داشتم میحرکت کردم که آخرین سال مدرسه را شروع کنم. آن روزگار به جای پسر همسایه، نگرانی مهمتری داشتم؛
ساغر.
تمام تابستان ندیده بودیم از خونه بیرون بیاید. ولی مدرسه را راهی نداشت، باید حضور پیدا میکرد.
و با آن دعوایی که سال قبل وسط حیاط کردیم… دلم نمیتمایل داشت دوباره او یا هیچکدام دیگر از بچهها را ببینم.
سر صبح هممسیر آبان قدم میزدم. خوابش میرسید و هی میخورد به من.
هلش دادم آن طرف: درست جاده برو دیگه
نیم نگاهی به پشت سرمان انداختم، کسی پیدایش نبود.
آبان که خمیازه میکشید این لحظه را شکار کرد: چیه؟ منتظر ساغری؟
– نه… یعنی خب… میاد مدرسه، مگه نه؟
– ببین چی میگم گیسو، مشاهده کردیش هول نمیکنی. تقصیر تو که نبود
– چرا بود
– حالا هرچی! حق نداشت جلوی همه سرت داد بزنه. دختره دیوونه!
ولی من اضطراب داشتم و نمیشد کاری کرد.
پنج دقیقه بعد که رسیدیم مدرسه، ساغر آنجا بود.
تک و تنها نشسته بود یک گوشه و در آینده جیبی ابروهایش را مرتب میکرد.
بقیه بچهها هم دعوای پارسال از یادشان نحرکت کرده بود. مرا که مشاهده کردند، شروع کردند به پچ پچ: گیسو… ساغر… اومد… کجاست؟ الان بار دیگر…
پچ پچ حرکت کرد و رفت، تا رسید به ساغر و آینهاش بسته شد. از دور نگاهمان افتاد بهم. با آن چشمهای زاغ چنان دیده غره آتشینی برایم رفت که کم مانده بود ذوب شوم و در زمین فرو بروم.
سر صف، مدیر مدرسه برایمان حرف میزد و من اصلا نمیمتوجه شدم چه میگوید. تمام حواسم پیش ساغر بود در جلوی صف.
آبان از صف بغلی خم میشد سمتم. بی توجه به اینکه چقدر جلب توجه میکند، یکسره در گوشم وِر میزد: ولش کن. در ذهنش گذرانده کی هست؟ خب که چی؟ مگه چی شده؟
چه شده بود؟
بزرگترین خیانت جهان را کرده بودم!
تیرداد که به هیجده سالگی رسید، کمکم قیافه دوران بلوغش برطرف شد. ارتودنسیهایش را باز کرد. جوشهایش از بین راهی شد. ریش و سبیلهایش دروارد شد. پاشد رفت باشگاه و با آن رژیم گوشتخوارانه ترسناکی که داشت، توانست کمی هیکل برای خودش دست و پا کند. بعد هم کمکش کردیم تا لباس پوشیدن یاد بگیرد.
هر چند که صد در صد موفق نشدیم، حداقل بهتر از قبلش شد.
آن وقت یک روزگار رندوم وسط پاییز زد به سرش: این دختره هست، رفیقتو میگم گیسو
کنار آبان جای گرفته بودم روی پلههای حیاطشان. تیرداد به موتورش که آن زمان تازه خریده بود ور میراهی شد. کتاب ریاضی آبان کف دستم بود و تمرینات را برایش حل میکردم.
همانطور که سرم پایین بود سؤال کردم: کی؟
تیرداد: دختر آقای دکتر. ساقی، ساغر؟ چی بود اسمش؟
گیسو: آهان ساغرو میگی، خب چی؟
ساغر را جایی مشغول کاری متوجه شده بود؟ چیزی در موردش گوش داده بود؟ در انتظار اطلاعاتی جالب گوشم تیز شد.
ولی تیرداد با لحنِ ساکت غیرمنتظرهای اعلام کرد: خوشگله
آبان پوزخند ناجوری زد: محل سگ به تو نمیده
تیرداد: مگه من چمه؟
آبان: تو هیچی ولی خودت که گفتی، ساغر زیباه. بسیار زیبا! حتی نگاهت نمیکنه
راست میگفت، هم در مورد زیادی خوشگل بودن ساغر، هم اینکه نگاه به برادرش نخواهد کرد.
من این را میاطلاع داشتم، با این حال نمیدانم چرا دهان لعنتیام وا شد و این حرف بیرون پرید: اونم ازت خوشش میاد
آبان محکم زد توی پهلویم. این جزو رازهای مگو بود. کی به یک پسر میاضافه کرد که دوستش به او علاقه دارد؟ ظاهرا که منِ خر!
قیافه تیرداد آن لحظه مشاهده کردن داشت. با دهان وا مانده نگاهم میکرد. با هول و ولا تلاش کردم حرفم را تا حدودی اصلاح کنم: یعنی قدیما میومد، الان فکر نکنم
آبان: الان از هیچکی خوشش نمیاد. تیر خر نشی بیافتی دنبالش
تیرداد کمی به خودش آمد: هان؟ نه بابا
خنده الکی کرد و بی حرف دیگری حرکت کرد سمت انباری که جعبه ابزار پدرش را بیاورد بیرون.
همانطور که لبهایم را میگزیدم نگاه کردم به قیافه شماتتگر آبان. آوایش را پایین آورد: این چی بود اظهار کردی؟
من: نمیدونم
آبان: نمیشناسیش؟ حالا جوگیر میشه کار کف دستمون میده
من: نه… فکر نکنم. بیان کرد دنبالش نمیره
آبان: آخه ساغر از این خوشش بیاد؟
«این» را بسیار غلیظ تلفظ کرد و با دست برادرش را که پشتش به ما بود نشان داد. انگار که تیرداد جانور عجیب الخلقهای باشد.
شانه انداختم بالا: یه بار خودش بهم اضافه کرد. سلیقه ساغر تو پسرا یه کم ناجوره
گمانم همانطور که من درک نمیکردم برادرم چرا باید برای کسی جذاب باشد، آبان هم همین حس را به تیرداد داشت. چون قیافه کج و کوله منزجری به خودش گرفت.
چرا آن روزگار دوتا نزدم پس کله تیرداد؟ چرا تهمتوجه شد نکردم که عقل از سرش نپرد و نرود سراغ ساغر؟ چوب این کار نکرده را هفته بعد در حیاط مدرسه خوردم.
داشتم به حرف یکی از بچهها میخندیدم که کسی از پشت هلم داد.
شاکی برگشتم ببینم کیست: هوی! چه… ساغر تویی؟
ساغر با قیافهای عصبی دستانش را به کمر زده بود و نگاهم میکرد: راهی شدی به این پسره چی اضافه کردی؟
دلم افتاد پایین: کی… کی؟ کدوم پسره؟
لازم نبود جواب بدهد. میخبر داشتم تیرداد نتوانسته جلوی خودش را بگیرد. خیره شدم به آبان که همان نزدیکیها بود.
ساغر سرم داد کشید: داداش این!
این بار او بود که آبان را مثل عجیب الخلقهها نشان میداد. آبان اعتراضی نکرد، به جایش خندید: چی بهت گفته؟
ساغر: چی نگفته! پسره پرروی بی شعور هر جا میرم سر جادهم سبز میشه
جوری صوتیش را انداخته بود روی سرش که هرکه اطرافمان بود، برگشته بود تا به ما نگاه کند. مضطرب و شرمنده، چسبیدم به دیوار پشت سرم و ساغر هی میآمد جلوتر.
من: چیزی ناظهار کردم. خودش گفت که…
جیغ کشید: گفت گیسو اضافه کرده!
من: من… من… نه میدونی…
محکم کوبید به سینهام. از درد صورتم جمع شد: آخ یواش…
آبان که احساس خطر میکرد جلوی من درآمد: بسه دیگه! حالا مگه چی شده؟ خودم تیردادو مینشونم سر جاش
ساغر اهمیتی به او نداد. از بالای شانهاش سرک کشید تا با من رودررو شود: خیلی نامردی! فکر میکردم دوستیم
میمیل داشتم بگویم هستیم. اشتباه شده. منظوری نداشتم و فقط از دهانم پریده، اما آبان خود را موظف به دفاع از من میاطلاع داشت.
این دفعه، او بود که ساغر را هل داد عقب.
نفس همه بچههای توی حیاط که تماشاچی دعوا بودند در سینه حبس شد. کسی به ساغر دست نمیزد. به دختر زیادی خوشگل مدرسه که محل به کسی نمیداد. مردم از خدایشان بود ساغر نگاهشان کند. آن وقت آبان میمیل داشت او را بزند؟
آبان: اضافه کردم بسه، گم شو برو رد کارت
ساغر: با من درست حرف بزن
آبان: مثل خودت حرف میزنم
ساغر: تو هم مثل برادرت یابویی!
آبان داشت خودش را مثل خروس باد میکرد تا درست و حسابی شاخ و شانه بکشد. نمیخواستم دردسر درست کند. آن مشتهای استخوانی سنگین اگر میجای گرفت روی پوست ظریف ساغر… از پشت گحرکت کردمش و کشیدم عقب: ولش کن آبان، بیا بریم
به زور او را دنبال خودم کشاندم و از آنجا دور کردم.
زیر آن همه نگاه، زل زده بودم به جلو و سر بلند نمیکردم.
ظهر همان روزگار یکراست رفتم خانه آبان اینها، توی اتاق تیرداد و در برابر نگاه گیجش، یکی کوبیدم پس سرش: عقل تو سرت نیست؟
آبان پشت سرم رسید و کوله پشتیاش را پرتاب کرد توی سر برادرش: حرف حالیت نمیشه؟
تیرداد سر مضروبش را میمالید: چیکار میکنید وحشیا؟ چتون شده؟
من: راهی شدی به ساغر چی اظهار کردی؟ مگه نگفتی نمیری دنبالش؟
انتهای تختش جای گرفتم و با کف دست نگاهانم را پوشاندم. دلم میمیل داشت گریه کنم. جلوی تمام بچهها سرم داد کشیده بود. فردا چطوری میراهی شدم مدرسه؟ با کدام آبرو؟
اما چارهای نداشتم.
تا چند وقت هرکس مرا میدید شروع میکرد به در گوشی حرف زدن. یک روزگار ناظم مدرسه آمد سر کلاس و جای مرا که همواره پیش ساغر بود عوض کرد.
مدرکی نداشتم، اما حتما او خواسته بود این کار را کند.
کمکم انگار چندتا از معلمها هم متوجه شدند چه شده. زیرا چند دفعه با متوجه شدنم خنده عجیبی روی لبشان جای گرفت.
اینطوری بود که بقیه سال، سعی میکردم زیاد جلوی دیده نباشم. هرچند که ساغر هم خیلی با کسی ارتباط نمیگراهی شد و در نبودم دوست صمیمی پیدا نکرد.
چند بار پیام دادم، عذرخواهی کردم. ولی دیگر جواب نداد و این شد که از آن موقع ما دیگر با هم حرف نزده بودیم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن