازش حرف می زد.
حرفی در این مورد نزدم چون حوصله نداشتم دوباره سینا بشینه برام یه قلبیل
مزخرف دیگه بیاره. خسته بودم و تو ذهنم کلی سوال بود. سرمو به سینا نزدیک
کردم و با صدی آرومی بیان کردم:
-میگم سینا.
مثه خودم سرشو اورد نزدیک و یه نگاه به دور و برش انداخت و آروم اظهار کرد:
-جونم؟ محاصره امون
کردن؟ مات موندم بهش.
لبخند زد و بیان کرد:
-همچین مشکوک سؤال کردی یه لحظه حس کردم محاصره امو کردن… حالا
بیخیال. چی می میل داشتی بگی؟
-ام… هیچی. ولش کن.
کال از اینکه سوالی از سینا بپرسم، پشیمون شدم. یا می زد به در شوخی یا چرت و
پرت جواب می داد. اما سینا اصرار کرد:
-بگو دیگه. انقدر بدم میاد آدمو کنجکاو می کنی بعد میگی هیچی، ولش کن! یعنی
قلبم می خواد دهنتو پر خون کنما.
تهمشاهده کردشو جدی گرفتم و راهی شدم سر اصل مطلب:
-تو می دونی کلید چیه؟
یکم خیره خیره نگاهم کرد. گفتم الان می خواد بپرسه اینو از کجا گوش دادم و منم نمی
تونم براش بگم پدرام همچین کوفتی رو از من می تمایل داشته و آخرش دعوامون می شه.
کلی خودمو سرزنش کردم که بدون در نظر گرفتن عاقبت کارم، دهنمو باز کردم.
میل داشتم بگم بیخیالش بشه که با جدیت گفت:
-شنیده بودم حافظه اتو از کف دست دادی ولی نمی دونستم تا این حد! کلید یه وسیله ی
فلزیه. البته بستگی به مقدار محتویات جیبت، جنسش فرق می کنه. برای باز کردن قفل

ازش استفاده می کنن و هر کلید فقط مخصوص یه قفله. البته اینم بگم که اگه یه شاه
کلید کف دستت باشه دیگه راحت راحتی؛ همه قفلا رو باز می کنه.
من با دقت به حرفاش گوش می دادم و مشتاق بودم بفهمم کلید چیه ولی سینا انگار کلا
منظور منو نگرفته بود که چرت و پرت تحویلم می داد. اضافه کردم:
-این کلیدا نه. یه نفر همچین چیزی رو از من می تمایل داشت. مطمئنم هستم اون یه نفر
کلید خونه اشونو از من نمی خواد!
سینا بی توجه به طعنه ام، با جدیت سؤال کرد:
-کی ازت همچین چیزی رو
تمایل داشته؟ بلافاصله گفتم:
-همون جنی که نیما رو تسخیر کرده بود.
سینا اخماش درهم رفت. کاملا از اون فاز شوخی در اومده بود:
-خب تو می دونی کلید کجاست؟
-حالت خوبه سینا؟ من اگه می دونستم این کلیدی که می گی کجاست، می اومدم
می بیان کردم کلید چیه؟!
یه لبخند کمرنگ بهم زد که به‌شدت زود جمعش کرد. از جاش قد بلند شد و حرکت کرد سمت
ساتیار و الکس و چیزی رو اهسته بهشون اظهار کرد. سوین که کنارشون جای گرفته بود،
حرفای سینا رو متوجه شد و با تعجب به من خیره شد. سخت نبود درک کردن اینکه سینا داشت
در مورد من باهاشون حرف می زد.
با همراهی ساتیار، به سمت خونه جاده افتادم. بعد از حرفای سینا، نگاه ساتیار یه
حالت خاصی به خودش گرفته بود که ازش سر در نمی اوردم. جلوی در خونه که
توقف کردیم، ساتیار برگشت سمتم و با حالت خشکی اضافه کرد:
-اگه همین طوری بریم تو خونه، بسیار مشکوکه.
-پس چی کار کنیم؟
-متاسفم.
بلافاصله کف دستشو بالا اورد و قبل از اینکه من فرصتی برای دفاع از خودم داشته
باشم، مشت محکمی به وسط پیشونیم کوبید.

****
-میشه یه دقیقه مثه آدم یه جا بشینی؟
-گشنمه خب.
-کوفت بخوری. همین الان ده بیستا ساندویچ بعلیدی. هنوز گشنته؟
-اون ته معده امم نگحرکت کرد.
کف دستمو رو پیشونیم گذاشتم و یکم جای مشت ساتیار رو مالیدم. صوتی شاد مانی از
کنار گوشم قد بلند شد:
-بهوش اومد.
چشمامو باز کردم و به اون و هومن و هیوایی که گوشه ی اتاق توقف کرده بودن، نگاه
کردم. مانی دستشو دور گردنم حلقه کرد و اظهار کرد:
-نمی دونی چقدر دلم برات تنگ شده بود. کلی دلواپست بودم.
لبخندی زدم و از خودم جداش کردم. هومنم کلی ابراز دلواپسی کرد ولی هیوا ساکت
فقط به من خیره شده بود. مانی هومن رو دست به سر کرد و فرستادش دنبال نخود
سیاه. در اتاقو پشت سر هومن بست و اومد کنار من و جویا شد:
-کجا بودی این چند وقته؟ یه عالمه اتفاق اینجا افتاده.
قبل از اینکه چیز دیگه ای بخواد بگه، جویا شدم:
-از وقتی من نبودم چه اتفاقی افتاده؟ تو چطوری از خونه ی نیما
بیرون اومدی؟ شونه ای بالا انداخت و با بیخیالی گفت:
-چیز زیادی یادم نمیاد. اخرین چیزی که یادمه اینه که نیما ما رو انداخت تو یه اتاق.
در اتاق یهویی باز شد و یه چیزی پرید روم و دیگه هیچی نفهمیدم. بهوش که اومدم
تو بیمارستان بودم .
دو نفرم بالا سرم بودن. سپهر و سحر…
هیوا پرید وسط حرف مانی و گفت:
-در مورد جلسه بهمون بیان کردن که توش قراره تو به عنوان اماد انتخاب بشی.
مانی با هیجان اضافه کرد:
-بسیار خفنه که تو ولید میشی. نه؟

اخمام درهم حرکت کرد. مانی به‌شدت عادی در مورد اماد بودن حرف می زد انگار که
داره در مورد وضعیت اب و هوا بهم گزارش میده.
از حرفاشون متوجه شدم که سپهر و سحر یه توضیح کامل در مورد دورگه ها و اماد
و رهبر و شورا بهشون دادن و قول دادن که منو سالم برگردونن.
مانی انقدر از متوجه شدن من هیجان زده بود که چیز زیادی در مورد این مدت نبودنم نمی
سؤال کرد. هیوا مثه همیشگی ساکت یه گوشه از حرکت ایستاده بود. برای بار هزارم به این نتیجه
رسیدم که از دخترای ساکت بدم میاد؛ در راس همه شونم هیوا.
با حرکت کردن هیوا و هومن، من و مانی تنها شدیم. مانی نشست روی صنقلبی میز کامپیوتر و با
گوشیش ور می رفت. از خاموشیش خسته شده بودم. بالش کنار کف دستمو پرت کردم
سمتش که مستقیم خورد به گوشیش و پرت شد یکم اون طرف تر. دیده غره ای بهم
رفت و اظهار کرد:
-چته؟
-اون گوشی فرار نمی کنه. یکم با من حرف بزن. حوصله ام سر حرکت کرده… اصلا تو
کنجکاو نیستی من چه بلایی سرم اومده؟
گوشی رو از رو زمین برداشت و انداخت روی میز و یکم خم شد سمتم و گفت:
-چرا اتفاقا. فقط داشتم مثلا مراعات تو رو می کردم. بیان کردم شاید دلت نخواد چیزی بگی.
براش ماجرا رو با کلی سانسور تعریف کردم. به قسمت کتک خوردن من از پدرام
که رسیدم ، بهش گفتم یه روح بود که چهره اشو نمی مشاهده کردم. مانی با تعجب اضافه کرد:
-چطوری انقدر کتک خوردی؟
-چطوری داره؟ انقدر تند منو می زد که فرصت نمی کردم کای بکنم.
-داری پیر میشیا داداش.
اون جوری که پدرام منو می زد، معلوم بود حرفه ایه. مانی حق داشت از متوجه شدن کتک
خوردن من تعجب کنه. ولی اگه احتمالا حقیقتو می دونست، به من حق می داد که کتک
بخورم!
-اینو بیخیال. مامانم اینا کجان؟
-نبیان کردم؟

لبخند زد و ادامه داد:
-منم دارم پیر میشما. اون روزای اول که گم شده بودی، همه چیزو واسه پارسا تعریف کردم
.
اونم به مامانت اینا اظهار کرد با تو داره میره سفر و یه جوری مامانتو راضی کرد.
من که هنوز سر جمله ی “همه چیزو واسه پارسا تعریف کردم” گیر کردم بود،
بدون توجه به بقیه ی حرفش، تقریبا داد زدم:
-چی؟
-مرض. چه خبرته؟
-چیو به پارسا اضافه کردی؟
-همین ماجرای جنگیری رو. نترس از دورگه بودنت چیزی بهش نگفتم.
لبامو با حرص جمع کردم. همینم کم مونده بود پارسا چیزی در این مورد بدونه. مانی
که انگار با حرص دادن من کلی حال می کرد، قد بلند قد بلند لبخند زد. سعی کردم جلوی
خودمو بگیرم که یه چیزی ول نکنم تو صورتش و سؤال کردم:
-الان کسی خونه نیست؟
-نوچ. همه راهی شدن مهمونی.
-کجا؟
-چه بدونم. فک کنم تولد یکی از فامیلاتون راهی شدن. فعلا خبر ندارن اومدی.
مانی از تو کمدم یه تخته بیرون کشید و وسط اتاق نشست و اظهار کرد:
-بیا یادی از قدیما کنیم.
تا شب مشغول بودیم. کلا از اون حال و هوای قبل در اومده بودم و حسابی بهم خوش گذشت .
اخر شامگاه بود که رو تخت افتادیم و خوابمون برد.
****
-این احمقانه ترین کاریه که تا حالا انجام دادم.
نگاه غره ای به مانی راهی شدم. بار هزارم بود که این جمله رو تکرار می کرد. کم کم
داشتم خشمگین می شدم. می ترسیدم کنترلمو از کف دست بدم و با پشت کف دست بکوبونم تو
صورت مانی.

از وقتی من پیدا شده بودم! مانی مثه یه بادیگارد بهم چسبیده بود و حاضر نمی شد
یه لحظه ام ازم جدا بشه. تنها جایی که یه نفس راحت از دستش می کشیدم، تو
سرویس بهداشتی بود که مطمئنم اگه مسیر داشت، اونجا هم دنبالم می اومد!
مانی خیلی راحت در مورد دورگه بودنم و از همه مهم تر اماد بودنم حرکت کردار می کرد.
حتی شاید می شد اظهار کرد بیشتر از من در مورد اماد بودن می دونست. قلبیل این کار
سپهر که به مانی در مورد همه چیز بیان کرده بود رو درک نمی کردم. اونا هیچ وقت
حتی به من یه توضیح درست و حسابی نداده بودن. البته خود مانی عقیده داشت چراکه
رفیق منه و یه کف دستی تو کار اجنه داره ،بهش اینا رو گفتن.
حالا به زور و التماس نشونده بودمش تو ماشین و داشتیم می راهی شدیم سمت خونه ی نیما تا شاید
اونحا بشه چیزی پیدا کرد که به دردمون بخوره. مانی بیشتر در مورد تسخیر شدن
نیما کنجکاو بود اما من دنبال چیزی می گشتم که بتونه بهم توضیح بده کلید چه
کوفتیه!
جلوی در خونه ی نیما پارک کردم که مانی بیان کرد:
-این احمقانه ترین کاریه که تا حالا انجام دادم.
-کوفت. پیاده شو.
-پدرام میریم اون تو و یکی از اون خواهر برادراش می ریزن سرمونا.
-یه سرک می کشیم میایم. انقدر ترس نداره که.
-آره. نه که داریم میریم پیک نیک؛ اصلا ترس نداره.
در ورودیش قدیمی بود و مانی با غرغر یکم باهاش ور رفت و در باز شد.
از پله ها که بالا می حرکت کردیم، همون احساس دفعه ی قبلو داشتم. تمام صحنه هایی که تو
اون خونه دیده بودم از جلوی نگاهام عبور می کرد. به من بود، صد سال سیاه پامو
اونجا نمی ذاشتم ولی شاید می تونستم چیزی مربوط به کلید رو اونجا پیدا کنم.
در آپارتمان باز بود. مانی درو تا نیمه باز کرد و سرکی داخل آپارتمان کشید. با
اخم برگشت سمت من و اظهار کرد:
-کسی خونه نیست.