رمان محله ممنوعه جلد دوم پارت ۹

درو کامل باز کردم. داخل خونه، تاریک و ساکت بود. پرده هایی که جلوی پنجره ها
بود، باعث می شد نور درست و حسابی داخل خونه نیاد و فضا رو سنگین کنه. مانی
کنار یه مبل ایستاد و تشکچه ی مبلو بالا گراهی شد:
-اینو نگاه کن.
تشکچه با کف دست پاره شده بود. از روی رد پارگی، حدس زدم یارو ناخونای به‌شدت کشیدهی داشته
.
کنار پارگی یه جای دست خونی بود. نگاهام روی تشکچه قفل بودن که از گوشه ی
چشم، حرکت چیزی رو پشت سر مانی دیدم. به‌سرعت سرمو بالا آوردم و به اون نقطه
خیره شدم. هیچی نمشاهده کردم .
شاید فقط یه توهم ساده بود.
مانی تشکچه رو انداخت و رو مبل و ازش فاصله گراهی شد. من هنوز نگاهم به اون جایی بود
که
حس کردم چیزی متوجه شدم و توجهی به کارای مانی نداشتم. جلوی نگاهای من، تشکچه
از روی مبل افتاد پایین. هموقت با اون، درای سالن با آوای کشیدهی بهم کوبیده شدن
.
سرمو بالا گرفتم و تقریبا داد زدم:
-مان…
با دیدن سالن، صوتم تو گلوم خفه شد. چند نفر اطرافمو گحرکت کرده بودن. حالت
توقف کردنشون طوری بود که چهره هاشونو نمی تونستم تشخیص بدم. نگاهام قفل شده
بود به رو به روم. چیزی جز مرد بلند قدی که جلوتر از همه ایستاده بود و مانی رو
گراهی شده بود، نمی متوجه شدم. آوای خرخری از گلوی اون مرد بیرون اومد.
عجیب بود که تقلاهای مانی خیلی بی جون و بی فایده بود. مرد طوری اونو گراهی شده بود که
نمی
تونست تکون بخوره ولی مانی زیادم سعی نمی کرد خودشو نجات بده. مرد چند قم
جلوتر اومد و طوری جلوم ایستاد که نور پشت سرش بود و من ازش فقط یه پیکر
سیاه می متوجه شدم. برق چیزی که تو دستش بود، توجه امو جلب کرد. یه چاقو که تو کف دست
آزادش بود. درست نمی تونستم تشخیص بدم ولی چاقو خیس بود و چند قطره از اون

روی فرش ریخت. قرمزی لکه ی روی فرش، نگاهمو سمت مانی کشوند. فقط اون
لحظه خدا خدا می کردم مانی زخمی نشده باشه .
نگاهمو بار دیگر برگردوندم سمت اون مرد. حالا دقیقا جلوم توقف کرده بود. یه سر و
گردن بلند تر از من بود. با نفرت بهش خیره شدم. چیزی درونم خروشید و اضافه کردم:
-تاوان این کارتو پس میدی.
جازه دادم اون موج خروشان همه جای بدنم پخش بشه. حس می کردم مثه یه گیاه
داره تو تموم تنم رشد می کنه. هلش دادم سمت کف دستام و ضربه ی محکمی به شکم
اون مرد زدم.
به اندازه ی یه نفس کشیدن طول کشید تا مشت اون مرد بخوابه تو صورتم. گیج
بودم و اون ضربه گیج ترم کرد. سرمو بلند کردم و نیم خیز شدم. از لای پلکم می
تونستم ببینم که اون مرد هنوز سرجاش از حرکت ایستاده. حتی یه سانتی مترم از جاش تکون
نخورده بود. از اینکه ضربه ی من هیچ نتیجه ای نداشت، دهنم باز مونده بود. این
باید جواب می داد.
مرد مانی رو پرت کرد سمت من و با یه صوتی خش دار گفت:
-انتقام.
صوتش طوری بود که انگار قبل از اینکه حرف بزنه، تمام گلوش بریده شده. مانی
محکم کف دستمو چسبید و خواست چیزی بگه که نفس کم آورد و شروع به سرفه کرد. چند
ثانیه بعد از حرف اون مرد، درای سالن بهم کوبیده شدن و همزمان با اون متوجه شدم
کسی تو سالن نیست .
چند لحظه تو همون حالت جای گرفتم. نمی تمایل داشتم صوتیی ایجاد کنم و نتونم به خاطرش
صوتی اطرافمو بشنوم. وقتی دیدم خبری نیست، بالا سر مانی نشستم که پهلوشو
چسبیده بود و به خودش می پیچید. کف دستشو از روی زخم برداشتم و لباسشو بالا دادم.
زخمش عمیق بود و خونریزیش زیاد. دست خونیمو مالیدم به لباسم و به مانی اضافه کردم:
-الان میام.
دویدم سمت اتاقی که دفعه ی پیش من و مانی توش بودیم. یه کمد تو اتاق بود که
درشو قفل زده بودن. سعی کردم تمرکز کنم و فکرمو به کار انداختم. نگاهم افتاد به

اتوی دستی که بالای کمد بود. تند برداشتمش و باهاش چند ضربه به قفل زدم.
قفلش از این الکیا بود و به‌شدت زود شکست. از توی کمد یه بالش کشیدم بیرون و رو
بالشیش رو برداشتم. بی معطلی دویدم سمت
مانی که هنوز داشت از درد به خودش می پیچید. رو بالشی رو گذاشتم رو زخمش و
کف دست مانی رو هم گذاشتم روش و گفتم:
-فشارش بده تا بیام. خوب؟
دویدم سمت در ورودی. هیچ کس تو راه پله نبود. چراغا خاموش بودن و هیچ
آوایی هم گوش داده نمی شد. یکم دم در مکث کردم و با ترس به اطرافم خیره شدم اما
به‌سرعتا با یادآوری وضعیت مانی نفس عمیقی کشیدم و جلو حرکت کردم. تاریکی باعث می
شد پله ها رو اصلا نبینم. از روی شانس باید می راهی شدم پایین! آروم زیر لب نالیدم:
-چیزی اونجا نباشه… فقط چیزی اونجا نباشه.
کف دستمو به دیوار گحرکت کردم و با بالاترین سرعتی که می تونستم از پله ها رفتم پایین. پله
ها سر بود و چند بار نزدیک بود پخش زمین بشم که با کمک نرده ها، خودمو نگه
داشتم .
از دور که روشنایی در ورودی آپارتمان رو دیدم، انگار بهم جهان رو دادن. با
خوشحالی قدم قد بلندی به سمتش برداشتم که با متوجه شدن مردی که کنارش از حرکت ایستاده بود،
سرجام خشک شدم .
قد کشیده و هیکلی بود. نور بیرون نصف پایی بدن اونو روشن کرده بود. یه شلوار جین
تنش بود .
هر دو کف دستشو بالا گراهی شده بود. نمی شد درک کرد داره چیکار می کنه. تصویر مانی اومد
جلوی چشمم و مجبورم کرد جلو برم. اون پسرو من توی این دردسر انداخته بودم .
کتونیام جیر جیر می کردن و مبور بودم برای اینکه توجه اون مرد رو جلب نکنم،
روی نوک پا مسیر برم. با کلی بدبختی خودمو تا نزدیکی در رسوندم. کاملا پشت سر
اون مرد توقف کرده بودم. یه حسی در موردش داشتم. مثه اینکه قد و هیکلش خیلی برام
آشنا بود. برق مارک شلوارش، یه صدا و تصویر مبهم تو ذهنم ایجاد کرد. چند قدم

رفتم جلوتر. بدبختانه حواسم کاملا از جیرجیر کتونیام پرت شده بود. صوتش تو کل
پارکینگ پیچید.
تو یه حرکت به‌سرعت، مرد روی پاشنه ی پا چرخید و با لگد کوبید تو بینیم. شدت
ضربه اونقدر زیاد بود که پرت شدم عقب و افتادم زمین. دقیقا افتادم توی محدوده ی
روشن و از پشت پلکای
بسته ام می تونستم نور خورشید رو روی صورتم حس کنم. چند ثانیه همه جا ساکت
بود. صدای هول علی رو از کنار گوشم شنیدم:
-خوبی؟ چیزیت نشد؟
یه پلکمو باز کردم و نگاهی به صورتش انداختم. خودش بود. از این مطمئن بودم.
تبسم کمرنگی بهش زدم و بیان کردم:
-می میری قبل اینکه لگد بپرونی، طحرکت کردو
نگاه کنی؟ ابروهاش از تعجب بالا حرکت کرد:
-بله؟!
درک کردم لحنم بیش از حد صمیمی بوده. این لحن حسام بود نه پدرام… سرفه ی
مصلحتی کردم و بیان کردم:
-منظورم اینه که… چیزه… اصلا ولش کن. تو اینجا چیکار می کنی؟
-منم می خوام همینو ازت بپرسم. تو اینجا چیکار می کنی؟
نگاهش رفت سمت تیشرتم و انگار تازه متوجه خونی بودن لباسم شد که دلواپس بیان کرد:
شدی؟ تازه یاد مانی افتادم و از جازخمی شدی؟ من زدمت این طوری
پریدم:
-مانی بالاست. چاقو خورده. من اومدم پایین که کمک ببرم براش.
علی با قدم های قد بلند پشت سرم اومد. با نگرانی در مورد وضعیت مانی سوال می
پرسید و جواب من فقط یه کلمه بود: نمی دونم!
رد کردن جاده پله ی تاریک با حضور علی، راحت تر بود ولی هنوز نمی تونستم
خودمو قانع کنم

که آروم تر حرکت کنم. می وحشت کردم هر لحظه یه چیزی کنارم سبز بشه .
جلوی در واحد نیما که ایستادیم، علی با دیدهای گرد شده نگاهی به ۱۰ براق روی
در انداخت و اضافه کرد:
-شما اینجا چیکار می کنید؟
دلیلی نمی مشاهده کردم جواب این سوالشو بدم. پس فقط در نیمه بازو تا اخر باز کرد و بیان کردم:
-مانی این توئه.
حرکت کردم تو. علی یکم مکث کرد و با تردید پشت سرم اومد. اول از همه چک کردم که
سالن خالی باشه. تا جایی که می شد تشخیص داد، جز مانی هیچ کس دیگه ای تو سالن
نبود. دویدم سمتش و بالا سرش قرار گرفتم. رنگش پریده بود. لباشو انقدر بهم فشار داده
بود که ازش فقط یه خط کبود مشاهده کرده می شد. دیدهاشم مثه لباش از بس بهم فشارشون
داده بود، یه خط ازشون دیده می شد .
علی کنارم جای گرفت و رو بالشی و لباس مانی رو کنار زد و با دیدن زخم اخماشو درهم کشید .
مجدداً روبالشی رو گذاشت روی زخم و رو به من گفت:
-ماشین من پایینه. باید ببریمش بیمارستان.
کلی خدا رو شکر کردم که علی به پستم خورده بود. من با اون قد و قواره از پس قد بلند
کردن مانی بر نمی اومدم و اگه با یکی مثه فرید به جای علی رو به رو می شدم،
خودم باید مانی رو می بردم پایین .
علی یه کف دستشو انداخت زیر پاهای مانی و یه دستشو انداخت زیر کتفش و قد بلندش
کرد. هم زمان صوتی ناله ی مانی هم کشیده شد. کف دستشو گراهی شدم و اظهار کردم:
-چیزی نیست. الان می ریم بیمارستان خوب میشی.
موقع پایین حرکت کردن از پله ها، پیراهن علی رو چسبیده بودم زیر لب از صد تا هزارو
واسه خودم می شمردم. شمردن باعث می شد ذهنم منحرف بشه. نمی دونم یه صیغه
ای بود که اون جاده پله انقدر ترس تو دلم می انداخت .
از دور، سیاوش و فریدو تشخیص دادم که رو صنقلبی پشت ماشین علی جای گرفته بودن
و تو سر و کله ی هم می زدن. در پشتو که برای علی باز کردم، تازه متوجه حضور
ما شدن و با تعجب به من چشم دوختن. علی از بین دندونای بهم فشرده شده اش غرید:

-بریزید پایین این بچه رو بذارم.
نگاهشون حرکت کرد سمت مانی و تند پیاده شدن. علی با احتیاط خم شد و مانی رو آروم
گذاشت رو صندلی. سیاوش رو به من سؤال کرد:
-تو اینجا چیکار می
کنی؟ حرف علی رو
تکرار کردم:
-منم می خوام همینو ازت بپرسم. شما اینجا چیکار
می کنید؟ تبسم مسخره ای بهم زد و گفت:
-میگم می خوای هم زمان با هم بگیم اینجا چیکار می
کنیم. ها؟ فرید شکلکی در آورد:
-مثه بچه ها.
سیا دیده غره ای بهش حرکت کرد و زیرلبی چیزی بهش بیان کرد که نمتوجه شدم. بعد رو به من
با انگشتش شمرد و به شماره ی سه که رسید، هم مدت دهنمونو باز کردیم:
-ما دنبال یه چیزی به اسم کلیدیم.
-به تو چه!
با حرف سیا، ماتم برد. فرید و علی ریز خندیدن. خودمو سرزنش کردم که گول سیا رو خوردم و
خیلی راحت قلبیل اینجا بودنمون رو گفتم. با وجود اینکه اون خیلی ساده خودشونو با
اظهار کردن یه به تو چه، راحت کرده بود .
کنار مانی قرار گرفتم و سرشو رو زانوهام گذاشتم. علی نشست پشت فرمون و سیا و
فرید هم رو صندلی جلو خودشونو به زور جا دادن. یکم که گذشت، سیا برگشت
پشت و گفت:
-گفتی دنبال کلیدی؟ چرا دنبالش می گردی؟ اه… انقدر وول نخور دیگه نکبت.
هم وقت با این حرفش یه پس گردنی به فرید زد. با تعجب پرسیدم:
-تو می دونی کلید چیه؟
-پ ن پ. فقط تو می دونی.
بلافاصله یاد صحنه ای که از سیا و سحر متوجه شده بودم افتادم و بی فکر گفتم:

-سحر بهت گفته؟
ابروهای سیا پرید بالا. فریدو هل داد جلوتر و کامل برگشت سمتم:
-تو سحرو می
شناسی؟ شونه بالا
انداختم:
-من همه ی محافظا رو می شناسم.
علی از تو آینه نگاهی بهم انداخت و با اخم پرسید:
-اونوقت چرا؟
-واضحه. چون من ولیدم.
با ترمز یک‌بارهی که علی کرد، پرت شدم جلو. کف دستامو جلوی مانی گحرکت کردم که اون
نیوفته پایین و نگاه غره ای به چهره های متعجب اونا راهی شدم. بلافاصله صوتی بوق
ماشینای پشت سری کشیده شد و علی مجبور شد راه بیوفته. گوشه ی خیابون پارک کرد
و هر سه نفرشون کامل برگشتن به سمتم. سیا اخماشو درهم کشید و اظهار کرد:
-چطوریه که تو امادی؟
-من برادر حسامم. البته برادر ناتنی.
گوشه ی لب فرید بالا حرکت کرد و به سیا بیان کرد:
-حسام ناضافه کرده بود داداش داره. فک می کردم فقط اون گند دماغ داداششه.
سیا به فرید توپید:
-یه دقیقه ببند.
بعد برگشت سمت من و بیان کرد:
-تو بچه ی پدر حسامی؟ بچه ی… یه بار حسام اسمشو اظهار کرده بودا. الان یادم نمیاد.
-نسیم.
-آها. آره… تو بچه ی نسیمی؟
-آره.
سیا سرشو گذاشت رو داشامگاهورد و با صدای خفه ای اظهار کرد:

-از این نسبتای فامیلیتون دارم خسته میشم. فقط خواهشا نگو این پسره هم یه نسبتی باهات
داره!
…مثلا داداشته!
-نه. مانی فقط دوستمه.
تازه متوجه مانی شدم و مشاهده کردم که بیهوش شده. با هول به علی بیان کردم:
-برو بیمارستان. حالش خوب نیست.
****
چند دقیقه ای می شد که پشت در اتاق عمل قرار گرفته بودم رو زمین و با چشم حرکت یه
مورچه رو دنبال می کردم. علی راهی شده بود حساب داری. سیا و فریدم رو به روی من
روی صنقلبی نشسته بودن. با آوای سیا سرمو بالا گرفتم و بهش خیره شدم:
-چیزی گفتی؟
-میگم زنگ زدی به خانواده ی مانی؟
-نه .میشه یکی از شماها زنگ بزنه؟
سیا بدون اینکه سوالی بپرسه قبول کرد و شماره ی بابای مانی رو ازم گحرکت کرد. در گوش فرید
چیزی گفت و اونو فرستاد اون طرف تا با پدر مانی حرف بزنه. خودشم اومد و مثه
من، کنارم نشست. دوباره نگاهمو دوختم به اون مورچه و سیاوش گفت:
-ببین؛ من از همون اول می دونستم یه کاسه ای زیر نیم کاسه اته. هنوزم که هنوزه
بهت مشکوکم. یه جسی در موردت دارم که نمیشه توضیحش داد… ولی الان می
خوام باهات صادق باشم. که یعنی در مقابلش تو هم باید باهام صادق باشی وگرنه
معامله مون نمی گیره. باشه؟ -باشه.
یکم مکث کرد و اظهار کرد:
-خوب اول از همه بریم سراغ مسئله ی این خواهر برادری و اون چیزایی که قبلا
می گفتی. من و حسام از روزگار اول دبستان با هم دوست شدیم. هیچی نبود که بهم نگیم.
حسام که کم مونده بود آمار کف دستشویی راهی شدناشم بهم بده. حالا یه دفعه ای بعد از… مرگ
حسام، یهویی سر و کله ات پیدا شد و اضافه کردی که دوست حسامی و یه سری شر و ور
دیگه.

پریدم وسط حرفش و با تبسم اظهار کردم:
-نگو. خودم می دونم چه دروغ ضایعی بود.
-ضایع؟ افتضاح بود. نمی دونم پیش خودت چی فک کردی.
-شاید باید از همون اول حقیقتو می گفتم… حسام منو ندیده بود. دوباری خواهرمو متوجه شده
بود اما من همه چیزو در موردش می دونم. حتی آمار کف دستشویی رفتناشو.
-پس می دونی تو آخرین بازیمون چندبار ازم گل خورده؟
-سه بر دو شکستت داد.
خندید و محکم زد پشتم:
-باشه تو بردی.
یکم مکث کرد و با حالت جدی تری ادامه داد:
-چرا دنبال کلید می گردی؟
-دلیل خودمو دارم. تو می دونی کلید چیه؟
-کلید مربوط به محله ممنوعه س. کسی دقیق نمی دونه چیه اما اگه پیداش کنن، می
تونن باهاش هم محله ممنوعه س رو ببندن و هم بازش کنن. دقیقا مثه یه کلید عمل می
کنه. می تونی ورودی رو قفل یا باز کنی. من و سحرم دنبال کلید می گردیم.
-چرا فقط تو و سحر؟ چرا بقیه نه؟ اصال چرا دنبال کلید می گردین؟
-به قول خودت؛ دلایل خودمونو داریم.
حرفاش با سحر تو ذهنم تکرار شد. سیاوش یه کاری کرده بود که به من نبیان کرده بود…
یه کاری که باعث شده بود جنا بیان سراغش و با یه تیر دو نشون بزنن… هم از اون
زهر دیده بگیرن و هم منو آزار بدن… یه کاری که خانواده اشم تو خطر انداخته بود…
هر چی فکر می کردم، به هیچ نتیجه ای نمی رسیدم که کار سیا چی می تونست باشه.
یا چرا از من مخفیش کرده بود. فقط امیدوار بودم این رابطه ی کج و کوله ای که
بینمون بود، به مرور صمیمی تر بشه و بفهمم کار سیا چی بوده. هر چی که بود، به
خاطر همونم بوده که سحر ازش کمک گحرکت کرده. یهو برگشتم سمت سیا و مشکوک
جویا شدم:
-ببینم. تو که دورگه نیستی؟

-چرا چرت میگی! من کجام به دورگه ها می خوره؟
-آخه برام عجیبه که سحر با تو همکاری کنه.
خیلی تند اخماش درهم رفت و گارد گحرکت کرد:
-مگه من چشمه؟
-هیچی. فقط منطقی تر این بود که بره با برادراش کار کنه تا تو!
-اونا که شاس می زنن همه شون. مخصوصا اون چوب خشکشون؛ ساتیار.
فرید اومد سمتمون و روی صنقلبی قرار گرفت و با چهره ی جمع شده از من پرسید:
-چطوری میشه که تو برادر حسام باشی. یه کوچولو هم بهش شبیه نیستی.
یه دفعه ای سیا زد زیر خنده. با تعجب بهش خیره شدم که خودشو جمع و جور کرد و اظهار کرد:
-ببخشید یاد یه چیزی افتادم.
همون موقع دکتر از اتاق عمل بیرون اومد. سیاوشو ول کردم تا با خودش خوش باشه
و راهی شدم سمت دکتر. اون طور که دکتره می گفت، به قول سیا، شکمشو دوخته بودن و
حال مانی خوب بود. پشت سرهم از دکتره سوال می سؤال کردم و اونم با بی حوصلگی
جواب می داد. صدای گوشیم که بلند شد، اون از حواس پرتیم استفاده کرد و تند جیم
شد. نگاهی به اسم و عکس پایا روی گوشیم انداختم و جواب دادم:
-بله؟
-سلام. خوبی؟ کجایی؟
صوتش از یه جای شلوغ می اومد. انگار وسط یه مهمونی بزرگ بود. بیشتر از این
که صوتی پایا رو واضح بشنوم، آوای جیغ و ویغای اطرافشو می گوش دادم.
-سلام. تو کجایی انقدر شلوغه؟
-خونه خودمون.
-یعنی می خوای بگی این آوای جیغم مال پارسا و پوریاست؟!
خندید و آواش تیکه تیکه به گوشم رسید:
-نه مسخره. د…اومده ت…یــــنه.
-یه کلمه هم نفهمیدم. صوتت نمیاد.
حرفی نزد. صدای خش خش بلند شد و جاشو عوض کرد. پسره ی خنگ رفته بود یه قسمت

شلوغ تر. سر و صوتها بیشتر شد و به وضوح می تونستم آوای داد زدن خانومی
رو بشنوم که می اضافه کرد:
-تو اتاق پدرام نرید. بیاد ببینه، پدرتونو در میاره ها.
با ترس اضافه کردم:
-کی تو اتاقمه پایا؟
-ها؟ هیچکی. هیچکی نیست. همه رو انداختم بیرون.
-همه رو؟ مگه چند نفر رفتن اونجا؟
بسیار راحت و خونسرد بحثو عوض
کرد:
-بابا گفت بهت زنگ بزنم برگردی خونه. دایی اینا اومدن تو رو ببینن بعد جنابالی خونه
نیستی.
-نمیشه بیخیال من شید؟ من بیام اونجا چیکار کنم آخه؟
-همچین میگی انگار می خوان سالخیت کنن. یه دورهمیه دیگه. هر جا هستی زودتر بیا خونه
.
بابا آزرده میشه.
-باشه. خودمو یه جوری می رسونم .
گوشی رو انداختم تو جیبم و با بدخلقی از فرید جویا شدم:
-بابای مانی ناظهار کرد کی میان؟
قبل از اینکه فرید جواب بده، نگاهم افتاد به بابای مانی که از ته راهرو با قدمای کشیده به
سمتمون می اومد. بهمون که رسید با حال خرابی از من در مورد مانی سؤال کرد. یه
سری دروغ شاخ دار تحویلش دادم و جادهیش کردم سمت اتاق دکتر. اونقدر آشفته بود
که متوجه چرت و پرت بیان کردنای من نشده بود. بیشتر از اون نمی تونستم اونجا بمونم.
هم کاری از دستم برای مانی بر نمی اومد هم نمی تونستم به عنوان مراقب پیشش باشم
و حالا هم که باباش اومده بود، خیالم راحت بود. از طرفی هم قلبم نمی میل داشت زیاد
جلو چشم بابای مانی بمونم. هر چی بیشتر می گذشت، هوش و حواسش جمع تر می

شد و در مورد چاقو خوردن مانی سوال می سؤال کرد و با شناختی که از خودم داشتم، می
دونستم آخر یه وسط سوالاش سوتی میدم .
کنار سیاوش توقف کردم و گفتم:
-من دارم میرم. اما بعدا در مورد کلید بیشتر باهاتون حرف می زنم.
سیا شونه ای بالا انداخت و اظهار کرد:
-می خوای بیا خونه من.
-جدی؟!
ادامو در آورد:
-نه شوخی کردم بخندی… مگه من با تو شوخی دارم؟
-خب… پس باشه. بعدا یه سر میام پیشت.
یه چیزی تو حرکت کردار سیا عجیب بود. دقیقا نمی تونستم بگم نکته ی عجیب در موردش
چیه ولی به نظرم سیاوش با سیاوشی که قبال می شناختم، فرق داشت. نه تنها از نظر
اخلاقی، بلکه وقتی کنارش می از حرکت ایستادم، یه حس عجیبی داشتم. مثه این می موند که
حس می کردم از داخل خالی شدم .
نمی دونستم معنای این احساس جمشاهده کرد چی می تونه باشه اما بالاخره یه جوری کشفش می
کردم.
***
سرم تو گوشیم بود و داشتم عکسامو با مانی می دیدم. تا حالا گالری گوشی رو چک
نکرده بودم .
برام اصلا مهم نبود. ولی حالا که برای اامان بار داشتم عکسای پدرام و مانی رو می
متوجه شدم، کلی حس بد تو وجودم جمع شده بود. فکر اینکه بابا بین من و پدرام، منو
انتخاب کرده و اجازه داده پدرام بمیره، باعث می شد بخوام بزنم زیر گریه. بعد از
بهوش اومدنم، نه ارشیدا و نه بابا رو متوجه شده بودم. باید حتما سر فرصت می راهی شدم و
یقه اشونو می چسبیدم و جواب می گرفتم.
سنگ کوچیکی محکم خورد به شقیقه ام. با این یکی، تا حالا یازده بار سنگ خورده
بود تو مخم .
با اخم برگشتم سمت مسیحا و غریدم:

-بس کن دیگه. سرم شکست. برو با هم سن خودت شوخی کن.
ابروهاشو بالا انداخت و با حالت تخسی اضافه کرد:
-بار آخرت باشه با من اینطوری حرف زدی.
روشو کرد اون طرف و ازم دور شد. پوریا زد رو شونه ام و با خنده اظهار کرد:
-ول کن بچه رو. بازی رو نگاه.
مثه پوریا نگاهمو برگردوندم سمت چمن سبزی که تلویزیون نشون می داد. پوریا و
محمد حسین ،با کلی بدبختی تلویزیونو برداشته بودن و آورده بودن تو تراس وصل
کرده بودن. همه پسرا و چند تا از دخترا جلوش ولو بودن و تنها کسی که هیچ توجهی
به بازی نداشت، من بودم. کنار
سمانه قرار گرفتم و بار دیگر سرمو انداختم پایین و بقیه عکسا رو نگاه کردم. سمانه با
هیجان کوبید به پهلوم و اضافه کرد:
-پدی نگاه. الان سوراختون می کنیم.
-مگه توام تو زمین بازی؟
-چی؟
نگاهمو از چهره ی گیجش گحرکت کردم و چیزی نبیان کردم. همچین رو فعل »می کنیم« تاکید
داشت، هر کی ندونه فک می کنه اینم جزو تیمه!
یه صوتی ضعیف گریه توجه امو جلب کرد. به نرده های تراس تکیه دادم و گوشامو
تیز کردم .
صوتی گریه ی بچه بود. با فکر اینکه احتمالا آوا مال یکی از همسایه هاست،
تمایل داشتم بشینم که یه جیغ کشیده تو کل حیاط پیچید. صوت از پشت ساختمون می اومد.
بار دیگر که صدا تکرار شد ،تونستم تشخیص بدم مال کیه. از رو نرده ها پرید تو حیاط
و در حالی که به سمت پشت ساختمون می دویدم، داد زدم:
-مسیحا.
پست سرم پارسا و محمد حسین و میلاد دویدن. پشت ساختمون به اندازه ی چند متر
فضای خالی وجود داشت که مناسب هیچ کاری نبود و همین طوری بی استفاده مونده

بود. یه سری درخت توت دو طرفش قرار داشت که اون فضای خالی رو پنهان می
کرد.
هنوز به درختای توت نرسیدم که حس کردم کسی از پشت هلم داد. چند قدم تلو تلو
خوردم و صاف ایستادم. کسی اطرافم نبود. صدای گریه ی مسیحا که قد بلندتر شد،
بیخیال شدم و دوباره دویدم. یک دفعه ای، صدای اره برقی به گوشم خورد. چند ثانیه
بعد، متوجه درختی شدم که هر لحظه داشت بهم نزدیک تر می شد. با صوتی محکمی
افتاد زمین و گرد و خاک هوا کرد. اگه جا خالی نداده بود، صد در صد کتلت می
شدم!
خط بریدگی روی تنه ی درخت، به‌شدت صاف بود. دقیقا مثه این می موند که با اره
برقی بریده باشنش. اما هر چی اطرافو چشم دوختم، اره برقی نمتوجه شدم .
به تنه ی بریده شده تکیه دادم و یه نفس عمیق کشیدم. ضربان قلبم تند شده بود و
نفسم در نمی اومد. این ملایمش چند ثانیه بیشتر دووم نیاورد. تازه متوجه این شدم که
آوای مسیحا رو نمی شنوم.
از روی تنه ی درخت پریدم اون طرف و دویدم سمت پشت ساختمون. تا حالا به این
دقت نکرده بودم که چقدر درختای ته حیاط زیاده. طوری کاشته شده بودن که نمی شد
یه خط مستقیم رو طی کرد و هی باید می پیچیدی. اون قدر مسیرمو عوض کردم که
گیج شدم .
چشمم افتاد به تنه ی درختی که روی زمین افتاده بود و با بدبختی زیر لب نالیدم:
-دارم دور خودم می چرخم.
همچین چیزی تو همچین حیاطی، اصلا منطقی نبود. حیاط بزرگ بود و توشم پر از
درخت ولی صد در صد طوری نبود که جادهمو گم کنم. دو بار تا حالا رفته بودم پشت
ساختمون و هیچ وقت نشده بود دور خودم بچرخم. فقط ذهنم سمت یه چیز می حرکت کرد:
این یه تله بود .
چند قدم جلوتر از خودم دیدهم افتاد به سایه ی بلندی که روی زمین افتاده بود و از
هیچ کجا سبز شده بود. هیچ جسمی نبود که اون سایه رو بهش ربط بدم. فقط خود سایه
بود که به سمتم می اومد.

به‌سرعت تصویر اامان باری که کتک خوردم تو ذهنم اومد. اون موقع تو خونه ی سیا،
داشتم از یه فردی کتک می خوردم که نمی تونستم ببینمش. این سایه که هیچ جسمی
نداشت یا من جسمشو نمی مشاهده کردم، منو دقیقا یاد اون موقع می اندخت .
هیچ فکری از ذهنم نمی گذشت. همون طور خیره شده بودم به اون سایه که هر لحظه
نزدیک تر می شد. به چند قدمیم که رسید انگار تازه متوجه شدم چه خبره. به‌سرعت
فکرمو به کار انداختم و یاد دعای توی جیب فرید افتادم. مانی می گفت اون دعای
محافظته و خوش بختانه چند خطی رو ازش یادم مونده بود .
ِ – ْسِم هال ِّل ََ َر ِب
ِر ا ْل َْ ْس ََ َما ِء ب
ْسِم هال ِّل ََ َخْی
ِ
ِم ب
ْسِم هال ِّل ََ ال هر ْح َم ِن ال هر ِحی
ِ
ب
م َو
ر َم َع ا ْس ِمِه َسٌّ
ُّ
ْسِم هال ِّل ََ الهِذی الَ ی َض َُ
ِ
ْسِم ا ْل َْ ْر ََ هال ِّل ََ ِض َو ال هس َما ِء ب
ِ
َدا ٌء ب
الَ
ْسِم
ِ
ِی َو ن َف َْ ِسی ب
َى ق َل َْب
ْسِم هال ِّل ََ َعل
ِ
ُت ب
ْ
َو ََ هکل
َى هال ِّل ََ ت
أ ْص ََب َح َْ ُت َو َعل
َو…
َى أ ْه ََلِی َو…
ْسِم هال ِّل ََ َعل
ِ
لِی ب
َى ِدی نِی َو َعقْ
هال ِّل ََ َعل
هر چی زور زدم بقیه اشو نتونستم به یاد بیارم. ولی مهم هم نبود. دیگه اون سایه رو نمی متوجه شدم
.
حرکت کردم سمت تنه ی درخت و این بار راه برعکس دفعه ی قبلو پیش گرفتم. خیلی زود
دوباره رسیدم به همون تنه ی درخت. با کلافگی چشمامو بستم. ناخودآگاه شروع به
حرکت کردم .
با چشمای بسته مسیر می حرکت کردم اما طوری بود که انگار مسیرو تو ذهنم می بینم. می
دونستم با کمک نیروی درونیم دارم این کارو می کنم. می تونستم خروشیدنشو حس
کنم. چشمامو که باز کردم ، جلوی درختای توت بودم.
از کنار درختا که رد شدم، مسیحا رو متوجه شدم که روی زمین جای گرفته بود و گریه می کرد. جلو
روش، یه نفر زانو زده بود و باهاش حرف می زد. بی معطلی دویدم سمتشون. اون
فرد با شنیدن صوتی قدم هام، برگشت سمتم و بهم خیره شد.
جلوش از حرکت ایستادم و تازه تونستم جزئیات صورتشو ببینم. پوست رنگ پریده بود و
چشمای عسلیش با کلافگی بهم نگاه می کرد. دیدهاشو تو حدقه چرخوند و اظهار کرد:

-تو چرا هر دردسری که می بینی، شیرجه میری
سمتش؟ مسیحا رو انداخت تو بغلم و با اخم بهش
خیره شد:
-به این بچه ی لوسم بفهمون دیگه تنهایی واسه خودش نچرخه.
چند تا ضربه ی آروم به پشت مسیحا زدم و گفتم:
-تو اینجا چیکار می
کنی؟ پوزخندی زد و
باطعنه اظهار کرد:
-اومدم مهمونی… واقعا به نظرت من اینجا چیکار می کنم؟
-اگه برای محافظت از من اینجایی، باید بهت بگم عملکردت افتضاحه.
-ممنون. نظرت به‌شدت برام مهمه! ما محافظا وظیفه امون اینه نذاریم کسی از
اطرافیانت صدمه ببینه. تو خودت باید از پس خودت بر بیای. که البته باید بهت
بگم؛ عملکردت افتضاحه!
به دنبال حرفش نیشخند بزرگی تحویلم داد. فقط بهش خیره شدم. نیشخندش بزرگ تر
شد و گفت:
-اومدم ببرمت.
-کجا؟
-ددر! واقعا انقدر خنگی یا داری واسه من ادا در میاری؟ دارم می برم به جلسه.
منظورشو درک کردم. مسیحا رو که حالا آروم شده بود، تو بغلم جا به جا کردم و اظهار کردم:
-ما الان مهمون داریم. بعدشم، من به خانواده ام بگم نصف شامگاهی دارم کجا میرم؟
-لازم نیست حتما بری بگی »مامان من دارم میرم بیرون« کلی بهونه می تونی
بیاری. حالم خوب نیست میرم بخوابم. یکی از دوستام تصادف کرده میرم از زیر
لاشه ی ماشین بکشمش بیرون… کلی چیز می تونی سر هم کنی.
-باشه. همین جا صبر کن تا بیام. فقط مواظب باش کسی نبینتت.

تو جاده برگشت، پارسا و محمد حسین و میلادو دیدم که کنار تنه ی درخت از حرکت ایستاده بودن
و با بهت بهش نگاه می کردن. پارسا اامان کسی بود که متوجه حضور من شد. بسیار
واضح مضطربی توی چهره اش با دیدن مسیحا رفت و از من جویا شد:
-کجا بود؟
شونه بالا انداخت و گفتم:
-پشت ساختمون. احتمالا نتونسته برگرده و هراسیده.
از کنارشون رد شدم و حرکت کردم سمت ساختمون. مسیحا رو گذاشتم پیش بقیه بچه ها و با
چشم دنبال مولین گشتم. کنار خاله و یه خانوم دیگه قرار گرفته بود که نمی شناختم. اونقدر
غرق حرف زدن بودن که تا وقتی دستمو رو شونه ی مولین نذاشتم، متوجه من نشد.
برگشت سمتم و گفت:
-چیزی شده؟
خیلی تند اضافه کردم:
-مانی بیمارستانه. باید برم پیشش.
لبخندش محو شد و با مضطربی بیان کرد:
-چی؟ چرا؟
تبسم پوچی زدم و اضافه کردم:
-فردا توضیح میدم. الان برم؟
-آره. آره. برو ببین چی شده. کمکی چیزی هم بود، به ما خبر بده. من به بابات میگم رفتی.
-باشه. پس خدافظ.
یه خدافظی کلی به جمع اظهار کردم و سریع جیم شدم. عجیب بود که استرس نداشتم. برای
اامان بار می تمایل داشتم با شورایی رو به رو بشم که مخالف بودن من بودن؛ مخالف
ازدواج پدرم بودن. از اعضای شورا فقط یه نفرو می شناختم. پادرا، ایلیار و رئیس
همه شون که همون پدرم بود.
کنار سحر از حرکت ایستادم و جویا شدم:
-کار خاصی باید بکنم؟
-فقط کف دست منو بگیر. چشاتم دوست داری ببند. البته من پیشنهاد می کنم چشماتو حتما ببندی.

کف دستشو گحرکت کردم. قبل از اینکه فرصت داشته باشم تصمیم بگیرم نگاهامو ببندم یا نه،
حس کردم از پشت کشیده شدم و از زمین فاصله گرفتم.
با حالت تهوع شمشاهده کرد، روی زمین افتادم. دیدهام می سوخت و بی اراده گریه می کردم .از بین
پرده ی اشک، سحرو متوجه شدم که کنارم زانو زد. صورتش مچاله شده بود و حالتش
طوری بود که مطمئن بودم یه بلایی سرم میاره. با غرغر بیان کرد:
-گفتم که چشاتو ببند. حتما باید لج بازی
کنی؟ به زور نشستم و اضافه کردم:
-خوبم.
-آره. دارم می بینم!
سر جام توقف کردم و به خاطر سیاهی حرکت کردن چشمام، چند ثانیه مکث کردم. قلبم نمی
میل داشت جلوی اون ضعف نشون بدم؛ البته نه بیشتر از این.
تازه توجه ام به اطراف جلب شد. کنار یه خیابون، توی پیاده رو از حرکت ایستاده بودیم و
جلومون یه در مشکی کوچیم و یه در مشکی بزرگ تر بود. نمای ساختمون آجری
رنگ و رو راهی شده ای بود و از تعداد پنجره ها می شد فهمید پنچ طبقه س. رو به سحر
جویا شدم:
-اینجا کجاست؟
-اومدیم دنبال هیوا.
زنگ درو فشار داد و کسی که آیفونو جواب داده بود، اظهار کرد:
-به هیوا بگو بیاد دم در.
چند دقیقه بعد، در باز شد و هیوا از پشتش پرید بیرون و سحرو محکم بغل کرد.
واکنششون طوری بود انگار بسیار خوب همو می شناسن. هیوا که نگاهش به من
افتاد، با تبسم گفت:
-سلام پدرام. خوبی؟
یه سلام زیرلبی پروندم و منتظر شدم خوش و بش مسخره شون تموم بشه. آخر سر
سحر کف دستمو گراهی شد و گفت:
-دیدهاتو ببند.

مطیعانه دیدهامو بستم و وقتی بازشو ن کردم، تو یه محیط کاملا متفاوت بودم. داخل
راهروی درازی توقف کرده بودیم. جلومون در بزرگ چوبی قرار داشت و پشت سرمون
جادهرو به سمت چپ پیچ می خورد و انتهاش دیده نمی شد. یه فرش قرمز سطح جادهرو
رو پوشونده بود. روی هر دیوارا در هر دو سمت، تابلوهای مختلف به چشم می
خورد. نزدیک ترین تابلو به من، عکس مردی بود که شامگاهاهت خیلی زیادی به پدرام
داشت. یه لباس سفید رنگ تنش بود و روی یه
صنقلبی نشسته بود. نگاهش مغرور و موشکافانه بود. اون مرد خود پدرام بود فقط
یه چند سالی بزرگ تر. شامگاهاهتشون دقیقا مثه شباهت من به بابا بود. از سحر
جویا شدم:
-این کیه؟
نگاهشو از در گرفت و به تابلو دوخت و اضافه کرد:
-این رهبر قبلی ماست. پدربزرگ تو. اون مرد بزرگی بود.
همون لحظه در باز شد و سپهر با تبسم رو به ما اظهار کرد:
-بلاخره اومدین.
نگاهشو از سحر چرخوند روی هیوا و بعد من. نگاهش چند ثانیه روی من مکث
کرد. بدون اینکه نگاهشو برداره، بلند گفت:
-بیاین تو. بقیه هم یکم دیگه میرسن.
کف دستشو جلوی سینه ام گراهی شد و با لحنی که سعی می کرد زیاد خشن نباشه، اضافه کرد:
-تو نه. باهات کار دارم.
قلبم هوری ریخت پایین. هیوا و سحر درو پشت سرشون بستن و نگاه سپهر
خشمگینانه روی من قفل شد. با عصبانیت چند بار هوا رو بو کشید و اضافه کرد:
-بوت فرق می کنه. خیلیم فرق می کنه. تازه، به نظر آشنا میاد. می دونی منو یاد کی
می اندازه؟یقه امو چسبید و از پشت کبوندم به دیوار و غرید:
-حسام.
خودم حس کردم که رنگم پرید. حالا که قدرت هام آزاد شده بودن، سپهر به‌شدت راحت
تونسته بود بفهمه من کیم. تبسم عصبی بهم زد و اظهار کرد:

-می دونی، بوی هر فرد فرق می کنه. مثه اثرانگشت می مونه. شاید یکم بویی که
الان میدی با اون موقع فرق داشته باشه، ولی مطمئنم خودتی.
یکم از دیوار جدام کرد و محکم تر کوبیدم و غرید:
-چطوری این کارو کردی؟ پدرام کجاست؟
دست یخ زده امو گذاشتم روی دستاش و سعی کردم یقه امو از تو مشتش در
بیارم. در همون حال گفتم:
-ببین. می دونم الان عصبانی اما دو تا نفس عمیق بکش بذار برات توضیح بدیم.
-بدیم؟ بدیم؟! دیگه کی می دونه تو حسامی؟
هچین می گفت »دیگه کی می دونه تو حسامی« انگار حسام بودن، جرمه! با
ناراحتی اخمامو درهم کشیدم و گفتم:
-میشه داد نزنی؟ هر کی هم نمی دونست الان دیگه فهمید. اگه یکم صبر کنی،
خود بابا برات توضیح میده.
یقه امو ول کرد و نالید:
-پدرت می دونه؟
-صوتیی از سمت چپم قد بلند شد:
-البته. این پیشنهاد من بود.
هر دومون به سمت بابا برگشتیم. سپهر تند صاف ایستاد و سرفه ی مصلحتی
کرد. یقه امو صاف کردم و با لحن دلخوری اضافه کردم:
-سلام بابا.
بابا تبسمی بهم زد. وقتی نگاهشو به صورت برآشفته سپهر دوخت، تبسمش محو
شد و آروم اظهار کرد:
-حقیقتش می دونستم بالاخره مجبورم به تو در این مورد توضیح بدم ولی امیدوار
بودم این اتفاق انقدرام زود نیوفته.
سپهر لباشو با حرص و عصبیت جمع کرد و اظهار کرد:
-شما از این خبر داشتید؟ همچین چیز مهمی نباید با ما در میون گذاشته می شد؟

-این محرمانه بود. وظیفه ی شما مشخص شدس. حفاظت از شخصی که اماد شناخته
میشه. هیجا اشاره نشده که رئیس شورا باید در مورد موضوعات محرمانه با محافظا
صحبت کنه.
سپهر سرخ شده بود. نمی شد دقیق گفت سرخیش به خاطر خجالتشه یا عصبیتش یا
شایدم هر دوش! یه لحظه حس کردم اونجا اضافیم. ولی خیلی ضایع بازی بود اگه
وسط بحث اونا رامو می گرفتم و می حرکت کردم. در خاموشی به دیوار تکیه دادم و تصمیم
گحرکت کردم هیچ دخالتی تو بحثشون نکنم .
سپهر عصبی و بابا جدی بود. اصلا دوست نداشتم توجه شونو به خودم جلب کنم.
سپهر چند ثانیه چشماشو بست و وقتی بازش کرد، دیگه از اون عصبانیتش خبری
نبود. با لحن آرومی بیان کرد:
-می تونم تقاضا کنم که استثنا در این مورد،
مطلع بشم؟ بابا با دست ته راهرو رو نشون داد و
اظهار کرد:
-باشه. دنبالم بیاین.
هنوز از راهرو خارج نشده بودیم که به یه در کوچیک رسیدیم. بابا درو با کلید باز
کرد و بیان کرد:
-بیاین تو.
اتاق که توش بودیم، تقریبا کوچیک بود. دیوارای کناری با کتابخونه ی سر تا سری
پوشیده شده بودن و دیوار بینشون، کلا شیشه ای بود و منظره ی یه جنگل رو نشون
می داد. جلوی اون یه میز چوبی اداری و یه صنقلبی مشکی قرار داشت. جلوی میز
هم چهار تا صندلی مشکی گذاشته بودن که وسطشون یه میز چوبی بود.
بابا مستقیم راهی شد سمت پنجره و پرده ها رو کشید. نشست روی صنقلبی مشکی و به
ما هم اشاره کرد بشینیم. به محض جای گرفتنمون، بابا اضافه کرد:
-ما برای نابود کردن محله ممنوعه به حسام احتیاج داریم .
سپهر اعتراض کرد:

-ما پدرامو داریم. نیازی به حسام نیست.
بابا لبخند دلگیری زد و اظهار کرد:
-قبل از اینکه حسام خودشو به کشتن بده، پدرام کشته شد. یه گروه از اجنه دنبال
پدرام و هیوا بودن. متاسفانه من دیر رسیدم و فقط تونستم هیوا رو نجات بدم. پس ما
اگه حسامو از دست می دادیم، پدرامم نداشتیم. هیوا هم درسته به نوبه ی خودش
قدرتمنده اما تنها کسی که از پس نابود کردن گذرگاه بر میاد، حسامه.
این بار من بودم که اظهار کردم:
-پدرامم قوی بود. اون بلد بود از نیروهاش استفاده کنه. چرا فقط به‌شدت راحت
اونو به بدنش برنگردوندی؟
سپهر ظاهرا در مورد این برگردوندن به بدن، چیزی می دونست که سوالی نمی
سؤال کرد. از همون اولم اون خیلی ساده فقط پرسیده بود چرا من برگشتم و پدرام کجاست.
یه بارم نپرسیده بود که چطوری ممکنه من زنده باشم .
نگاه من و سپهر به سمت بابا برگشت. باورم نمی شد اون مرد همیشگی شوخی که متوجه شده
بودم، چهره اش انقدر دلخور به نظر بیاد. یه تبسم تلخ تحویل من داد و بیان کرد:
-تو فک می کنی من حق انتخاب داشتم و تو رو انتخاب کردم؟ واقعا تو تصویری که
از من داری، مردیه که اگه می تونست بچه اشو برگردونه، اون ایده رو کنار می زد و
جسمشو به یکی دیگه می داد؟ فک کردی من به خاطر اینکه فک می کنم کاری درسته
و باید انجام بشه، چشم رو محبت پدرانه ام می بندم؟ من می تونم پسر خودمو با اراده
ی خودم بکشم؟ با حرفاش گیج شدم. پدرام دقیقا برعکس همه ی این چیزا رو می بیان کرد.
آروم اظهار کردم:
-پس چرا من تو جسم پدرامم؟
-فقط کافیه یکم فکر کنی. آرشیدا بهت اضافه کرده بود که دورگه ها روح کاملی ندارن. اونا
نمی تونن به کاملی روح انسان باشن. در واقع تو جهانی ارواح، روح هیچ دورگه ای
دیده نمیشه. اونا انقدر ضعیف و کوچیکن که میشه گفت اصلا نیستن. دنیای بعد از
مرگ ما با انسان ها فرق می کنه.
تنها دورگه ای که روح کاملی داره، تویی حسام .